FilmYar
‏۴۰-۴۰، ادامه...
‏۱۸۰-۴۰ دُنگی، ۱۵-۲۰ دُنگی.
..
اوه
مامان، اصلاً حوصله‌ی تلفن ندارم!
اَه... گندش بزنن!
یالا دیگه، دیر شد!
کوفت!
ولش کن!
کوفت!
بی‌خیال بابا!
پسر!
هنوز یه سال نشده بابای بیچاره‌م مُرد.
تازه یه سالشه.
مادرم حوصله نکرد صبر کنه، رفت با اونا ریخت رو هم.
می‌فهمی؟
و این تازه همه‌ش نیست.
فکر کنم همونا کار بابام رو ساختن.
سربه‌نیستش کردن.
واسه همین از پزشکی قانونی کارشناسی و نبش قبر خواستم.
نمی‌شد همین‌جوری ولش کنم، نه؟
دست برنمی‌دارم تا کلاودیو رو نندازم زندان.
واسه همین پول ندارم.
چون همه‌ش رو دادم بابت کارشناسی.
برو بابا!
بیچاره!
دیگه اینجا نبینمت.
فهمیدی؟
تو کار ما از این خبرا نیست...
اشتباه گرفتی، ما اهلش نیستیم و...
هی! هی!
دنبال من راه افتادی؟
چیزی پرسیدم.
بس کن.
دیوونه‌ای؟
دیوونه‌ای!
ولم کن آقا!
ولم کن آقا، برو کنار!
برو کنار دیگه!
ببخشید، ببخشید.
می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
آره، بگو.
اگه بتونی یه کمکی بهم بکنی... آخه بلد نیستم... آره، حتماً!
می‌خوای بکنیم؟
ننه‌تو!
ببخشید، لطف کن.
بله؟
ببخشید، مغازه‌ی اونیریا کجاست؟
باید یه ایستگاه با مترو بری.
و بعد کجا پیاده شم؟
آره، اونیریا پیاده می‌شی.
باشه، ممنون.
یه سؤال، اگه می‌شه...
بله؟
می‌خوای بکنیم؟
می‌خوای بریم خونه‌ی شما؟
آره جونِ خودت، خجالت بکش، ننه‌تو!
بکنیم؟
می‌خوای بکنیم؟
بکنیم؟
آره، امروز نه!
چه غلطی می‌کنی؟
چی کار می‌کنی؟
چی؟ ناراحت شدی؟
مزاحمت شدم؟
چیزی نمی‌خرم.
گفتم که، کاری داری؟
پس چی می‌خوای؟
که بکنیم.
چی خنده داره؟
باشه، کجا بریم؟
فکرش رو نکردم.
من یه جا رو بلدم.
چیه، دیگه حرف نمی‌زنی؟
چی بگم؟
بگو اسمت چیه.
اسمت رو بگم؟
آره، آره.
کنستانتین.
خب کنستانتین، کارت چیه؟
جز اینکه تو خیابون ول بگردم.
نمایشنامه می‌نویسم، تئاتر، ولی اجرام نمی‌کنن.
همه می‌گن زیادی مدرنم.
حتی مادرم، که بازیگره و
با یه احمقی ریخته رو هم که اونم نمایشنامه می‌نویسه.
جالب اینجاست که اون موفقه،
نمی‌فهمم چرا، آخه اصلاً استعداد نداره.
بهتره خودمو با تیر بزنم.
تفنگ داری؟
نه، بی‌خیالش.
تو رو؟
من چی؟
اسمت چیه؟
چه فرقی می‌کنه؟ بجنب، چراغ سبز شد.
چراغ سبزه، نه؟
نه.
نه. روز بخیر.
چند تا شورِ پنیری، پنج لِی.
پنج لِی.
سلام، لطفاً آماده باشن.
آره، بجنب.
یالا.
بیا دیگه.
یالا.
آره، الان میام.
آره، الان میام. خیلی ممنون.
باشه.
خوش اومدید!
رسیدم!
خب؟
اشکالی نداره بذاریمش واسه فردا؟
اینجا کار می‌کنی.
آها، آره؟
اینجا کار می‌کنی.
مرسی که رسوندیم.
باز همدیگه رو می‌بینیم؟
هر روز بین ۷ تا ۱۰ کار می‌کنم.
اگه می‌خوای مجانی غذا بخوری، بیا اتاق ۳۷.
مرسی.
این وسط چند تا لباس درست‌وحسابی هست.
خوبه.
لنی، صدات رو ببر بالا.
لنی.
آره، خوشم میاد، قشنگ وایمیسته.
حس خوبی هم می‌ده.
فقط فکر کنم یه‌کم کج وایمیسته.
باید یه سایز بزرگ‌تر بگیریم.
شلوارش رو هم تنگ کنیم؟
آره، فکر کنم یه‌کم دووم بیاره.
ولی خیلی خوشم میاد.
دقیقاً همون چیزیه که می‌خواستم.
صبح بخیر، اتاق ۳۷.
صبح بخیر.
اتاق ۳۷.
یه لحظه، لطفاً.
بله.
بله. بله.
تو هم واسه کنفرانسی؟
بله.
چطوره؟ پیش می‌ره؟
پیش می‌ره؟
آره، آره، آره.
آدمه گیر کرده.
با شخصیته موندم.
نمی‌دونم با شخصیته چی کار کنم.
خوب شروع می‌شه، ولی نمی‌دونم کجا ببرمش.
با اون شروع می‌کنم، دست راستش بسته، یه تیشرت سفید.
خون ازش می‌ره.
هی می‌ره و برمی‌گرده.
دودله، زیر چشماش گوده، نه؟
معلومه که یه مشکلی داره.
هوم.
ولی چه مشکلی؟
نمی‌دونی از کجا اومده، اسمش چیه، چی می‌خواد.
همینش جالبه، مرموزه، جذب می‌کنه، نه؟
بله.
منم همین فکر رو می‌کنم.
ولی چه مشکلی داره؟
فقط کل هستی،
فقط همین،
چه گهی داره می‌خوره؟
تو چه مشکلی داری؟
واسه همین از من احمق‌تری.
با پا داره کار می‌کنه.
از احمقه رد می‌شه.
از هم‌نیمکتیِ احمقم هم رد می‌شه.
به محوطه‌ی جریمه نزدیک می‌شه.
صبور، سربه‌راهِ کلاس، حقش بود.
صبور، درس‌خونِ کلاس، حقش بود.
حقش بود!
بازی خیلی حساسه، صبر می‌کنن.
توپ دست زرافه‌ست.
آماده می‌شه شوت بزنه.
سیدر تو محوطه‌ست، نمی‌دونم.
زرافه توپ رو برداشت و...
بله.
و پرتش کرد.
چی کار می‌کنی؟
— ماي موويیز —
قرمز!
سرخ شد!
گفتی اسمت چیه؟
نگفتم.
و نمی‌گی؟
از من چی می‌خوای؟
مگه بهت بدهکارم؟
حوصله ندارم باهات بخوابم.
نه؟
چرا خوشت نمیاد؟
نمی‌دونم، تیپم نیستی.
نه.
خیلی خوبه، تو هم تیپ من نیستی.
نه؟
نه.
پس تیپ تو چیه؟
نه، اون قبلیه، مثل تو.
از این طرف.
از این‌ور.
بالا نه، باشه؟
همه هستید؟
بذار ببینم.
بله.
باشه.
خوبه.
خب؟
نه.
بالاخره.
بله؟
منو می‌شناسی.
بله.
یالا.
منو می‌شناسی.
زیاد می‌خونم.
هوم...
هوم.
تق، تق، تق!
درسته.
آروم.
اوه.
آ.
دومی هم همین‌طور.
موسیقی.
اینجا چی کار می‌کنی؟
چی دوست داری؟
هوم.
ولی تو پدر و مادر نداری؟
آره، تو چی؟
آره، ببین همه پلیسن.
دروغ نگو.
از کجا فهمیدی؟
اون یارو از بالا بلند شد، سمت راست.
کی اینو یادت داده؟
کسی یادم نداده، خودم بلدم.
مامان، چقدر باحالی.
چی کار می‌کنی؟
بریم یه دوری بزنیم.
کلاهت رو دوست دارم.
چی‌ش رو دوست داری؟
رنگیه و آدم باهاش حس خوبی داره. من دوستش ندارم.
خوشم نمیاد.
تو هم همین‌طوری.
تو چی؟
فکر نمی‌کردم انقدر خشک باشه.
بیا یه لحظه بگیرش.
انقدرا هم خنگ نیستی.
خنگ به نظر میام؟
آره.
بله.
در مقایسه با من.
زیاد پول نداری، نه؟
نه زیاد.
تو؟
از مامانم.
ولی خیلی کار می‌کنه.
شب‌ها هم کار می‌کرد.
تو چه کاره‌ای؟
هیچی.
هیچی؟
پس چطوری گذران می‌کنی؟
واسه مردم قصه تعریف می‌کنم.
و پول می‌دن؟
بله.
یه جورایی.
خجالت نمی‌کشی که گدایی می‌کنی؟
اصلاً.
چیه، نمی‌ارزه؟
نمی‌ارزه؟
همه‌شون نه.
اینجا جای عالیه.
عالیه.
هوم.
چی؟
بالاتر.
پایین‌تر.
همین خوبه.
تکون نخور.
عالیه.
بچسبونش.
حالا خوبه، می‌تونی برش داری.
خیلی خوب شده.
خوب شده، نه؟
خیلی خوب شده.
دوست‌دختر داری؟
بله.
نداری.
معلومه که تنهاست.
از کجا معلوم؟
خب، اگه دوست‌دختر داشت، این ساعت اینجا نبود.
منطقیه، نه؟
تو چی؟
دوست‌پسر داری؟
هنوز نه.
ولی خیلی دلم می‌خواد.
فقط باید قانعش کنم که دوستم داره.
کی هست؟
نمی‌گم، تو می‌ری می‌گی.
به کی بگم؟ اصلاً نمی‌دونم تو کی هستی.
من لنی‌ام.
‏۹ سالمه.
‏۴ ماه.
و ۲۶ روز.
مارسل.
‏۲۴ سالمه.
‏۲ ماه.
و روزهاش رو نشمردم.
ببین!
می‌دونستی واقعاً انقدر بزرگ بودن؟
نمی‌دونم، فکر نکنم.
پس داری دروغ می‌گی.
نه لزوماً.
شاید خالق این‌جوری خواسته.
مگه خالق هر کاری بخواد می‌تونه بکنه؟
واسه همینه.
بعضی‌ها بهتر درمیان.
یه مَرده.
سلام.
چرا؟
هیچ‌وقت نمی‌خواست بره اونجا.
نمی‌دونی چقدر سخته حملش؟
فقط یه مجسمه‌ست، نه؟
کمکم کن برسم اونجا.
چرا؟
چرا؟ می‌خوای چی کار کنی؟
می‌خوام زیادش کنم.
اگه یکی ما رو ببینه چی؟
کسی ما رو نمی‌بینه.
وسط شهریم، هر کسی می‌تونه ببینه.
اگه بخوای نامرئی باشیم،
هیچی دیده نمی‌شه.
قبلاً امتحانش کردی؟
بله.
چی شد؟
نه. کمک می‌کنی؟
یالا.
بالا!
هنوز می‌تونی!
رو نوک پام وایسادم!
بالا!
یه جوری موفق می‌شم.
تا خونه برسونمت؟
شاید من تو رو برسونم.
آه، نه.
اسمم کنستانتینه.
می‌دونی؟
اسمم کنستانتین نیست.
راستش، اسم واقعیم...
نمی‌تونی...
‏...بعداً بهت می‌گم.
نمی‌دونی؟
موسیقی و سبکی که می‌خوای.
همه‌ش رو با هم.
همه‌ش رو با هم انجام می‌دی.
این‌هایی که بالان، لطفاً ادامه بده.
گوش می‌دی و یادداشت می‌کنی.
عید پاک مبارک.
عید پاک، لطفاً.
چهره‌ی جالبی داری.
بگو ببینم.
پولی در بیاری؟
صبر کن، اون چیزی نیست که فکر می‌کنی.
یه کار دیگه‌ست.
بیا، این کارت ویزیتمه.
فکر کنم بد شروع کردیم.
من گابی‌ام.
بگو ببینم.
میای واسه مصاحبه؟
شلار ۴۲، آپارتمان ۲۸، بین ۱۲ تا ۱.
بین ۱۲ تا ۱.
پولش خوبه.
نمی‌دونم.
باید فکر کنم.
مگه کار بهتری داری؟
نمی‌دونم.
الان بریم، ولی باید عجله کنیم اگه می‌خوای برسیم.
‏۲۲ دقیقه وقت داریم.
مواظب حرف زدنت باش.
مواظب باش چطور حرف می‌زنی و بهش بگو آقا.
آقا!
سینما نوره.
فکر می‌کردم قدبلندتر باشی.
چند سالته؟
24.
نیم‌رخ خوبی داری.
گوش‌هات درستن.
بینی؟
بینیت یه‌کم بزرگه.
خوب می‌بینی؟
بله.
خوش‌شانسی.
من دیگه به‌زور می‌بینم.
نه که چیزی واسه دیدن مونده باشه.
دهنت رو باز کن. چرا؟
چرا؟
ببینم همه‌ی دندونات هست.
یالا.
آ.
نه.
با یکی قاطی‌ت کردم؟
اشتباه گرفتمت؟
یا شاید شروع کردید به جون هم افتادن.
برگرد و به عقب تکیه بده.
می‌گیرمت.
یالا.
خوبه.
باشه، باشه.
یه سیلی می‌زنم به گونه‌ی راستت.
می‌خوام واکنش نشون ندی.
فهمیدی؟
آقا!
هی! یه لحظه وایسا!
— ماي موويیز —
کجا با این عجله، آقا! خوشت اومد!
فردا ساعت دو می‌بینمت.
تو استاوروپولئوس.
انرژی رو حس کردی؟
حس می‌کنی سبک شدی؟
بهتری؟
نه.
باید دعا کنی.
دعا کردم.
باید بیشتر دعا کنی.
چون فکر می‌کنی می‌رسی.
اگه فکر می‌کنی کمک می‌کنه.
فکر می‌کنم.
یعنی می‌خوام باور کنم.
هر چی بگی می‌کنم.
نشونه‌ها رو انجام دادی؟
بله.
آره. مراسم رو دادی؟
بله.
هیچ تغییری نکرده.
باید صبر داشته باشی.
می‌تونی بهم بگی، نه؟
چرا براش پیش میاد؟
قبلاً بهت گفتم.
کارمای سنگینی داره، تاوان زندگی‌های قبلیش رو می‌ده.
ولی خیالت راحت، روح‌هایی هستن که مراقبتونن.
تو می‌بینیشون؟
بله.
آره. اینجان.
کنارت.
کجا؟
پشت سرت.
حسشون نمی‌کنم.
هیچی حس نمی‌کنم.
می‌خوام، ولی نمی‌تونم.
این زن چقدر احمقه.
یالا، بجنب.
مامان، حوصله ندارم.
چی بگم؟
می‌خوای سرما بخوری؟
تو یخچال غذا هست، زیاد بیدار نمون و دندونات رو مسواک بزن.
واقعاً باید بری؟
مامان، زنگ می‌زنم.
نمی‌تونی بندازیش عقب؟
خوشم نمیاد.
باید شیفتم رو برم.
زنگ بزن بگو اسهال داری.
مگه چی کارت می‌کنن؟
اسهال ندارم.
ولی اونا که نمی‌دونن.
لنی، نمی‌تونم.
پول لازم داریم.
پولت رو می‌دم امشب پیشم بمونی.
واسه خودت بروبیایی داری.
بیا، برو اون‌ورتر.
آخ جون!
چی می‌خونی؟
مادام بواری.
بعداً بهت پیام می‌دم.
می‌خوای برات بخونم؟
خب.
عشقشون شروع شد.
اغلب، حتی وسط روز، اِما ناگهانی براش نامه می‌نوشت.
بعد به ژوستَن اشاره می‌کرد، که پیش‌بندش رو تند باز می‌کرد و پرواز می‌کرد به...
..
به لا هوشِت.
خب.
جواب می‌رسید.
فقط احضارش کرده بود که بگه دلزده شده، شوهرش نفرت‌انگیزه،
و زندگی طاقت‌فرساست.
اَه!
مگه دسامبره؟
خیلی سرده.
آدم فکر می‌کنه دسامبره.
خودش گفت.
مطمئنی اینجا بود؟
شاید یه جای دیگه‌ست!
اگه حوصله نداری، برو خونه!
ولی به نظرت عجیب نیست؟
چی؟
این یارو چطوری تو زندگیت پیداش شد!
اتفاقی بود!
فکر نکنم!
گفتی اولین بار تو اتوبوس دیدیش؟
خب؟
تو پارک!
خب؟
تصادف خیلی بزرگیه!
تو زندگی این‌جوری نمی‌شه!
فکر می‌کنی داستان از خودم درآوردم؟
مگه نمی‌دونی؟
بابا، من چیزی از خودم درنیاوردم!
نمی‌دونم چی بگم!
چیه، باورم نمی‌کنی؟
همه‌ی این‌ها سرت اومده؟
گفت چهره‌ی جالبی دارم.
تو هم قبولش کردی؟
آره، یعنی...
یارو بهم کار داد.
چه کاری؟
نمی‌دونم.
مشکوک نیست به نظرت؟
بابا، گفت پولش خوبه.
اگه مجبورت کنه یه پیرزن رو بکشی، مثل همون کتاب؟
بی‌خیال، هیچ پیرزنی رو نمی‌کشم.
گفتش، یه بانک بزن!
برام مهم نیست.
می‌دونم، عشقم، دلم می‌خواد یه بانک بزنم.
نقشه دارم.
باید یه بانک اینجا پیدا کنی.
گم می‌شم، مشخصاً.
عقب افتاد.
می‌مونه واسه سه‌شنبه ساعت ۱۲ تو پارک آتنا. بلدی؟
بلدی؟
بله.
دیر نکن.
نمی‌خوام دردسر بشه.
کیه؟ لنی.
لنی.
آها، آره.
لنی.
چهره‌ی جالبی داری. بگیر.
بله.
این بابت زحمتت.
ببین این یعنی چی.
نه.
چرا؟
وای، مگدا،
خیلی ازت ممنونم.
وای مگدا، خیلی ممنونم.
تو خیلی مهربونی،
و خیلی هم خوشگلی.
چه رژی می‌زنی؟
رژ کارمین، خوشت میاد؟
خوشت میاد؟
خوشم میاد.
ولی از تو بیشتر خوشم میاد.
و من خیلی خیلی خیلی ازت خوشم میاد.
با یه بازیگر هالیوودی دوستم.
بله.
با کی؟
با اون دهاتیه، بردپیت.
حرف لنی رو باور کردی؟
فقط دستت رو بکش!
جایی ندارم بمونم.
فکر کردم مشکلی نیست... چه فکر احمقانه‌ای!
همین‌جوریش هزار تا کار دارم!
چرا؟
نمی‌خوام براتون دردسر بشم.
می‌گم وسایلت رو جمع کن!
خوبه.
باشه، می‌رم.
الان نه.
امشب همین‌جا بخواب.
ممنون.
واسه لنی می‌کنم!
چی؟
نمی‌خوام اذیت بشه.
خوبه.
باشه! باشه!
الان.
دیگه طاقت ندارم.
می‌خوام سکس دیوونه‌وار کنیم.
صبر کن، مارسل.
دست از سرم بردار.
لنی داره نگاهمون می‌کنه.
برام مهم نیست.
می‌خوام خره رو ببرم تو اصطبل.
می‌خوام سنجاب بره تو لونه!
می‌خوام کشتی بره تو بندر!
ماه تموم شد، خداحافظ!
کارمون از سرمون گذشته.
یعنی چی که نباید پیتزا بخوره؟ احمق!
احمق!
می‌دونی از هر چیزی ممکنه عفونت بگیره؟
گور باباشون!
جوون‌های دوچرخه‌سوار؟
کدوم؟
نه.
دخترها؟
این دو تا روشنفکر؟
من!
رو تراس؟
کدوم؟
عمو.
باشه، بریم!
کت بپوشم!
باشه.
باشه، رادیکو، بجنب!
باید انتقام بگیری!
ولی با کی؟
کسی رو می‌شناسی؟
بله.
من اینجام، رادیکو!
آره، بپرس.
اوه، نه.
بله.
ولی اگه...
اگه هر دوشون پلیس باشن، خودمو بپوشونم؟
آره، آره، آره.
بگیرش تو نقش!
نه، چرا تو اون باشی؟
چون تو بودی...
نه، نه.
می‌دونم که بودم، ولی می‌دونی صدای زن خوب رو ندارم، نه؟
الان نمی‌تونی.
مال من هم نیست، نه؟
باشه، خوبه!
که منصفانه باشه.
خوبه.
نمی‌خوای دومی رو بگی؟
کدوم؟
اون دختره با موی رنگی.
و اون احمقه.
اون به نظرم احمق نمیاد.
به نظر نمیاد، ولی هست.
به نظرم مشکوکه.
یعنی چی بهش بگیم؟
فکر کنم درباره‌ی مان.
چرا نمی‌خوای پیش ما بمونی؟
یه جای دیگه پیدا کردیم.
مامان، نه؟
مامان هیچ مشکلی نداره.
دروغ نگو!
دروغ نمی‌گم!
باز بلند شد بگه که از سمت راست بالا رفته!
آره، همینه!
چقدر حرصم می‌ده!
اصلاً تو رو نمی‌شناسه!
چرا، می‌شناسه!
فقط یه بار دیدیمش!
نه، قبلاً ندیده بودمش!
قبل از اینکه منو بشناسی؟
بله.
آره، اتفاقی تو خیابون!
منم اتفاقی باهات آشنا شدم!
خب؟
نمی‌دونم، به نظرت تصادف‌ها زیادی زیاد نیست؟
بله.
آره، آره. داستان زیاد باورپذیری نیست.
نیست.
تو داستان‌های خوب انقدر تصادف پیش نمیاد.
درسته، آره.
بله.
ولی تو واقعیت هستن.
تو واقعیت یه چیزهایی از خودت می‌دونی، ولی من هیچی نمی‌دونم.
منم تقریباً هیچی از تو نمی‌دونم،
و از مادرت هم همین‌طور.
انگار دو تا شخصیتید بدون زندگی‌نامه.
و این چیز بدیه؟
نه.
نه، بد نیست.
پس فرض می‌کنم یه پدر خیلی کله‌گنده داری
که شیش سال پیش از ارث محرومت کرده.
و فرض می‌کنم مادرت بالرین بوده،
و تو ۲۷ سالگی تصادف کرده و بینیش شکسته.
و تو قهرمانی.
قهرمان بدنسازی.
نه بابا، قهرمان شنایی، پروانه.
شنای پروانه.
هوم.
نه. چیزی شده؟
به نظرم یکی داره تعقیبمون می‌کنه.
یالا.
اینجا!
زودتر بیا!
اینجا!
ولی می‌خوای چی کار کنی؟
صبر کن می‌بینی، انقدر سؤال نکن.
بیا!
اینجا!
زودتر بیا!
اینجا!
حالا کمکم کن! یالا!
یالا، یالا!
— ماي موويیز —
اینجا!
چی براتون بیارم؟
چی می‌خورید؟
هیچی، مرسی.
یه ویسکی برات می‌ریزم.
یه ویسکی.
خشن‌تر می‌خوام.
می‌شه؟
چقدر خشن؟
رد نمی‌ذارم.
برات گرون‌تر تموم می‌شه.
بیشتر.
لباس‌هات تنت بمونه.
پشتت رو بچسبون به دیوار.
می‌خوای...
خواهش می‌کنم منو ببخش!
بگو که می‌بخشیم.
خواهش می‌کنم، بگو!
بازم چایی بریزم؟
بازم چایی؟
نه.
سر کار چیزی شده یا...
نه.
چیزی شده؟
سر کار چیزیت شد؟
آره؟
آره!
یه تصادف بود.
یه...
یه کمد که خوب بند نبود.
و افتاد.
ولی حالم خوبه.
پس کتک خوردی.
درست بندش نکرده بودن!
اون احمقه چی ازت پرسید؟
لنی!
چرا احمقه؟
هیچی به نظرت نمیاد؟
لنی، خواهش می‌کنم!
بی‌خودی این‌همه کتاب می‌خونی
آخرش شب کتک می‌خوری.
ولی نمی‌تونه بفهمه
چون احمقه!
احمق!
تو کسی رو داری؟
بگو، یه چیزی بگو.
بگو کجا پیداش کنم.
می‌رم می‌زنمش.
نمی‌خوای بزنمش؟
هنوز می‌خوای باهاش باشی؟
چطور با کسی می‌مونی که کتکت می‌زنه؟
من هیچ‌وقت بهش وقت نمی‌دادم.
احمقی که با کسی می‌مونی که کتکت می‌زنه.
هی، دوستم داری؟
نمی‌دونم.
می‌خوای ببوسیم؟
بله.
می‌خوای بکنیم؟
نمی‌دونم.
یعنی می‌خوای باهام عشق‌بازی کنی؟
آره.
آره، فکر کنم.
و اگه بهت بگم جنده‌ی پولی‌ام؟
نیست.
فرض کن هستم!
فرض کن هر شب جنده‌ی پولی‌ام، بازم دوستم داری؟
نمی‌دونم.
نمی‌دونی؟
پس تو چی می‌دونی؟
برو با دودلی‌هات ور برو!
ببخشید،
دنبال شلاری ۴۲ می‌گردم.
اینجا. نمی‌شه، اشتباهه.
اشتباه نمی‌شه.
نه، همین‌جاست.
من دنبال یه ساختمونم، شلاری ۴۲.
آره، شلاری ۴۲، نمی‌بینید؟
چند روز پیش ساختمون چندطبقه بود،
با داربست روش، شلاری، شلاری ۴۲.
شلاری... شلاری ۴۲.
خیلی طول می‌کشه؟ یه‌کم دیگه.
دهنت رو باز کن.
و اگه نخوام؟
و اگه خواهش کنم؟
بیا، لنی.
یه‌کم بیشتر. خوبه.
خب.
دهنت رو ببند.
خوبه.
سردرد داری؟
با مامانت حرف می‌زنم.
خوبه.
می‌رم یه‌کم با مامانت حرف بزنم، تو همین‌جا صبر کن.
بله؟
لنی حالش کاملاً خوبه.
تا ۹۰ سالگی زندگی می‌کنه.
باورم نمی‌شه.
راست می‌گید؟
بله خانم.
امروزه علم نمی‌ذاره کسی بمیره.
من هم هستم!
با تو حرف نمی‌زنیم!
با تو حرف نمی‌زنیم! برگرد!
برگرد!
نه.
همین الان برو حموم!
برو تو حموم!
هی!
برو تو حموم!
حموم!
همین الان برو حموم!
برو تو حموم!
همین الان برو حموم!
برو!
هوم.
شنیدی دکتر چی گفت؟
برو تو حموم!
چرا نمی‌فهمی؟
نمی‌رم، دیگه مدرسه نمی‌رم.
وقتی خوب شدی!
بسه دیگه!
آروم، آروم.
یالا، ببینم.
زانوها بالا،
دستت رو بذار زیر سرت،
دست زیر سر.
خب.
خوبی؟
بله؟
خوبی؟
خب.
آفرین!
نگهش دار، باشه؟
بلوزت رو می‌زنم بالا.
بله؟
بذار ببینم.
اینجا!
خوبه.
یه محلول می‌زنم
که جاش رو ضدعفونی کنیم، باشه؟
خوبه.
یه‌کم سرد می‌شه، باشه؟
نترسی.
باشه؟
آفرین.
خب.
الان می‌بینیم.
خوبه.
خوبی، لنی؟
الان سوزن رو می‌زنه.
درد نداره، فقط یه سوزش کوچیک، باشه؟
مهم اینه که تکون نخوری.
بله؟
خوبه.
آفرین.
خب.
آفرین، همین‌طور.
لنی، خواهش می‌کنم تکون نخور.
تکون نخور.
لنی، خواهش می‌کنم.
تکون نخور، وگرنه درد می‌گیره، لنی.
لنی.
حتماً.
حتماً، حتماً.
حتماً.
آ.
حتماً.
هوم.
حتماً.
آ.
یالا.
حتماً.
بله.
حتماً.
بله.
نه.
حتماً.
و...
به اون هم گفتی؟
نه.
خوشم نمیاد.
چرا؟
خوشم نمیاد.
واقعاً خوشم نمیاد.
بیا برگردیم.
چرا؟
بیا برگردیم.
بجنب لطفاً، عجله داریم.
کارلا! بیا، برات آوردمش!
مرسی! زودتر، نور رو از دست می‌دیم.
گریم رفتی؟
نه.
نه. باشه، سر صحنه درستت می‌کنن.
بالاخره.
رنسیو!
مرسی!
ببین، گریم نرفتم!
فهمیدم، مرسی!
دانا، بیا سر صحنه، لطفاً!
سیاهی‌لشکر، یالا!
سر جای تمرین، لطفاً!
یالا لائورنسیو، بیارشون.
یالا، بجنب.
تا اینجا وایسید، رو علامت، رو به دوربین، لطفاً.
واقعاً خوشم نمیاد.
مرسی!
صدا، بوم، چی کار کنیم؟
با بوم.
سزار، بیا نزدیک.
بگو، یک، دو، یک، دو.
نه، نه، بگو، از اونجا.
یک، یک، دو، یک، یک، دو.
بگو، کریستیان.
خوبه، خوبه، جواب می‌ده.
مرسی.
خوبه، نه؟
بله.
آره، عادیه.
نور رو از دست می‌دیم.
مال توئه.
کارگردان، خوبم؟
باشه.
مثل تمرین، برگردید،
به سمت افق می‌ریم،
تا وقتی بگم ایست.
یالا، دوربین آماده!
آماده!
صدا آماده!
آماده!
اکشن، سیاهی‌لشکر!
موتور!
فیل‌ها کجا می‌رن؟ ۹۹ با ۱-۱!
‏۹۹ با ۱-۱!
دوربین بزن!
و... آماده!
تراولینگ!
اکشن!
دیالوگت رو بگو!
به من نگاه نکن، تو قاب نگاه کن!
دیالوگت رو بگو!
حرف بزن! واینستا!
یه چیزی بگو، همین‌جوری واینستا!
بگو!
گابی، کاتالین، قطع نکنیم؟
نه، نه، نه! یالا، بگو! بگو!
بگو!
یه چیزی بگو!
یه چیزی بگو، هر چی!
بداهه بگو!
دیالوگ رو بگو!
یه چیزی بگو!
یه چیزی دربیار، لامصب!
بگو!
چیزی ندارم بگم.
کات!
چی می‌گفتی؟ ببخشید.
حتماً.
می‌گفتی که، عادی این بود که...
و اگه یه چیزی این‌جوری بود،
این‌جوری...
هی، دنبال منی؟
دنبال من راه افتادی؟
نه.
رد می‌شیم.
نمی‌دونم.
باید...
تو نیستی.
و قبلش چی؟
نمی‌دونم.
FilmYar