FilmYar
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫مهمانسرای خیریه شری رامش کومار. ‫شیوپوری
‫عالیجناب، ایشون مانجو سینگ هستن.
‫اون دو تا عاشق بی‌گناه رو با بی‌رحمی به قتل رسوند
‫فقط به خاطر طمع پول.
‫حتی یه لحظه هم با خودش فکر نکرد
‫که زندگی مشترک اونا تازه شروع شده بود.
‫به سرنوشتشون نگاه کنید.
‫اونا از خونه فرار کرده بودن و اومده بودن
‫تو مهمانسرای خیریه شری رامش کومار ‫تو شیوپوری بمونن.
‫که توسط این زن اداره می‌شد.
‫اما وقتی چشمش به پول نقد و جواهراتشون افتاد، ‫نیتش عوض شد.
‫بهشون اطمینان داد که جاشون امنه.
‫و یه شب، برای دزدی وارد ‫اتاقشون شد.
‫اونا خیلی سعی کردن جلوشو بگیرن،
‫اما اون کنترلش رو از دست داد.
‫و با این ضربه‌ای به سرشون وارد کرد
‫که باعث شد جونشون رو از دست بدن.
‫عالیجناب، این یه پرونده مثل روز روشنه.
‫تمام مدارک، شاهدان و شواهد موجود
‫علیه اون هستن.
‫یه جنایتکار بی‌رحم مثل اون ‫باید به اشد مجازات محکوم بشه.
‫این درخواست من از دادگاهه.
‫با در نظر گرفتن تمام شهادت‌ها ‫و مدارک،
‫این دادگاه متهم، مانجو سینگ رو
‫به ۲۸ سال حبس با اعمال شاقه
‫و پرداخت ۲۵ هزار روپیه جریمه نقدی محکوم می‌کنه.
‫ختم جلسه.
‫واد ۲
‫اینم لیست این هفته.
‫برای تنوع هم که شده یه چای دبش دم کن.
‫مانجو، چهار تا بیدی (سیگار هندی) برام بیار ‫تا فردا یه چای خوب بهت بدم.
‫باشه. اینم از این.
‫ولی بدهی‌های قبلی رو صاف کن.
‫دیگه نسیه بی‌نسیه.
‫آره.
‫ما که نمی‌تونیم از لطف عاشقت ‫سوءاستفاده کنیم.
‫تو که بری، ‫اون دیگه به ما نسیه هم نمیده.
‫بله. بگو.
‫لیست وسایل حاضره. ‫کِی میای ببریش؟
‫- امشب بیام؟ ‫- آره.
‫تو خواب ببینم... الو؟
‫الو؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- ثمر سینگ.
‫- اسم کاملت؟ ‫- ثمر سینگ چوهان.
‫- کدوم چوهان؟ ‫- قربان، از اون باکلاسا.
‫- پس تندتر برو، آقای چوهان. ‫- چشم، قربان.
‫زندان مرکزی شیوپوری، مادیا پرادش
‫یه امضا اینجا بزنید.
‫بله، قربان.
‫قربان، افسر قبل از شما، ‫آقای می‌هیر مانیک،
‫مجوز ساخت اقامتگاه خدمه ‫رو ثبت کرده بودن.
‫با اجازه شما، ‫من پروژه رو شروع می‌کنم.
‫پاندیت، من عاشق اینم که تو آرامش تنها زندگی کنم.
‫کی می‌دونه کارگرا ‫از چه طبقه‌ای هستن؟
‫خدمتکاری که میاد تو خونه ‫از چه طبقه‌ایه؟
‫اونا گند می‌زنن به خونه.
‫به هر حال امضاش می‌کنم.
‫بدید برای زندانبان بعدی بسازنش.
‫ولی بعد از بازنشستگی من.
‫بعد از اینکه از اینجا رفتم. باشه؟
‫قربان، شما یه قدیس هستید.
‫قربان، گفته بودید که ‫بخش زنان رو بازرسی می‌کنید.
‫کِی؟
‫باشه. به زندانبان زن خبر بده.
‫- میریم. ‫- چشم.
‫- مرخصم، قربان؟ ‫- برو.
‫مانجو.
‫هی، مانجو!
‫هی! هیس!
‫چارو.
‫بازش کن.
‫دیوونه شدی؟
‫شیفتم داره تموم میشه.
‫صبر کن.
‫اینو بگیر.
‫حالا بازش کن.
‫- زود برگرد. ‫- باشه.
‫هفده روپیه. راجش یاداو.
‫بیست و هفت...
‫۲۷ تا رو به کی دادم؟
‫به کی دادمش؟
‫اونجایی؟
‫چند وقت دیگه، ‫لازم نیست یواشکی بیای بیرون
‫که یه هوای تازه بخوری.
‫این خوبه.
‫بعید می‌دونم.
‫الان دیگه دوست دارم بین اونا زندگی کنم.
‫حداقل دارم زندگی رو ‫با قوانین خودم پیش می‌برم.
‫یه زندانبان جدید اومده. شنیدی؟
‫بدجوری رو مسئله طبقه حساسه.
‫تو یه سینگ هستی، مگه نه؟
‫سینگ. اوه، آره!
‫لیست رو هم بهم بده.
‫دارن همه‌جای زندان ‫دوربین نصب می‌کنن.
‫این قراره دردسرساز بشه.
‫- بذار حسابای قبلی رو صاف کنم-- ‫- اینجوری احساس حقارت می‌کنم.
‫من باید حسابم رو ‫با بقیه اون عفریته‌ها هم تسویه کنم.
‫آره.
‫مجبوری این کارو بکنی.
‫گاوصندوق رو باز کن.
‫این برای چیه؟
‫امروز تولدمه.
‫امروز ۵۹ سالم شد...
‫اوه!
‫پس من باید بهت کادو بدم.
‫- یه چیزی بهم بگو. ‫- چی؟
‫تو این‌همه سال ‫مدام با من قرار می‌ذاری.
‫هیچ‌وقت در مورد خانوادت حرف نزدی.
‫من یه زن داشتم.
‫زن خوبی بود.
‫فوت کرد.
‫یه پسر داشتم. یعنی، هنوزم دارم.
‫فرستادمش درس بخونه.
‫وام گرفتم تا بفرستمش خارج.
‫بعداً شنیدم که ازدواج کرده.
‫حتی جواب تلفنم رو هم نمیده.
‫بدهی باید پرداخت بشه.
‫برای همین قاچاقی خمیردندون و شونه میارم داخل،
‫و سبزیجات می‌برم بیرون.
‫یه چیزی بهت بگم؟
‫من هیچ پشیمونی‌ای ندارم.
‫- بپرس چرا. ‫- چرا؟
‫چون می‌تونم تو رو ببینم.
‫احساس رضایت می‌کنم.
‫- بچه‌ها چی؟ ‫- کی؟
‫بچه‌های پسرت.
‫آره. یه دختر داره.
‫اسمش اریکاست.
‫بهم بگو.
‫اریکا دیگه چه جور اسمیه؟
‫اریکا میشرا.
‫اریکا.
‫راستی، اسم بدی هم نیست.
‫آره. چون تو خوشت اومده حتماً قشنگه.
‫ستاره‌ها امروز خیلی قشنگن.
‫تو هم اونا رو همون‌جوری می‌بینی که من می‌بینم؟
‫زندانی‌های بند پنج وضعیتشون عادیه.
‫باشه. من باید برم.
‫وگرنه چارولاتا به خاطر من ‫کارش رو از دست میده.
‫من میرم.
‫زندانی‌های بند چهار وضعیتشون عادیه.
‫بله. من هنوز اینجام. هنوز اینجام.
‫تولدت مبارک، آقای میشرا.
‫قربان، در رو باز کنید.
‫سرم شلوغه. امروز خیلی سرده.
‫میشرا، این روزا ‫خیلی تند تند رفت‌وآمد می‌کنی.
‫هر دو روز یه بار سبزیجات می‌بری بیرون.
‫آره. خب که چی؟
‫من بهشون آب میدم و کود می‌ریزم.
‫- روزی دو بار اضافه‌کاری می‌کنم. ‫- خیلی خب.
‫اینجوریه که سبزیجات رشد می‌کنن.
‫- در رو باز کن. ‫- هی! میشه یه بار چکش کنیم؟
‫دوباره گوجه‌ها رو خراب می‌کنه.
‫- بذار کارشو بکنه. ‫- هی! گل‌کلم!
‫گل‌کلم سوراخ‌سوراخ میشه.
‫این کارو نکن. گوش کن، رفیق!
‫مجبور میشم قبل از فروختنشون بِبُرمشون.
‫همه زحماتم به باد میره. ‫داری چیکار می‌کنی؟
‫نباید وظیفه‌ام رو انجام بدم؟
‫گور بابای زحمتت.
‫چی گفتی؟ هی!
‫دزدی هم زحمت داره. فهمیدی؟
‫تو بهتره حرف نزنی.
‫تو از روی دلسوزی اینجایی.
‫- به لطف پدرت. ‫- بی‌خیال. قفل رو باز می‌کنم.
‫- آره، بازش کن. خراب میشه.
‫- برو. راه بیفت. ‫- دارم میرم.
‫چقدر از سبزیجات بدشون میاد!
‫برو، آقا.
‫سوار بر ریکشا
‫شامبو میره به هاریدوار
‫سوار بر ریکشا. ‫شامبو میره به هاریدوار...
‫سوار بر دوچرخه
‫شامبو میره به هاریدوار
‫سوار بر دوچرخه
‫شامبو میره به هاریدوار
‫سوار بر دوچرخه
‫شامبو...
‫قربان، من جیتش نارانگ هستم. ‫سرنگهبانم.
‫سلام، قربان. ‫من ندیم خان هستم، نگهبان تازه‌وارد.
‫آقای بوره این دسته گل محبت
‫و یه مشروب خارجی رو برای شما فرستادن.
‫آقای بوره... یعنی، برادرِ
‫بزرگتر زندانی کشاو، نماینده مجلس...
‫اون کشاو رو بوره صدا می‌زنه.
‫برای همین همه ما ‫هم بهش میگیم آقای بوره.
‫اون برای خودش مقامی داره. مگه نه، شامبونات؟
‫کشاو چه نسبتی با تو داره؟
‫منظورم آقای بوره است؟
‫خب...
‫وقتی زندانبان قبلی اومد--
‫برام مهم نیست...
‫که این مکان قبل از من چطوری اداره می‌شده.
‫اما از الان به بعد طبق قوانین من اداره میشه.
‫تأمین سیگار، ‫ماری‌جوانا، مشروب و این‌جور چیزا
‫برای زندانی‌ها باید متوقف بشه.
‫چشم.
‫اینجا زندانه، نه هتل.
‫اسمت چیه؟
‫ندیم خان.
‫با زندانیا جوری رفتار نکن انگار باباتن.
‫به مامانت برمی‌خوره.
‫شیرفهم شد، همگی؟
‫- بله، قربان. ‫- بله، قربان.
‫برید.
‫بله، قربان.
‫یالا. زودتر پیاده شین.
‫عجله کنین.
‫یالا. بجنبین.
‫هی! پیاده شو.
‫حرکت کن.
‫راه بیفت. برو.
‫صاف وایسا.
‫صاف.
‫- بلد نیستین صف ببندین؟ ‫- نگاشون کن.
‫فکر کردی کجا داری میری؟
‫- اسم؟ ‫- مینا.
‫- سن؟ ‫- ۴۹.
‫برو جلو.
‫نفر بعدی؟
‫- اسم. ‫- کانتا.
‫اسم کامل؟
‫کانتا مانوج یاداو. انگار که خودت نمی‌دونی.
‫اسم؟
‫نینا کوماری.
‫واسه خلاف کردن خیلی جوونی.
‫سن؟
‫سنت چقده؟
‫بیست و دو.
‫برو تو.
‫عجله کن.
‫- برو. ‫- یالا.
‫تکون بخور!
‫هی پرنسس! ‫باید خودم بیام بیارمت؟
‫کری؟
‫- هی! یالا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- اسم؟ ‫- میرا داس.
‫- سن؟ ‫- ۵۰.
‫درشون بیار.
‫- درشون بیار. ‫- تورو خدا، نه.
‫درش بیار! قربان، همکاری نمی‌کنه.
‫چیشده؟
‫می‌تونی بری.
‫- مشکل چیه؟ ‫- قربان، من...
‫زبونتو نشون بده.
‫موهاتو باز کن.
‫بازشون کن وگرنه...
‫پلیورت رو دربیار.
‫- قربان. ‫- درش بیار.
‫نه...
‫باید زودتر بهش فکر می‌کردی.
‫یالا.
‫دستاتو ببر بالا.
‫بفرما. حالا نشون بده چه کارایی ازت برمیاد.
‫- بشین. ‫- دست کمم نگیر.
‫پولمونو گرفتی؟
‫بفرما.
‫عالیه، مانجو!
‫تو قهرمانی.
‫دختر جدیده کیه؟
‫اختلاس شده. ‫شنیدم تو بانک کار می‌کرده.
‫مدیره برای اینکه شغل خودشو نجات بده، ‫اینو سپر بلا کرده.
‫گوش کن. یکی دو روزه جنساتو ‫از آسایشگاه ببر بیرون.
‫خانم راجنی برای بازرسی میاد.
‫دستور رئیس جدید زندانه.
‫تو بهداری قایمشون می‌کنم.
‫بهم بگو.
‫واسه آینده‌ت چه فکری کردی؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫کجا می‌خوای بری؟
‫فکر کردن چه فایده‌ای داره؟
‫یه زمانی فکر می‌کردم ‫کل عمرمو قراره اینجا بگذرونم.
‫اینجا تمام دنیای منه.
‫از دنیای بیرون ‫تقریباً هیچی یادم نمیاد.
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫اگه بگم نه، نمیپرسی؟
‫چند ساله که می‌شناسمت.
‫واقعاً اون جوونا رو کُشتی؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫چه فرقی می‌کنه ‫که کشتیشون یا نه؟
‫تو به چیزی که قسمتت بود رسیدی.
‫سال‌ها، فکر می‌کردم ‫اینا همش یه کابوسه.
‫که یه جایی از خواب بیدار میشم.
‫بی‌خیالش.
‫می‌تونی همینجا پیش من بمونی.
‫دوستت همین دور و بر زندگی می‌کنه.
‫باشه. به سلامتی.
‫به سلامتی.
‫همه زندانیا، توجه کنن.
‫امروز چهار تا از زندانیای بند زنان ‫دادگاه دارن.
‫اسم‌هاشون: کریشنا دوی،
‫نارمادا تیواری،
‫سونیکا سینگ و نینا کوماری.
‫بیرون آسایشگاهتون آماده باشین
‫- راس ساعت ۱۲. ‫- برو عزیزم. امروز با وثیقه آزاد میشی.
‫بقیه می‌تونن برگردن سر کارشون.
‫هی!
‫بیا اینجا.
‫یالا.
‫خیلی خوبه.
‫حرکت کن.
‫حالا حرکت کن.
‫دادگاه منطقه‌ای و کیفری، ‫شیوپوری، مادیا پرادش
‫یالا.
‫عجله کنین.
‫حرکت کنین.
‫دختر جدیده کی بود؟
‫کی؟ چند تا دختر جدید داشتیم.
‫فقط یکیشون ‫شبیه زنا بود.
‫راجنی شارما
‫به غیر از تو.
‫اسم؟
‫خونواده‌ت خوبن؟
‫دخترت ‫دیگه باید رفته باشه دانشگاه.
‫نینا.
‫همه مدارکو آوردی؟
‫همه مدارک ‫و پول وثیقه رو دارم.
‫خودت می‌دونی ‫من هیچ کاری نکردم و...
‫گوش کن.
‫اون وکیله رو بیار پیش من.
‫آقای بوره، من اشتباهی کردم؟
‫دارم روش کار می‌کنم. دارم تمام تلاشمو می‌کنم.
‫برادرت گفته ‫بهتره تو زندان بمونی.
‫وگرنه، خیلی وقت پیش ‫با وثیقه آزادت کرده بودم.
‫دارم روش کار می‌کنم.
‫بیشتر تلاش کن
‫و اون وکیلو بیار پیش من.
‫بله، قربان.
‫صداش می‌کنم.
‫آقای وکیل. آقای بوره صداتون می‌کنه.
‫- من؟ ببخشید. ‫- بله. لطفاً بیاین.
‫قربان، ایشون اینجاست.
‫سلام، قربان.
‫تو وکیل اون دختری.
‫بله، قربان.
‫- اومدی با وثیقه آزادش کنی؟ ‫- بله، قربان.
‫تمام شواهد رو آوردم ‫و مبلغ وثیقه رو هم ردیف کردم.
‫- امروز، وثیقه... ‫- چطوری می‌خواد آزاد شه؟
‫قربان، انجام میشه.
‫پرونده کوچیکیه ‫و اتهاماتش الکیه.
‫قربان، من تمام تلاشمو می‌کنم...
‫امروز نباید با وثیقه آزاد بشه.
‫- چی، قربان؟ ‫- بله، قربان.
‫مانجو، دستشویی بو گند میده.
‫- اگه پرسید بهش بگیم؟ ‫- چیکار داری تو؟
‫مگه قبل استفاده ‫مجبورشون نمی‌کنی تمیزش کنن؟
‫ساکت باشین.
‫نیازی نیست چیزی بگین.
‫فقط جواب چیزی که ازتون پرسیده میشه رو بدین. مفهومه؟
‫بیا، اینور.
‫تو صف وایسا.
‫اینجا.
‫هی.
‫اسم من پراکاش سینگه.
‫رئیس زندان گفت اسمش چیه؟
‫پراکاش سینگ.
‫پراکاش سینگ...
‫سال‌هاست که دارم تلاش می‌کنم ‫وضعیت...
‫زندگی زندانیایی مثل شما رو بهبود ببخشم.
‫در آینده هم ‫به همین کار ادامه میدم.
‫اگه شکایتی دارین...
‫و نمی‌خواین الان مطرحش کنین، ‫مشکلی نیست.
‫می‌تونین بدون نوشتن اسمتون ‫بندازینش تو صندوق شکایات.
‫به دست من می‌رسه.
‫پراکاش سینگ؟
‫قرار بود امروز با وثیقه آزاد بشی. ‫چیشد؟
‫من کاری نکردم.
‫من هیچ دزدی‌ای نکردم.
‫اینجا همه همینو میگن.
‫همه‌شون به خاطر یه بازی کثیف روزگار ‫اینجان.
‫خیلی می‌ترسم.
‫بهش عادت کن.
‫زندگی راحت‌تر میشه.
" تجربه لذت بخش سینمای هند با بهارات مووی "
‫- قربان. ‫- بله؟
‫این دفعه بیشتر از قبل اینجا نموندی؟
‫درسته.
‫منم دیگه خسته شدم.
‫قربان، برادرتون باید الان دیگه آزادتون کنه.
‫احمق!
‫فکر می‌کنی خودم نمی‌تونم بیام بیرون؟
‫داداشم به خاطر انتخابات ‫داره فاصله‌شو حفظ می‌کنه.
‫«این کارو نکن. اون کارو نکن.»
‫این یعنی چی؟
‫چند بار به این پیرمرد گفتم
‫تو منطقه من لباس نشوره؟
‫صداش کن.
‫هی، پیرمرد! ‫آقا داره صدات می‌کنه. بیا اینجا.
‫چرا با این‌همه عشق و علاقه صداش می‌کنی؟
‫هی، پیرمرد!
‫هی!
‫پیرمرده گوشاش سنگینه.
‫بشین و تماشا کن. ‫آقا الان دکتر میشه.
‫چاییتو بخور.
‫سرد میشه.
‫بیا اینجا.
‫گوش و دماغت از کار افتاده،
‫اما هنوزم می‌خوای زندگی کنی.
‫واسه چی؟
‫صدات کردم. ‫نشنیدی، پیرمرد؟
‫چی شد؟ ‫دلت می‌خواد گوشاتو برات معاینه کنن؟
‫خودم گوشاتو برات درمان می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫الان می‌شنوی؟
‫خودم گوشاتو درمان می‌کنم.
‫پیرمرد عوضی!
‫اینو ببین. درمانِ گوش.
‫پیرسگِ لعنتی! الان می‌شنوی؟
‫می‌شنوی؟
‫حالا گوش کن.
‫می‌تونی گوش بدی؟ حالا گوش کن.
‫دفعه بعد که صدات زدم چی میگی؟
‫«بله، آقای بوره.
‫دارم میام، آقای بوره.»
‫صدامو می‌شنوی؟
‫هر موقعیت سختی ‫قدرت جدیدی به همراه میاره
‫بله؟
‫- پراکاش. ‫- بله، قربان؟
‫کِشاو رو انداختی ‫تو سلول انفرادی؟
‫قربان، تو زندان بقیه رو ‫کتک می‌زد. برای همین...
‫بیارش بیرون.
‫از طرف مقامات بالا ‫تحت فشارم.
‫قربان، اگه ولش کنیم، ‫بدآموزی داره.
‫برادرش چنان بلایی سرت میاره ‫که برات درس عبرت بشه، فهمیدی؟
‫- نه، قربان. ‫- بیارش بیرون.
‫این یه دستوره!
‫بیا بیرون، آقای بوره.
‫هی، آقای بوره!
‫بیا بیرون.
‫آقای بوره، صورت زندان‌بان ‫مثل کدو تنبل باد کرد
‫وقتی مافوقش بهش زنگ زد.
‫می‌دونی، من به برادر بزرگترت زنگ زدم.
‫یه چیزی بهت بگم، آقا؟
‫اون به هیچکس احترام نمی‌ذاره.
‫می‌دونی؟
‫وقتی با کادوی شما پیشش رفتم،
‫خیلی بد تحقیرم کرد.
‫انگار اون عوضی ‫مجبورم کرد زمین رو لیس بزنم.
‫اون خیلی بد تحقیرم کرد.
‫- الو؟ ‫- کِشاو صحبت می‌کنه.
‫از سلول انفرادی.
‫تو کی هستی؟
‫اینجا خط راهنمای کِشاو هست.
‫برای صحبت با بابات عدد ۱ رو فشار بده.
‫برای صحبت با برادرزنت ‫عدد ۲ رو فشار بده.
‫اگه زنت می‌خواد با من حرف بزنه، عدد ۳ رو فشار بده.
‫کونی.
‫قربان، یه کم استراحت کن.
‫منم میرم به کارم برسم.
‫دروازه رو باز کن! زود باش!
‫دروازه رو باز کن!
‫دروازه رو باز کن! کونی، دروازه رو!
‫پاشو!
‫بازش کن، عوضی!
‫- عوضی، تو پستت خوابیدی! ‫- قربان.
‫- قربان؟ این وقت شب؟ ‫- بازش کن!
‫قربان، سوراخ کلید رو نمی‌بینم.
‫- الان دیدمش. ‫- بازش کن!
‫برو کنار! بی‌شرف!
‫قربان، چی شده؟
‫قربان، این وقت شب...
‫- قربان، شما... ‫- اونو بده به من! برو کنار!
‫یا خدا! قربان.
‫قربان، مشکل چیه؟
‫قربان...
‫قربان.
‫چیه؟
‫بی‌شرف!
‫پاشو!
‫کونی.
‫بی‌شرف!
‫دیگه از ثابت کردن مردانگیت ‫خسته شدی،
‫یا می‌خوای بازم ادامه بدی؟
‫- زندانیش کن. ‫- بله، قربان.
‫من هنوز کلی مردانگی تو وجودم مونده.
‫چارو، خواهش می‌کنم در رو باز کن.
‫می‌خوام یه کم برم بیرون.
‫احساس بی‌قراری می‌کنم.
‫فقط برای یه مدت کوتاه. لطفاً بازش کن.
‫پراکاش، کِشاو چطوری فرار کرد؟
‫قربان، داریم بررسی می‌کنیم.
‫قبلاً بهت هشدار داده بودم. ‫برادرش آدم حقه‌بازیه.
‫قربان، تا حالا همچین چیزی ‫زیر نظر من اتفاق نیفتاده بود.
‫حالا اون درخواست بازجویی داده.
‫قربان، یه کم بهم وقت بدین. بررسی می‌کنم.
‫مجبورم یه نفر رو بفرستم ‫تا بازجویی رو انجام بده.
‫باشه، قربان.
‫دیشب کی تو شیفت بود؟
‫چی؟ من بودم، قربان.
‫از ساعت ۷ تا ۱۱ ندیم بود ‫و بعدش مانوج.
‫کی حضور غیاب کرد؟
‫من کردم، قربان. ساعت ۵ صبح.
‫قربان، هر وقت حضور غیاب می‌کردم ‫و اسم آقای بوره رو می‌خوندم،
‫از داخل جواب می‌داد.
‫«من هنوز اینجام، کسکش. ‫فردا فرار می‌کنم.»
‫اما قربان، ‫امروز صبح هیچ جوابی نیومد.
‫وقتی از نزدیک نگاه کردم،
‫درِ سلول قفل بود ‫و هیچکس داخلش نبود، قربان.
‫دیگه هوا روشن شده بود،
‫اما بازم نورافکن رو روشن کردیم.
‫همه جای زندان رو گشتیم، ‫ولی نتونستیم پیداش کنیم.
‫قربان، بهتون زنگ زدیم ‫ولی جواب ندادین.
‫همه بجز ندیم خان ‫و شامبونات می‌تونن برن.
‫تو با من اومدی،
‫قفل سلول کِشاو رو باز کردی...
‫بعدش چی شد؟
‫بعدش شما اونو کتک زدین
‫اونقدر بی‌رحمانه
‫که احتمالاً تو شلوارش شاشید.
‫بهم زنگ زدن.
‫قراره یه بازجویی بشه.
‫فقط به چیزی که می‌پرسن جواب بده... ‫البته اگه بپرسن.
‫بله، قربان.
‫سعی نکن از طرف خودت ‫اطلاعات اضافه‌ای بدی.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله، قربان.
‫برو.
‫زندان منطقه‌ای شیوپوری، ام‌پی
‫عصر بخیر، قربان. ‫من بازرس آتیت سینگ هستم.
‫پاسگاه محلی یه گزارش ‫مفقودی برای کِشاو دریافت کرده.
‫بنابراین، قربان، منو فرستادن اینجا
‫به عنوان افسر بازپرس ارشد برای تحقیقات.
‫اسم کاملت چیه؟
‫قربان، بازرس آتیت سینگ.
‫اسم کامل، آقای سینگ.
‫قربان، من طلاق گرفتم.
‫بیا تو.
‫- من، قربان؟ ‫- به موقع اومدی.
‫زندان ما رو بهش نشون بده
‫همینطور بندِ کِشاو رو.
‫بفرمایید، آقای سینگ.
‫اون همه چیز رو بهتون نشون میده.
‫بله. ممنونم، قربان.
‫چیه؟
‫- شامبونات. ‫- بله.
‫امروز تو طول روز همه داخل هستن.
‫آقای پراکاش الکی ‫همه رو تو حالت آماده‌باش گذاشته.
‫ساعت کاریت کِیه؟
‫عصر و شب.
‫اما به خاطر کشورمون، ‫گاهی وقتا حتی تو روز هم کار می‌کنم.
‫پس، وقتی این اتفاق افتاد ‫تو کجا بودی؟
‫کدوم اتفاق، قربان؟
‫بهم بگو، شامبونات.
‫من قبلاً با نگهبان ‫دروازه اصلی ملاقات کردم.
‫کجا می‌خواستم باشم؟ تو خونه بودم.
‫آره.
‫پس کی تو شیفت بود؟
‫شیفت؟ قربان، باید ‫دفتر ثبت رو چک کنم.
‫باشه. دفتر ثبت رو برام بیار
‫و یه نفر رو از اداره بیار
‫که همه چیز رو درباره‌ی زندان می‌دونه.
‫باشه، قربان.
‫قربان.
‫«ندیم خان.»
‫باید ببینمش.
‫بله، قربان.
‫و اون کسی که خواسته بودم؟
‫خودم، قربان.
‫شامبونات، جواب‌های یه کلمه‌ای به درد نمی‌خوره.
‫باید کل داستان رو برام تعریف کنی.
‫قربان، منم فقط به اندازه‌ی شما می‌دونم.
‫تمام کارکنان زندان هم ‫همینو می‌دونن. همین و بس.
‫اما قربان...
‫به خاطر شما ریسکش رو می‌پذیرم.
‫همه چیز رو بهتون میگم.
‫وظیفه‌مه. ‫همه چیز رو خارج از پرونده بهتون میگم.
‫اما لطفاً اسم منو لو ندین.
‫- ممکنه اینطور بشه... ‫- می‌تونی اقامت منو اینجا ردیف کنی؟
‫چی؟
‫می‌تونی اقامت منو اینجا ردیف کنی؟
‫اتاق بایگانی هست، ‫اما مناسب شما نیست.
‫من اینجا نیومدم که لنگر بندازم.
‫بیا.
‫بگو «بسم‌الله.»
‫بسم‌الله.
‫درود بر رام لرد.
‫- بیا. ‫- بریم.
‫بذارین من انجامش بدم، قربان. دارین چیکار می‌کنین؟
‫شامبونات، ‫من نمی‌تونم این لامصبو روشن کنم.
‫بذارین من انجامش بدم. ‫براتون چای درست می‌کنم، قربان.
‫- ایشون ندیم هستن. ‫- سلام عرض شد، قربان.
‫بله، قربان.
‫بهم بگو، ندیم.
‫دیروز چی شد؟ ‫دقیقاً از همون اولش.
‫خب، من فقط نشسته بودم و سیگار می‌کشیدم.
‫دیدم آقای پراکاش بیرونِ دروازه ‫داره فحش میده...
‫منظورم اینه که داشت منو صدا می‌زد.
‫با عجله رفتم اونجا و دروازه رو باز کردم.
‫اومد تو، باتوم رو ‫از دستم گرفت، یه لگد به کونم زد
‫و به سمت بندِ آقای بوره دوید.
‫بهم فحش داد و گفت ‫در رو باز کنم. منم باز کردم.
‫رفت داخل.
‫اون آقای بوره رو وحشیانه کتک زد.
‫حسابی کتکش زد و رفت.
‫و بعدش، من بندها رو قفل کردم.
‫با جیپش اومده بود؟
‫قربان، یه زندان‌بان مثل خداست.
‫حتی می‌تونه با هواپیما بیاد...
‫قربان، چای.
‫قربان، داشت اونو خیلی محکم می‌زد.
‫و صدای آقای بوره. منظورم اینه که...
‫قربان. من اصلاً صداش رو نشنیدم.
‫فقط خود زندان‌بان داشت داد می‌زد.
‫قربان. این عادت آقای بوره بود
‫که بی‌دلیل داد و بیداد راه بندازه.
‫- ساعت کاری‌ت چطوریه؟ ‫- مدام عوض میشه.
‫اما اون روز، ‫۵ صبح بود، قربان.
‫کِی سلول کشاو رو چک کردی؟
‫قربان، موقع آمارگیری.
‫پنج و ربع صبح، قربان.
‫قربان، به محض اینکه مانوج بهم خبر داد،
‫طبق پروتکل شروع به بررسی کردم.
‫قربان. ما وجب به وجب زندان رو گشتیم.
‫همه سلول‌ها، همه دستشویی‌ها رو چک کردیم.
‫حتی باغچه بیرون از آسایشگاه رو.
‫و فهمیدیم که فرار کرده.
‫من در این مورد تصمیم می‌گیرم.
‫چی بگم، قربان؟
‫خدا من رو این‌جوری آفریده. ‫بعدش هم من رو انداخت تو زندان...
‫کل داستان رو تعریف نکن.
‫برو سر اصل مطلب. ‫فقط به سؤالاش جواب بده.
‫احمق.
‫- شامبونات. ‫- بله؟
‫یه چایی برام درست کن.
‫لطفاً.
‫قهوه.
‫گمشو!
‫آدم خیلی خوبیه.
‫- چیزی بهم میگی؟ یا باید... ‫- بهتون میگم، قربان.
‫اون بی‌شرف خیلی اذیتم می‌کرد.
‫اما هیچ‌کس دیگه‌ای باهام کاری نداشت.
‫واسه همین تحمل می‌کردم.
‫هر بار که می‌رفت دادگاه،
‫یه دختری رو می‌دید و دیوونه می‌شد.
‫این دفعه، یه دختری بود به اسم ناینا.
‫می‌گفت که دختره یواشکی بهش نگاه می‌کنه.
‫که بدجوری خاطرخواهش شده.
‫انگار واسه ما مهمه. ‫میرن دادگاهشون و برمی‌گردن.
‫بعدش یه روز دیگه میرن دادگاه.
‫به من ربطی نداره ‫کی با کی میره.
‫بسیار خب. همه‌تون می‌تونید برید.
‫ناینا کوماری.
‫کجا می‌شینی؟
‫بشین اینجا.
‫کشاو رو می‌شناسی؟
‫نه.
‫چند روز پیش، ‫با هم رفتیم دادگاه.
‫با وثیقه‌ام موافقت نشد، قربان.
‫واسه همین، با هم برگشتیم.
‫همین.
‫یکی بهت یاد داده چی بگی و فرستادتت.
‫نه، قربان. اصلاً این‌طور نیست.
‫دوباره بهم بگو. با جزئیات.
‫قربان، حرف دیگه‌ای واسه گفتن ندارم.
‫من همه‌چیز رو بهتون گفتم، قربان.
‫پس دیگه هیچ‌وقت سعی نکرد باهات تماس بگیره؟
‫قربان، بی‌خیالش شید.
‫اون یه بچه‌ست. همش داره برمی‌گرده ‫سر خونه اول.
‫فکر کنم داره راست میگه.
‫نه.
‫فقط یه حسی داشتم...
‫ببخشید، قربان.
‫هوا یکم سردتر شده.
‫احتمالاً تو کوهستان داره برف میباره.
‫مگه نه، تیواری؟
‫چی شد؟
‫آنگاد، شعله رو بکش بالا.
‫قربان میاد؟
‫قربان حتی شبا هم استراحت نمی‌کنه.
‫بشین.
‫خب...
‫زندان‌بان...
‫هر شب میاد، یا...
‫راستش رو بخواید، هیچ‌وقت سر نمی‌زنه.
‫اون اولین بار بود.
‫فعالیت دیگه‌ای ‫تو اون شب اتفاق افتاد؟
‫چیز خاصی نبود.
‫همون پرسنلی که همیشه اینجان.
‫شامبونات اومده بود.
‫درباره کسایی بهم بگو ‫که تو شیفت نبودن.
‫دقیقاً، قربان.
‫اون بعد از ساعت کاری اومد.
‫قربان، اصلاً این‌جوری نیست.
‫هفته‌ای چند بار سر می‌زنه.
‫چیز مهمی نیست.
‫چرا میاد؟
‫قربان، سبزیجاتی که تو زندان کاشته میشه ‫رو به بیرونیا می‌فروشه.
‫قربان، اون یه پسر داره.
‫واسه تحصیلاتش وام گرفته.
‫این کارای جانبی رو می‌کنه ‫تا وامش رو پس بده.
‫بله، دیلیپ.
‫در رو باز کن.
‫- میشرا. ‫- بازش کن.
‫دارم بازش می‌کنم.
‫بیا دیگه.
‫- نصفه شبه. ‫- آره.
‫صبر کن.
‫ریکشات رو بیار اینجا، ‫زیر نور.
‫باید بگردم.
‫میشراست. بازرسی انجام شد.
‫هی! در رو باز کن.
‫- آره. میذارم بره. بیا. ‫- نه.
‫بگردش، یالا.
‫آوردمش زیر نور. انجامش بده.
‫بگرد...
‫فقط هویج، ‫کدو و گشنیزه.
‫بگردش. هر کاری می‌خوای بکنی بکن.
‫من جای پدرم اومدم.
‫واسه همین باید وظیفه‌ام رو انجام بدم.
‫وگرنه روح پدرم آزرده میشه.
‫- ببین، تیواری. ‫- انجامش بده.
‫دیگه تبدیل به یه روتین شده.
‫اشتباهه.
‫ببین، عزیزم. بهت نشون میدم. ‫بدش به من.
‫گل‌کلم.
‫ببین. لمسش کن ببین.
‫نرمه.
‫باید این‌طوری آروم فشارش بدی.
‫این گشنیزه. فقط یه کم بمالش.
‫اما شماها...
‫بگیرش، تیواری.
‫یه کوچیکش چطوره؟
‫بله. بعدش چی شد؟
‫چی بگم؟
‫هیچ‌وقت همچین زندان‌بان خطرناکی ندیده بودم.
‫اگه دروازه رو باز نکرده بودم، ‫می‌شکوندش.
‫به محض اینکه دروازه رو باز کردم،
‫با ماشینش مثل موشک گازش رو گرفت اومد تو.
‫و وقتی رفت تو، صداش رو ‫از همین جا می‌تونستم بشنوم!
‫حرفای خیلی رکیکی می‌زد.
‫قبلاً هیچ‌وقت نشنیده بودم این‌جوری حرف بزنه.
‫- بدجور کتکش زد؟ ‫- خیلی بد.
‫تو تمام این سال‌ها،
‫دیدم مجرمای زیادی ‫کتک بخورن، اما...
‫ممکنه مرده باشه؟
‫نمی‌دونم.
‫سبزی‌فروشی دیواکار
‫سانتوش، دردسر درست نکن.
‫ای بابا!
‫این مغازه شامبوناته؟
‫عکسش این بالاست، مگه نه؟
‫آخرین بار کِی ‫سبزیجات آورد؟
‫می‌دونستم دست قانون ‫بالاخره بهش می‌رسه.
‫بهش گفتم ‫از زندان سبزی ندزده.
‫که زندانیا نفرینش می‌کنن ‫و یه روزی گیر می‌افته.
‫طمع واسه یه پول ناچیزه ‫که آدم رو به زمین می‌زنه.
‫قربان، من شریک جرم نیستم.
‫فقط سؤالم رو جواب بده.
‫آخرین بار کِی اومد اینجا؟
‫یه دو روز پیش.
‫و؟
‫قربان، اومد و ازم خواست ‫یکم مشروب بخرم.
‫برو، یکم مشروب بخر.
‫واسه این کار خیلی دیره.
‫از جای کالاری می‌تونی بگیری. ‫فقط برو تو کوچه پشتی.
‫- برو بگیرش. ‫- ای بابا!
‫برو!
‫احمق!
‫سبزی‌فروشی دیواکار
‫مشروب‌فروشی رو باز کردم ‫و الکل خریدم.
‫اما اون رفته بود.
‫عمو؟
‫سبزی‌فروشی دیواکار
‫قربان، حتماً تو خونه‌ست. ‫برید و دستگیرش کنید.
‫- شماره واحدش چنده؟ ‫- شماره سه، قربان.
‫شما افسر پلیسید؟
‫می‌تونم بیام تو، پاندیت؟
‫مگه تا حالا نه گفتم؟ ‫بفرمایید تو. خونه خودتونه.
‫بفرمایید تو، قربان.
‫من سبد رو جابه‌جا می‌کنم.
‫بفرمایید تو.
‫خوبه که اینجایید. بفرمایید.
‫سرده. من فقط...
‫بفرمایید اینجا بشینید.
‫اینجا بشینید.
‫بشین.
‫بله.
‫خسته بودم... ببخشید، قربان.
‫شبا چند تا پیک سنگین می‌زنم.
‫- داشتم همین کار رو می‌کردم. ‫- منم چند تا می‌خورم...
‫- از اون سنگیناش. ‫- جدی میگید؟
‫این عالیه!
‫فوق‌العاده‌ست.
‫لیوان...
‫خدای من! عجب فریزر بزرگی.
‫- فریزر؟ ‫- آره.
‫اون رو ولش کن.
‫یه شیرینی‌فروش تو زندان ما حبس بود.
‫من خیلی بهش می‌رسیدم.
‫پذیرایی درست و حسابی.
‫- همین. ‫- کافیه.
‫بعد از آزادیش،
‫فریزر رو فرستاد مغازه‌ام.
‫یا خدا! ‫کلی برق مصرف می‌کنه.
‫واسه همین آوردمش اینجا. ‫تو خونه‌های سازمانی.
‫هر چی باشه مفته دیگه.
‫پس پول برق فریزر رو ‫میندازی گردن دولت.
‫نه، قربان. کولر گازی رو هم همین‌طور.
‫من دارم راجع به فریزر حرف می‌زنم، قربان.
‫قربان، شما حرفم رو باور نمی‌کنید.
‫تو تابستون. فقط باز می‌ذارمش.
‫کل اتاق درجا خنک میشه.
‫باید تابستونا یه سر بیای اینجا.
‫- یخ؟ ‫- یدونه.
‫عرق کهنه یه صفای دیگه‌ای داره.
‫شامبونات. من فردا میرم.
‫چی، قربان؟
‫فردا میرم.
‫به این زودی؟
‫کارتون تموم شد؟ ‫منظورم اینه که، تحقیقات تموم شد؟
‫آره. از همه بازجویی کردم.
‫به جز تو.
‫بشین.
‫هرچی می‌خوای بپرس.
‫خب...
‫شبی که کشاو فرار کرد، ‫تو هم رفتی زندان.
‫آره. واسه سبزیا...
‫فهمیدم.
‫سبزیا رو از زندان آوردی.
‫و بعدش، رفتی مغازه.
‫به چوتو گفتی سبزیا رو جابجا کنه.
‫بعد فرستادیش بره مشروب بخره.
‫اما خودت بدون مشروب برگشتی.
‫کارت درسته.
‫حتی با چوتو هم حرف زدی.
‫شامبونات. چرا اینو ‫قبلاً بهم نگفتی؟
‫چی باید بهت می‌گفتم؟ و چطوری؟
‫اینکه از زندان دزدی می‌کنم.
‫توی وضعیت سختی‌ام، قربان.
‫واسه درس پسرم وام گرفتم.
‫فرستادمش خارج.
‫اون احمق ‫حتی جواب زنگامم نمیده.
‫اینا رو باید به کی می‌گفتم؟
‫و چطوری؟
‫به هیچکس نگفتم.
‫کل شهر قصه‌تو می‌دونن، ‫شامبونات.
‫حق با توئه.
‫واسه تو فقط یه قصه‌س.
‫اما واسه من حقیقته.
‫باشه. بهم بگو.
‫چرا بدون مشروب ‫برگشتی خونه؟
‫من پیر شدم.
‫آخر روز ‫حتی نمی‌تونم درست رو پاهام وایسم.
‫خسته میشم. برای همین میام اینجا.
‫دراز می‌کشم و چند پیک می‌زنم.
‫اون روز چوتو ‫خیلی لفتش داد.
‫واسه همین با خودم گفتم، برم خونه ‫و بی‌خیال مشروب بشم.
‫یه چیزی بهم بگو.
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫اینکه من کشاو رو گذاشتم تو گونی،
‫بار ریکشام کردم ‫و یه جایی اون بیرون انداختمش؟
‫ممکنه، شامبونات.
‫همه می‌دونن ‫که بدجوری پول لازمی.
‫نه. اونقدرام درمونده نیستم.
‫سلاح‌هایی که اون زندانبانا دارن رو ‫دیدی؟
‫کشنده‌ن!
‫دیدیشون؟ بوم!
‫از هر طرف چاقو می‌زنن.
‫حتی یه موش هم نمی‌تونه زنده از اونجا جیم بشه.
‫چه برسه به یه آدم.
‫یخ.
‫زندانبان تو حالت مستی رسید.
‫کشاو رو به قصد کشت زد.
‫ندیم در سلول کشاو رو قفل کرد.
‫سوبود صبح اومد ‫و دید که کشاو نیست.
‫یه چیزی بهم بگو، شامبونات.
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫بیا فرض کنیم کشاو فرار کرده.
‫اما چطوری؟
‫چه نیازی داشت فرار کنه؟
‫هیچ بچه‌ای بدون پدر به دنیا نمیاد.
‫کشاو پدرشو پیدا کرد.
‫مردم میگن کشاو ‫آدمی نبود که فرار کنه.
‫تا جایی که من می‌شناختمش، همیشه ‫کاری رو می‌کرد که ازش منع می‌شد.
‫از آقا پراکاش کتک خورد.
‫برادر بزرگترش از دستش دلخوره.
‫حتماً فرار کرده. بی‌خیالش شو، قربان.
‫خب. شامبونات...
‫- من دیگه میرم. ‫- چشم، قربان.
‫خیلی دیروقته.
‫- صبح باید برم. ‫- بله، قربان.
‫خداحافظ، قربان.
‫پراکاش سینگ، رئیس زندان
‫آتیت.
‫هنوز اسم کاملت رو بهم نگفتی.
‫تحقیقاتت تموم شد؟
‫اومدم که همین کارو بکنم، قربان.
‫پس انجامش بده.
‫قربان. من از همه زندانیا ‫و نگهبانا بازجویی کردم.
‫یه روز قبل از غیب شدنش.
‫کشاو یه زندانی پیر رو ‫وحشیانه کتک زده بود.
‫شما اینو می‌دونستید، قربان؟
‫اون دیوونه بود.
‫من دخالت کردم. وگرنه ‫اون پیرمرد رو می‌کشت.
‫قربان. حتی شما هم نزدیک بود... کشاو رو بکشید.
‫من رئیس این زندانم.
‫من یه مسئولیت‌هایی دارم.
‫من زندانیای زیادی مثل کشاو رو ‫اصلاح کردم.
‫قربان. اینجا هیچ قانونی نیست؟
‫اون قانون رو اینجا زیر پا می‌ذاشت.
‫من بهش یه درس حسابی دادم.
‫غیرقانونی.
‫تو گزارشت هرچی می‌خوای بنویس...
‫تو همون چند صفحه‌ت.
‫در واقع، اصلاً لازم نیست.
‫من خودم بهت اظهاراتمو میدم.
‫من ازت اظهارات نخواستم.
‫اما حالا که اصرار می‌کنی...
‫من، پراکاش سینگ.
‫در کمال صحت و سلامت عقل ‫این اظهارات رو بیان می‌کنم.
‫نصفه شب با جیپم ‫رفتم زندان.
‫رفتم تو سلول کشاو
‫و تا می‌خورد کتکش زدم تا نیمه جون شد.
‫همون شب هم فرار کرد.
‫اگه می‌خوای بیشتر بنویسی، ‫اینم اضافه کن.
‫اگه پیداش کنم، تیکه‌تیکه‌ش می‌کنم.
‫بایراو سینگ.
‫چای نیار.
‫آقا امروز میرن.
FilmYar
‫۱۱ ماه بعد
‫بله. بگو.
‫قربان. بازرس کل (آی‌جی) کارتون داره.
‫اعصابش خرده، قربان. منظورم اینه که...
‫به من گفت صداتون کنم.
‫اونجایی؟
‫قربان، من همینجام. ‫اومدم بیرون بهتون زنگ بزنم.
‫یه کم اوضاع رو مدیریت کن. ‫الان میام.
‫چشم، قربان.
‫شایعاتی شنیدم که یه جسد ‫تو محوطه زندان پیدا شده.
‫همم.
‫من دهلی‌ام.
‫با سروزیر مادیا پرادش هستم.
‫سه چهار روز دیگه برمی‌گردم.
‫میام بوپال ‫و شخصاً می‌بینمت.
‫فقط من‌من کردن فایده نداره.
‫من بهت اعتماد کردم که تو زندان ولش کردم.
‫هرطور که بود، ‫بوره برادرم بود.
‫میام و شخصاً می‌بینمت.
‫وقتی اومدم بوپال، اون افسر ‫سه ستاره لعنتی رو هم خبر کن.
‫مراقب باش.
‫چی؟
‫چه گندی بالا آوردی؟
‫ببین. من از خیلی کارات چشم‌پوشی می‌کنم،
‫چون افسر کارآمدی هستی.
‫نتیجه می‌گیری.
‫اما پرونده کشاو رو خیلی دست‌کم گرفتی.
‫معذرت می‌خوام، قربان. مگه چی شده؟
‫یه جسد ‫پشت ویلای پراکاش پیدا شده.
‫طبق بررسی‌های اولیه پزشکی قانونی،
‫جسد تقریباً ‫مال ۱۰ تا ۱۲ ماه پیشه.
‫مگه کشاو از همون موقع گم نشده بود؟
‫دعا کن جسد کشاو نباشه.
‫وگرنه برای همیشه می‌فرستمت ‫آکادمی آموزشی.
‫قربان. یه کم بهم وقت بدین.
‫درستش می‌کنم.
‫پراکاش اونقدرام بی‌کله نیست.
‫دفعه اولش نیست ‫که یکی رو کتک می‌زنه.
‫به خاطر فشار نماینده مجلس،
‫تعلیق کردنش مشکلی نداشت.
‫اما این فرق داره.
‫و می‌دونی که ما با هم فامیلیم، نه؟
‫می‌دونی چیه.
‫سریع برو شیوپوری.
‫چشم.
‫حالت خوبه، مامان؟
‫برو تو.
‫قربان.
‫این...
‫قربان، این اسکلت کشاوه.
‫دی‌ان‌ای با خونی ‫که رو پیرهن بود مطابقت داره.
‫پس تاییدیه رو گرفتی ‫که جسد کشاوه.
‫ببین. برادرش آدم کله‌گنده‌ایه.
‫خیلی هم خطرناکه.
‫و دارم جدی به این فکر می‌کنم ‫که بندازمت جلوش.
‫بهت سه روز وقت میدم
‫تا بفهمی کار کی بوده.
‫من با پراکاش حرف زدم.
‫اون نکشتتش.
‫سه روز.
‫وگرنه استعفات رو بنویس.
‫نیازی هم نیست شخصاً بیای.
‫قربان! ولش کنید!
‫خودم انجامش میدم.
‫ولش کن!
‫تموم شد، قربان.
‫این...
‫- خان. ‫- بله، قربان.
‫زنگ زدید. سریع خودمو رسوندم.
‫بگو.
‫پرونده کشاو دوباره به جریان افتاده.
‫واسه همین یادت افتادم.
‫دوباره بهم بگو.
‫یه سال پیش اون شب چی شد؟
‫قربان. خیلی وقت پیش بود.
‫دقیق یادم نیست.
‫قربان، بهتون که گفته بودم...
‫زندانبان از بیرون داد می‌زد.
‫بهم گفت درو باز کنم. منم باز کردم.
‫بعدش گفت ‫سلول کشاو رو باز کنم، منم بازش کردم.
‫تا می‌خورد کتکش زد.
‫و دوباره درِ سلول رو قفل کردم.
‫راستی!
‫یادم رفت یه چیزی بهتون بگم.
‫قربان، اون خودش رو خیس کرده بود.
‫اگه رئیس زندان کوزه آب رو نمی‌شکست،
‫کاملاً معلوم می‌شد.
‫خان، فکر کنم داری یه چیزی رو فراموش می‌کنی.
‫من چیزی رو فراموش نمی‌کنم، قربان. ‫نشسته بودم و داشتم سیگار می‌کشیدم.
‫رئیس زندان داد زد و من...
‫بهم نگفتی چطوری مرد.
‫مرد؟
‫جنازه‌اش تو حیاط پشتی خونه سازمانی ‫پراکاش سینگ پیدا شد.
‫وقتی کشاو زنده بود، ‫مثل بابات باهاش رفتار می‌کردی.
‫وقتی پراکاش سینگ ‫کشتش و دفنش کرد
‫تو حیاط پشتی خونه‌اش،
‫تو هم پراکاش سینگ رو کردی بابات.
‫تو اصلاً چند تا بابا داری؟
‫این‌طوری نیست، قربان.
‫من سعی ندارم کسی رو نجات بدم.
‫دارم حقیقت رو میگم.
‫نمی‌دونم کی کشاو رو کشته.
‫وقتی رئیس زندان از اونجا رفت، ‫کشاو زنده بود.
‫بعد از اینکه رئیس زندان کتکش زد و رفت،
‫من بهش رسیدگی کردم.
‫بعد آقا کشاو گفت: ‫«برام یه پیک بریز.»
‫برام یه پیک بریز.
‫- چشم. ‫- بریز.
‫براش یه پیک ریختم.
‫و اونم یه زنگ زد.
‫- برو بیرون بشین. ‫- چشم.
‫به کی زنگ زد؟
‫نمی‌دونم. ‫از چیزایی که دستگیرم شد،
‫فکر کنم خانم راجنی بود.
‫خانم راجنی...
‫دارم میام.
‫مگه به یه زبون دیگه حرف زدم؟
‫گفتم دارم میام.
‫به خانم راجنی گفت: «دارم میام.»
‫التماسش کردم که نره ‫چون بدجوری صدمه دیده بود.
‫گفت: «نه.»
‫آقای بوره، کجا داری میری؟
‫یه ساعت دیگه برمی‌گردم.
‫همین الانش هم اوضاع خیلی خیطه. ‫لطفاً نرو.
‫قراره خیط‌تر هم بشه.
‫آقای بوره، به حرفم گوش کن.
‫بعد ازم خواست ‫در پشتی بند رو باز کنم.
‫بازش کردم.
‫بعد... سه ساعت...
‫نمی‌تونی تصور کنی ‫اون سه ساعت رو چطوری گذروندم.
‫بعد با خودم گفتم شاید فرار کرده باشه.
‫رفتم داخل. تخت رو مرتب کردم.
‫سلول رو قفل کردم.
‫دم در، ساعت شیفتم رو ‫ثبت کردم.
‫و رفتم. همین.
‫چرا اینو زودتر بهم نگفتی؟
‫اگه راستش رو می‌گفتم، ‫کارم رو از دست می‌دادم.
‫می‌تونستم دوباره برگردم سر کارم؟
‫رئیس زندان به خاطر گزارش تو ‫معلق شد.
‫من فقط یه کارمند رده پایین بودم.
‫پس کشاو به راجنی زنگ زد ‫و بعد از اونجا رفت.
‫بله، فکر کنم رفت که خانم راجنی رو ببینه.
‫بیا تو.
‫مامان، برو داخل.
‫ایشون یه افسر ارشده، اومده برای صحبت.
‫بشین.
‫چای؟
‫چای...
‫- می‌خورم. ‫- باشه.
‫بعداً.
‫بشین.
‫همین‌طوریش هم، همه‌تون ‫کلی از وقتم رو تلف کردین.
‫و ببین.
‫چیزایی که می‌خوام بگم رو انکار نکن.
‫من تحقیقاتم رو انجام دادم.
‫پس، بیا حاشیه نریم.
‫بسیار خب.
‫شبی که کشاو ناپدید شد،
‫به تو زنگ زده بود.
‫خودت میگی که همه‌چیز رو می‌دونی. ‫پس چرا از من می‌پرسی؟
‫از تو نمیپرسم.
‫دارم بهت میگم.
‫به تو زنگ زد.
‫حالا تو بهم بگو.
‫پشت تلفن چی گفت؟
‫سراغ ناینا رو می‌گرفت.
‫همون دختری که تو دفتر دیدیش.
‫افتاده بود دنبالش.
‫طول روز بهم زنگ زد.
‫بی‌نهایت اذیتم کرد.
‫شب دوباره بهم زنگ زد،
‫وقتی که شیفتم تموم شده بود ‫و داشتم برمی‌گشتم خونه.
‫مستِ مست بود.
‫خانم راجنی، دارم میام.
‫آقا، امروز نه.
‫شیفت من تموم شده.
‫مگه به یه زبون دیگه حرف زدم؟
‫گفتم دارم میام.
‫فقط بساط رو جور کن.
‫چی کار می‌تونستم بکنم؟
‫دختره رو آماده کردم.
‫و بردمش بهداری.
‫گودیا، همه‌چی مرتبه؟
‫هنوز نیومدی خونه، مامان.
‫آره، زود میام.
‫این...
‫تو.
‫گوش کن.
‫اون مسته.
‫کاملاً نشئه است.
‫زیاد طولش نمیده.
‫بعدش، نمی‌ذارم ‫تو زندان هیچ مشکلی برات پیش بیاد.
‫بریم.
‫یالا.
‫بیا.
‫بعد از اینکه ناینا رو گذاشتم، ‫برگشتم به اتاقم.
‫همون‌جا منتظر موندم.
‫ولی نتونستم زیاد صبر کنم.
‫برگشتم.
‫ناینا بیرون نشسته بود.
‫صدمه‌ای ندیده بود.
‫حالش کاملاً خوب بود.
‫اون کجاست؟
‫می‌خوام برم.
‫یالا.
‫دست‌وروت رو بشور و بعد برو بخواب.
‫گذاشتمش تو بند
‫و برگشتم خونه.
‫همین.
‫خجالت نکشیدی؟
‫اون شوهرم بود.
‫همیشه خیلی مریض بود.
‫کشاو پول درمانش رو می‌داد.
‫در عوضش، اون گاهی اوقات...
‫دخترم داشت بزرگ می‌شد.
‫نمی‌دونم درک می‌کنی ‫یا نه...
‫اما روزی که چشمش به ناینا افتاد،
‫نه یک بار، بلکه دو بار تهدیدم کرد.
‫یا ناینا بود یا دخترم.
‫من یه مادرم.
‫معلومه که دخترم رو انتخاب می‌کنم.
‫و همین کار رو هم کردم.
‫یعنی ناینا آخرین کسی بوده ‫که کشاو رو زنده دیده.
‫نمی‌دونم.
‫سلام.
‫باشه.
‫می‌خواستم یه زنجیر ببینم.
‫ناینا اینجا کار می‌کنه، درسته؟
‫سلام، آقا.
‫خانم ناینا.
‫اصلاً نمیشه شناختت.
‫حتماً فهمیدی برای چی اینجام.
‫ساعت ۷ عصر ‫تو پارک میدون ببینمت.
‫به نفع خودته.
‫ساعت هفت.
‫من... من خانم راجنی رو دیدم.
‫بهم گفت که تو ‫آخرین کسی بودی که دیدیش.
‫- با تو... ‫- هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫- خانم ناینا... ‫- هیچ اتفاقی برای من نیفتاد.
‫دنبال هر کی که هستی ‫و به هر دلیلی،
‫اون آدم منم.
‫یعنی می‌خوای بگی تو کشاو رو کشتی.
‫آره، من کشتمش.
‫انگیزه‌ات چی بود؟
‫می‌دونی کجا زندگی می‌کنم.
‫اومدی محل کارم.
‫هر وقت بخوای می‌تونی دستگیرم کنی.
‫خانم ناینا.
‫ببین، من هرجور شده به یه نتیجه‌ای می‌رسم.
‫می‌تونم کمکت کنم
‫کسی رو که داری سعی می‌کنی نجاتش بدی، نجات بدم.
‫و قول میدم،
‫نذارم هیچ اتفاق بدی ‫برای یه آدم بی‌گناه بیفته.
‫اما اگه من از ‫تحقیقات کنار گذاشته بشم...
‫دیگه هیچ کاری از دستم برنمیاد.
‫بشین.
" تجربه خوش لذت بخش سینمای هند با بهارات مووی "
‫ببین. نگران نباش.
‫من زیر حرفم نمی‌زنم.
‫بله.
‫از اول برام تعریف کن.
‫بعد از اینکه رفتم زندان، اولین جلسه‌ی دادگاهم
‫همون روزِ دادگاه کشاو بود.
‫با یه ماشین اعزام شدیم.
‫اونجا بود که برای اولین بار منو دید.
‫چند روز بعد، ‫خانم راجنی اومد دیدنم.
‫دستشویی
‫تو خلوت بهم گفت
‫که اون شب باهام کار داره.
‫امشب تو بند خودت نمی‌خوابی.
‫تو بند کوچیک‌تر بخواب.
‫آماده باش. میام دنبالت.
‫اگه به کسی بگی، ولت نمی‌کنم.
‫اون شب اومد.
‫منو از بند برد ‫به بهداریِ زندان.
‫کشاو از قبل اونجا منتظر بود.
‫خواهش می‌کنم.
‫آروم باش.
‫یالا.
‫دارم با زبون خوش میگم!
‫امروزم خیلی سخت گذشت.
‫بیا عشق‌بازی کنیم.
‫یالا.
‫ببین.
‫بیا بریم اونجا حرف بزنیم. بیا.
‫بیا.
‫نه!
‫دارم محترمانه بهت میگم!
‫گوش نمیدی.
‫ولم کن.
‫نه.
‫- ساکت. ‫- ولم کن.
‫- ساکت باش. ‫- برو کنار! نه!
‫ولم کن!
‫نه...
‫برو. از اینجا برو.
‫فرار کن.
‫خانم راجنی میاد.
‫برو. من درستش می‌کنم.
‫یالا. برو!
‫اما تو...
‫به خانم راجنی گفتم کشاو از همون دری که اومده بود
‫رفت.
‫مجبورش کردم با من بره
‫تا خانم مانجو رو نبینه.
‫می‌خوام برم.
‫خانم مانجو کیه؟
‫یه زندانی قدیمی بود.
‫به حبس ابد محکوم شده بود.
‫دوره‌اش قرار بود چند روز دیگه تموم بشه.
‫می‌دونی خانم مانجو کجاست؟
‫چند بار از نفیسه و چارولاتا ‫در موردش پرسیدم.
‫اون موقع بود که فهمیدم.
‫چی رو؟
‫تو کوهستان یه دکه چای و مگی داره.
‫چارولاتا و نفیسه؟
‫اونا چی؟
‫چارولاتا یه نگهبان ارشد بود.
‫نفیسه یه زندانی بود.
‫اونا بهترین دوستای مانجو بودن.
‫ببین. اتفاقی برای خانم مانجو نمیفته. مگه نه؟
‫زندان منطقه‌ای شیوپوری. مادیا پرادش ‫مانجو سینگ
‫شماره‌ای که ‫با آن تماس گرفته‌اید مسدود است.
‫لطفاً شماره را بررسی کنید.
‫شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید مسدود است.
‫اون شب فعالیت دیگه‌ای هم بود؟
‫شامبونات اومده بود. قربان.
‫در مورد اونایی که شیفت نبودن بگو.
‫دقیقاً. قربان.
‫بعد از ساعت کاریش اومد.
‫سلاح‌هایی که ‫اون نگهبانای زندان دارن رو دیدی؟
‫مرگبارن!
‫بوم!
‫از هر طرف خنجر می‌زنن.
‫حتی یه موش هم نمی‌تونه زنده در بره.
‫چه برسه به یه آدم.
‫اما یه آدم مرده می‌تونه.
‫اسمت چیه؟
‫نفیسه.
‫که اینطور.
‫تو نفیسه هستی.
‫خانم مانجو خیلی دلتنگته.
‫مانجو رو از کجا می‌شناسی؟
‫تو کوهستان یه دکه چای و مگی داره.
‫من اهل کوهستانم.
‫هر وقت میرم خونه. می‌بینمش.
‫مگی‌های خوشمزه‌ای درست می‌کنه.
‫پس تو هم اهل دارامشالا هستی.
‫آره.
‫- زنده باد هند. قربان. ‫- زنده باد هند.
‫- آدرس رو پیدا کردی؟ ‫- قربان. آدرس دقیق رو نه.
‫اما فهمیدم که یه زوج مسن
‫تو یه جایی به اسم سیدپور ‫یه دکه کوچیک دارن.
‫چای و مگی می‌فروشن.
‫خوبه.
‫گوش کن.
‫سیدپور از کدوم طرفه؟
‫بریم.
‫لاتاری ‫دکه چای و مگی
‫گوش کن.
‫- اینجا کافه خانم مانجوئه؟ ‫- آره. کافه خودشه.
‫اینجاست؟
‫نه. باید خونه باشه.
‫خونه‌اش کجاست؟
‫از اینجا برو بالا.
‫- اگه بهم خبر می‌دادی. قربان... ‫- چرا؟
‫از گول زدن آدما خسته نشدی؟
‫یالا. خانم مانجو. شروع کن.
‫چی رو؟ چی رو شروع کنم؟ چی رو؟
‫بازرس کل بهم سه روز وقت داد.
‫روز اول ندیم. راجنی ‫و نینا رو به حرف آوردم.
‫یه روز دیگه رو صرف پیدا کردن تو کردم.
‫فقط امشب رو وقت دارم.
‫پس. وقت تلف نکن.
‫خانم مانجو. حرف بزن.
‫نه. تو چیزی نمیگی.
‫عجیبه!
‫کل نیروها برای یه آدم ‫آشغال بسیج شدن.
‫بازرس کل وارد ماجرا شد.
‫مهم نیست اون مرد ‫چطور آدمی بود. شامبونات.
‫اون یه قتل انجام داده.
‫حتی اگه کسی شرور باشه. ‫اون حق نداره بکشتش.
‫اون قتلی انجام نداد.
‫اون اعدامش کرد.
‫یه اعدام.
‫واسه همینه که اون موقع ازش حمایت کردم.
‫و هنوز هم می‌کنم.
‫چرا داری نفس‌نفس می‌زنی. مانجو؟ ‫چی شده؟ همه چی مرتبه؟
‫شامبونات.
‫کشتمش!
‫نمی‌شناسمش.
‫می‌خواست به نینا تجاوز کنه...
‫گریه نکن. مانجو. گریه نکن.
‫کجاست؟
‫تو درمونگاهه.
‫می‌خوام از اینجا برم. شامبونات.
‫منو از اینجا ببر بیرون.
‫می‌خوام از اینجا برم.
‫مانجو. آروم باش.
‫برو تو اتاق خانم راجنی. ‫کلید در پشتی...
‫گریه نکن.
‫کلید در پشتی رو بیار.
‫در رو ببند.
‫قفلش کن و کلید رو ‫بذار سر جاش.
‫از امروز. نه تماسی نه پیامی.
‫هیچکس نباید بفهمه ‫که ما همدیگه رو می‌شناسیم.
‫اگه خدا بخواد.
‫بازم همدیگه رو می‌بینیم.
‫ببندش.
‫ببین. شامبونات...
‫قانون فرقی بین قتل ‫و اعدام قائل نیست.
‫جسد پیدا شده.
‫باید حبست رو بکشی.
‫با میل خودتون میاین؟ ‫یا به پلیس محلی زنگ بزنم؟
‫جسد پیدا شده؟
‫پیدا نشد.
‫تو سینی تقدیمتون شد.
‫چه چرت و پرتی!
‫شیوپوری رو جنگل احاطه کرده.
‫یکیش که هیچی.
‫حتی اگه ده تا کشاو ‫رو می‌کشتیم و دفن می‌کردیم.
‫شما نمی‌فهمیدین.
‫قرار بود اونجا ‫استراحتگاه خدمه ساخته بشه.
‫پشت ویلای رئیس زندان.
‫قربان. افسر قبل از شما. ‫آقای میهیر مانیک.
‫یه تاییدیه برای ‫استراحتگاه خدمه داده بود.
‫امضاش می‌کنم.
‫برای رئیس زندان بعدی بسازینش.
‫اما بعد از بازنشستگی من.
‫بعد از اینکه من از اینجا رفتم. باشه؟
‫پس. می‌دونستم...
‫دیر یا زود اونجا رو می‌کنن.
‫داری از مجازات حرف می‌زنی.
‫جسد تو حیاط خلوت ‫ویلای پراکاش سینگ پیدا شد.
‫انگشتر رو پیدا کردی؟
‫عالیه. کشاو!
‫قبل از مرگت یه کار خوب کردی.
‫شامبونات. قبول دارم ‫که پراکاش سینگ قدیس نیست.
‫اما چیزی که داری میگی کاملاً رذیلانه‌اس.
‫داری از پاپوش دوختن ‫برای یه آدم بی‌گناه حرف می‌زنی.
‫این زن بود که بی‌گناه بود.
‫و با این حال برای دو تا قتل حبس کشید.
‫اسم من پراکاش سینگه.
‫سال‌هاست که دارم سعی می‌کنم ‫زندگی زندانی‌هایی مثل تو رو بهتر کنم.
‫رئیس زندان گفت اسمش چیه؟
‫پراکاش سینگ.
‫پراکاش سینگ...
‫- عمو! ‫- خفه شو.
‫- اون شوهر منه. دوسش دارم. ‫- ساکت!
‫برو کنار! ساکت باش.
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫عمو!
‫جایگاه و طبقه‌ات رو یادت رفته؟
‫چطور جرئت می‌کنی به برادرزاده من چشم داشته باشی؟
FilmYar
‫آخرش به خاطر جرمی ‫که اون مرتکب شده بود، حبس کشید.
‫پس. عدالت زمانی اجرا میشه که اونم
‫سهم خودش از مجازات رو بکشه. قربان.
‫اینجا فقط قدرتمندها ‫می‌تونن عدالت رو اجرا کنن. قربان.
‫قاضی قدرتمند بود.
‫پس اون حکم رو داد.
‫یه روز. ما قدرتمند بودیم.
‫پس ما عدالت رو اجرا کردیم.
‫و امروز.
‫شرایط تو رو قدرتمند کرده.
‫در مورد بقیه چیزا. ‫کاری رو بکن که فکر می‌کنی درسته.
‫تو این چند ماه. ‫ما سهم خودمون از زندگی رو کردیم.
‫مگه نه؟
‫شغلت رو با سهمیه گرفتی؟
‫من با جیپم میرم. کشاو رو می‌کشم.
‫جسدش رو تو جیپم نگه می‌دارم
‫و تو حیاط خلوتم دفنش می‌کنم؟
‫به نظرت احمقم؟
‫من نکشتمش.
‫اگه کشته بودمش.
‫با افتخار می‌گفتم که کشتمش.
‫پس چرا وقتی پانکاج و پراچی رو ‫کشتی با افتخار نگفتی؟
‫چه مدرکی داری که من...
‫برای پانکاج و پراچی ‫هیچ مدرکی ندارم. قربان.
‫اما برای کشاو مدرک دارم.
‫همین کافیه.
آدرس رسمی کانال تلگرام بهارات مووی @Baharatmovie_official
‫- این... ‫- مال شماست. قربان.
‫یه نگاه بندازین.
‫تو دو نفر رو کشتی.
‫حداقل مجازات ‫یه قتل رو بکش.
‫فصل عشق از راه رسیده
‫این چشمان شروع به شرم کرده‌اند
‫نکند دل از دست برود
‫وقتی به اشتباه با نگاهت گره می‌خورد
‫این سرخی که بر چهره می‌بینم
‫آیا صبر زاییده عشق در من است؟
‫نکند دل از دست برود
‫وقتی به اشتباه با نگاهت گره می‌خورد
‫این عصر تنها از آنِ من است
‫اما نام تو بر آن حک شده
‫از من بپرس امروز کجاست
‫جای زیبایی است
‫اینجا تو را نگه می‌داشتم
‫مگر اینکه خودت بخواهی بروی
‫فصل عشق از راه رسیده
‫در نسیم تو به پرواز درآمده‌ام
‫چشمانم اکنون با کلمات سخن می‌گویند
‫مدتی است که
‫خانه را ترک کرده‌ام
‫و مسکنم را در خیال تو یافته‌ام
‫کاش آغوش‌ها دیوارمان می‌شدند
‫این کمترین آرزو بود
‫دل‌های ما بی‌قرار بود
‫ناآرام و پریشان
‫تا اینکه تو آمدی
‫و آن حسرت از بین رفت
‫این عصر تنها از آنِ من است
‫اما نام تو بر آن حک شده
‫از من بپرس امروز کجاست
‫جای زیبایی است
‫اینجا تو را نگه می‌داشتم
‫مگر اینکه خودت بخواهی بروی
‫فصل عشق از راه رسیده
‫این چشمان شروع به شرم کرده‌اند
‫نکند دل از دست برود
‫وقتی به اشتباه با نگاهت گره می‌خورد
‫فصل عشق از راه رسیده
‫لاتاری ‫دکه چای و مگی