« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫بهتره ندونیم یه جور دیگه هم ‫میشه تو این دنیا زندگی کرد،
‫وقتی نمیتونیم اونجوری زندگی کنیم.
‫یعنی چی؟
‫یعنی داری آرامشمونو نابود میکنی.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫و در واقع، بهتر هم می‌نوازین.
‫بیاین ببینین!
‫باید بدونین چی دارین می‌نوازین.
‫سازتون از یه درخت قطع‌شده ساخته شده، ‫مثل همین یکی،
‫که تا همین چند وقت پیش، ‫یه صنوبر کوهستانی زیبا بود.
‫این چوب بی‌نظیره،
‫صدا رو خوب منتقل میکنه، انعطاف‌پذیره.
‫صدای میو میو شنیدم ‫بعد اینجا پیداشون کردم.
‫تو مدت کوتاهی، ‫به یه ویولن باشکوه تبدیل میشه
‫به لطف کار این مرد، ‫بهترین سازنده ساز زهی در ونیز.
‫بیا اینجا، چچیلیا.
‫از کجا اومدن؟
‫این هرزه رفته حامله شده.
‫چشماشون بسته ست، ‫کورن؟
‫برای بدنه ساز، ‫از طول بازوی اون استفاده کن.
‫نه خنگول، تازه به دنیا اومدن.
‫کیش!
‫مادر رئیسه.
‫خواهش میکنم!
‫مادر عزیز، هیچوقت منو تصور میکنی؟
‫اسم من چچیلیاست.
‫از این اسم خوشت میاد؟
‫تو چه اسمی روم میذاشتی؟
‫ونیز، ۱۷۱۶ ‫یتیمخانه دلا پیتا
‫بین اینهمه دختر شبیه هم ‫میتونستی منو بشناسی؟
‫و اگه من تو رو میدیدم، ‫میتونستم بشناسمت؟
‫شاید شبیه توام؟
‫تو صورتم دنبال چهره تو میگردم.
‫خیلی تنده.
‫چی دارین میزنین؟
‫- کیریه، دن جولیو. ‫- خیلی خوبه، لائورا.
‫پس چرا بقیه طوری میزنن ‫انگار آله لویاست؟
‫آرومتر.
‫نوشته آداجیو.
‫هر یکشنبه پشت یک نرده میزنیم،
‫تا هیچکس صورتمون رو نبینه.
‫برای دنیا، ‫ما سایه ایم، یک رویاییم.
‫میان صدای ما رو بشنون ‫تا خیالپردازی کنن،
‫صورتهایی رو تصور کنن که وجود ندارن.
‫اینجا بهمون خوندن، نوشتن ‫و موسیقی زدن یاد دادن.
‫شما مادرهایی که دخترهاتون رو اینجا گذاشتین، ‫بهمون هدیه دادین.
‫ابزار نفرین کردنتون رو بهمون دادین.
‫کاترینا، لائورا، کوستانتسا، آنیزه.
‫مادر رئیسه،
‫من نمیخوام موسیقی رو کنار بذارم.
‫میبینیم لائورا، ‫با فرماندار حرف میزنم.
‫فعلا میتونی بمونی.
‫بقیه تون، عجله کنین.
‫چیزی لای دندونامه؟
‫نه، خیلی خوشگل شدی.
‫سعی کن لنگ نزنی.
‫با این سرمایی که داره میاد، ‫ممکنه کل مرداب یخ بزنه.
‫تصورش رو بکن! ‫همه روی کانال بزرگ اسکیت کنن!
‫اینم از دوشیزه های ما.
‫بیاین داخل.
‫بهترین شاگردهای ما.
‫از دست دادنشون خوشحالمون نمیکنه.
‫لبخندهای قشنگ بزنین.
‫گاز نمیگیرن. مگه نه؟
‫همشون اینقدر خجالتی ان؟
‫هیچوقت جلوی مرد ‫بی حیا ظاهر نمیشن.
‫خداترسن،
‫فرمانبردار و باادب تربیت شدن.
‫موسسه های دیگه ‫دخترهایی مثل ما ندارن.
‫خودتون میتونین قضاوت کنین.
‫اینها هستن: آنیزه، نوازنده ویولا،
‫کوستانتسا، نوازنده ویولنسل،
‫و کاترینا، ارگ نواز و خواننده.
‫صدای فرشته ها رو داره.
‫- میتونم آوازش رو بشنوم؟ ‫- البته.
‫- بخونم؟ ‫- آره.
‫کافیه. ‫ممنون، کاترینا.
‫جهیزیه اش چقدره؟
‫۱۰۰ دوکات.
‫یکی از بااستعدادترین ‫دخترهای گروه کر ماست.
‫پس کمکم به موسسه تون رو دو برابر میکنم.
‫من بیوه ام، ‫دو تا دختر همسن تو دارم،
‫همراهت میشن.
‫دوست داری همسرم بشی؟
‫وقتی ونیز تو جنگ با ترکها پیروز بشه،
‫قراره با یک افسر ثروتمند ازدواج کنم، ‫مادر عزیزم.
‫تصمیمش از قبل گرفته شده.
‫وقتی ازدواج کنم، ‫باید موسیقی رو کنار بذارم.
‫اینم یکی دیگه از قانونهای اینجاست.
‫همه چی اینجا دور پول میچرخه:
‫کنسرتهای یکشنبه، ‫کمکهای اشراف.
‫ازدواجهای ما.
‫مادر عزیز، ‫من مثل تو رفتار نمیکنم.
‫بچه هام رو مثل آشغالی که باید دور انداخت، ‫رها نمیکنم.
‫چطوری مادر من شدی؟
‫مردی فریبت داد که قول ازدواج داد
‫و بعد فرار کرد؟
‫تسلیم عشق شدی یا هوس؟
‫یا شاید حمله یک مرد خشن بود؟
‫خودت رو گول نزن،
‫این برای بخشیدنت کافی نیست.
‫هیچوقت هیچ چیزی کافی نیست.
‫پیشرفتت عالیه!
‫کاترینا داره ازت ‫یک موسیقیدان خارق العاده میسازه.
‫ولی من فقط یک زن پولدار بی حوصله ام
‫که میخواد بعد شام بقیه رو تحت تاثیر بذاره.
‫برای امروز کافیه، عزیزم.
‫خانوادت رو کنسرت یکشنبه ندیدم.
‫نه، ما درلیتی بودیم.
‫اون نیکولو پورپورا... ‫چه موسیقیدان فوق العاده ایه.
‫- چیزی ازش میدونی؟ ‫- فقط حرفهاش رو شنیدم.
‫حدس میزدم.
‫بیشتر هم میشنوی.
‫حالا که حرفش شد،.
‫میشه یه کلمه حرف بزنیم؟
‫فقط من و شما.
‫برای کوک کننده: ۱۸ دوکات.
‫خانواده پارولین، از حالا به بعد،
‫همه کمکهاشون رو
‫به درلیتی میدن.
‫ظاهرا ارکسترشون ‫برنامه موسیقی جذابتری داره.
‫خودتون میدونین این چیزها چطوریه،
‫خانواده های کونتارینی، موچنیگو ‫و جوستینیانی هم دنبالشون میرن.
‫کی گفته برنامه موسیقی ما ‫به پای اونها نمیرسه؟
‫یکشنبه کلیسا تقریبا پر بود.
‫درلیتی هر یکشنبه پره،
‫مردم جلوی ورودی ازدحام میکنن.
‫- باید با دن جولیو حرف بزنیم. ‫- میخواین بفرستینش بره؟
‫- رای گیری میکنیم. ‫- بعد کی رو استخدام کنیم؟
‫یه لحظه.
‫به این زودی پیدا کردن جایگزین ‫کار آسونی نیست.
‫همه بهترینها الان مشغولن.
‫اجازه هست؟
‫میدونین کی دوست داره برگرده اینجا؟
‫دن آنتونیو.
‫ویوالدی؟
‫اوضاع اونطوری که امید داشت پیش نرفت.
‫هیچ درباری قبولش نکرد،
‫کارش به عنوان مدیر اجرا هم ‫چیزی براش نداشت.
‫انقدر درمانده ست که به نظر من،
‫حتی دستمزد ناچیز رو هم قبول میکنه.
‫عجله نکنیم. دن جولیو ‫بیشتر از سه سال اینجا بوده.
‫ظاهرا وقتش دیگه تموم شده.
‫ویوالدی رو استخدام کنیم.
‫نصف حقوق دن جولیو رو بهش پیشنهاد میدیم
‫و میگیم برای دخترها ‫مزامیر هم بسازه
‫و کنسرتهای یکشنبه رو هم آماده کنه.
‫دن آنتونیو، چه خوشحالم ‫دوباره میبینمتون.
‫خوش برگشتین.
‫از روش بنویس و حفظش کن.
‫برو کاغذ رو بیار.
‫چچیلیا.
‫میتونم، درسته؟
‫میتونم ببرمش خونه.
‫مثل باارزشترین دارایی ام نگهش داشتم.
‫اینجا صبر کن.
‫برو صداش کن.
‫چیکار میکنی؟
‫این دخترته.
‫آنجلیکا، ایشون مادرته.
‫نگاه کن.
‫وقتی آوردت اینجا،
‫این نیمه رو گذاشت تا برگرده و تو رو پس بگیره.
‫برو.
‫مامان.
‫مادر عزیز، وقتی منو رها کردی،
‫تو هم نصف یادگاری گذاشتی؟
‫فقط همین رو میخوام بدونم.
‫استاد میخواد سطح شما رو بفهمه،
‫کاری نکنین بد به نظر بیایم.
‫بیاین این واریاسیونها رو امتحان کنیم.
‫حواستون به کادانس باشه.
‫ما یک ویولن اول داریم.
‫- من؟ ‫- ولی دن آنتونیو...
‫باید کنسرت یکشنبه رو کامل کنم.
‫هنوز از بعضی بخشها مطمئن نیستم، ‫ولی شما تمرین کنین.
‫من ویولن اول نیستم،
‫نمیتونم باشم.
‫اسمت چیه؟
‫چچیلیا.
‫باید اون تو کنار بقیه دوستات باشی.
‫سرمایه گذاری روی من بی فایده ست.
‫وقتی جنگ تموم بشه، ‫با یک افسر ازدواج میکنم
‫و دیگه نمیتونم ساز بزنم.
‫خودتون قانونها رو میدونین.
‫کی میدونه جنگ چقدر طول میکشه.
‫تو میدونی؟
‫وقتی ساز زدنت رو قطع کردی، ‫مسخره ام کردی.
‫و فقط وانمود کردی خارج میزنی،
‫برای همین انتخابت کردم.
‫نمیفهمم.
‫موسیقیدانهایی هستن ‫که خیلی از تو بهترن،
‫ولی تو چیزی داری ‫که بقیه ندارن.
‫چی؟
‫برای تشویق شدن ساز نمیزنی.
‫فکر کنم استاد عاشق چچیلیا شده.
‫مزخرفه!
‫پس چرا تو رو انتخاب کرد، نه لائورا رو؟
‫من از کجا بدونم؟ ‫حتی خودمم نمیخواستمش.
‫آره، حتما خیلی هم ناراحتی.
‫- تو که به زودی میری. ‫- بسه!
‫ما به اندازه کافی حواسمون به کاترینا نیست،
‫اون به زودی میره.
‫کاترینا، نمیخوای چیزی بگی؟
‫- چی بگم؟ ‫- یک سخنرانی خداحافظی برای خواهرهات.
‫نمیتونین تصور کنین چقدر چندش بود.
‫امروز جراح پاهام رو باز کرد ‫و داخلش رو نگاه کرد.
‫دنبال چی میگشت؟
‫چقدر بیخبری تو.
‫برای اینه که ببینن ‫دختر باکره هست یا نه.
‫مثل مریم؟
‫مرد اون چیزش رو برمیداره ‫و میبره اون تو.
‫بعدش دیگه باکره نیستی.
‫دیگه هیچکس باهات ازدواج نمیکنه.
‫- چرا نه؟ ‫- چون همینطوره.
‫تابستون پیش، با آلویزه، ‫خیلی حواسم رو جمع کردم.
‫آلویزه کیه؟
‫وقتی سل گرفته بودم، ‫منو فرستادن تورچلو.
‫یه کشاورز بود، پسر خوش قیافه ای،
‫با شونه هایی به این پهنی
‫و یه آلت گنده!
‫ولی نذاشتم ببرتش اون تو.
‫نه، معذرت میخوام،
‫همه ارزش ما اونجاست.
‫پس، شب اول...
‫شب اول، میبرتش اون تو.
‫- آدمهای متاهل همین کار رو میکنن. ‫- من باید چیکار کنم؟
‫هیچی، عزیزم.
‫فقط پاهات رو باز کن، ‫مثل پیش جراح.
‫فقط همین، با چند تا آه بلند.
‫حتی اگه درد داشت، وانمود کن خوشت میاد،
‫تا زودتر تموم بشه.
‫با شدت بیشتر!
‫دارم خوابم میبره!
‫کی اونجاست؟
‫اینجا چه غلطی میکنی؟ ‫راه بیفت!
‫مادرم یادگاری گذاشته بود ‫که برگرده و منو پس بگیره؟
‫راه بیفت.
‫با من بیا.
‫این چیه؟
‫گل قطب نما.
‫این اطراف پر از پاتوق ملوانهاست.
‫فاحشه ست؟
‫یعنی موقع زایمان نمرده.
‫میتونی نگهش داری.
‫اگه برگرده چی؟
‫میخوای بهترین راه درمان این زخم رو بدونی؟
‫خودت مادر خوبی باش.
‫به زودی خانواده خودت رو داری،
‫دیگه به اون فکر نمیکنی.
‫بذارش سر جاش.
‫بدترین رنج نصیب اونهایی میشه ‫که رویای غیرممکن رو دارن.
‫چیکار میکنی؟ گریه میکنی؟
‫نه.
‫از صابونه.
‫خوب نیست بری بیرون ‫اگه بعدش اینقدر بهم میریزی.
‫بهتره هیچوقت بیرون نری.
‫چرا مزه زندگی رو بچشی ‫وقتی باید برگردی اینجا؟
‫یه پیروزی کامل بود.
‫باید صورتهاشون رو میدیدی،
‫محوش شده بودن.
‫حتی کنتس فوسکارینی هم گریه میکرد،
‫خشکترین قلب ونیز.
‫و یه خبر بهتر هم هست:
‫پادشاه دانمارک تو شهره.
‫ناشناس اومده، ولی خدا میدونه ‫این شهر نمیتونه راز نگه داره.
‫حدس بزن کی میخواد بیاد صداتون رو بشنوه.
‫پورپورا؟
‫مسخره نباش.
‫تو زیادی فروتنی.
‫پس براش یه سونات میسازم.
‫درسته، عالیه.
‫راستی، تو ارکستر ‫سازهای بیشتری لازم دارم:
‫فاگوت،
‫هورن،
‫چند تا ساز کوبه ای و یه شالومو.
‫چیز دیگه ای؟
‫فقط تمرکزت رو بذار روی تحت تاثیر قرار دادن پادشاه.
‫مطمئنم
‫یه سونات فراموش نشدنی میسازی.
‫شدت بیشتر.
‫چی بیشتر؟
‫شدت بیشتر، ‫استاد همیشه میگه.
‫یعنی چی؟
‫- نیرو. ‫- نیروی بیشتر؟
‫آره.
‫نه، بحث زور بازو نیست.
‫- بیشتر شبیه... ‫- شور بیشتر؟
‫اون حس کشیده شدن
‫به سمت کسی که عاشقشی،
‫وقتی درونت ‫کاملا به هم میریزه،
‫وقتی نزدیکشی ‫و حس میکنی آشوبی بلند میشه
‫درست اینجا...
‫این درس دستور زبان نیست.
‫ببخشید، یادم میره شما راهی ندارین ‫بعضی چیزها رو بدونین.
‫از اول.
‫تو همون دختری هستی ‫که قراره با آندره آ سانفرمو ازدواج کنه؟
‫میشناسیش؟
‫پسرعمه منه.
‫بهتر از اون گیرت نمیاد.
‫فقط اینکه...
‫خوشگلی، ولی باید ‫بیشتر به خودت برسی.
‫بی روحی.
‫میدونم اینجا همه چی ممنوعه،
‫ولی این راز خودمون میمونه.
‫بعدش میبینی.
‫یه کم برق.
‫لبهات رو شل کن.
‫همینه!
‫این برای توئه.
‫گیر نیفتی.
‫خوشگله.
‫ببخشید، ندیدم داری میای.
‫آسیب دیدی؟
‫چه شانسی آوردم که خوردی بهم.
‫صبر کن.
‫رو صورتت چیه؟
‫بهت میاد.
‫این کثافتو از صورتم پاک کن!
‫خوش قیافه‌ست.
‫- کی؟ ‫- میکله، سبزیفروشه.
‫تو بردارش. ‫به درد من نمیخوره.
‫چچیلیا.
‫میدونی چرا کشیش شدم؟
‫به خاطر مادرم.
‫وقتی به دنیا اومدم، داشتم میمردم
‫به خاطر این بیماری ‫که یه لحظه ولم نمیکنه،
‫واسه همین اون نذر کرد.
‫که اگه نمیردی، ‫کشیش بشی؟
‫در اصل، منو به اون فروخت.
‫نمیتونم بدوم، نمیتونم برقصم،
‫نمیتونم آواز بخونم،
‫نمیتونم احساسات شدیدو تجربه کنم.
‫پس جای درستی اومدی.
‫و نمیتونم مراسم عشای ربانی برگزار کنم.
‫اشراف برای یه مراسم آمرزش ‫تا ۸۰ دوکات پول میدن.
‫- واسه همینه ناراحتی؟ ‫- من از یه خانواده ثروتمند نیستم.
‫چرا میای اینجا؟
‫اون پایین چی قایم کردی؟
‫اینجا پناهگاهم بود،
‫ولی حالا که تو پیداش کردی ‫باید یکی دیگه پیدا کنم.
‫قول میدم دیگه هیچوقت نیام.
‫ممنون.
‫امروز بهمون گفتن قراره ‫برای پادشاه دانمارک اجرا کنیم.
‫- یه سونات براش نوشتم. ‫- تو یه بعدازظهر؟
‫آره.
‫باور نمیکنی؟
‫فکر میکنم از قبل آماده‌ش کرده بودی.
‫واقعا درباره موسیقی من ‫اینطوری فکر میکنی؟
‫من چی میتونم بگم؟
‫همه ازش خوششون میاد.
‫من میخوام موسیقی‌ای بسازم که آدمو به وجد بیاره،
‫که مبهوت کنه،
‫که مثل خود زندگی باشه.
‫ولی تا الان، ‫همه کنسرت‌هام ضعیف بودن.
‫در عوض، تو خوشت میاد از...
‫تحسین شدن.
‫مطالعه‌ش کن.
‫برو تو صف، الان نوبت توئه.
‫ویوالدی معروف!
‫حالا میفهمم چرا
‫کل ونیز داره درباره تو حرف میزنه.
‫اعلیحضرت، باعث افتخاره.
‫با اجازه شما، ‫این رو برای شما ساختم.
‫بسیار خوب.
‫ولی بهم بگو،
‫این نوازنده دلربا کیه؟
‫اسمش چیه؟
‫چچیلیا.
‫میتونم صورتشو ببینم؟
‫نه، ممکن نیست.
‫فکر نکنم متوجه شده باشم.
‫البته که میشه!
‫مطمئنم برای شما ‫میتونیم یه استثنا قائل بشیم.
‫بیا، چچیلیا.
‫بیا عزیزم، ‫پادشاه میخواد ببینتت.
‫نزدیک‌تر بیا.
‫اجازه میدی؟
‫چچیلیا،
‫تو فوق‌العاده‌ای.
‫خوشحال نیستی؟ ‫کل ونیز برات دست زد.
‫جنگ تموم شده.
‫آندره‌آ سانفرمو نامه نوشته. ‫هفته دیگه میرسه شهر.
‫کلیسای سنت جرمایا رو ‫برای مراسم عروسی انتخاب کرده.
‫دیگه نمیخوام ازدواج کنم.
‫میخوام اینجا بمونم،
‫که ساز بزنم.
‫به لائورا اجازه دادی این کارو بکنه.
‫لائورا؟ اون چه ربطی به این داره؟
‫توافق از قبل انجام شده.
‫من به عنوان نوازنده ‫مفیدترم تا یه همسر.
‫دقیقا چطوری؟
‫سانفرمو مبلغ زیادی داده: ۳۰۰ دوکات.
‫با کنسرت‌هات میتونیم اونقد دربیاریم؟
‫فکر کن با اون پول ‫چندتا یتیمو میتونیم سیر کنیم!
‫جدا از چیزای دیگه.
‫اگه فقط مسئله پوله،
‫پس من میتونم برات جور کنم.
‫چطوری؟
‫دون آنتونیو.
‫اون میتونه پولشو بده.
‫چرا باید این کارو بکنه؟
‫که منو تو ارکستر نگه داره.
‫داری استعدادتو زیادی دست بالا میگیری.
‫سانفرمو یه مبارز شجاع ‫برای جمهوریه
‫و یکی از بزرگترین ‫حامیای این موسسه‌ست،
‫نمیتونیم زیر قولمون بزنیم.
‫حداقل با دون آنتونیو حرف بزن.
‫اینجا من تصمیم میگیرم!
‫برو آماده شو.
‫دون آنتونیو.
‫خبر خیلی خوبیه،
‫دوجه از شما خواسته ‫یه اوراتوریو بسازین
‫برای یادبود پیروزی.
‫شورای ده نفره هم اونجا هستن، ‫شب فراموش نشدنی‌ای میشه.
‫- همین الان دست به کار میشم. ‫- عالیه.
‫ولی یه موضوع دیگه هم هست.
‫چچیلیا.
‫چیکار کرده؟
‫امروز داشت با عصبانیت میگفت ‫که شاید شما
‫مبلغی بدین تا اینجا نگهش دارین.
‫اون اینو گفت؟
‫محض رضای خدا، من آدم دنیادیده‌ایم،
‫میدونم بین یه استاد و شاگردش ‫چه رابطه‌ای ممکنه شکل بگیره،
‫ولی شهر پر از آدمای بددهنه،
‫اگه دختره این حرفا رو اینور اونور بزنه، ‫همه فکرای بد میکنن.
‫فقط تصور کنین اگه پخش بشه ‫که شما، یه کشیش،
‫جلوی ازدواج یه یتیمو گرفتین ‫تا پیش خودتون نگهش دارین.
‫باید مراقب بود،
‫زندگی هممون به آبروی ما بستگی داره.
‫ولی چچیلیا بااستعداده، خیلی بااستعداده.
‫- خودتون هم میدونین. ‫- همه دخترای ما بااستعدادن.
‫و از وقتی شما اومدین، ‫همشون خیلی پیشرفت کردن.
‫یکی میره، یکی دیگه میاد.
‫تو این شهر یتیم کم نداریم.
‫بیایین روراست باشیم،
‫این ازدواج برای ما خیلی به صرفه‌ست،
‫ولی برای شما هم همینطور.
‫برای من؟
‫سازهایی که خواسته بودین،
‫از الان در اختیار خودتون بدونین
‫برای نوشتن اوراتوریو.
‫با اجازه‌تون.
‫مادر عزیز، برای مردی نواختیم ‫که دم مرگ بود.
‫آخرین آرزوش همین بود.
‫ولی با اطمینان نمیتونم بگم
‫ما برای اون میزدیم ‫یا اون داشت برای ما میمرد.
‫در عوض، بخشی از دارایی‌شو ‫به موسسه میبخشه.
‫خلاصه، برای پول نواختیم.
‫همیشه مسئله پوله.
‫مرگ و پول.
‫موسیقی، مرگ و پول.
‫این آخرین روز من ‫به عنوان نوازنده‌ست.
‫قول داده بودی دیگه ‫اینجا نیای.
‫میخواستم اینو برات بیارم.
‫چرا داری میدیش به من؟
‫دیگه نمیتونم بنوازم، ‫خودت میدونی.
‫موسیقی برای من تموم شد.
‫پس بیا این پایان رو جشن بگیریم.
‫اون قطعه غسل تعمید رو بزن.
‫اون یه دلقک‌بازی بود.
‫هدف موسیقی تقلید ‫صدای دنیا نیست.
‫آره، حق با توئه، ‫موسیقی هدف نداره،
‫ولی از پس همه چی برمیاد.
‫- همه چی یعنی چی؟ ‫- همه چی.
‫میتونه برامون بگه
‫از رسیدن ناگهانی
‫یه طوفان،
‫از رعد و برق، برقی که ‫پرستوها رو فراری میده.
‫الهامت ته کشیده؟
‫یا یه چوپان که روی چمن خوابیده.
‫یا یه سگ که پارس میکنه.
‫مردا و زنایی ‫که تو یه جشن میرقصن.
‫من هیچوقت تو جشن نرقصیدم.
‫تو هم همینطور.
‫پس وقتی نمیدونیم، ‫چطوری میتونیم بنوازیمش؟
‫میتونیم اختراعش کنیم.
‫چرا اینطوری شکنجه‌م میدی؟
‫دیدن هدر رفتن استعدادت، ‫خود شکنجه‌ست.
‫بسه!
‫من هیچ کاری از دستم برنمیاد، ‫هیچ تصمیمی نمیتونم بگیرم.
‫ولی تو میتونی.
‫تو میتونستی یه کاری بکنی، ‫ولی به جاش ساکت موندی.
‫تو ترسویی.
‫من چیکار میتونستم بکنم؟
‫نمیتونی از من بخوای ‫زندگیتو عوض کنم.
‫بدش به لائورا.
‫حقشه.
‫سفر طولانی بود؟
‫بعد از محاصره کورفو، ‫باید معنی طولانی رو دوباره تعریف کرد.
‫و تو؟
‫تغییر کردی.
‫با پرتره‌ای که ازت کشیده بودن ‫فرق داری.
‫این چند ماه خیلی چیزا اتفاق افتاده.
‫اینجا حبس بودی، ‫مگه چی ممکنه برات اتفاق افتاده باشه؟
‫فکر میکنی فقط برای کسایی ‫اتفاق میفته که میرن جنگ؟
‫شوخی کردم.
‫اینجا هیچوقت اتفاقی نمیفته.
‫از خودت برام بگو،
‫از ماجراهای پرافتخارت.
‫میدونم بهت مدال دادن.
‫مدال؟
‫آره.
‫صلیب بزرگ دوجه، آره.
‫چه افتخار بزرگی باید باشه.
‫من چطور میتونم هم‌سطح ‫مردی مثل شما باشم؟
‫من مراقبت هستم.
‫همه چی رو بهت یاد میدم.
‫خوبه.
‫جراح رو منتظر نذاریم.
‫آروم.
‫راه برو!
‫هرزه بی‌حیا!
‫تو هیچی جز یه هرزه نیستی! ‫با دستای خودم میکشمت!
‫چه رسوایی‌ای! دیوونه‌ای!
‫دیوونه‌ای!
‫حسابتو میرسم!
‫راه برو!
‫قبل از اینکه خبرش پخش بشه ‫باید ماستمالی‌ش کنیم!
‫دیگه خیلی دیره.
‫به جراح حق‌السکوت میدیم!
‫وای به حال هرکی ‫بگه چی شده!
‫حالا خوشحالی؟
‫اگه بفهمم تقصیر تو بوده،
‫این دفعه برای همیشه از شرّت خلاص میشیم.
‫ازدواج پرید، ‫آبرومون هم همینطور.
‫یه دختر دیگه برای سانفرمو پیدا کنیم ‫و سعی کنیم پول رو برگردونیم.
‫همونطور که گفتین ‫انداختمش تو سلول.
‫بذار حداقل یه سال ‫همونجا بپوسه!
‫ساز زدن رو هم فراموش کنه!
‫نون و آب.
‫ظاهرا همینم از سرت زیاده.
‫کار اون بود؟ استاد؟
‫- کی چیکار کرد؟ ‫- بکارتتو گرفت.
‫دارن اونو مقصر میدونن؟
‫همه میدونن اگه فقط به یه دختر دست بزنه ‫قلبش از کار میفته.
‫این از طرف اونه.
‫به حاکم گفت تو اینجا ‫به درد هیچ کاری نمیخوری،
‫و باید برگردی به ارکستر.
‫چه داد و بیدادی کرد!
‫- واقعا؟ ‫- از اینجا صداشو نشنیدی؟
‫پای حرفش وایساد و گفت ‫وگرنه خودش میره.
‫آزادی!
‫یعنی، آزاد که...
‫بهم میگی کی بود؟
‫سبزیفروش،
‫میکله.
‫- چی گیرت اومد؟ ‫- مجبور نیستم ازدواج کنم.
‫حالا تو یه زندان ‫وسط یه زندان دیگه‌ای.
‫ولی میتونم برگردم ساز بزنم.
‫با نقاب رو صورتت، ‫تا آخر عمر همینجا دفن میشی،
‫در حالی که اون همه افتخارشو میبره.
‫- اینطوری نیست. ‫- هست.
‫کاش من اون شانس لعنتی رو داشتم ‫که با یه مرد پولدار ازدواج کنم.
‫به ساز زدنت ادامه بده.
‫زود باش، ادامه بده.
‫درس الان شروع میشه،
‫حتی وقت نداری ‫خودتو بشوری و تمیز کنی.
‫همین که هست.
‫چه خبره؟
‫بیا تو، چچیلیا.
‫افسر سانفرمو میخواست خداحافظی کنه.
‫فردا قراره با همراهت، ‫کوستانزا، ازدواج کنه.
‫چچیلیا.
‫من با ترک‌ها جنگیدم ‫تا جمهوری رو نجات بدم،
‫یه سال کامل دور از خونه ‫با امید کمی برای برگشتن.
‫فکر میکنی همه اینا رو کردم ‫که یه دختر بچه تحقیرم کنه؟
‫نمیخواستم تحقیرت کنم،
‫من هیچ مشکلی با تو ندارم،
‫ولی ازدواج با تو ‫یعنی دست کشیدن از موسیقی.
‫درسته، موسیقی.
‫جایی که موسیقی هست ‫شر نمیتونه باشه.
‫دون کیشوت رو خوندی؟
‫- نه. ‫- منم نه.
‫من یه نظامی‌ام، ‫نه هنرمندی مثل تو.
‫همه میگن ‫تو خیلی بااستعدادی، خیلی نابغه‌ای.
‫دوست دارم ساز زدنتو بشنوم.
‫میدونم به زودی قراره ‫پیروزی ما رو با یه اوراتوریو جشن بگیرین.
‫- البته. ‫- چه افتخاری.
‫بی‌صبرانه منتظرم استعدادتو بشنوم.
‫و کشف کنم
‫این دستا چه جادویی میتونن بکنن،
‫وقتی ویولن دست میگیرن.
‫تا کنسرت بعدی!
‫میتونی انگشتاتو تکون بدی؟
‫بهتر میشی،
‫نگران نباش.
‫سازهای جدید زیادی داریم،
‫بادی، کوبه‌ای.
‫میتونی یکی از اونا رو بزنی.
‫حاکم میگه ‫از پله‌ها افتادی.
‫باید گزارشش کنیم،
‫باید تقاص پس بده!
‫یه شبه شجاع شدی؟
‫اینجا یهودیت تصمیم میگیره ‫شرافتشو قربانی کنه
‫برای آزادی مردمش.
‫خودشو تقدیم فرمانده دشمن، ‫هولوفِرنس، میکنه.
‫در واقع، اومده سرشو ببره، ‫ولی اون خبر نداره.
‫وقتی میبیندش، ‫چشماش باور نمیکنه.
‫هولوفِرنس یه فرمانده خونخواره، آنیتا.
‫عیاشی میکنه،
‫مست میکنه و هر شب ‫یه زن تازه داره، آنیتا!
‫میتونم باهاتون حرف بزنم؟
‫بله، البته.
‫ادامه بدین.
‫تمرین‌ها چطور پیش میره؟
‫با این سازهای جدیدمون، ‫حسابی یه لشکر شدیم.
‫چی شده؟
‫میخواستم ازتون یه لطفی بخوام.
‫دوست دارم تو کنسرت باشم.
‫برام مهمه.
‫سانفرمو تو جمع تماشاچیاست.
‫من تو جایگاه کناری گروه کر میشینم،
‫هیچکس منو نمیبینه.
‫میتونین از مادر رئیس بخواین ‫یه استثنا قائل بشه.
‫حتما.
‫ممنون.
‫خوبه که بدونم اینقدر نزدیکمی.
‫دیگه بسه.
‫فکر کردی کجا داری میری؟
‫کلیدها.
‫- نه. ‫- کلیدها رو بده.
‫ساکت. با من بیا.
‫برو. اینطوری خطر نمیکنی ‫به کسی بربخوری.
‫برو و پشت سرتو نگاه نکن.
‫مادر عزیز، این آخرین باریه ‫که برات مینویسم.
‫اگه یه روز بیای دنبالم، ‫نامه‌هامو پیدا میکنی، ولی منو نه.
‫همه چی رو از دست دادم، ‫ولی چیزی که لازم دارم رو دارم.
‫آزادم که زندگی خودمو بسازم.
‫هزاران دختر نامشروع ‫یا یتیم فقیر
‫طی ۶۰۰ سال در یتیمخانه دلا پیتا زندگی کردند.
‫بااستعدادترین‌ها آموزش موسیقی میدیدند ‫و ارکستری تشکیل دادند که در اروپا تحسین میشد.
‫ویوالدی ۴۰ سال در لا پیتا تدریس کرد.
‫او در فقر از دنیا رفت ‫و در گوری دسته‌جمعی دفن شد.
‫استعداد او وقتی دوباره کشف شد ‫که نت‌های موسیقی‌اش پیدا شدند
‫۲۰۰ سال بعد از مرگش.
‫او چهار فصل را ساخت
‫در همان سال‌هایی که ‫داستان این فیلم اتفاق میفتد.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »