Filmyar
هی رفیق، آم، میدونم چندتا پیغام گذاشتی.
بابت اوضاع کارت متأسفم. اینجا هم وضع خرابه.
سلام دیوید، من تریشام
از دفتر اجاره طبقه پایین.
چک اجاره ماه پیش به دستمون نرسیده.
اگه تا آخر امروز خبری ازت نشه،
مجبوریم کارای اداری تخلیه رو شروع کنیم.
دیدی؟ گفتم خونه‌ست، الان داره نگامون میکنه.
شب سختی داشتی؟
چی؟
از قیافه‌ت معلومه، میگم آره.
چند وقته اینجام؟
تمام شب.
نیمه دومش. بعد از مهمونی.
هوم.
البته میتونستی توی اون...
...آپارتمان مجردی لوکست با نگهبان دم در بخوابی،
اونجا بیدار شی، بعد بیای اینجا یه چرت بزنی.
آدمای شبیه تو دو جورین که ممکنه تو آشغالا بیدار شن.
نمیدونم تو کدومشی.
اولیش، آم، بچه مهمونی‌ای که زیاده‌روی کرده.
نوع دوم،
خوش‌لباسه، که عادی به نظر بیاد،
یه شهروند جاافتاده که موقتا گرفتار شده،
بعد شب که میشه، برمیگرده اینجا پیش ما.
ننگ شهر.
شکر الهه مرکز شهر اسکید رو رو به جا بیار.
لعنتی، گوشیمو گم کردم.
ساعت چنده؟
جایی باید بری؟ نه!
تو گوشیمو دزدیدی؟
جوابمو بده. گوشیمو لازم دارم.
باشه، بیخیال رفیق، تو برداشتی؟
من گوشیتو ندزدیدم.
راستش من اصلا دزدی نمیکنم.
دزدی به نفع آدم نیست.
من دوست دارم پاک زندگی کنم.
خب، معلومه از نظر این...
جسم و ظاهر چیزا،
پاک نگه داشتنش سخته.
ولی مهم نیست، مگه نه؟ باطنه که حسابه.
کجا راه افتادی؟
حتی خداحافظی هم نمیکنی؟
خداحافظ.
چه مرگته مرد؟
داری تعقیبم میکنی؟
دلم برات میسوزه رفیق.
تازه‌کاری، ازت معلومه.
زمان میبره تا عادت کنی.
به چی عادت کنم؟
ببین، شاید دانشگاه رفته باشی،
و خونه و زن و کار و اینا داشته باشی.
این موقتیه.
خجالت نداره.
ممکنه برای هرکسی پیش بیاد.
روزگار عجیبیه.
ببین، تو زنده‌ای،
زندگی هم ادامه داره، میدونی، چیزا عوض میشن.
منو اشتباه گرفتی.
بگو اشتباه میکنم.
الان اوضاع سخت شده، مگه نه؟
آره.
از زندگیت متنفری،
از دنیات متنفری، حداقل از نسخه جدیدش؟
درسته.
حتی شاید از خودت هم متنفر باشی.
ولی امید هست.
درسته.
راه‌حلی چیزی داری؟
برای نفرت از خودت؟
خب، اون برات یک دلار آب میخوره.
برای چی، حکمتت؟
حکمت مجانیه.
نه، اون یک دلار برای بخش از خودم متنفرمه.
آم، تا کل روز حس آدم بدی نداشته باشی،
و با پشیمونی راه نری،
چون میدونی کار خوبی کردی و به یکی کمک کردی.
خیلی زرنگی.
ولی یک دلار ندارم. شرمنده رفیق.
برای کسی که تو روزای سخت هم‌صحبت و همراه خوبی بود؟
شرمنده رفیق، پول نقد ندارم.
حتی یه دلار کوچولوی ریز و ناقابل هم نه؟ نه.
پس $78.44 چطوره؟
این عدد دقیقو از کجا آوردی؟
یکی مثل من چیزایی میدونه.
درباره حساب بانکیم؟
و کلی چیزای مرموز و غیرقابل توضیح دیگه.
برای اینکه بشم کسی که هستم و چیزایی رو بدونم که میدونم،
بزرگ‌ترین فداکاری زندگی‌بخش رو کردم
و از همه‌چی گذشتم،
تا دوباره همه‌چیو از نو پیدا کنم.
برای اینکه چیزی رو بدونم که میدونم،
برای اینکه چیزی رو ببینم که میبینم،
از دنیاهای زیادی عبور کردم.
بهاشو دادم...
...تا چیزی رو پیدا کنم که منتظر پیدا شدن بود.
لازم نیست شلوغش کنیم یا به کسی صدمه بزنیم.
این بار آسون پیش بریم.
من به کسی صدمه نمیزنم.
تا حالا منو دیدی؟
هفته پیش.
لازم نبود. فقط هدر دادن بود.
باید یاد بگیری انرژیتو حفظ کنی.
لازم نیست هر فرصتی گیرت اومد...
...واقعیتو تغییر بدی.
تعریف ظرافته. برو معنیشو ببین.
کمترین تعداد حرکت لازم برای انجام یه کار.
آره. گرفتم.
پس کمترین تعداد.
باشه، پس الان میره سمت پشت مغازه.
منم دوربینا رو فریز میکنم.
این چطوره؟
خوبه.
نمیتونی چیزی با خودت بیاری تو.
میدونم، میدونم.
نه دارایی، نه وابستگی،
از دوشنبه پیش.
قسم میخورم.
اصلا و ابدا.
ظرافت!
خب، اگه من مجبور نبودم...
چی داری میگی؟
داری میگی تقصیر منه؟ داری منو مقصر میدونی؟
نه، نه، تقصیرو گردن تو نمیندازم.
مشکل از منه. فقط وقتی تنها نیستم، تمرکزم از دست میره.
حواسم پرت میشه.
باشه. خب، این یکی اشکال نداره؟
چون از مغازه مارتی یه چیزی لازم دارم.
آره.
چهارده، اوه، نه...
بلیط برنده لاتاری. وای، وای، وای...
ویکتور،
ریتم چیزی رو که میبینی دنبال کن.
باهاش همراه شو.
گرفتم، گرفتم.
یه چیز دیگه بهم بده.
بچه‌ها نه، لطفا.
با بچه‌ها خوب نیستم.
شرمنده رفیق، همین مونده برام.
همش کارای آسون بهت دادم،
و این آخریشه.
نصف جلسه این روشن نبوده،
بعد تو همینطوری کامل فرستادیش خونه؟
نگرانش نباش رفیق.
با چشم بسته هم میتونم بخونمش.
اون دیگه برنمیگرده تو.
من یه مشکلی دارم. اوه.
این سیستم غربالگری جدید...
...همین دیشب به ذهنت رسید؟
انتقام خرخونا؟
یعنی همه بقیه انگار باهاش مشکلی ندارن.
آره؟ خب، همه بقیه احمقن.
اوه. باشه.
پس الان شما نگهبانای دروازه‌اید؟
نه. آره.
کاری که ما واقعا اینجا میکنیم
خیلی به تو ربطی نداره.
اگه واقعا میخوای بدونی...
حتما، دوست دارم بدونم.
ما تو طول روز حجم عظیمی از داده دریافت میکنیم.
و سعی میکنیم رمزگشاییش کنیم.
تا الان نمیدونیم معنیش چیه.
ولی وقتی مشغول اون نیستیم،
وقتمونو با آدمایی مثل تو هدر میدیم.
آدمایی که گند زدن، بیرون انداخته شدن،
و حالا میخوان برگردن تو.
میبینی، این به ما بستگی داره
که تشخیص بدیم باید برگردن تو یا نه.
فهمیدم. چون همیشه فکر خوبی نیست
که برگردن تو. عالیه.
پس تشخیص بدین من برگردم تو.
ویکتور، گوش کن،
یه خبر بد برات... منو ویکتور صدا نکن.
من ۱۱۷م.
راستش ویکتور، خبر بد اینه که،
شماره‌ت دیگه تو سیستم تولید نمیشه.
پس از نظر فنی، ۱۱۷ وجود نداره.
دوباره همون ویکتور معمولی شدی.
حالا نمیدونم این دائمیه یا نه،
یا قراره اوضاع عوض شه،
ولی با رفتاری که الان داری،
از نظر من امیدوارکننده نیست.
بذار بیام تو.
نه، نمیتونیم.
راستش برای خودت خوب نیست. ما وضعیتای بدی دیدیم.
قبلا از اول هر وقت میخواستیم میتونستیم بریم تو.
نمیدونم کجا برم.
هیچ خاطره‌ای ندارم که قبل از کشیده شدن به اینجا
چی بودم یا کی بودم.
من انتخاب نکردم همه‌چیو پشت سر بذارم
که دنبال یه جور شغل روشنفکرانه لعنتی برم.
این اتفاقیه که برای من افتاده.
نمیتونین همینطوری آدما رو از زندگیشون بکنین
و بدون هیچی پرتشون کنین بیرون.
باید برگردم تو. باید شارژ بشم.
اولا، من تو یا هیچکس دیگه‌ای رو نکشیدم بیرون، پس...
...ویکتور، به نظر من
تو اون حقو از دست دادی.
یعنی، به چیزی که داشتی نگاه کن.
تو یه موهبت فوق‌العاده داشتی.
و تو باهاش چه کار خوبی کردی؟
آره. همه‌شو شنیدیم. همه‌جا پز میدادی.
بارها، مهمونیا، اینکه چطوری مخ دخترا رو میزدی.
چی بود؟ اون شعبده‌بازی وگاس؟
اون همه پول. خیلی خوش گذروندی، رفیق. خودم حلش میکنم.
خب که چی؟ یه کم گند زدم، درسته؟
ولی... ولی انگار که کسی رو نکشتم.
هرچی، قانونی نیست که بگه ما واقعا باید دنیای لعنتی رو نجات بدیم.
مگه قرار نبود هرکس متفاوت باشه؟ که...
که هرکدوممون دعوت متفاوتی داشته باشیم؟
دعوت؟
مثلا دعوت برای دخترای تلفنی؟
خفه شو، موش کامپیوتری عرقی و نکبت.
تو چی حالیت میشه آخه؟
اونجا نشستی پشت کامپیوترت تایپ میکنی،
به مانیتورای تلویزیونیت زل زدی،
چای لاته صورتی‌تو هورت میکشی
انگار این یه بازی ویدیویی لعنتیه!
آروم باش.
دلیلی نداره اینقدر جوش بیاری. ویک...
ویکتور. الان اوضاع فرق کرده.
آدمای بیشتر یعنی مسئولیتای بیشتر.
اول ذنت رو پیدا کن، بعد آزمونو رد میشی.
بعد شاید شماره‌ت
دوباره شروع کنه به تولید شدن.
این خیلی نامردیه لعنتی.
این یه دور باطل کاملا لعنتیه.
وقتی بیرونم، نمیتونم هیچ ذن کوفتی‌ای پیدا کنم
و چون هنوز یه استاد ذن لعنتی نیستم، نمیتونم برگردم تو؟
آروم، آروم. نه، نه...
نه، نه، نه، باید برم تو. هی، هی.
چیکار میکنی؟ نه، نه، وایسا.
چون باید برگردم تو. هی! هی، هی!
نه، باید برم تو. باید...
خطرناکه. خطرناکه! وایسا!
آروم باش! آروم باش! آروم باش!
اوه، اوه، اوه، لعنتی.
یا مسیح! اون چی بود؟
دارم تصمیم میگیرم باید دلم براش بسوزه یا نه.
واقعا انگار خیلی میخوادش.
ترجیح میدم تو رو بفرستم داخل تا اونو.
صبر کن. جدی؟ کی؟
نه. نه.
ولی خودت یه روز گفتی که...
وقتی اون روز برسه، بهت خبر میدم.
ولی تا اون موقع، دیگه دربارش ازم نپرس.
پس چی... الان چی سرش میاد؟
نمیدونم، تصمیمش با من نیست.
ولی اگه محل شارژشو از دست داده باشه،
باید برگرده به یه جور زندگی معمولی.
و به نظرم انجام این کار براش خیلی سخته،
بعد از این همه سال که اینطوری بوده.
دوباره جا افتادن سخته.
فقط میتونم ۶۰ دلار بگیرم چون کل پولم 78.44ـه.
قبلا ثابت کردیم میدونیم چقدر پول داری.
دستگاه فقط بیست‌دلاری میده.
۸۰ رو امتحان کن.
رسما عقلمو از دست دادم. هوم.
دیوونه‌ترین کاریه که تا حالا کردی.
ها! واقعا جواب داد.
معجزه. و ۱.۵۶ دلار رفتم تو بدهی.
اثبات ایمان.
صدبرابر پولت بهت برمیگرده.
درست وقتی فکر میکنی اوضاع بدتر از این نمیشه.
همونطور که درباره رسیدن به کف استخر میگن،
من کف استخرتم، و همون فشاری که پرتت میکنه بالا.
دیگه حکمت لازم نیست، جو، نگهش دار برای پادکستت.
من کاملا مال توام.
شست‌وشوی مغزی شده، خالی و بی‌پول.
از این خوشم میاد.
میدونی چی بهتر به نظر میاد؟
برانچ یکشنبه.
یه قرار با یه پسر خوشگل
و تخم‌مرغ بندیکت و میموسا
روی پشت‌بوم هتل میریام.
یه بار تو یه مهمونی اونجا بودم.
یا فکر کنم بودم.
ولی حدس میزنم روزای مهمونی رفتن ما
دیگه تموم شده، نه؟
هنوز میتونی هر مهمونی‌ای که خواستی بری،
هر وقت که خواستی.
ولی یه غریبه‌ای.
میدونی، حافظه‌م قاطی کرده.
و نمیتونم تشخیص بدم واقعا
چیزی رو زندگی کردم،
یا نمیدونم، فقط تصورش کردم.
و تجربه همینطوریه،
مثل یه خاطره دروغی یا همچین چیزی.
وقتی راهشو یاد بگیری، باور کن،
تجربه فوق‌العاده‌ایه.
مسئله اینه که یاد بگیری چطوری هدایتش کنی.
آره، هرچی تو بگی، ولی هنوزم معنی نمیده.
میدونی، بعضی وقتا هنوز فکر میکنم برای این زیادی جوونم،
که شاید هنوز اونقدر زندگی نکردم،
برای همین برام یه کم سخته اینجا بشینم
و از چیزی بگذرم که حس میکنم حتی مزه‌شم نچشیدم.
واقعا دلت برای این چیزا تنگ میشه؟
میدونی، روز قبل از روزای شارژ...
...خیلی بی‌قرار میشم.
بعد شارژمو میگیرم، و بعدش، آم، دیگه دلم برای هیچی تنگ نمیشه.
انگار یه آدم کاملا تازه‌ام
آم، و بعدش یه فاصله خالی هست،
یه شکاف، یکی دو روز، و من...
بعد دوباره بی‌قرار میشم. بعد به همه آدما نگاه میکنم،
به همه دخترایی که تقریبا همسن منن
و فقط حس میکنم
شاید زندگی معمولی لزوما اونقدرام بد نیست.
میفهمم.
یه مدتی طول میکشه تا بهش عادت کنی.
ولی متعادل‌تر میشی،
کمتر بالا و پایین میشی. هوم.
راستش منظورم پایینای کمتر بود.
بالاهای خیلی بیشتر.
تا حالا چندتا شارژ داشتی؟
سه تا؟ چهارتا.
آره، میدونم. آسون‌تر میشه، باور کن.
و یاد میگیری انرژیتو نگه داری و اینقدر زود خرجش نکنی،
و مدت بیشتری شارژ میمونی و برای شارژ بعدی اینقدر گرسنه نمیشی.
فکر کنم دارن تعقیبمون میکنن.
اوه، چی داری میگی؟ کی؟
میشناسمشون.
شارژشونو از دست دادن، میخوان شارژ ما رو بگیرن.
فکر نکنم کسی اونجا باشه.
مطمئنی؟ اینقدر برنگرد نگاه کن.
لعنتی، باید بدوییم.
نه، هنوز نه.
نباید بفهمن که دیدیمشون.
آروم راه میریم تا از رد فورد رد شیم.
بعد یه جا برای قایم شدن پیدا میکنیم. اگه بدوییم، اونا هم میدون.
باشه، چرا همینجا قایم نشیم یا همچین چیزی؟
واقعا نمیخوام آخرم مثل...
حرف نزن.
ترستو کنترل کن. باید ترستو کنترل کنی.
باید بدوییم. باید بدوییم. لعنتی.
باید به حرف من گوش میکردی!
اوه! نه، لطفا این کارو نکن.
نه! بگیرش...
آره، من میرم دنبال اون یکی.
اون، اون تکامل‌یافته‌تره.
من میشناسمت؟ ۱۰۳، چیکار میکنی؟
دیگه شماره‌ای برای ما نیست، پس تو باید کمکمون کنی.
نه، نمیتونم کمکت کنم. نمیتونم کمکت کنم.
نمیتونم...
خب.
من رفتم.
در سمت راست.
گرفتم.
و خروج از در سمت چپ.
میترسی؟
اونطرف میبینمت.
یادت باشه، هیچوقت نباید به کسی بگی.
هیچوقت.
اوضاع خوب پیش رفت و حسش درست بود...
...زیر سوالش نبر،
وگرنه همه‌چیو از دست میدی
و مستقیم پرت میشی بیرون
توی دنیای قبلیت.
یا یه دنیای دیگه که خیلی بدتره.
مطمئن نیستم.
مطمئن نیستی.
برون! لطفا، لطفا برون! چراغ، قرمزه،
قرمزه! باشه. برو، برو!
آه، باشه.
آم، فقط بدون بیمه‌م تموم شده.
چه خبره؟ آه...
یعنی، یکی میخواد بهت آسیب بزنه؟
دوستمو گرفتن.
فکر کنم شاید مرده باشه.
لعنتی.
باید به پلیس زنگ بزنی؟
من، من گوشیمو ندارم.
باشه، چیکار کنیم؟ هیچی.
فکر کنم گمشون کردیم.
ممنون.
آره.
تقریبا رسیدم خونه، دو کوچه دیگه‌ست.
مطمئنی نمیخوای جایی برسونمت؟
نه.
خب، از آشناییت خوشحال شدم.
و خوشحالم که کمک کردم.
آه...
مواظب خودت باش.
با تو میام بالا.
آه...
باشه.
بابت این شلوغی شرمنده.
دارم اسباب‌کشی میکنم.
از این یکی خوشم میاد.
تو گرفتیش؟
آره، راستش یه داستانی داره.
آه، دانشگاه بودیم، و کل شبو بیدار موندیم،
بعد دوربین افتاد، و، آه، ما...
...احتمالا خیلی زیادی نوشیدنی خورده بودیم.
پس یه دخترو همینطوری دیدی و آوردیش خونه.
در زمان رکورد.
آره، یه جور...
...راه عجیبیه برای آشنا شدن با یکی.
مطمئن نیستم
که دقیقا همون تصمیمارو میگیرم
که یه ماه پیش میگرفتم.
اوه.
اینجا یه وضعیت کوچیکی داریم.
اوه، آره.
آه، اونا، خب، اون، آم...
هوم.
خوب شد منو دیدی. آره.
چی؟
میتونی بشینی، میدونی.
خونه خودته.
آم...
چیزی هست که بخوای بدونی؟
درباره من، منظورمه.
نه.
آره.
آم، تو چی؟
خونه داری؟
چندتا دارم.
یـ... یعنی چی چندتا؟
بیشتر از یکی.
درسته. اینو فهمیدم.
ولی، آم، مثلا بیشتر آدما معمولا...
آه، تو لازم نیست...
بیخیال.
پس کی داشت تعقیبت میکرد؟
نمیتونم دربارش حرف بزنم.
معلومه.
اینجا قشنگه. آره؟
آره. خونه‌ت یه حس خاصی داره.
حس بازنده غمگین؟ نه.
نوشیدنی میخوای؟
نه.
گرسنته؟
نه.
ولی یه دوش میگیرم.
خوب میشه.
یه کم شامپو و شامپو بدن رو زمینه.
یه چیزی لازم دارم بپوشم.
آره. باشه.
راستی من دیویدم.
دو تا حوله لازم داری؟
دو؟ آره.
بیست و دو؟ آره.
ما با شماره صدامون میکنن، ولی تو میتونی بهم بگی توتو.
آها.
فکر کنم امشب اینجا میمونم. آم...
آره. حتما. خوبه.
هوم.
اوه.
چه خبره؟
نمیدونم.
لعنتی.
لعنتی. این دیگه یعنی چی آخه؟
قرار بود معنی خاصی داشته باشه؟
داشت؟
این همه چیه؟
از کجا یاد گرفتی این کارو بکنی؟
خوابم نمیبرد.
پس، کتاب دوست داری؟
الیاس از آپارتمانش اومد بیرون
در حالی که کلید تو جیبش بود.
در رو پشت سرش بست،
ولی شروع کرد به دودل شدن.
نمیخواست اون رو اونطوری اون بالا تنها بذاره، ولی...
به برگشتن به بالا فکر کرد.
ولی بعد دوستش ایزمار رو اونطرف خیابون دید.
شش روز بود که آخرین بار دیده بودش،
و موهاش خیلی بلندتر شده بود، و یه سگ داشت.
چطور ممکن بود؟
ایزمار هیچوقت حتی اشاره نکرده بود که سگ میخواد.
نترس جولی،
دستگاه ساخته شده که کنار تو باشه،
نه تو کنار اون.
همه درهایی رو بشمار که تو یه روز وارد و خارج میشی.
همه تصمیمای کوچیکی که باید بگیری،
و از خودت بپرس،
اگه قرار بود امروز صبح برگردی عقب،
بازم ساندویچ کره بادوم زمینی میخوردی،
یا اوتمیل درست میکردی؟
کلیسا سرد و ساکت بود.
بوی کندر و مُر میداد.
اون جلو، تو ردیف اول، یه پیرمرد بود.
نشسته بود و صورتشو نمیشد دید،
ولی جون میدونست اون همونیه که باید ازش بپرسه.
اون همون کسی بود که همه‌چیو میدونست.
همه اینا تو اون کتاباست؟
یادم نمیاد هیچکدومشو خونده باشم.
نه، خودم همشو ساختم.
این یکی چطور؟
اونقدر زیبایی تو وجودش بود،
که میخواست زمانو نگه داره و تا ابد تو اون لحظه بمونه.
با در نظر گرفتن همه‌چی، کرویتسبرگ جای خوبی بود برای عاشق شدن.
باید الان برم.
ولی میتونم برگردم.
میخوای برگردم؟
آره، میخوام.
میخوام برگردی.
نصفه شبه و اینجا مرکز شهره.
این موقع شب کجا میری؟
یه... لازم دارم... میتونم این کت رو قرض بگیرم؟
ویکتور، تو اینجا چیکار میکنی؟
این یه... این یه...
یه مدته ندیدمت. خودتو قایم کردی.
خب، هممون قایم شدیم.
ولی نه از خودی‌ها.
-منم یکی از شمایم، توتو. -دیگه نه.
گند زدی.
فقط برو، نمیخوام بهت صدمه بزنم.
گوش کن، فقط میخوام حرف بزنم.
جدی میگم، من... من یه...
من هیچجوری نمیتونم کمکت کنم
و دیگه چیزی برای گفتن ندارم.
آها، حالا دوست‌پسر جدید داری، آره؟
یه آدم معمولی، یه بازنده واقعی لعنتی.
موهات قشنگه، ولی نمیدونم این دیگه چه کوفتیه.
امروز دیدمتون.
اون نمیدونه تو چی هستی،
چیکار میکنی، یا چی میتونی...
بس کن، ویکتور. فقط برو خونه.
خونه؟ کدوم خونه؟
تو خونه داری؟
از من چی میخوای؟
باید کمکم کنی،
فقط همین یه بار آخر.
ببین، دیگه مکان‌ها به دستم نمیرسه، خب؟
دیگه شارژ نمیشم،
همش اون جاها رو برای این بلیت‌ها چک میکنم
ولی یهو دیگه نیومدن.
بیشتر از یه ماهه.
خدای من، یه ماه شده؟
چندتا یارو حالا شدن نگهبان دروازه
و کلی آزمایش و این کوفت‌کاری‌ها راه انداختن.
باید حواست باشه، چون گشتن با این یاروی جدید
دقیقا تو مسیر دل‌نبستن نیست.
ذهنتو کدر میکنه.
کم‌کم ضعیف‌تر میشی و آخرش مثل من میشی.
-نه. -وقتی چیزها رو بهش نشون میدی و یادش میدی،
کم‌کم دیدتو از دست میدی. برای من همین اتفاق افتاد.
نه، نه، این مثل تو نیست.
میدونم دارم چیکار میکنم.
اون فرق داره. میتونم یکی از خودمونش کنم.
منم آدم‌هایی رو دیدم، باهاشون قاطی شدم
و میدونستم درست نیست.
-اوه... -آره.
باید کمکم کنی.
باشه.
فقط همین یه بار.
فقط همین یه دفعه.
داری چیکار میکنی؟
بهش نیاز دارم.
-داری چیکار میکنی؟ -توتو، بهش نیاز دارم.
-ویکتور، چی... -بهش نیاز دارم.
بازم گیرت میاد، میدونم.
برای من، تو تنها چیزیمی که دارم. ازم متنفر نشو، توتو،
قول میدم جبران کنم.
اثبات ایمان.
ارزش پولتو میگیری،
صد برابر. آره!
جو، عوضی دیوونه!
آره! ایول پسر.
آره!
برگشتم.
داری روی چی کار میکنی؟
اوه، هیچی.
ممنون که میز رو مرتب کردی. قشنگ شده.
لباس‌هاتو گم کردم.
لباس‌هامو گم کردی؟
خب، راستش نه.
فقط دوست ندارم چیزی دستم بگیرم.
اشکالی نداره.
سرحال به نظر میای.
باید دوباره زود برم.
-مثلا سر کار؟ -یه همچین چیزی.
هوم. انتظار نداشتم یکی مثل تو واقعا کار داشته باشه.
کارت چیه؟
اوه، کجا زندگی میکنی؟
میشه حداقل یه چیزهای پایه‌ای بهم بگی؟
میفهمی دوستی ما چقدر مسخره‌ست؟
تو خونه منی، شب اینجا موندی، کشوهای منو گشتی،
لباس‌های منو میپوشی، و...
اوه، دوست دارم اینجا باشی، واقعا میگم،
ولی من هیچی ازت نمیدونم.
من کار دارم. یه جورایی... چطوری بگم،
پرستار بچه‌ام.
واقعا؟ از بچه‌های کوچیک مراقبت میکنی؟
کوچیک نه، ولی مراقبشون هستم، آره.
و کجا زندگی میکنی؟
اوه، اینو قبلا پرسیدم، نه؟
دوشنبه‌ها هیلـتونم،
از سه‌شنبه تا جمعه، استودیوی لوسی‌ام
و آخرهفته‌ها، هی میرم و میام
بین خونه تامپسون‌ها توی هیلز
که میرن خونه آخرهفته‌شون تو پالم اسپرینگز
و پیش جین چا لو
که در واقع، مثلا، دو بلوک اونطرف‌تر زندگی میکنه.
یه آپارتمان کوچیک داره که ماهی یه بار
به چندتا شریک کاریش از چین اجاره میده.
چندتا جای دیگه هم دارم که منظره بهتری دارن،
فقط بستگی داره چی یهو خالی بشه،
مثلا، مورد علاقه‌م پنت‌هاوس بیسکیت بیلدینگه.
هوم، یه کم گیج‌کننده‌ست.
ولی بچه‌هایی که من مراقبشونم،
همشون از یه نظرهایی شبیه همن،
فوق‌العاده‌ان.
پنج‌تا هستن.
اگه بخوای چندتاشونو نشونت میدم. دوست داری؟
یکی از بچه‌هام،
نقاشه،
خیلی هم کارش خوبه.
راستش الان خیلی بهتر شده از وقتی من...
خب، نمیخوام اعتبارشو برای خودم بردارم
ولی خیلی بهتر شده.
الان خیلی تند نقاشی میکنه. یعنی همیشه بوم و رنگ اکریلیک کم میاره.
برای همین من... خب، خودت میبینی.
تموم شد.
حالا کجا بریم؟
نمیدونم. هرجا تو بخوای بری.
سعی کن ذهنمو بخونی.
-همینطوری؟ -امتحان کن.
اوم...
بذار ببینم.
اوم، یه چیزی مثل...
آها، گرفتم!
این احمق حتی نمیتونه ذهن بخونه.
من چرا دارم وقتمو باهاش تلف میکنم؟
باید بریم خونه این نقاشه.
ببین میتونی حس کنی کجا زندگی میکنه.
نمیدونی کجا زندگی میکنه؟ خودت گفتی که...
معلومه که میدونم.
ولی این برای توئه. دارم سعی میکنم یادت بدم.
ببخشید.
فکر نمیکنم استعدادشو داشته باشم.
نمیتونم ذهن بخونم.
خب، باشه،
پس یه راهنماییت بگیر.
راهنماییت؟ از کجا؟
از همه‌جا.
دورت پره.
چیزها،
آدم‌ها،
هوا،
صداها.
فضای خالی، خالی نیست.
میگن کل جهان،
همه‌چیز زنده‌ست.
میتونی بهش دست دراز کنی. باهات حرف میزنه.
باشه.
چپ.
نه، راست، راست. راست؟
خیلی خوبه.
دیدی، باهات حرف زد.
ببینیم این دختره داره چیکار میکنه. شرط میبندم داره روی بوم‌های قدیمیش سفید میزنه
- تا جا برای کارهای جدیدش باز کنه. - پس دقیقا اونجا چی شد؟
بهش میگن خدمات انتقال پست. یا تحویل دوباره.
پس پرنده رو دیدی و فکراتو گذاشتی توی سرش.
برای هر موقعیتی یه راه‌حل داری؟
هوم، آره، تقریبا دارم،
ولی هر دفعه فرق داره.
تا اتفاق نیفته نمیدونم چی میشه.
انگار میدونم باید چیکار کنم چون تنها کاریه که میشه کرد،
یا چیزی که باید باشه، از قبل اونجا بوده، یه همچین چیزی.
- زیاد بهش فکر نکن، فقط بهش اعتماد کن، برو باهاش. - آره،
خیلی راحته، بهش فکر نکن.
گوش کن، تو ذاتا این کاره‌ای، ثابتش کردی.
کل روز وقت داریم. شب برمیگرده.
وقتی میام اینجا، میگم در رو باز بذاره.
میگی در رو باز بذاره؟
مدرن اصیل میانه قرن.
آره. واقعا مدرنه.
این روزها سخت گیر میاد.
مردم طرح اصلی رو مثلا بهترش میکنن
و گند میزنن بهش.
ولی این یکی خوب نگه داشته شده.
اوه، عاشق این چراغم.
هفته پیش نزدیک بود یکی بخرم. اوه...
توی کمبریس حراج بود، 39.99 دلار.
نه، نه، اون این نبوده، این یه اَبنر اصله.
باید بیست هزار دلار بیارزه.
هوم. ولی شبیه همونه. قشنگه.
میخوام یه کم کار کنم، راحت باش.
باید به آدام کمک کنم، یه کم گیر کرده.
مادربزرگم همیشه میگفت،
اگه داری از فروشگاه چیزی میخری
و نمیتونی مواد تشکیل‌دهنده‌شو تلفظ کنی،
احتمالا برات خوب نیست.
من دوست دارم مایونزم رو خودم درست کنم.
اینطوری میتونی موادشو کنترل کنی،
و کیفیتشو.
خیلی بامزه‌تر و رضایت‌بخش‌تره
و آخرش یه محصول بهتر گیرت میاد.
مثل جادو میمونه.
خب، جادوی سفید، نه جادوی سیاه،
چون آخرش حسابی سفید میشه.
ولی باید چندتا راز رو بدونی.
زیادی تند انجامش نده،
یا روغن رو زیادی تند نریز،
یا همزمان به دو جهت حرکت نکن.
خراب میشه.
این مثل جادوئه.
از دل آشوب و جدایی و ناهماهنگی،
به یکی شدن و زیبایی میرسی.
میانبر نداره.
-صدای تلویزیون رو نشنیدی؟ -اوه!
خیلی خوبه.
مثلا، من عاشق همشونم.
آدام واقعا استعداد داره.
منم اینور اونور چندتا فرصت براش جور کردم.
-این چیه؟ -ولی...
زبان موسیقیه، یه جورایی مثل ریاضیه.
دارم درستش میکنم.
داری درستش میکنی. ولی گوش نمیدی.
اوه، توی سرم میشنومش.
بیا، گوش کن.
پس شما میدونین این چیه؟ میخواین بهم بگین چطوری بخونمش؟
-مثلا... -این دیگه چه کوفتیه؟ دو صفحه؟
قرار بود برامون هارد درایو بیاری. -دارم روش کار میکنم.
اول میخواستم مطمئن بشم شماها واقعی هستین.
نگران ما نباش، فقط اون هارد لعنتی رو برام بیار.
خب، فقط مراقب باشین، باشه؟
بیرون آوردن اون چیزها از اونجا دردسر داره.
اگه گیر بیفتین، من بدبخت میشم.
میفهمن کار من بوده.
این مشکل توئه، نه من.
هی، هی. شاید بتونم
اطلاعات بیشتری براتون گیر بیارم، باشه؟
میتونم با شماها بمونم.
یه نفر از داخل خواهین داشت.
من اصلا اونجا رو دوست ندارم.
چطوره اول همینو درست انجام بدیم
بعد درباره ارتقا گرفتن حرف بزنیم؟
هی، پول نقد.
باقیشو میخوای، دست از مسخره بازی بردار و هارد درایو رو بیار.
باشه، خوبه، خوبه. تا آخر هفته میارمش.
لعنت.
اوه، لعنت.
چرا ناراحتی، دیوید؟
یادم نمیاد آخرین بار کی اینطوری نشسته بودم،
بیخیال، تو طبیعت، کنار یه استخر.
روی پشت بوم من یکی دارن.
وقتی تازه اسباب کشی کردم رفتم، ولی بعدش هیچوقت وقت نداشتم.
هر روز ساعت شش بیدار میشدم،
میرفتم باشگاه چون همه میرن،
و بعد تمام اون سالها جون میکندم
برای ارتقایی که هیچوقت نیومد.
اقتصاد سقوط کرد.
بعدش یه مربی خصوصی گرفتم
و سخت تر کار کردم تا بهش فکر نکنم.
-حتی نمیدونم بعدش قراره چیکار کنم. -اوه.
الان بهش فکر نکن.
چیزی رو که جلوی چشماته از دست میدی.
این عالی نیست؟
آره، زیادی عالیه.
آدم تقریبا فکر میکنه خوشبختی ممکنه.
همین چند روز پیش خیلی بدبخت بودم،
بعد عجیب ترین اتفاق افتاد.
و... و نمیتونم درباره اش حرف بزنم.
پس درباره اش حرف نزن.
حقیقت توی حاله.
بقیه اش فقط توهمه.
یه برداشت کج و کوله توی ذهن.
یه ثانیه پیش، چند ثانیه پیش، همش خیاله.
حقیقت درونت پیوستگی رو میشناسه.
عجیبه، نه؟
اینکه یهو اینقدر مطمئن بشی که...
...همش اشتباه بوده؟
کار، دانشگاه،
آدمهایی که باهاشون میگشتم،
همش نقاب بود،
همه اون وقتها تلف شد.
دنبال یه سبک زندگی احمقانه بودم که باورش کرده بودم.
مسیر درست. مسیر امن.
داستانشو میدونم. معمولا کار پدر و مادرهاست.
آره، وقتی هشت یا ده یا پونزده سالته،
و یکی میپرسه وقتی بزرگ شدی میخوای چی کاره بشی.
میخوام نقاش، نویسنده، رقاص بشم.
عزیزم، اون یه سرگرمیه.
اول برو دانشگاه.
بعد میتونی وقت آزادت رو،
هرچقدر که باقی موند، صرف سرگرمی هات کنی.
پس من رفتم هاروارد.
تو میخواستی چی کاره بشی؟
عکاس.
همیشه حس میکردم پشت لنز،
تنها راهی بود
که میتونستم دنیای اطرافمو ببینم و بیانش کنم.
حس میکردم یه راهی دارم.
آره.
باید همین الان ذهنتو عوض کنی،
این نگاهت به خودتو عوض میکنه.
اگه عکاس بودی، کاملت میکرد.
آره، میخوام یه دوربین بخرم.
-باید یه چیزی ازت بپرسم. -آره.
ولی باید صد درصد باهام صادق باشی. میتونی؟
آره، حتما. هرچی بخوای درباره خودم بدونی بهت میگم.
تا حالا توی استخر جیش کردی؟
چی؟
تا حالا توی استخر جیش کردی؟
اوم، آره.
اوف.
دیگه هیچوقت این کارو نکن، باشه؟
قسم میخورم.
-دیگه هیچوقت؟ -هیچوقت.
عالیه، چون کار قشنگی نیست.
اوه، لعنت.
-ها؟ -لعنت، برگشته.
این به خاطر اینه که توی استخر جیش کردم؟
لباسم کجاست؟ ویکتور راست میگفت.
-وقتی با تو میگردم، دارم میبازم. -ویکتور کیه؟
به هرحال، باید بریم. امشب یه کار دیگه هم باید بکنیم.
-گرفتیش؟ -سوار ماشین شو.
تحویل داد؟ چطور پیش رفت؟
نه، اتفاقا دو تا برگه بهم داد.
-میگفت باید مطمئن شه ما واقعی هستیم. -اه، گور باباش. بذار برم.
-میرم باهاش حرف میزنم. -نه، فقط بیا از اینجا بریم.
-مهم نیست. فقط... -نه، نه، نه، نه،
اگه لازم باشه با کتک از زیر زبونش میکشم.
آروم بگیر، ویکتور لعنتی.
این مشکل تو نیست، خب؟
حداقل از تو بهتر عمل کرد.
-تو هیچی برامون نیاوردی. -بهتر از من؟ هی!
من بودم که یاروی ماوس کامپیوتر رو برات پیدا کردم.
-تیکه پاره‌های لعنتی... دو تا برگه لعنتی... -تو مگه دیوونه‌ای، مرتیکه؟
-تو مگه... -چه مرگته!
-از این گه‌کاری‌ها. -این دیگه چه کوفتیه؟
این یاروها همه جا هستن.
همش دارن مارو زیر نظر میگیرن.
-میخوای بذاری همینطوری... -خدای من!
-پس برو بگیرش. -برو بگیرش!
شوخیت گرفته؟
کلیدها رو بردار. کلیدهای لعنتی رو بده من.
-بریم. -کلیدها دست خودته.
-دیوونه لعنتی. چه مرگته! -بجنب،
-ماشینو روشن کن. بریم بگیریمش. -بریم. بریم بگیریمش.
همونجاست. کجا لعنتی؟
-کجا رفت؟ -نمیبینیش؟
-نه، کجا رفت؟ -کوری مرد حسابی؟
-فقط مستقیم برو. -مستقیم کجا؟
بزن تو جاده لعنتی! بجنب! -اه، گور باباش!
باشه، بریم لعنتی بگیریمش.
-گور باباش. -آره.
باشه، حالا از اینجا برو بالا. فکر کنم پیچید چپ.
یه جایی همین بالاست.
-کجاست؟ -اوه، خدای من...
دو هفته، سه هفته؟
احتمالا سه هفته.
فردا هم محموله رو چک میکنم.
یه دوز نسبتا بالا بهش دادم،
باید چند ساعت دیگه به هوش بیاد.
چی... اصلا فایده‌ش چیه؟ نه قدرتی داره،
-نه بلیتی. -هی، نگرانش نباش، خودم حلش میکنم.
-باید بندازیمش دور. -نمیتونیم بندازیمش دور.
صورت‌هامونو دیده، مکان رو هم میدونه
مرده بندازیمش دور
با فایو حرف میزنم
ساکت باش.
نگاه کن.
ما آدم‌های درستی هستیم
صبر کن، یه چیزی شنیدم
هیس!
اوه، خدای من. کجاست؟
حس میکنم یه جایی همین نزدیکی‌هاست.
چی؟
مشکلی نیست، میتونی بیای پایین.
باشه.
-چی... تو کی... -هیس!
من اینجام، بریم.
یه لحظه تصور کن
هرچی همین الان میبینی،
همه چیز همینه.
فکر کنم برعکس باشه. اوم...
یعنی بیشتر از چیزیه که میبینی؟
میخوام یه چیزی نشونت بدم.
چشماتو ببند.
به تاریکی نگاه کن و اقیانوس رو یادت بیار
همونجوری که یه ثانیه پیش دیدیش.
بعد دوباره توی ذهنت شروع میکنی به دیدنش.
باهاش همراه شو.
و با من.
این لحظه ماست.
بیرون از زمان.
میتونی تو هر دنیایی که میری با خودت ببریش.
میتونی چشماتو ببندی و برگردی همینجا.
هیچی رو زیر سوال نبر.
دارم خواب میبینم؟
چطور، چطور میتونی کاری کنی یکی خواب ببینه؟
چطوری این کارو میکنی؟
-چرا دارم پرواز میکنم؟ -دیوید، حرف نزن،
-فکر نکن! -میخوام چشمامو باز کنم،
-ولی باز هستن. -دیوید، الان نه،
-با من بمون. -توی آب عدد هست.
خیلی دورت بردم ولی درستش میکنم.
از وقتی جو رو دیدم و پولمو بهش دادم،
چه اتفاقی داره برام میفته؟ چطوری سر از این دنیا درآوردم؟
-باید بدونم. -جفتمونو به کشتن میدی.
-باید بفهمم. -دیوید، بس کن!
-یه سفره. این واقعی نیست. ولی کی؟ -دیوید، الان نه.
-یه جور سفر خوب و بد داغون و کوفتیه. -این کارو نکن!
واقعی نیست. واقعی نیست.
-دیوید، بس کن! -یه جور خوبیه.واقعی نیست.
دیوید!
همینه. آره.
باشه، کارم تموم شد.
چه خبر، بو؟
نه، میدونی، یعنی، روز خوبی نداشتم،
اولش عینکم شکست. نمیخوام درباره اش حرف بزنم.
ولی میدونی که برام مهم نیست
فالوئر داشته باشم، معلومه، نه؟
پس امروز داشتم نگاه میکردم، فقط واسه اینکه ببینم،
چقدر محبوب تر شدم،
و روزی ده هزار تا بیشتر فالوئر میگرفتم.
و بهترش هم هست.
عمرا حدس بزنی کی شروع کرده منو فالو کردن.
دیوید.
آره!
باشه، اصلا چیکار کردم
که اون شروع کنه منو فالو کردن؟
باورم نمیشه! رفتم تو صفحه اش،
حتما تقلبیه.
نه، تقلبی نیست، واقعا خودشه.
پس ببین الان کجام!
هی! میدونی ونیس و هوپ کجاست؟
اوه، آره.
باید یه راست بپیچی بعد دوباره راست.
-خب، ممنون. -اوهوم.
چیزی براتون بیارم؟
آره.
میخواین چیزی بخرین؟
آره، آره.
و اون چیز چی باشه؟
اوه، هرچی.
من... من میخوام یه چیزی بخرم، ولی نمیدونم چی.
چه بامزه.
آره، هست.
چطوره تو یه چیزی برام انتخاب کنی؟
چه جور چیزی میخواین؟
هرچی. تو یه چیزی انتخاب کن و من پولشو میدم.
باشه، اوه...
میتونم براتون کاپوچینو درست کنم.
آبمیوه داریم.
بیگل و مافین تازه. اینا هم...
اوه، بلیت بخت آزمایی.
اوه، آره، عالیه.
آره؟ اوه، باشه، اتفاقا خیلی خوبه،
چون حدود یه ماهه اینا رو داریم،
فقط دو تا فروختیم، پس...
کدومو میخواین؟
تو تصمیم بگیر.
این یکی خوبه؟ پنج دلار؟
-عالیه. -باشه.
برنده.
بلیت جدید.
-باشه. -خوش به حالت.
چطوره برای بعدی،
من بلیت رو انتخاب کنم،
و اگه برنده بود،
پولو نصف کنیم،
و من بتونم ازت بخوام باهام بیای بیرون.
-بتونی ازم بخوای. -آره.
بتونی ازم بخوای.
آره. قبوله؟
فقط میتونی ازم بخوای، همین.
آره، همین.
باشه، پس...
میتونی ازم بخوای، معنیش این نیست که میگم آره،
ولی میتونی ازم بخوای.
باشه. اوم...
چطوره شاید تو بلیت رو انتخاب کنی،
و بعدش تو بتونی از من بخوای بریم بیرون.
چی... صبر کن، چی؟
آره، و شاید من بگم آره، میدونی.
و خب، اگه بگم،
اونوقت تو حتما باید بیای سر قرار،
چون تو کسی بودی که ازش خواسته شد.
تو همونی که...
بذار ببینم.
این یکی.
امکان نداره لعنتی!
اوه، ببخشید.
امکان نداره لعنتی!
این دیگه عجیبه.
تو پولدار شدی.
باید نصفش کنیم.
و بریم اون قرار.
یه چیز ساده.
بدون فشار.
با این همه پول، باید ساده نگهش داریم.
شاید بهتر باشه کارت رو ول کنی.
چی؟
باشه، چطوره...
شنبه‌ست، میخوای بریم؟
-باشه. -باشه.
باشه.
اونجا میبینمت.
هی، چهل و نه؟
چی؟
-باید بهت بگم چهل و نه؟ -چی؟
آره، هرچی خواستی میتونی صدام کنی.
یا، اوه، دیوید.
از آشناییت خوشحالم.
اسمت چیه؟
شنبه بهت میگم.
Filmyar