FilmYar
‫ تهیه و تنظیم: mahdi.hsh94 /ترجمه دقیق ‫ mahdi.hsh94@gmail.com
‫آه
‫یائو [هیولای اساطیری چینی]
‫جناب یائو، ای مهربان‌ترین!
‫سبدها پر از پنکیکه‌
‫همه‌اش مال خودت
‫فقط به جونم رحم کن
‫هر چی داری زود رد کن بیاد
‫همین؟
‫این اواخر کاسبی اصلاً تعریفی نداشته
‫به‌زور خرج خودمون درمیاد
‫چه لباس‌های خوبیم هم تنت کردی
‫اوه
‫نمی‌خوای درشون بیاری؟
‫خوب گوش هاتو وا کن
‫از این به بعد
‫باید برامون آب و نون درست‌وحسابی بیاری
‫اگه یه وقت یادت بره...
‫آه
‫عاقبتت می‌شه مثل این!
‫آه
‫اینجا چه خبره؟
‫وسط روز این چه قشقرقیه راه انداختی؟
‫تو دیگه کی هستی؟
‫اصلاً تو خودت کی هستی؟
‫یه لحظه وایسا
‫تو کی هستی؟
‫من؟
‫از غار شاهانه
‫کد ۹۵۲۷ [ارجاع طنز به شماره‌های ‫پرسنلی نمادین در فیلم‌های استفان چو]
‫پس برای غار شاهانه کار می‌کنی
‫شرمنده، نشناختم
‫تو نوچه کی هستی؟
‫من... خب
‫من تنهایی کار می‌کنم
‫آزادکاری
‫آزادکار
‫خیلی جربزه می‌خواد که بیای ‫تو قلمرو ما خفت‌گیری کنی
‫دیگه تکرار نمی‌شه
‫دارم به همه‌تون هشدار می‌دم
‫سرتاسر کوهستانِ لانگ‌لانگ
‫متعلق به غار شاهانه‌ست
‫فهمیدین؟
‫فهمیدیم
‫کلاغ‌سیاه
‫داداش کلاغ‌سیاه
‫این پسره رفیق منه
‫می‌شه این دفعه رو شتر دیدی ندیدی کنی؟
‫آها
‫تو تو مطبخ کار می‌کنی؟
‫بله، خودمم
‫من این کار رو فقط و فقط به ‫خاطر «وزغی» انجام می‌دم
‫(غار شاهانه)
‫الان سه ساله دارم سگ‌دو می‌زنم
‫همیشه همون دور اول رد می‌شم
‫اگه امسال هم قبول نشم
‫باید دست از پا درازتر برگردم خونه
‫آه
‫مهارتت حرف نداره
‫فقط پارتی نداری، همین
‫اما این دفعه توفیر داره
‫عموم تازه ترفیع گرفته شده
‫معاون ارشد بخش شست‌وشو
‫امروز کارت رو تمیز انجام بده
‫اون می‌تونه یه سفارش سفارشی...
‫...برات پیش «جناب خرس» بکنه
‫شاید همین‌طوری راهت باز بشه
‫راست می‌گی؟
‫به شرطی که این دیگ مثل آینه برق بزنه
‫این کهنه اصلاً به درد نمی‌خوره
‫روغنش خیلی سمجه
‫«جناب خرس» دستور داده این‌طوری تمیز بشه
‫کاریش نمی‌شه کرد
‫این رو تماشا کن
‫هه
‫این سیخ‌های بدنت عجب کارایی دارن
‫مگه همیشه یه دیگ نبود؟
‫چرا امروز داریم چهار تا رو می‌شوریم؟
‫مگه نشنیدی؟
‫پادشاه امروز صبح جلسه اضطراری گذاشت
‫«راهب تانگ» و مریدهاش دارن میان ‫[شخصیت‌های اصلی اسطوره سفر به باختر]
‫این دیگ‌ها هم برای بار گذاشتن اون‌هاست
‫راهب تانگ؟
‫این راهب تانگ دیگه کیه؟
‫می‌گن گوشت بدنش یه خاصیت جادویی داره
‫یه لقمه ازش بخوری، عمر جاودان پیدا می‌کنی
‫عمر جاودان؟
‫صداتو بیار پایین
‫ببینم
‫اگه کارم رو عالی انجام بدم
‫یه تیکه از گوشت راهب تانگ هم به من می‌رسه؟
‫شتر در خواب بیند پنبه‌دانه
‫اون گوشت مخصوص از ما بهترون و پادشاهانه
‫دست «جناب خرس» هم بهش نمی‌رسه
‫چه برسه به یه قطره‌اش واسه ما
‫هی
‫انگار هر چی می‌سابیم این چربی‌ها پاک نمی‌شن
‫سیخ‌های بدنت کچل شدن
‫غمِت نباشه
‫هنوز رو سرم کلی ازشون دارم
‫این‌ها سفت‌تر و تیزتر هم هستن
‫تو همیشه کله‌خراب و کله‌سفت بودی
‫راه رو باز کنید، پادشاه تشریف میارن!
‫به این دیگ اصلاً دست هم زده نشده
‫ببرینش
‫چهل ضربه شلاق
‫پادشاه من!
‫رحم کنید!
‫هنوز این‌همه چربی چسبیده بهش؟
‫پوست و فلس‌هاشو زنده زنده بکشید!
‫ایش
‫خودنما
‫خطاطی من کجاست؟
‫خطاطی؟
‫خطاطیِ پدربزرگم کجاست؟
‫و خطاطیِ جدِ بزرگم؟
‫کلک این دو تا رو بکنید
‫تو رو خدا رحم کنید
‫اوضاع این‌قدر خیطه؟
‫فرار کن!
‫بگیریدشون!
‫بیا اینجا
‫عجله کن
‫بپر تو
‫عمراً
‫مگه می‌شه هر دو تامون اینجا جا بشیم؟
‫منتظر چی هستین؟
‫برید دنبالشون
‫اومدیم
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫مخفیگاه دنج خودمه
‫حالا چیکار کنیم؟
‫حالا باید چه خاکی به سرمون بریزیم؟
‫اگه عموت واسمون بند پ ‫رو ردیف کنه [پارتی‌بازی]
‫هنوزم شانسی داریم؟
‫عموم؟
‫اون خودش الان کلاهشو چسبیده باد نبره
‫عموم بهم قول داده بود
‫که بعد از اینکه شاهان گوشت راهب رو خوردن
‫ته‌مانده غذاشون رو واسه من قایم کنه
‫حالا همه‌اش دود شد رفت هوا
‫بیا بزنیم به چاک
‫کجا بریم؟
‫بیا کلاً از کوهستان لانگ‌لانگ فرار کنیم
‫من یه کار و بارِ آبرومند داشتم
‫و حالا همه‌اش به باد فنا رفت
‫همه‌اش تقصیر توئه کله‌شق بود
‫کارم رو تو غار شاهانه بهم برگردون
‫عمر جاودانم رو بهم برگردون
‫کار مطبخم رو بهم پس بده
‫خیلی خب
‫بیا خودمون بریم راهب تانگ رو بگیریم
‫منظورت چیه؟
‫مگه هنوز تو راه سفر نیست؟
‫بیا قبل از بقیه دستمون بهش برسه
‫و دست پادشاه رو بذاریم تو پوست گردو
‫شوخی می‌کنی؟
‫کاملاً جدی‌ام
‫هر که مَحرَم‌تر، سهمش بیشتر
‫چی؟
‫تو پاک رد دادی
‫پادشاه تا اون دنیا هم تعقیبمون می‌کنه
‫مگه الانش هم دنبال گرفتن ما نیست؟
‫یا مرگ یا زندگی!
‫شاید این‌طوری زودتر از همه نامیرا شدیم
‫وقتی راهب تانگ از «دره هالی» رد بشه
‫فکر می‌کنی یائوهای اونجا ‫زودتر از ما شبیخون بزنن؟
‫واسه همینه که باید عجله کنیم
‫تکون بخور
‫اون رو دیدی؟
‫آره دیدم
‫خیلی پاشو از گلیمش درازتر کرده
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫واو
‫شما یائوها چقدر زیاد شدین
‫دنیا به کجا چنین شتابان؟
‫اونم زیر نور روشن آفتاب
‫چی شده که حالا انسان‌ها ‫دارن به یائوها زور می‌گن؟
‫به من دست نزن
‫من ازت ترسی ندارم
‫غرور و غیرت یائوبودنت کجا رفته؟
‫داشتم از گشنگی تلف می‌شدم
‫اومدم اینجا دنبال یه لقمه نون
‫که اونم مچم رو گرفت
‫مایه سرافکندگی هستی
‫تو واسه کدوم دارودسته‌ای؟
‫«دره هالی»
‫با داشتن همچین پیشینه‌ای باز این‌قدر بزدلی؟
‫داری آبروی پادشاهت رو می‌بری
‫پادشاه من غزل خداحافظی رو خونده
‫کی؟
‫همین امروز
‫تک‌تک یائوهای دره هالی تارومار شدن
‫فقط من جون سالم به در بردم
‫کی کارشونو ساخت؟
‫«سون ووکانگ» [شاه میمون اسطوره‌ای]
‫سون ووکانگ دیگه کدوم خرسه؟
‫یعنی تو نمی‌دونی سون ووکانگ کیه؟
‫تو اصلاً اسم خودتو می‌ذاری یائو؟
‫ساکت شو
‫کسی از تو نظر نخواست
‫فضولی نکن
‫برگرد اینجا
‫من فقط می‌خوام زنده بمونم
‫پس بنال ببینم
‫سون ووکانگ مرید ارشد راهب تانگه
‫مگه می‌شه چند تا راهب این‌قدر قوی باشن؟
‫فقط چند تا راهب ساده؟
‫اون سون ووکانگه!
‫تو مسیر سفرشون به غرب
‫خدا می‌دونه چقدر از یائوها ‫رو به خاک سیاه نشوندن
‫له کردن شماها...
‫...واسه اون مثل آب خوردنه
‫حالا به شکر خوردن افتادی؟
‫اون چهار تا الان توی پایتخت مستقرن
‫ده روزه که دارن جشن و ضیافت می‌گیرن
‫عجیبه که شما جونورها هنوز زنده‌اید
‫من ازتون هیچ ترسی ندارم
‫کافیه یه ضربه بزنم تا کل دهکده خبردار بشن
‫سون ووکانگ سه سوته پیداش می‌شه
‫ببین کی بهت گفتم
‫سنج من کجاست؟
‫رئیس
‫بی‌خیال، کوتاه بیا
‫ما یائوهای اهل این محل نیستیم
‫فقط داریم از اینجا رد می‌شیم
‫نخیر
‫چکشم کو؟
‫بزرگوار
‫این‌طوری نکن دیگه
‫نیازی به این کارها نیست
‫اصلاً نیازی نیست
‫شما اصلاً به دل نگیر
‫رئیس
‫بیا مسالمت‌آمیز حلش کنیم
‫همین الان رفع زحمت می‌کنیم
‫حله؟
‫وزغی!
‫پس غرورت کجا رفته؟
‫رئیس
‫این راهب تانگ و مریدهاش
‫واسه چی اصلاً دارن می‌رن غرب؟
‫تا متون مقدس رو بیارن و بودا بشن
‫اون موقع مرتبه‌شون از همه بالاتر می‌ره
‫یه کم دو تا دو تا چهار تا کن
‫چرا یائو قدرتمندی مثل سون ووکانگ
‫باید مثل یه پادو دنبال راهب تانگ راه بیفته؟
‫سون ووکانگ هم خودش یائوئه؟
‫آره دیگه
‫اون فقط یه یائوی میمونه
‫«ژو باجیه» هم یه یائوی خوکه
‫حتی اسب زیر پاشون هم یائوئه
‫پس...
‫پس چرا این‌قدر سرودست می‌شکنند که بودا بشن؟
‫وقتی که بودا بشی
‫همه دنیا باید جلوت تعظیم ‫کنند و بهت احترام بذارن
‫اون موقع عمر جاودان پیدا می‌کنی؟
‫جاودانگی که کمترین چیزشه
‫اومدین کار کنید یا فک بزنید؟
‫الان سنج رو می‌کوبم ها!
‫باشه، باشه، تسلیم
‫در رو
‫بد‌و، بدو
‫لفتش نده
‫تندتر
‫این دو تا نیزه رو واسه خودم برمی‌دارم
‫اگه یه بار دیگه این طرف‌ها پلکتون بخوره
‫قلم پاتون رو خرد می‌کنم
‫کارمون تمومه
‫این دفعه دیگه رسماً و کلاً بدبخت شدیم
‫نه لزوماً
‫گرفتنِ راهب تانگ...
‫هاها!
‫وزغ در آرزوی خوردن گوشت راهب! [اشاره به ضرب‌المثل چینی: ‫وزغی که می‌خواهد گوشت قوی آسمانی را بخورد - طمع بیش از حد]
‫هاها!
‫چقدر من احمقم
‫چقدر ساده‌لوحم
‫(هق‌هق و گریه)
‫بهم دست نزن
‫تو واسه خودت تنهایی کار می‌کنی
‫خیالت راحته و برات مهم نیست
‫اما من دیگه راه برگشتی ندارم
‫دیگه نمی‌تونم روی عموم رو ببینم
‫تو تمام زندگی من رو به لجن کشیدی
‫تو که این‌قدر ایده‌های گنده گنده می‌دی
‫چرا خودت نمی‌ری متون مقدس رو بیاری؟
‫چرا نمی‌ری پادشاه رو از تختش پایین بکشی؟
‫یالله برو دیگه
‫یه چیزی بگو
‫بنال دیگه
‫فکر بکریه ها
‫ها؟
‫آوردن متون مقدس اصلاً فکر بدی نیست
‫پاک زنجیر پاره کردی؟
‫ملحق شدن به گروه راهب تانگ!
‫می‌تونیم نقش اون‌ها رو بازی کنیم
‫و خودمون بریم متون مقدس رو بیاریم
‫ببین
‫اون‌ها یه خوک دارن
‫من می‌تونم نقش خوکه رو بازی کنم
‫تو هم می‌شی خودِ راهب تانگ
‫بعدش دو نفر دیگه
‫یه تیم جور می‌کنیم و با هم می‌زنیم به جاده
‫نظرت چیه؟
‫تو رسماً دیوونه شدی
‫اون موقع قبل از اینکه پاشون ‫به غرب برسه، ما رسیدیم
‫متون رو دودستی می‌چسبیم و بودا می‌شیم
‫عمر جاودان پیدا می‌کنیم
‫دارم بهت می‌گم
‫من ترجیح می‌دم خودم رو تسلیم کنم
‫و جناب خرس من رو از ‫بالای صخره پرت کنه پایین
‫تا اینکه بخوام با تو همسفر بشم
‫من دارم برمی‌گردم
‫برمی‌گردم سر همون دیگ‌سابیم
‫یه بار می‌گی راهب رو بخوریم
‫حالا می‌گی خودِ راهب بشیم
‫من یکی اصلاً خام این حرف‌ها نمی‌شم
‫نمی‌خوای جلو راهم رو بگیری؟
‫نگران نیستی اونجا برم و ‫غزل خداحافظی رو بخونم؟
‫بذار یه چیزی ازت بپرسم
‫حتی اگه فرض کنیم بریم ‫تا متون مقدس رو بیاریم
‫اگه وسط راه راهب تانگ ‫واقعی بهمون برسه چیکار کنیم؟
‫مگه اون پسره تو دهکده نگفت؟
‫اون‌ها ده روز تمام دارن عیش و نوش می‌کنند
‫تا ده روز آینده جاشون ‫کاملاً امنه و تکون نمی‌خورن
‫ما هم به محض اینکه ‫تیممون جور شد راه می‌افتیم
‫این دیگه آخرین باریه که بهت اعتماد می‌کنم
‫فقط محض اتمام حجت بگم
‫من این کار رو فقط به خاطر ‫این می‌کنم که خودت التماسم کردی
‫یه کم آب بخور
‫کار خودت رو بکن
‫(نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود)
‫این راهب تانگ اصلاً مرده یا زنه؟
‫مرده
‫خب، بعدش؟
‫خب معلومه، راهبه دیگه
‫هیچ ایده‌ای نداری که ‫ریخت و قیافه‌اش چطوریه؟
‫نه اصلاً
‫آه
‫اون وقت من چطوری از ‫رو هوا پرتره‌اش رو بکشم؟
‫مثلاً تو هنرمندی ها
‫خودت یه جوری ردیفش کن
‫بی‌خود نیست که هیچ‌کس دوزاری هم دستت نمی‌ده
‫آخرین باری که مشتری داشتی کی بوده اصلاً؟
‫باید کلاه‌تون رو هم بندازید ‫بالا که ما اومدیم سراغتون
‫سون ووکانگ یه میمونه...
‫ژو باجیه هم یه یائوی خوکه...
‫یه مرید دیگه هم دارن
‫اسم اون چی بود؟
‫اون پسره چیزی نگفت
‫به حس ششمت اعتماد کن و بکش
‫وایسا
‫حداقل باید یه...
‫تموم شد
‫حس ششمم این رو گفت
‫می‌خواین بخواین، نمی‌خواین هم به سلامت
‫یه جای کار می‌لنگه
‫اوهوم
‫این چهار تا...
‫...اصلاً به قیافه‌شون ‫نمی‌خوره دنبال متون مقدس باشن
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫ملاک و فازِ «جوینده متون مقدس» چیه مثلاً؟
‫تو هنرمندی
‫تو باید به من بگی
‫یکی دیگه بکش
‫فقط این که...
‫می‌دونی...
‫فقط...
‫جذبه و ابهت لازم رو نداره
‫سرِ راهب تانگ خیلی کوچیکه
‫سرِ گنده‌تر، ابهت بیشتر
‫چه سطحی‌نگر
‫این سفارش...
‫...اصلاً نشدنیه
‫من همیشه سخت‌ترین خواسته‌ها رو
‫با تعهد کامل و بدون هیچ گله‌ای انجام می‌دم
‫دیگه تموم شد
‫کل هنرم همین بود و بس
‫خودشه!
‫دقیقاً همینه!
‫همین که شما دو تا راضی باشین کافیه
‫مو نمی‌زنه باهاش
‫واقعاً شبیهش شده
‫حالا سون ووکانگ رو از کجا پیدا کنیم؟
‫اون یکی اسمش‌ چی‌چی بود رو چی؟
‫همین طرح رو بردارید و برید بگردید
‫هی
‫همون‌جا وایسید
‫اه... چی؟
‫الان سه روز گذشته
‫و ما حتی یه پرنده هم پیدا نکردیم
‫راهب تانگ تا هفت روز دیگه راه می‌افته
‫این اصلاً چه نقاشی مسخره‌ایه آخه؟
‫میمونه رو کجای دلم بذارم
‫اصلاً توی کوهستان لانگ‌لانگ ‫هیچ میمونی وجود نداره
‫من تا حالا تو عمرم یه دونه‌اش رو هم ندیدم
‫تو چطوری هنوزم اشتها داری غذا بخوری؟
‫من اینجا دارم رد تماس می‌دم و دیوونه می‌شم
‫موجودات ملعون و بی‌سر‌وپا!
‫چطور جرئت کردید نذورات من رو کش برید؟
‫جناب جاویدان بزرگ، رحم کنید!
‫تو رو خدا بهمون امان بدید
‫نذورات من رو بالا می‌کشید؟
‫باید تا قرون آخرش رو پس بدید
‫یالله زود برید برام دو تا مرغ سوخاری بیارید
‫با طعم پنج‌ادویه [ترکیب ‫ادویه سنتی و معروف چینی]
‫چشم
‫همین الان، رو جفت چشمامون
‫به اهالی دهکده هم ندا بدید
‫دفعه بعد نذری‌ها باید گوشت ‫و پیمانه بیشتری داشته باشه
‫آن هم از نوع مغزپخت‌شده!
‫بخارپز!
‫من هلاکِ گوشتم.
‫ببینم، داری نقش یه نامیرا رو بازی می‌کنی؟
‫نه بابا.
‫اسم مستعارم «نامیرا»ست.
‫یه لحظه دست نگه دار.
‫راسّی تو مطمئنی بودا شدن...
‫...از نامیرا بودن بهتره؟
‫صد در صد!
‫تو اینجا داری واسه یه ‫لقمه نذری سگ‌دو می‌زنی.
‫اما اگه با ما بیای...
‫...داریم درباره یه آینده توپ حرف می‌زنیم.
‫عمر جاودانِ واقعی!
‫گرفتی چی می‌گم؟
‫یه دقیقه بهم وقت بدین.
‫بزن بریم.
‫چه عجله‌ای هم داری!
‫شنیدم دنبال یه میمون می‌گشتین.
‫آره.
‫کپی کارتون رو راه می‌ندازه؟ (منظور ‫میمون بزرگ بدون دم یا همان اورانگوتان است)
‫اون تنها کپیِ توی کوهستان لانگ‌لانگه.
‫ولی بدجوری منزوی و گوشه‌گیره.
‫هیچ‌کس از وجودش خبر نداره.
‫منم خودم اتفاقی پیداش کردم...
‫...وقتی داشتم یه چاله می‌کندم.
‫بهم گفت که...
‫...ده سال پیش...
‫...غار شاهانه کل ‫خانواده‌اش رو قتل‌عام کرده.
‫فقط خودش تک و تنها باقی مونده.
‫هر وقت یاد مادرش ‫می‌افته زار زار گریه می‌کنه.
‫شماها دلتون واسه مامانتون تنگ نمی‌شه؟
‫من که می‌شه.
‫ولی حتی چهره‌اش هم یادم نمیاد.
‫بچگیام همش مریض‌احوال و ضعیف بودم.
‫می‌دونید چرا؟
‫چون هفت‌ماهه به دنیا اومدم.
‫دوست‌دختر سابقم می‌گفت خیلی فک می‌زنم.
‫واسه همینم گذاشت رفت.
‫ببینم...
‫شما هم فکر می‌کنید من خیلی حرف می‌زنم؟
‫آدرسش همین‌جاست.
‫رسیدیم، خودشه.
‫بیا بیرون دیگه.
‫منو یادت میاد؟
‫سمورِ نامیرا هستم.
‫خیلی خجالتیه.
‫این دو تا از رفقای گلِ من هستند.
‫آزارشون به یه مورچه هم نمی‌رسه.
‫بیا بیرون.
‫یه خبر توپ واست داریم.
‫بیا بیرون دیگه.
‫قایم نشو.
‫بیا بیرون.
‫یالله بیا بیرون.
‫دیگه هیچی واسمون باقی نمونده.
‫داریم می‌ریم غرب تا متون مقدس رو بیاریم.
‫اومدیم تو رو هم با خودمون همسفر کنیم.
‫چرا داری فرار می‌کنی؟
‫ترس نداره که.
‫آوردن متون مقدس آخرش بودا شدنه.
‫عمر جاودانِ واقعی!
‫صد شرف داره به اینکه تا ابد اینجا قایم بشی.
‫اونجا... اونجا قراره...
‫...کلی آدم و شلوغی باشه؟
‫معلومه که آره.
‫حسابی ذوق کردی؟
‫نه اصلاً.
‫باید بالاخره قدم اول رو برداری.
‫دنیای بیرون هزار و یک رنگ و جذابه.
‫کلی چیزهای باحال و سرگرم‌کننده می‌بینی.
‫تازه، پسر...
‫شاید بتونی یه دوست‌دختر ‫هم واسه خودت دست‌وپا کنی.
‫آه!
‫(کد پرسنلی ۹۹۸۱)
‫تو مال غار شاهانه هستی!
‫آره.
‫این چش شده یهو؟
‫غار شاهانه کل طایفه‌اش رو تارومار کرده.
‫نترس، ترسی نداره.
‫اون نیومده که بهت صدمه بزنه.
‫اون دیگه با اون دارودسته نیست.
‫شوتش کردن بیرون، اخراج شده.
‫خون سردیت رو حفظ کن.
‫گوشت به من باشه.
‫با ما همسفر شو.
‫این تنها راه نجاتته.
‫غمت نباشه.
‫من یه تکنیک مخفی و خفن دارم...
‫...که زورت رو صد برابر می‌کنه.
‫حتی اگه یائوهای غار ‫شاهانه هم به گردمون برسن...
‫...اصلاً باکی نداریم.
‫این اسب بخت‌برگشته رو نگاه کن که کش رفتی.
‫داره لنگ می‌زنه.
‫همینم غنیمته.
‫وقتی واسمون نمونده.
‫اگه عجله نکنیم،
‫راهب تانگِ واقعی بهمون می‌رسه‌.
‫دیگه نمی‌تونم خودم رو نگه دارم.
‫فکر کنم الانه که بالا بیارم.
‫این اسب به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫مرکبه یا حیوان خانگی زینتی؟
‫تو رو خدا...
‫...دیگه کپه مرگت رو بذار و گریه نکن.
‫شماها معمولاً ساعت چند می‌خوابید؟
‫من این اواخر اصلاً خواب درست‌وحسابی ندارم.
‫نصفه‌شب هی از خواب می‌پرم.
‫وقتی هم بیدار می‌شم دیگه خوابم نمی‌بره.
‫بذارید یه نصیحت برادرانه بهتون بکنم.
‫قبل خواب اصلاً آب نخورید.
‫تا حالا چقدر راه اومدیم؟
‫یه چیزی حدود ۵۰ کیلومتر.
‫خسته‌ای؟
‫آره.
‫منظورم اینه که فکت از ‫این‌همه حرف زدن خسته نشد؟
‫آها.
‫نه بابا، اصلاً و ابداً.
‫اون جلو یه دهکده هست.
‫بریم یه کم غذا خفت کنیم.
‫عالیه.
‫این مدت همش کارم شده بود خوردن توت وحشی.
‫دلم واسه طعمِ لذیذ گوشت لک زده.
‫بدجوری مرغ سوخاری می‌خوام.
‫دارید چیکار می‌کنید شماها؟
‫ما الان دیگه یائو نیستیم.
‫ما زائران متون مقدسیم.
‫خفت‌گیری و دزدی ممنوعه!
‫پس چطوری شکممون رو سیر کنیم؟
‫هی...
‫یه ایده مشتی دارم.
‫بیاین گدایی کنیم.
‫هه هه.
‫تو این کار مویی از ماست می‌کشم.
‫ولی بعدش باید کلاً فکت ‫رو هم بیاری و لال بشی.
‫بذارید خودِ راهب تانگ حرف بزنه.
‫حله، غمت نباشه.
‫رو حرف من حساب کن.
‫اصلاً کلمه‌ای هم نمی‌گم.
‫مشکلی نیست.
‫آره.
‫اصلاً مشکلی نیست.
‫حرف نزدن که مثل آب خوردنه.
‫اگه الان طنابت رو باز کنم...
‫...بچه مثبتی می‌شی؟
‫اوهوم.
‫ای اهل کرم و معرفت!
‫ما اومدیم طلبِ اعانه و نذری کنیم.
‫آره.
‫یعنی در واقع و خلاصه بگم...
‫...یه لقمه غذا می‌خوایم.
‫یائو! هیولا!
‫به نظرتون...
‫...باید صورتمون رو بپوشونیم؟
‫این دیگه چه اعجوبه‌ایه؟
‫ای اهل کرم...
‫ما اومدیم واسه...
‫دزدها! راهزن‌ها!
‫نه بابا!
‫بگیرید این دزدها رو!
‫ارباب جوان...
‫اون رون مرغ لذیذت رو...
‫می‌شه...
‫...یه ذره‌اش رو به ما بدی؟
‫شماها دیگه چه اعجوبه‌هایی هستین؟
‫ما...
‫...از امپراتوریِ شرقیِ تانگ اومدیم
‫و عازم غربیم تا متون مقدس رو بیاریم.
‫راهب تانگ!
‫بالاخره...
‫بالاخره یه نفر ما رو به جا آورد و شناخت!
‫هنوزم چشم‌های تیزبین ‫و حقیقت‌بین پیدا می‌شه.
‫هاهاها!
‫اون کله‌گنده‌ات اصلاً تو ‫رو شبیه راهب تانگ نمی‌کنه.
‫رو دست می‌زنی و می‌خوای یه بچه رو رنگ کنی؟
‫هاهاها!
‫بی‌خیالش شو.
‫ما حتی حریفِ رنگ کردن یه بچه هم نشدیم.
‫چه فایده‌ای داره اصلاً؟
‫تو حتماً باید «راهب شا» ‫باشی. (سومین مرید راهب تانگ)
‫راهب شا...
‫بالاخره اسم و رسم خودم رو فهمیدم!
‫بالاخره فهمیدم کی هستم!
‫ولی تو اصلاً شبیهش نیستی.
‫راهب شا یه ریشِ توپی و پرپشت داره.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫نقال و قصه‌گوی شهر می‌گفت.
‫هی...
‫بیشتر واسمون بگو.
‫شماها که حتی سلاح هم دستتون نیست.
‫سون ووکانگ یه چوب‌دستی طلایی داره.
‫ژو باجیه هم یه چنگک با خودش حمل می‌کنه.
‫راهب شا هم یه بیلچه با خودش داره...
‫...و ازش واسه کول کردن ‫بار و بندیل استفاده می‌کنه.
‫چی؟
‫یعنی من باید با شکم گشنه حمالی کنم؟
‫این اصلاً منصفانه نیست.
‫تازه...
‫خیلی هم فک می‌زنی و وراجی.
‫راهب شا کلاً دو تا دیالوگ بیشتر نداره.
‫کدوم دو تا؟
‫داداش بزرگ!
‫استاد رو یائوها دزدیدند!
‫و دومی؟
‫داداش بزرگ!
‫استاد و داداش دوم رو...
‫...یائوها دزدیدند!
‫من دیگه اصلاً نمی‌خوام راهب شا باشم!
‫و اما تو...
‫سون ووکانگ هیچ‌وقت ‫موش‌مردگی درنمیاره و گریه نمی‌کنه.
‫تو قهرمانِ مایی.
‫آخرِ ابهت و خفنی.
‫عالی‌جنابِ خردمند! (لقب اسطوره‌ای شاه میمون)
‫تو همونی هستی که حالِ کل یائوها رو می‌گیره.
‫جوجو!
‫وقتِ شامه.
‫اومدیم.
‫وایسا.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫راهب‌ها اصلاً حق ندارند گوشت بخورند.
‫من هیچ‌وقت نتونستم توی ‫آزمونِ غار شاهانه قبول بشم.
‫پارتی و بند پ هم نداشتم که واسم کاری کنه.
‫حالا هم که پادشاه عذرم رو ‫خواسته و منو انداخته بیرون.
‫بالاخره...
‫چهار نفر آدم دور خودم جمع کردم...
‫...تا واسه خودم کسی بشم و به یه جایی برسم.
‫اما نگو که بدجوری ‫سخت‌تر از اونیه که فکر می‌کردم.
‫یعنی طالع و تقدیر زندگی ‫من همش همین قراره باشه؟
‫من که بهت گفتم این نقشه اصلاً عملی نیست.
‫ببین...
‫ما حتی حریفِ رنگ کردن یه الف بچه هم نشدیم.
‫من یکی عمراً باورم بشه...
‫...که ما حتی عرضه گدایی ‫کردن یه لقمه نون رو هم نداریم.
‫خودمون رو نگاه کن.
‫فایده این همه سگ‌دو زدن چیه؟
‫بدجوری می‌ترسم که از گشنگی ‫غزل خداحافظی رو بخونیم...
‫...قبل از اینکه اصلاً کارمون روی غلتک بیفته.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫گشنمه خب.
‫فقط یه تیکه‌ نونه.
‫گوشت نیست که.
‫آشنا شدن با تو بدترین اتفاقی بود...
‫...که تو کل زندگی نکبتی‌ام واسم افتاد.
‫خیلی خب.
‫آیه‌یاس خوندن و نق زدن دیگه باشه.
‫اگه هنوز اون متون مقدس ‫رو می‌خوای، یالله تمرین کن.
‫بیا.
‫بیا اینجا وایسا.
‫بگو...
‫من شاهِ میمون‌ها هستم!
‫تو شاهِ مـ...
‫شاهِ میمون‌ها!
‫تو شاهِ میمون‌ها هستی.
‫تو شاهِ میمو...
‫دیالوگ خودت رو بگو!
‫دیالوگ اینه: «من شاهِ میمون‌ها هستم!»
‫من... من...
‫من شاهِ میمو... نیستم.
‫شاه!
‫چرا، هستی.
‫فعلاً و در حال حاضر هستی.
‫این‌قدر زهرچشم ازش نگیر و نترسونش.
‫همین‌جوریش هم بدجوری خجالتیه.
‫و اما تو...
‫از این به بعد...
‫کلاً دو تا دیالوگ بیشتر نداری، شیرفهم شد؟
‫فهمیدم.
‫الانه که منفجر بشم و کفرم دربیاد.
‫بین ما چهار نفر...
‫تو خیلی داری وراجی می‌کنی و فک می‌زنی.
‫فازِ نقش اول‌ها رو برداشتی.
‫باید تو کلت فرو کنی...
‫...تو قراره فقط یه نوچه و نقش فرعی باشی.
‫نقش فرعی!
‫یه نوچه هم کلاً دو تا دیالوگ بیشتر نداره.
‫این اسمش نقش فرعی بازی کردن نیست...
‫...این رسماً منو دایورت کردن به حاشیه‌ست!
‫بالاخره می‌خوای بری اون ‫متون مقدس رو بیاری یا نه؟
‫می‌خوای به عمر جاودان برسی یا نه؟
‫من...
‫لال‌مونی گرفتن...
‫...واسه من اسمش زندگی کردن نیست.
‫عمر جاودان اصلاً بخوره تو سرم.
‫و تو...
‫برو یه خاکی تو سرت بریز و اون ‫کله‌گنده‌ات رو یه جوری جمع‌وجورش کن.
‫این وقت شب؟
‫آخه از کدوم گوری برم یه ‫چیزی واسه پوشوندنش پیدا کنم؟
‫بالاخره می‌ری یا نه؟
‫می‌ری یا نه؟
‫عجب بساطی داریما...
‫داداش دوم!
‫داداش بزرگ غیبش زده و رفته.
‫باز داره چه نقشه‌ای واسمون سر هم می‌کنه؟
‫مجبورم نکن که اون تکنیک ‫خفنم رو روادت کنم ها!
‫چرا همش جفتک می‌پرونی و فرار می‌کنی؟
‫مگه نمی‌خوای بری اون متون مقدس رو بیاری؟
‫ببین...
‫به نظرم ما دو تا می‌تونیم ‫جاهامون رو عوض کنیم.
‫اون که کلاً اهل حرف زدن نیست...
‫...واسه نقش راهب شا بی‌نظیر و خوراکه.
‫منم می‌شم خودِ سون ووکانگ.
‫چون حسابی می‌تونم فک بزنم و حرف بیارم.
‫تو هم دست‌کمی از بقیه نداری و کارت بیسته.
‫به خودت ایمان داشته باش ‫و اعتمادبه‌نفس داشته باش.
‫وقتی اون وزغ زگیلی و آبله‌رو...
‫...می‌تونه نقش راهب تانگ رو بازی کنه...
‫تو که از همه‌مون هیکلی‌تر و گنده‌تری...
‫...و از همه خوش‌تیپ‌تری!
‫تو صد مرتبه سرتر از اونی.
‫بیا قدم‌به‌قدم و آروم پیش بریم.
‫بعد من تکرار کن.
‫من...
‫...شاه میمون‌ها هستم.
‫شـ... شـ...
‫ماه شیمون‌ها!
‫نزدیک شدی.
‫ولی کلمات رو جابه‌جا و پس و پیش گفتی.
‫شاه میمون‌ها!
‫شـ...
‫شیمونِ شاه‌ها!
‫داداش بزرگ!
‫استاد رو یائوها دزدیدند!
‫داداش بزرگ!
‫استاد و داداش دوم رو...
‫...یائوها دزدیدند!
‫ببینم...
‫این ریش و پشم رو از کدوم گوری آوردی؟
‫یه کم از پشم‌های داداش بزرگ ‫رو کندم و واسه خودم ریش گذاشتم.
‫اون دو تا کجای کارن؟
‫همون طرف‌ها هستن.
‫اوضاع چطور پیش می‌ره؟
‫من... کپی... هستم.
‫شاه‌کپی!
‫الان یه کپیِ شاه‌کار نشونت می‌دم!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫جلوم رو نگیر.
‫می‌خوام غزل خداحافظی رو ‫واسش بخونم و کلکش رو بکنم.
‫این متد و سبکِ آموزشیت اصلاً جواب نمی‌ده.
‫باید یه کم حوصله و ایوب‌بازی دربیاری.
‫اگه راست می‌گی، خودت بیا یادش بده.
‫مگه چقدر می‌تونه سخت باشه؟
‫فقط یاد دادن چهار کلمه ساده‌ست دیگه.
‫این تیپ و لباس جنگی رو از کجا کش رفتی؟
‫از تن یه مترسک توی دشت درآوردم.
‫و این‌ها رو چی؟
‫کنار زمین کشاورزی ولو شده بودن.
‫پس رسماً دزدیشون کردی.
‫عوضش کلی هیزم مشتی واسه کشاورزه جا گذاشتم.
‫هوم...
‫داری یه چیزهایی سرت می‌شه.
‫بیا اینجا.
‫حالا خودِ استاد بهت یاد می‌ده.
‫هوم...
‫هنوز یه کم بار و بندیل واسه حمالی کم داری.
‫بیا.
‫این‌ها رو کول کن.
‫این... این دیگه رسماً زورگویی و قلدر بازیه.
‫هیس!
‫کلاً دو تا دیالوگ بیشتر نداری ها!
‫اما...
‫داداش کوچیکه...
‫این سنگِ سنباده رو واسه خودت بردار.
‫هر وقت کفرت دراومد و شاکی شدی...
‫...فقط بشین بیلچه‌ات رو تیز کن.
‫مـیـ...
‫مـیـ مـیـ مـیـ...
‫ـمـون!
‫ـمـون ـمـون...
‫میمون!
‫میمون! میمون! میمون!
‫خیلی خب، باشه بابا، حله.
‫ولم کنید...
‫یه نفس عمیق بکش.
‫بذارید حالش رو بگیرم.
‫فقط یه نفس بکش و آروم باش.
‫خون سردیت رو حفظ کن.
‫کوتاه بیا، بی‌خیال.
‫دم و بازدم...
‫بدجوری گشنمه.
‫اون زبونت رو هم بکن تو چاه و فک نزن.
‫خیلی خب، حله.
‫بیاین بریم یه کم غذا گدایی کنیم...
‫...و بذاریم داداش بزرگ ‫یه کم بیشتر تمرین کنه.
‫اگه این دفعه هم نتونیم آذوقه جور کنیم...
‫...رسماً از گشنگی غزل خداحافظی رو می‌خونیم.
‫همه‌چیز ردیف و روتینه.
‫اهم اهم!
‫بزن بریم.
‫اوهوم.
‫ای بزرگوار!
‫ما زائرانی از دیار شرق هستیم...
‫...و عازم غربیم تا متون مقدس رو بیاریم.
‫آذوقه‌مون ته‌ کشیده و آه در بساط نداریم...
‫...واسه همین اومدیم تا ‫طلبِ لقمه‌ای نذری کنیم.
‫یعنی ممکنه...
‫...شما خودِ عالی‌جناب «شوان‌زانگ» ‫باشید؟ (نام اصلی راهب تانگ اسطوره‌ای)
‫شوان‌زانگ؟
‫امم...
‫بله، ایشون استاد بزرگوار ما هستند.
‫خودِ خودِ راهب تانگ!
‫پس واقعاً خودِ تانگ شوان‌زانگِ کبیره!
‫اوه...
‫بله، خودمم.
‫بفرمایید داخل، قدمتون روی چشم.
‫استاد، آخرین باری که ‫لب به غذا زدید کی بوده؟
‫رنگ و روتون پاک پریده و مثل گچ سفید شده.
‫امم...
‫چرا دارید اشک می‌ریزید ‫و گریه می‌کنید، استاد؟
‫من همیشه کارم پخت‌وپز واسه پادشاه بود...
‫این اولین باریه که یه نفر واسه خودِ ‫من دست به کفگیر شده و غذا پخته.
‫استاد...
‫اگه مایل باشید...
‫من از این به بعد خودم واست پخت‌وپز می‌کنم.
‫استاد...
‫عجب مریدهای نازنین و گلی دارید.
‫ها؟
‫استاد بزرگوار...
‫راستی پس مریداتون کجا غیبشون زده؟
‫آمیتا دِوا بودا! (ذکر و درود ‫معروف بودایی برای طلب آمرزش)
‫با این جنگ و بلبشویی که همه‌جا رو گرفته...
‫...و چراغ آیین بودا که رو به خاموشیه...
‫...و یائوها که دارن تو ‫این خاک پرسه می‌زنن...
‫...اون‌ها همه‌شون گذاشتن و در رفتن.
‫فقط من یکی پاگیر شدم و اینجا موندم...
‫...تا چراغ این معبد کهنه رو روشن نگه دارم.
‫آمیتا دِوا بودا!
‫واسه همین هم هست که ما کمر ‫همت بستیم تا متون مقدس رو بیاریم...
‫...تا دوباره آیین بودا رو زنده و احیا کنیم.
‫هوم...
‫اگه فقط بیست سال جوون‌تر بودم...
‫...با کمال میل تو این جاده ‫باهاتون همسفر می‌شدم.
‫هوم...
‫استاد... پس ردا و خرقه بوداییتون کجاست؟
‫آه...
‫راست می‌گی ها.
‫ردا و خرقه‌ام رو کجا گذاشتم؟
‫استاد...
‫مگه یادتون رفته؟
‫اون خرقه رو که یائوها دزدیدن و بردن.
‫آخ، راست می‌گی.
‫دیگه حواسی واسم نمونده و آلزایمر گرفتم.
‫من هنوز یه خرقه‌ مشتی دیگه تو بساطم دارم.
‫این رو به عنوان هدیه از من قبول کن.
‫واقعاً؟
‫اصلاً برام نمادینه که قبول کنم.
‫من دیگه پیر و آفتاب لبِ بامم...
‫...و پیمون‌ام دیگه پر شده و رفتنی‌ام.
‫نگه داشتنش دیگه هیچ توفیری برام نداره.
‫بخشیدنش به توئه که بهش ارزش و بها میده.
‫اگه این خرقه به جای من ‫محضرِ بودای کبیر شرفیاب بشه...
‫...منم باهاش تا ابد سربلند و رو سفید می‌شم.
‫واسه همه‌تون یه سفر ‫امن و بی‌خطر آرزو می‌کنم.
‫امیدوارم دست پر و با متون مقدس برگردید.
‫ممنون بابت این لقمه غذای لذیذ.
‫به امید دیدار دوباره.
‫خدا به همراتون، سفر سلامت.
‫خیلی لطف کردید.
‫وقتی شرفیاب شدیم، پیش بودا یه ‫سفارش سفارشی واستون می‌کنیم...
‫...تا این معبد کهنه رو ‫هم کوبید و از نو بسازن.
‫ما روسفید شدیم!
‫واقعاً کار رو درآوردیم!
‫اون پیرمرد راهب رسماً ‫بهمون گفت زائران متون مقدس!
‫اگه این رفیقمون خودِ راهب تانگ نیست...
‫...پس اصلاً کی می‌تونه باشه؟
‫بذارید فقط یه چیز رو رک و راست بگم.
‫ما داریم...
‫...تو مسیر درست قدم برمی‌داریم!
‫تو همین مسیر درست!
‫ما رسماً و بدجوری تو مسیر راستین هدایتیم!
‫داداش دوم!
‫استاد رو یائوها دزدیدن و بردن!
‫عجب پشتکاری!
‫هنوز داره تمرین می‌کنه ها.
‫داداش دوم!
‫استاد...
‫او واقعاً اسیر چنگالِ یائوها شده!
‫خیلی عالیه.
‫همین‌طوری ادامه‌ بده.
‫اسـ...
‫استاد غیبش زده و نیست!
‫دارید چه غلطی می‌کنید شماها؟
‫منو ول کنید!
‫کمک!
‫به دادم برسید!
‫این آبِ دیگ بالاخره جوش اومد یا نه؟
‫چیزی نمونده، الانه که قل‌قل کنه.
‫شاهانِ من...
‫پیازچه و بادیان ختایی‌مون ‫ته‌ کشیده و نداریم.
‫برو چند تا دونه جور کن بیار.
‫اصلاً لازم نکرده.
‫همین‌طوری خام و بدون ادویه بار بگذاریدش.
‫داداش بزرگ...
‫این‌همه عجله واسه چیه آخه؟
‫گوشت راهب تانگ عمر جاودان به آدم می‌ده.
‫کلی از ما بهترون و غول‌های گنده‌تر از ما...
‫...حتی یه لقمه‌اش هم قسمت پوزشون نشد.
‫می‌دونی چرا؟
‫چرا؟
‫چون خیلی لفتش می‌دادن و فس‌فس می‌کردن.
‫می‌گرفتنش ولی همون موقع کارش رو نمی‌ساختن.
‫همش بازی درمی‌آوردن و امروز و فردا می‌کردن.
‫خوب هم می‌دونستن...
‫...که این سون ووکانگ ‫عجب جونور سگی و قوی‌ایه.
‫ولی اون‌قدر دست‌دست کردن...
‫...که همه‌شون تارومار و غزل‌خوان شدن.
‫اوه...
‫پس این سون ووکانگ این‌قدر خفنه.
‫فکر کردی چی پس؟
‫دارودسته «دره هالی» و «غار شاهانه»...
‫...کلاً منقرض و خاکستر شدن رفته.
‫ای داد بیداد!
‫عمو جونم...
‫ما اگه از بقیه یائوها پشم و زورمون کمتره...
‫...عوضش می‌تونیم فرزتر و سریع‌تر باشیم.
‫دیگ بالا، آتیش روشن!
‫زود بار بگذاریدش بره.
‫یه ضیافتِ ضربتی و سرپایی!
‫خیلی خب.
‫فک زدن دیگه بسه.
‫توضیح مۆضیح هم لازم نکرده.
‫فقط بپزیدش بره.
‫بابا من اصلاً راهب تانگ نیستم!
‫من فیکم، بدلی‌ام!
‫منو ول کنید!
‫زرنگیشو نگاه.
‫داری واسه من فیلم بازی ‫می‌کنی و رنگم می‌کنی؟
‫ها؟
‫من فقط یه یائوی وزغم، همین!
‫ببینید خب!
‫نکنه با همین جفتک‌پرانی‌ها ‫بقیه یائوها رو قال گذاشتی؟
‫من این خام این حرف‌ها نمی‌شم.
‫چرا حرف تو کلتون نمیره و باور نمی‌کنید؟
‫حداقل قبل اینکه آب‌پزم کنید یه ‫دوش برام ردیف کنید بشورینم.
‫وقتی لباسم رو در بیارم...
‫...خودتون دوزاریتون می‌افته.
‫شستن؟
‫وقت واسه گربه‌شور کردن هم نداریم.
‫کلاً برامون توفیری نداره.
‫وایسا.
‫داداش بزرگ...
‫بار گذاشتنش با لباس و یقه و آستین...
‫...یه کم چندش و بی‌کلاسی نیست؟
‫هوم...
‫لختش کنید.
‫زود باشین، یالله.
‫دیدید حالا؟
‫یه یائوی وزغِ اصیل و نژاددار!
‫این زگیل‌ها رو تماشا کنید.
‫تا خرخره پر از زهر و سم‌ام.
‫داداش بزرگ...
‫انگار این بنده خدا واقعاً راهب تانگ نیست ها.
‫هاهاهاهاها!
‫بی‌خود نیست که پوزِ هیچ‌کدوم از یائوها...
‫...بهت کارگر نیفتاد و نخوردنت.
‫عجب حقه و کلکِ سگی و خفنی سوار کردی.
‫چرا این‌قدر مثل خر کله‌شقی آخه؟
‫چشم‌بندی و جادوئه!
‫شک ندارم کارِ همون میمونِ ساطوریه.
‫همش طلسم و جادوئه.
‫مگه غیر اینه؟
‫بار بگذاریدش، آب‌پزش کنید بره!
‫آی! آخ!
‫(لانه سگ)
‫بیاین خودمون اعتراف ‫کنیم که فیک و بدلی هستیم...
‫...شاید دلشون سوخت و استاد رو ول کردن.
‫عمراً و به هیچ وجه!
‫اگه بو ببرن و تو دهن‌ها ‫بیفته که ما قلابی هستیم...
‫...دیگه چطوری سینه ‫جلو بدیم و به جاده بزنیم؟
‫ولی آخه ما پشمِ اونا هم ‫نیستیم و حریفشون نمی‌شیم.
‫باز تو فکت باز شد و شروع کردی؟
‫کلاً دو تا دیالوگ سهمته ها!
‫بیا جلوتر.
‫امروز نقش حیاتی و خیلی مهمی داری.
‫حالی‌ات شد؟
‫حواسشون رو پرت کن.
‫من و راهب شا هم...
‫...می‌ریم تا استاد رو از دیگ بکشیم بیرون.
‫من خودم یه ترفندهایی تو چنته دارم.
‫از پس چهار تا یائوی جوجه و پاپتی برمیام.
‫بیا یه بار دیگه با هم تمرین کنیم.
‫من شاهِ میمون‌ها هستم!
‫من... شـ... شیمونِ...
‫...شاه هستم!
‫رئیس‌ها!
‫سه تا یائو پشتِ درِ قلعه اتراق کردن.
‫یکیشون ادعا می‌کنه که...
‫...خودِ شیمونِ شاهه!
‫به این زودی؟
‫هنوز مغزپخت نشده مگه؟
‫امم... رئیس...
‫آب دیگ هنوز ولرمه و داغ نشده.
‫به‌به!
‫عجب چیزیه.
‫آب ولرم اصلاً یه صفای ‫دیگه‌ای داره و مشتی‌تره.
‫ایش!
‫فرصتِ طلایی‌مون به فنا رفت و پرید.
‫یه قلوپ ته‌استکان سوپ هم ‫غنیمته، صد شرف داره به هیچی.
‫همگی به خط بشید و قشون‌کشی کنید!
‫آماده‌اید؟
‫بزن بریم!
‫خوش اومدید!
‫قدمتون روی جفت چشمامون!
‫مهمون‌های عزیز و از راه دور رسیده!
‫ما رو بابت این استقبالِ ‫هول‌هولکی و سرد ببخشید.
‫عرض ارادت و سلام!
‫چاکریم، مخلصیم!
‫امم... این دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫این سلام و مصافحه به سبک دست‌تکونیه.
‫از رسم و رسوماتِ مشتیِ همین محله‌ست.
‫نهایتِ چاکری و ارادت ما ‫رو به مهمون‌ها ثابت می‌کنه.
‫استادِ گران‌قدرم کجای کار بساط کرده؟
‫توی همین هشتی تشریف دارن.
‫از این طرف، بفرمایید صفا آوردید.
‫اینجا یه کم شلوغ‌پلوغ و هیروویره...
‫...به بزرگی خودتون ندید بگیرید.
‫داداش بزرگم اون تو اتراق کرده...
‫...و منتظره تا فرش قرمز واستون پهن کنه.
‫آها!
‫چشمتون روشن، بالاخره تشریف آوردید.
‫ها؟
‫ما شما چهار راهبِ از ما ‫بهترون رو زیارت کردیم...
‫...که اون پشت مشت‌های بیشه چرت می‌زدید.
‫دلمون نیامد اون موقع ‫مزاحم خواب نازتون بشیم.
‫دیدیم استادتون از گردِ راه رسیده ‫و حسابی کوفته و خسته‌ست...
‫...دلمون کباب شد و طاقت ‫نیاوردیم این‌طوری ببینیمش.
‫واسه همین یه کم آبِ چشمه ‫کوهستان رو ولرم کردیم...
‫...تا تنی به آب بزنه و خستگی درکنه.
‫جنابِ استادِ والامقام...
‫حالا احوال شریف چطوره، کوفته‌گی‌تون دررفت؟
‫این‌قدر یه جا رو مثل کهنه نساب!
‫کل زگیل و تاول‌های ‫بدنم داره می‌کنه می‌ریزه.
‫اوه...
‫مریدهای گلم...
‫شما هم نمی‌خواید لخت شید و بپرید تو دیگ؟
‫آبش بدجوری ملس و خوش‌درجه‌ست.
‫استاد...
‫ما اینجا مثل اسفند روی ‫آتیش بالا و پایین می‌پریم...
‫اون‌وقت تو چطوری فازِ حمام ‫عمومی و عافیت‌طلبی برداشتی؟
‫عجب لباس و رختِ خفنی تنتون کردید.
‫آه...
‫افتاد!
‫کاملاً دوزاری‌ام افتاد و فهمیدم.
‫خدا به همراتون!
‫بهترین و گرم‌ترین بدرقه‌ها تقدیم شما!
‫خداحافظ و التماس دعا!
‫سفر سلامت و بی‌خطر!
‫در پناه حق!
‫به سلامت، ما رو هم دعا کنید!
‫سفر بی‌خطر!
‫بدرقه راهتون آب زلال!
‫خدا به همراتون!
‫پر خیر و برکت باشید!
‫در پناه بودای کبیر!
‫قدمتون روی چشم، به سلامت!
‫انگار شاهِ میمون‌ها کلاً اهل ‫فک زدن و وراجی نیست.
‫آره بابا.
‫از اون مدل کله‌گنده‌های تودار و ابهت‌داره.
‫بدجوری بهش حسودیم شد.
‫حسودی به چی آخه؟
‫یه نگاه بهش بنداز.
‫حتی یه کلمه هم از اون ‫چاهِ دهنش بیرون نیامد...
‫...ولی کل اون یائوها...
‫...مثل سگِ کتک‌خورده به شکر ‫خوردن افتادن و زهرترک شدن.
‫من می‌خوام طاق بزنم و جام رو عوض کنم.
‫چی رو طاق بزنی؟
‫من می‌خوام خودِ سون ووکانگ بشم.
‫دست بردار از این کله‌شقی‌هات.
‫مو نمی‌زنیم با همدیگه که.
‫یه نگاه به هر دو تامون بنداز...
‫دقیقاً لبهامون یه مدل آویزان و پوت‌ماننده.
‫هی...
‫داداش بزرگ...
‫تو باید جلوتر از همه قدم ‫برداری و پیش‌قراول باشی.
‫آره.
‫رو به جلو نگاه کن.
‫سینه جلو!
‫سر بالا!
‫اون چوب‌دستی رو هم مایل بگذار روی شونت.
‫قدم‌های گنده و استوار بردار.
‫دست‌هات رو هم حرکت بده و تکون بده.
‫نه بابا!
‫دستت رو برعکس و اشتباه تکون دادی.
‫(دهکده شمالی ژانگ)
‫چرا اینجا پرنده هم پر نمی‌زنه و هیشکی نیست؟
‫ما زائرانی از امپراتوریِ شرقیِ تانگ هستیم...
‫...و عازم غربیم تا متون مقدس رو بیاریم.
‫فقط داریم از دیارتون عبور می‌کنیم...
‫...و با کمال تواضع طلبِ لقمه‌ای نذری داریم.
‫کدخدای ده بالاخره پیداش شد!
‫خودشه، اومد.
‫این‌ها که اصلاً با اوصافِ ‫نقال و قصه‌گو جور درنمیان.
‫جنابِ نقال!
‫بله، خودمم.
‫این چهار تا که اصلاً شبیه ‫اون چیزهایی که گفتی نیستند...
‫...درباره ریخت و قیافه راهب تانگ و مریدهاش.
‫من که خودم تا حالا ‫جمالشون رو زیارت نکردم...
‫...فقط هر چی شنیده بودم ‫رو واسه شما نقالی کردم.
‫این رو خوب تماشا می‌کنی؟
‫جنسش اصلِ اصل و درجه‌یکه.
‫چشم‌هات رو وا کن و خوب ببینش.
‫واسه دفعه بعد آویزه ‫گوشت کن و درست نقالی کن.
‫رو جفت چشمام، فهمیدم.
‫استادانِ بزرگوار و والامقام...
‫از وقتی این «یائوی موشِ ‫کور» پاش به اینجا وا شده...
‫...دهکده ما دیگه یه روزِ ‫خوش و رنگِ آرامش رو ندیده.
‫دست می‌گذاره رو مالِ مردم ‫و از هر خونه‌ای دزدی می‌کنه.
‫دیگه هیچ سوراخ‌موش و اموالی ‫واسمون امن و باقی نمونده.
‫تو رو خدا، استادانِ من...
‫...شرِ این بلا و موجودِ ‫موذی رو از سرِ ما کم کنید.
‫ها!
‫این که چیزی نیست، غمِت نباشه.
‫مثل آب خوردنه.
‫باقی کار رو بسپرید به دارودسته ما.
‫یک دنیا ازتون ممنون و سپاسگزاریم.
‫چند تا از جوون‌های برومندِ ده رو ‫می‌فرستم تا پادویی و کمکتون کنند.
‫اصلاً و ابداً لازم نکرده.
‫فقط با یه یائوی موشِ پاپتی طرفیم...
‫...سه سوته کلکش رو ‫می‌کنیم و کار رو درمیاریم.
‫واو!
‫هزار الله اکبر، عجب عظمتی!
‫ببینم...
‫تو چرا سر خود پیازِ هر آشی ‫می‌شی و همه‌چیز رو قبول می‌کنی؟
‫یه کم دو تا دو تا چهار تا کن.
‫راهب تانگِ واقعی همین ‫نزدیکی‌ها داره جولان میده.
‫اگه یه وقت لفتش بدیم و فرز نباشیم...
‫...گردِ پاشون بهمون ‫می‌رسه و مچمون رو می‌گیرن.
‫بشنو و باور نکن...
‫...این کار اصلاً وقتی ازمون نمی‌گیره.
‫ولی اصلاً مطمئنی که می‌تونیم ‫تو میدونِ مبارزه بکشیمش؟
‫مبارزه و بزن‌بزن اصلاً لازم نیست.
‫کافیه فقط اسم و لقبِ داداش ‫بزرگ رو واسش فاکتور کنیم...
‫...تا خودش حساب کار دستش ‫بیاد و غزلِ خداحافظی رو بخونه.
‫درست همین تو لونه کرده.
‫همه‌تون بکشید عقب و پا پس بکشید.
‫ما خودمون حل‌وفصلش می‌کنیم.
‫بالاخره سر و کله‌تون ‫پیدا شد و رخ نشون دادید.
‫اهالی دهکده از دارودسته ما خواستن...
‫...تا مچت رو بگیریم...
‫...و دکانت رو تخته کنیم!
‫تا کار به جاهای باریک نکشیده تسلیم شو.
‫فقط با چند تا جوجه و ‫پاپتیِ بی‌نام‌ونشان طرفم؟
‫بی‌نام‌ونشان؟
‫نکنه پاک آلزایمر داری و ‫نمی‌دونی با کیا سرشاخ شدی؟
‫مگه شماها چه تحفه‌هایی هستید اصلاً؟
‫چشم‌هات رو وا کن و خوبِ خوب ببین.
‫این بزرگوارِ خفن رو به جا میاری یا نه؟
‫هنوزم دوزاری‌ات نیفتاده و ماتت برده؟
‫یالله شروع کن.
‫داداش بزرگ...
‫خودت رو واسش فاکتور کن و معرفی کن.
‫من... شـ...
‫...شاهِ میمون‌ها هستم!
‫این دیگه کدوم خریه؟
‫تا حالا همچین اسمی به پوزم نخورده و نشنیدم.
‫دیدی حالا؟
‫من که بهت گفتم پامون ‫رو تو این معرکه نذاریم.
‫این اصلاً ما رو آدم هم ‫حساب نمی‌کنه و نمی‌شناسه.
‫تو چطور اسم و رسمِ شاهِ ‫میمون‌ها به گوشِ کرت نخورده؟
‫اون الان ۵۰۰۰ ساله که ‫داره تو این دنیا آقایی می‌کنه.
‫اگه بخوایم از روی سن‌وسال ‫و کسوت حساب کنیم...
‫...بهش بگی پدربزرگ ‫رسماً به ابهتش توهین کردی.
‫اون حکمِ جدِ جدِ جدِ بزرگِ ما رو داره.
‫فک زدن و منبر رفتن دیگه بسه.
‫یا دست به چماق بشید و بجنگید...
‫...یا اینکه کلاه‌تون رو ‫بردارید و بزنید به چاک.
‫من یه یائوی بومی‌ام که ‫همین‌جا بزرگ شدم و قد کشیدم.
‫تو تمام این عمرِ سگی‌ام...
‫...از هیچ خر و بنی‌بشری ‫ترسی به دلم راه ندادم...
‫...به جز طایفه سمورها!
‫آخ!
‫راهب کله‌پوک و ابله!
‫اون نیشِ بازت رو ببند، به ‫چی داری هر هر می‌خندی؟
‫بیاین همگی با هم قشون‌کشی ‫کنیم و شبیخون بزنیم!
‫درها چفت و قفل شدن!
‫دیگه عمراً بتونید راه فراری پیدا کنید.
‫همین الان!
‫یه تکونی به خودت بده و یه غلطی بکن!
‫آخه من تا حالا تو عمرم ‫دست به چماق نشدم و نجنگیدم!
‫این صاب‌مرده...
‫...بدجوری فرز و تیز و سریع‌ایه!
‫شما یائوهای سوسولِ شهری...
‫...فقط لاف می‌زنید و طبل توخالی هستید...
‫...و اصلاً مردِ میدون نیستید.
‫ببینم، تو...
‫مگه نگفتی یه تکنیکِ مخفی و خفن داری؟
‫یالله روادتش کن دیگه.
‫...کلاً یه بار تو زندگی ‫شانسِ رو کردنش رو داری.
‫پس منتظرِ چه معجزه‌ای هستی؟
‫منتظری این موشِ کور غزلِ ‫خداحافظی رو واست بخونه؟
‫تو الان به من گفتی موشِ کور؟
‫من بیشتر از پنجاه سال ‫سگ‌دو زدم و ریاضت کشیدم...
‫...فقط و فقط واسه اینکه...
‫...هیچ خر و بنی‌بشری ‫دوباره منو با این اسم صدا نزنه!
‫آی!
‫آهااااای!
‫بکوبش!
‫همین الان!
‫آهااااای!
‫پاو!
‫بام بام بام بام!
‫این رو پوزت داشته باش!
‫تو...
‫چطور جرئت کردی...
‫...کثافت!
‫آخ!
‫دیگه بسه‌...
‫...شورِش رو درآوردی!
‫این هندونه‌ها همین الان از ‫جالیز چیده شدن و نوبرن.
‫واسه تو راهتون بردارید توشه کنید.
‫این کلوچه‌های برنجی رو هم ‫همین الان بخارپز کردم و داغِ داغن.
‫بفرمایید، تعارف نکنید.
‫نه بابا، این چه حرفیه، راضی به زحمت نیستیم.
‫استادانِ والامقام...
‫من کل دیشب رو بیدار موندم و ‫واسه پاشنه‌ این گیوه‌ها سوزن زدم.
‫شما کوله‌بارِ یه سفرِ طولانی ‫و پر از سنگلاخ رو دوشتونه.
‫این‌ها رو بردارید، رو حرفم حرف نزنید.
‫خواهش می‌کنم، قبول کنید.
‫یالله لفتش ندید و زودتر جمع‌وجور کنید.
‫این‌ها هم کتیبه‌ها و لوح‌های تقدیر ‫و دست‌مریزادِ اهالی دهکده‌ست.
‫همه‌اش رو بردارید.
‫واو!
‫نیازی نیست بابا.
‫شما همگی خیلی لطف دارید.
‫فقط برشون دارید.
‫ما اصرار داریم.
‫حمل این‌همه بار واسه ما خیلی سنگینه.
‫مگه چوبِ حملِ بار ندارید؟
‫شما استادان همگی این‌قدر قدرتمندید.
‫یه کم بارِ اضافه مگه چقدر سنگینی می‌کنه؟
‫من...
‫من... من... وایسا.
‫استادانِ من...
‫می‌شه یه خواهشِ دیگه هم ازتون بکنم؟
‫دخترم توی دهکده کوهپایه زندگی ‫می‌کنه که ۱۰۰ کیلومتر دورتراست.
‫اهالی اونجا به‌تازگی چند تا از ‫بچه‌هاشون رو اسیر چنگال یائوها کردن.
‫اگه از اونجا رد شدید...
‫...می‌شه لطفاً بهشون کمک کنید؟
‫این یائوها دیگه رسماً شورش رو درآوردن.
‫غمِت نباشه.
‫ما اون بچه‌ها رو صحیح و سالم برمی‌گردونیم.
‫(شاه سگ‌ها)
‫هر دفعه...
‫...که این نوشته‌های به‌جامونده ‫از راهب‌های مقدس رو می‌خونم...
‫...بدجوری به آرامش قلبی می‌رسم.
‫گزارشِ اضطراری!
‫پادشاهانِ من...
‫چهار تا راهب پشتِ درِ قلعه اتراق کردن.
‫یکیشون ادعا می‌کنه که خودِ شاهِ میمون‌هاست!
‫اوه.
‫جدا؟ این‌طوریه؟
‫داداش کوچیکه...
‫من خودم می‌رم بیرون تا آمارش رو دربیارم.
‫خیلی خب.
‫من... منم یه کم دیگه خودم رو می‌رسونم.
‫ایش!
‫قشون‌کشی کنید!
‫کی جرئت کرده بدون اجازه...
‫...پا بذاره توی قلمرو مقدس من؟
‫هه هه هه!
‫من جد و پدربزرگت، سون [ووکانگ] هستم!
‫هاهاها!
‫یه نگاه به قیافه آشفته خودت بنداز.
‫با این سر و وضعِ شلخته و داغونت...
‫...چطور جرئت کردی نقش ‫راهب تانگ رو بازی کنی؟
‫نقش بازی کردن؟
‫خیلی وقته که لب به گوشت لذیذ انسان نزدم.
‫امروز قراره یه شکمِ سیر دلی از عزا دربیارم.
‫بچه‌ها...
‫بریزید سرشون و دکان ‫این شیادها رو تخته کنید!
‫من تا آخرین قطره خونم باهات می‌جنگم.
‫یا علی!
‫آخ!
‫(سمت چپ به طرف تپه‌های سنگ‌سخت) ‫(سمت راست به طرف دهکده تانتان)
‫چیزی نمونده تا به خونتون برسیم.
‫الان سه سال تمام گذشته...
‫...و من حتی یه بار هم برنگشتم خونه.
‫پس بیا یه سری بهشون بزنیم.
‫مگه دیگه عجله نداری و لفتش می‌دی؟
‫زمان رو خیلی خوب جلو افتادیم.
‫می‌تونیم یه روز یا همین حدود وقت بگذاریم...
‫...و این آذوقه‌ها رو ‫تحویل پدر و مادرت بدیم.
‫سبک‌بار سفر کنیم.
‫دیگه نخور.
‫مامان...
‫تو کلاً منو فراموش کردی.
‫مامان...
‫من هنوزم بدجوری شکمم قاروقور می‌کنه.
‫زیادی لمبوندن تهش مریضی و دل‌درده.
‫شماها دیگه چه اعجوبه‌هایی هستید؟
‫مامان!
‫مامان...
‫بیا این رو تست کن و بچش.
‫این دیگه چیه؟
‫کلوچه سبزیجاته.
‫طعمش بدجوری معرکه و عالیه.
‫به‌به، چقدر لذیذ!
‫یه کمش رو هم واسه مامان جا بگذار.
‫این همه آذوقه رو از کدوم گوری کش رفتید؟
‫اهالی دهکده همه‌اش رو ‫به عنوان نذری به ما دادن.
‫دیگه به من یکی لاف نزن و دروغ نگو.
‫ما بالاخره هر چی باشه یائو و هیولاییم.
‫مامان...
‫ما الان دیگه واسه خودمون ‫اعتباری ردیف کردیم.
‫هم یائوها و هم انسان‌ها ‫کلی بهمون احترام می‌گذارن.
‫دقیقاً دارید چه غلطی می‌کنید شماها؟
‫آوردن...
‫...متون مقدس.
‫همگی خوب گوش‌هاتون رو وا کنید و بشنوید.
‫پسر رشید و کاکل‌زری من برگشته!
‫توی غار شاهانه همه‌شون هلاک و مریدش شدن.
‫اون خیلی آینده‌دار و مایه افتخاره.
‫هی...
‫مامان... مامان...
‫این‌قدر قشقرق راه ننداز و داد نزن.
‫این پسرِ دسته گلِ خودمه!
‫خاله جان...
‫یه کم خون سردیت رو حفظ کن.
‫وزغی...
‫ما همه‌ این افتخار رو ‫مدیونِ مردانگی تو هستیم.
‫سه سال پیش...
‫...من این پسره رو فرستادم پیش ‫تو و عموت تا دستش رو بگیرید.
‫همه‌اش به خاطر پارتی‌بازی ‫تو بود که اونجا راهش دادن.
‫حالا بالاخره می‌تونم...
‫...با خیال راحت نفس راحت بکشم.
‫راستی...
‫داشت یادم می‌رفت...
‫حال و روز عموت چطوره؟
‫عموم؟
‫مگه چه بلایی سرش اومده؟
‫داستانش بدجوری مفصل و درازه.
‫نکنه این کدو تنبلِ شراب‌ات ‫دوباره ته‌ کشیده؟
‫نه بابا، اصلاً و ابداً.
‫ببین خب.
‫تا خرخره پره.
‫این‌قدر پر و لبریز!
‫این یعنی حتی یه قلوپ هم ازش کوفت نکردی.
‫پس اصلاً فایده حمالی کردن این صاب‌مرده چیه؟
‫باشه بابا، باشه، الان یه کم ازش می‌نوشم.
‫اون آب دیگه رسماً گندیده و ناگواره.
‫بگذار ببرم واست از نو پرش کنم.
‫داشتن...
‫داشتنِ یه سقف و خونه واقعاً نعمتیه.
‫تو این چند روزِ گذشته...
‫...حتماً کلی سختی کشیدی و بدبیاری آوردی.
‫امروز که مهمونِ خونه منی...
‫...هر چقدر دلِ تنگت ‫می‌خواد فک بزن و حرف بیار.
‫دیگر نیازی نیست بشینی ‫اون بیلچه‌ات رو تیز کنی.
‫می‌تونی بالاخره روزه ‫سکوتت رو بشکنی و بنالی.
‫خیلی خب.
‫حتماً توی غار شاهانه حسابی ‫سرتون شلوغ‌پلوغه و سگ‌دو می‌زنید.
‫آره، دقیقاً همین‌طوره.
‫پادشاه همش کار می‌ریزه ‫سرمون و حمالی می‌کشه.
‫واسه همینم اصلاً وقتی واسه ‫صله‌رحم و سر زدن نداشتم.
‫کاملاً درکت می‌کنم.
‫آدم وقتی تازه وارد یه کار و باری می‌شه...
‫...صاحب‌کار تا می‌تونه ‫ازش شیره و حمالی می‌کشه.
‫تو فقط تمام تلاشت رو بکن و کم نگذار.
‫فکر و خیالاتِ باطل هم به سرت راه نده.
‫تو که اصلاً لب تر نکردی.
‫بیشتر بنوش.
‫عاقبتت رو مثل بابای کله‌شقت نکن...
‫...که یه کار و بارِ آبرومند ‫و توپ رو ول کرد...
‫...فقط محض اینکه بره ‫دنبال جادو‌جنبل و چله‌نشینی.
‫حالا هم که پاک کله‌خراب و رد داده.
‫راستی حالا که حرفش شد...
‫بابا کجاست پس؟
‫اون پشت مشت‌ها گرفته استراحت می‌کنه.
‫بابا...
‫اومدم جمالت رو زیارت کنم.
‫این‌ها هم رفقای گل و همسفرانِ من هستند.
‫عرض ارادت و سلام، عمو جان.
‫سون ووکانگ!
‫خودِ راهب تانگ!
‫و تو هم...
‫...ژو باجیه!
‫یک وقت نگذاری مامان ‫بو ببره و چیزی بشنوه ها.
‫من که کلمه‌ای هم بهش نگفتم.
‫خب، بنال ببینم قضیه چیه.
‫یه وقت کفرت درنیاد و شاکی نشی ها.
‫ما غار شاهانه رو دایورت ‫کردیم و اومدیم بیرون.
‫الان داریم واسه خودمون ‫آقایی می‌کنیم و مستقل شدیم.
‫تیپ و دارودسته راهب ‫تانگ رو شبیه‌سازی کردیم...
‫...و عازم غربیم تا خودمون ‫متون مقدس رو بیاریم.
‫بدجوری گل کاشتی، کار رو درآوردی!
‫چی شده؟
‫نکنه باز کرمش گرفته و می‌خواد جابه‌جا بشه؟
‫آه...
‫نه بابا، چیزی نیست که.
‫خاله جان...
‫اون فقط از دیدن پسرِ دلبندش خرکیف شده.
‫بگذارید من خودم اینجا فکش رو گرم کنم.
‫بیا اینجا.
‫پسر جان...
‫برو اون شرابِ کهنه رو واسم بیار.
‫درست اونجا، زیرِ اون تخته‌سنگ قایمش کردم.
‫بابا...
‫تو چطوری چپوندیش اون تو آخه؟
‫اون قدیما که هنوز پاهام جون ‫داشت و راه می‌رفتم، گذاشتمش اونجا.
‫تو تمام این سال‌ها حتی ‫یه قلوپ هم ازش لب نزدم.
‫اصلاً به آیه‌یاس‌های مامانت گوش نده.
‫اگه توی اون غار شاهانه کپک می‌زدی...
‫...تا آخر عمرت هیچ خری ‫نمی‌شدی و به جایی نمی‌رسیدی.
‫آوردنِ متون مقدس فکرِ بدجوری بکر و مشتی‌ایه.
‫با داشتنِ اون متون...
‫...می‌تونی واسه خودت بودا بشی و آقایی کنی.
‫اون موقع دیگه هیچ خری جرئت ‫نمی‌کنه از بالا بهت نگاه کنه.
‫اون ترفند و تکنیک خفنی که ‫قبلاً بهت یاد دادم رو یادت هست؟
‫الان چقدر روش مسلطی؟
‫اه، راستش هنوز دارم روش تمرین می‌کنم.
‫پس تا وقتی کارد به ‫استخوانت نرسیده، روادتش نکن.
‫کافیه فقط یه بار ازش استفاده کنی...
‫...تا کلاً دوباره تبدیل به یه ‫حیوانِ معمولی و پاپتی بشی.
‫اون قدیما...
‫...وقتی این ترفند رو فوتِ آب شدم...
‫...تصمیم گرفتم تنهایی ‫کار کنم و آزادکار بشم.
‫فقط به اندازه یه موجِ انرژیِ «چی» با استاد شدنش ‫فاصله داشتم. (انرژی حیاتی مادی و معنوی در فرهنگ چینی)
‫اما با خودم فکر کردم که از پسش برنمیام...
‫...و کلاً بی‌خیال شدم و وا دادم.
‫واسه همینم آخرِ عاقبتم شد این زمین‌گیری.
‫امیدوارم تو بتونی راهِ نیمه‌تموم ‫من رو به سرانجام برسونی.
‫وگرنه باید کل این عمرِ سگی‌ات رو...
‫...با حسرت و پشیمانی سر کنی.
‫خیالت تخت باشه بابا.
‫وقتی متون مقدس رو دودستی چسبیدم...
‫...برمی‌گردم و خانواده‌مون ‫رو به یه جایی می‌رسونم.
‫و تا آخر عمر به خوبی و ‫خوشی کنار هم زندگی می‌کنیم.
‫آره، به امید خدا.
‫شما چهار تا تو این جاده ‫هوای همدیگه رو داشته باشید.
‫خوب لمبونید و غذا بخورید...
‫...و حسابی آب بنوشید.
‫اصلاً نگران نباش، خاله جان.
‫خاله جان...
‫ما خودمون مو رو از ماست ‫می‌کشیم و حواسمون هست.
‫این دو تا رفیق‌هات انگار...
‫...زیادی اهل فک زدن و وراجی نیستند.
‫اون یائوی کپی امروز حالش ‫صد مرتبه بهتر و ردیف‌تره.
‫اون قدیما اصلاً خنده به پوزش نمی‌آمد...
‫...و همش استرس داشت و زهرترک بود.
‫اون یکی پسره هم بدجوری گله و ماهه.
‫این‌همه بار و بندیلِ سنگین ‫رو تک و تنها کول می‌کنه.
‫اونم کلاً اهل فک زدن و اضافه‌گویی نیست.
‫همش نشسته یه گوشه و بیلچه‌اش رو تیز می‌کنه.
‫بچه مثبتیه.
‫آره، کمتر فک می‌زنه و سرش تو کار خودشه.
‫هی...
‫هی... پسر!
‫برو واسه عموت یه قلوپِ دیگه شراب ردیف کن.
‫خاله جان...
‫شما اصلاً و ابداً سن‌وسالتون ‫به قیافتون نمی‌خوره.
‫راست می‌گی؟ برای جلب توجه می‌گی؟
‫حتی یه دونه چین و چروک هم رو صورتت نیست.
‫ای جان!
‫چقدر تو شیرین‌زبون و عسلی آخه.
‫واقعاً می‌گم.
‫من فقط حقیقت رو رک و راست گفتم.
‫حرفات رو کاملاً باور می‌کنم.
‫تو بدجوری بچه مثبت و گلی هستی.
‫عمو جورت می‌خواد یه ترفندِ خفن بهت یاد بده.
‫بیا اینجا.
‫بیا جلوتر، گوشت با من باشه.
‫اون یائو...
‫...ترفندهاش اصلاً شوخی‌بردار ‫نبود و کارش درست بود.
‫توی یه چشم به هم زدن...
‫...هر دو تاشون رو ‫ضربه‌فنی کرد و کوبید زمین.
‫شیرفهم شدی؟
‫این آخرِ ابهت و یه تکنیکِ بدجوری قوی‌ایه.
‫تا حالا به پوزِ هیچ خری هم نگفتمش...
‫...به جز خودِ تو.
‫بعدش هم اون داداشِ کپی‌تون...
‫...با یه زهرچشم و زورِ رعدآسا...
‫...اون نامیرای قلابی رو ‫چنان کوبید به طاقِ دیوار...
‫من همش فکر می‌کردم...
‫...که داداشت از همه‌مون غول‌تر و قوی‌تره.
‫اما حالا تازه دوزاری‌ام افتاد...
‫...که داداش کپی تمام این مدت ‫داشت زورش رو قایم می‌کرد.
‫هه هه!
‫واسه اون ضربه جادویی که داداش کپی زد...
‫...من خودم یه اسم مشتی گذاشتم:
‫«فروپاشیِ کوهستان و غرشِ دریاها!»
‫اون ضربه‌فنی کردنش اصلاً باورکردنی نبود.
‫چنان کوبیدش که اون نامیرای قلابی...
‫...دوباره تبدیل به یه ‫جونورِ پاپتی معمولی شد.
‫باید کل این کدو تنبلِ شراب رو سر بکشی. ‫اونم قبل از ظهرِ هر روز.
‫حداقل روزی چهار تا کدو تنبلِ کامل!
‫شماها حواستون باشه که ‫همه‌اش رو تا قطره آخر کوفت کنه.
‫توی اون توشه و بار...
‫...کلی سیب‌زمینی شیرینِ خشک‌شده تپوندم.
‫بدجوری لذیذ و خوش‌خوراکه.
‫با همدیگه طاق بزنید و شریک بشید.
‫حواست باشه خودت هم حتماً ازش لمبونی ها.
‫نگذاری همه‌اش رو تنهایی بالا بکشن.
‫فقط منتظر خبرهای مشتی و توپِ ما باشید.
‫مامان...
‫این‌قدر به پر و پای بابا نپیچ و نق نزن.
‫شیرفهم شد.
‫خیالت تخت باشه.
‫(دهکده شمالی ژانگ)
‫دارودسته راهب تانگ همین ‫الان از اینجا رد شدن، مگه نه؟
‫از اون طرفی زدن به چاک؟
‫اوهوم.
‫هی...
‫یه قشون از شیادها و بدلی‌ها دارن میان...
‫...که خودشون رو جای ‫دارودسته راهب تانگ جا زدن.
‫فرداست که سر و کله نحس‌شون پیدا بشه.
‫حواستون رو حسابی جمع کنید.
‫هی...
‫دارودسته راهب تانگ ‫باید همین نزدیکی‌ها باشن.
‫سینه جلو، فشار بیارید!
‫تخته‌گاز و با تمام سرعت رو به جلو!
‫آره بابا.
‫باجیه...
‫اون بالا چی نوشته؟
‫روی سردرِ اون معبدِ اونجا.
‫بدجوری دوره.
‫چشمام سو نداره و نمی‌تونم بخونم.
‫کوچک...
‫امم...
‫معبدِ کوچکِ رعد و غرش! (معبد ‫اسطوره‌ای و مأمن شیاطین بدلی)
‫عالی شد.
‫بریم همون‌جا یه کم غذا ‫گدایی کنیم و توشه برداریم.
‫پادشاهِ من...
‫چهار تا راهب دارن از دوردست‌ها میان.
‫مو نمی‌زنن با دارودسته راهب تانگ.
‫چی؟
‫به این زودی پیداشون شد؟
‫پس واقعاً خودشونِن.
‫پادشاهِ من...
‫می‌خوای عجله کنیم و همین ‫الان بچه‌ها رو لقمه چپ کنیم؟
‫وقتی واسه این کارها نداریم.
‫به کل نوچه‌ها و پادوها ندا بده...
‫...رخت و لباس عوض کنند و گوش‌به‌زنگ باشن.
‫باجیه...
‫چرا کل این راهب‌ها...
‫...این‌قدر قیافه‌هاشون سگی و غضبناکه؟
‫نه بابا، همه‌شون این‌طوری نیستن.
‫اون یکیشون انگار کارش درسته و خوبه.
‫اون راهبِ تپل مپل عجب ‫فیسِ مثبت و مهربانی داره.
‫می‌شه یه سؤال بپرسم؟
‫آیا شما خودِ راهب تانگ ‫و مریدهاش هستید؟
‫آه، بله، خودمونیم.
‫پس عالی‌جنابِ استاد...
‫...تو منو می‌شناسی.
‫چه بی‌ادب و گستاخ!
‫در محضرِ انورِ بودای کبیر...
‫...باید تا کمر خم بشی و تعظیم کنی.
‫بودا؟
‫اوه...
‫ما رو ببخشید.
‫ما یه چند دقیقه‌ای رفع ‫زحمت می‌کنیم و می‌ریم بیرون.
‫اون جدی‌جدی الان گفت بودا؟
‫یعنی واقعاً و جدی‌جدی...
‫...دستگاهشون ما رو به جا نیاورد و نشناخت؟
‫نکنه یه چیزی...
‫...لوومون داده و دستمون رو رو کرده؟
‫نکنه همین الانش هم رسما رسیدیم غرب؟
‫فکر کنم آره.
‫اون خودِ خودِ بودای واقعی بود.
‫ما اون اول اصلاً به جا ‫نیاوردیمش و ضایع کردیم.
‫واسمون داستان نمی‌شه یه وقت؟
‫ظاهراً که همه‌چیز امنه.
‫پرنده هم پر نمی‌زنه.
‫عمراً، امکان نداره.
‫ما نصفِ ساله داریم این نقش ‫رو تمرین می‌کنیم.
‫مویی لا درزش نمیره.
‫نظرتون با این چیه؟
‫همین الان جفتک بپرونیم و شبیخون بزنیم...
‫...و همه‌شون رو ضربه‌فنی کنیم.
‫بعدش باید چه خاکی به سرمون بریزیم؟
‫می‌ریم جلو و متون مقدس رو ازش طلب می‌کنیم.
‫بعدش هم کلاه‌مون رو ‫برمی‌داریم و می‌زنیم به چاک.
‫من...
‫یه کم دندان روی جگر بگذارید.
‫ما در حال حاضر پشمِ اونا هم نیستیم...
‫...و حریفِ سون ووکانگِ واقعی نمی‌شیم.
‫من حساب این ها رو همین امروز می رسم.
‫اون موقع‌ست که باید ‫زهرچشم بگیریم.
‫وقتِ طلا همین الانه.
‫گند نزنید به این فرصتِ توپ.
‫همگی خون سردیتون رو حفظ کنید و وا ندید.
‫آخر و عاقبتِ همه‌چیز به همین معرکه بسته‌ست.
‫منِ کله‌پوک و خاک‌بر‌سر ‫شما رو نشناختم و کور بودم.
‫عالی‌جناب راهب تانگ و مریدهای گلش!
‫عرض ارادت و چاکری مخلصانه خدمتِ والامقامتون.
‫جنابِ راهب تانگ...
‫طبق دو دو تا چهار تای من...
‫...شما تازه فردا باید ‫می‌رسیدید.
‫چطور شد که همین امروز ‫اومدید؟
‫آمیتا دِوا بودا!
‫ما شب و روز رو به هم ‫دوختیم و اومدیم...
‫...بس که هلاک ‫آوردن متون مقدس بودیم.
‫شاید یه کم زیادی فرز بودیم.
‫حتماً از گردِ راه رسیدید ‫و حسابی کوفته و خسته‌اید.
‫برید یه گوشه یه کم چرت ‫بزنید و استراحت کنید.
‫استراحت اصلاً لازم نکرده.
‫بدجوری عجله داریم تا زودتر برگردیم به ‫چانگ‌آن. (پایتخت باستانی امپراتوری تانگ)
‫می‌شه لطفاً همین الان متون ‫مقدس رو به ما مرحمت کنید؟
‫عجله کار شیطونه، دندان روی جگر بگذارید.
‫هی، استاد...
‫ببین خب.
‫بعد از اینکه متون مقدس رو دودستی چسبیدیم...
‫...حتی یائوها هم می‌تونن ‫واسه خودشون بودا بشن.
‫بودای کبیر...
‫اگه بخوام رک و راست و بدون تعارف بگم...
‫...کل این مریدهای من عشقِ بودا شدن دارن.
‫آیا صرفاً با روخوانیِ این متون ‫می‌تونیم به این درجه برسیم؟
‫صد در صد!
‫کافیه کلاً صد بار دوره‌اش کنید...
‫...تا خودت واسه خودت یه بودای کامل بشی.
‫پس تو رو خدا همین الان متون ‫رو به ما مرحمت کنید، بودای من.
‫دهری‌تاراشترا! (از خدایان محافظ ‫جهت‌های جغرافیایی در آیین بودا)
‫ویرودهاکا! (یکی دیگر از ‫پادشاهان آسمانی و محافظان بودیسم)
‫یالله...
‫...برید اون پشت مشت‌ها متون ‫مقدس رو ردیف و آماده کنید.
‫رو جفت چشمام، فهمیدم.
‫پادشاهِ من...
‫این متون مقدس اصلاً کدوم گوری ولو شدن؟
‫پادشاه...
‫وراجی و جفتک‌پرانی دیگه بسه.
‫زود باش برو ردیفشون کن بره.
‫آها.
‫این دو تا...
‫...بدجوری شیطون وچموش هستند.
‫آهاهاها!
‫هاهاهاهاها!
‫اوه.
‫بله، بفرما، گوشم با توئه.
‫بودای من، دقیقاً قراره چه جور متونی...
‫...به ما مرحمت کنی؟
‫بگذار اول بشنوم
‫چه متونی رو
‫الان توی دیار شرق تلاوت می‌کنی؟
‫کدوم متون؟
‫زود باش، زود
‫بنال دیگه
‫تو بزرگ‌ترین راهب دیار شرقی
‫اسامیِ متون خودت رو هم یادت نمیاد؟
‫معلومه که یادمه
‫اسمشون اینه...
‫«متون حقه‌‌ و حقیقی»
‫احتمالاً حضرت والامقام ‫تا حالا اسمش رو نشنیده
‫هر چی نباشه ما خیلی ‫دور افتاده زندگی می‌کنیم
‫گستاخ!
‫از بین کل متونِ روی زمین
‫چیزی نیست که بودا ازش بی‌خبر باشه
‫من آوازه این هشت متن مقدس ‫رو از خیلی وقت پیش شنیدم
‫می‌گن با چنان زبانِ فصیح و زیبایی نوشته شدن
‫که وقتی بشنوی دیگه محاله از یادت برن
‫فکر نکنم درست شیرفهم شده باشیم
‫من می‌خوام خودِ راهب تانگ
‫این متون رو تلاوت کنه
‫شروع نمی‌کنی؟
‫استادم این اواخر احوالش اصلاً ردیف نبوده
‫و گلوش هم بدجوری چرک کرده و درد می‌کنه
‫بودا خودش داره التماس می‌کنه که براش بخونی
‫و تو هنوز داری صغری ‫کبری می‌چینی و بهانه میاری؟
‫اجی مجی لاترجی!
‫دو ر می فا!
‫آن مان نباران، دو دو اسب سواران!
‫کشتی کج و کوله، کله کچل! [معادل فارسی ‫برای جناس و زبان‌گرفتگی دیالوگ اصلی]
‫بگذارید من خودم قضیه رو براتون روشن کنم
‫استادم خودش این سبکِ تلاوتِ ‫منحصربه‌فرد رو اختراع کرده
‫این در واقع همون زبان باستانی دیار شرقه
‫صداهای ناب نیازی به فریاد زدن ندارند
‫درست مثل نجوای معصومانه یه طفل شیرخوار
‫یا آواز جیرجیرک‌های ظهرِ داغِ تابستان
‫مثل صدای لطیف گلبرگ‌ها
‫وقتی که پژمرده می‌شن و می‌افتن روی زمین
‫هم‌زمان هم غرشِ ابهت‌آمیز یه امپراتور کبیره
‫و هم پچ‌پچِ بی‌سروصدای یه رعیتِ ساده
‫گاهی از اول به آخر تلاوت می‌شه
‫و گاهی هم از آخر به اول!
‫درست مثل آسمونِ پر ستاره بالای سرمون
‫داره با این نوا عزم جزمش رو به رخ می‌کشه
‫تا این «متون حقه‌ و حقیقی» رو
‫تبدیل به یه شاهکار هنری تماشایی کنه
‫و مرز بین حقیقت و رویا رو از بین ببره
‫بودای عزیز، نظر شما
‫درباره این اجرای شاهکار چیه؟
‫تلاوتِ دلنشینِ راهب تانگ
‫صدایِ تنور فوق‌العاده واضحی داره
‫یه باریتونِ کاملاً ردیف و تراز
‫و یه باسِ بدجوری عمیق و مخملی!
‫وقتی چشم‌هام رو می‌بندم
‫می‌تونم زیبایی خیره‌کننده و بی‌نظیرِ
‫امپراتوری شرقی تانگ رو تجسم کنم
‫کوه‌ها و رودهای قشنگش رو می‌بینم
‫یه مملکتِ حسابی آباد و باشکوه
‫و مردمی غرق در خوشبختی و شادی
‫فقط یه استاد کاربلد می‌تونه
‫این هشت متن مقدسِ حقانیت رو ‫تلاوت کنه
‫با این لحنِ حماسی و فوق‌العاده ادا کنه
‫سرتاسر پر از عشق و شوره
‫واقعاً که والامقام‌ترین راهبِ
‫تمام اعصار و قرون هستی
‫بسیار خب
‫دیگه کم‌کم وقت ظهره
‫اول تشریف بیارید یه ‫تیکه از نذری معبد میل کنید
‫یه کم خستگی در کنید
‫اصلاً نگران نباشید
‫ما همین‌جا منتظرتون می‌مونیم
‫حتماً همه‌تون جاده‌کوفته و خسته‌اید
‫نه بابا، این چه حرفیه
‫ما اصلاً خسته نیستیم
‫چرا این‌قدر لجبازی و کله‌شقی می‌کنید؟
‫بساط خوردنی و شراب ‫مشتی رو واستون ردیف کردیم
‫حداقل یه لقمه بالا بیندازید و بعد برید
‫شراب هم هست؟
‫به‌به، چه عالی!
‫هزار سال بود که یه قطره هم کوفت نکرده بودم
‫آفرین، این شد یه حرفی!
‫می‌شه‌ منم یه چیزی بگم؟
‫راهب‌ها...
‫اصلاً حق ندارن شراب بخورن!
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫خودت کی هستی اصلاً؟
‫فیلم بازی کردن دیگه بسه!
‫بچه سوسول‌ها!
‫چهره واقعی کثیفتون رو رو کنید!
‫مثلاً این همون «چوب‌دستی طلایی» خفنته؟
‫بیشتر شبیه یه دونه ‫گوش‌پاک‌کن یا پشت‌خارکنه!
‫داری مسخره‌بازی درمیاری؟
‫پادشاه من!
‫خوب تماشا کنید.
‫یه وزغ کثیف و نکبتی!
‫این همه‌اش یه چشم‌بندی و جادوئه!
‫تو بگو توهم و رد دادگی!
‫شما کلاً یه مشت شیادِ بدلی هستید!
‫چطور جرئت می‌کنید به ما ‫زائران متون مقدس توهین کنید؟
‫خودم میرم پیش بودای ‫واقعی چغلی‌تون رو می‌کنم!
‫خجالت و حیا هم چیز خوبیه ها!
‫ما دستتون رو رو کردیم و دوزاری‌مون افتاد.
‫پادشاه من، چرا اصلاً می‌ذارید ‫نفس بکشن و زنده بمونن؟
‫این یائوها عجب خر و بدجوری قوی هستن!
‫اصلاً پشمِ قبلی‌ها هم نیستن و خیلی گنده‌ترن!
‫ووکانگ هم که چوب‌دستیش رو دزدیدن و نداره.
‫حالا باید چه خاکی به سرمون بریزیم؟
‫غمت نباشه.
‫می‌ریم از دهکده جلویی یه ‫چیز مشتی جورش می‌کنیم.
‫بالاخره یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫ببینم، شماها...
‫همون راهب تانگ و مریدهای گِلش هستید؟
‫بچه‌ها!
‫بیایید بیرون دیگه.
‫سون ووکانگ بالاخره اومده!
‫بزرگواران!
‫همین چند روز پیش بود
‫که بابام با کبوتر نامه‌بر واسمون خبر فرستاد
‫که دارید می‌آیید طرف این دیار.
‫کل اهل دهکده شب و روز ‫داشتن انتظارتون رو می‌کشیدن.
‫بالاخره قدم رو جفت چشمامون گذاشتید!
‫بابات؟
‫همون کدخدای دهکده شمالی ژانگ!
‫پس این معرکه همون «دهکده کوهپایه» است؟
‫آره، دقیقاً خودشه.
‫بابات می‌گفت یائوها دست ‫گذاشتن رو بچه‌ها و دزدیدنشون.
‫پس این‌ها مگه همه‌شون اینجا نیستن؟
‫نه بابا، پنج تا از بچه‌ها رو دزدیدن بردن.
‫ما دست‌وپامون رو گم ‫کرده بودیم و وا داده بودیم
‫واسه همین بقیه بچه‌ها ‫رو چپوندیم اینجا قایم کردیم.
‫ما خیلی وقته آوازه بزن‌بهادر ‫بودن و زور شما رو شنیدیم
‫تو رو خدا بهمون رحم کنید استادانِ گل
‫بچه‌هامون رو از چنگال دیو نجات بدید!
‫نیازی به زانو زدن و زمین‌بوسی نیست.
‫نگرانی به دلت راه نده.
‫من به اون کدخدا قولِ مردانه دادم.
‫بچه‌ها رو صحیح و سالم به ‫آغوش خانواده برمی‌گردونیم.
‫خدا به همراهتون باشه، استادان والامقام!
‫ناجی‌های ما!
‫زود بنال ببینم...
‫اون یائوی ملعون کدوم گوریه؟
‫درست اون پشتِ کوه.
‫توی معبدِ کوچکِ رعد و غرش!
‫دیدی بهت گفتم؟
‫مطمئن بودم هنوز یه گله بچه اینجا لونه کرده.
‫همین‌جا چپیدن!
‫بگیریدشون!
‫بد‌و، «مولی» فرار کن!
‫استاد!
‫یائو!
‫عمراً دست کثیفت به یه تار موی اون بچه بخوره!
‫بکش کنار از جلوی راهم!
‫نه، جلو نیا، نزدیک نشو!
‫«فروپاشیِ کوهستان و غرشِ دریاها!» ‫[نام ضربه جادویی و پرابهت کپی در جنگ]
‫عالی‌جنابِ خردمند!
‫ضربه‌اش بدک نبود.
‫آه!
‫ووکانگ!
‫راهب شا!
‫گزارش مأموریت خدمتِ شما!
‫این دفعه هم پنج تا بچه ‫رو خفت کردیم و گرفتیم.
‫با اون پنج تایی هم که قبلاً شکار کرده بودیم
‫کلاً شدن ده تا بچه طفلِ معصوم.
‫همین‌قدر بسه.
‫استاد!
‫خوب فیلمی برامون بازی ‫کردید و سرگرممون کردید.
‫یالله زود باشید...
‫باید با قشون ما تشریف بیارید.
‫پادشاهِ ما هلاکِ زیارت کردنِ شماهاست!
‫شما دو تا...
‫با این دیوها هم‌دست و تو یه کاسه‌اید؟
‫عمراً، به هیچ وجه!
‫ما خودمون زائرانِ واقعیِ متونِ مقدسیم!
‫زائرانِ متونِ مقدس؟
‫با این دست‌وپای چلفتی و زورِ پشمکی‌تون
‫فکر کردید جدی‌جدی می‌تونید ‫به آخر این جاده برسید؟
‫تو رو خدا لهش نکن، رئیس بزرگ!
‫یه بار رو به جوانیش ببخش و بهش امان بده.
‫زود باش واسه این رعیت‌ها فاکتور کن
‫که تو اصلاً چه خری هستی.
‫ما... ما فقط داشتیم نقش ‫راهب تانگ رو بازی می‌کردیم.
‫ما فقط داشتیم نقش راهب ‫تانگ رو بازی می‌کردیم.
‫حالا شیرفهم شدید که چه پاپتی‌هایی هستید؟
‫اهالیِ ده، چشم‌هاتون ‫رو خوب وا کنید و ببینید!
‫این‌ها یه مشت یائوی ‫ولگرد و پاپتی بیشتر نیستن.
‫به در و همسایه و قوم و خویشتون بگید
‫از ریز تا درشتِ کل این ولایت بشنون
‫اگه یه بار دیگه پلک این چهار ‫تا شیادِ بدلی خورد به چشمتون
‫قلم پاشون رو خرد کنید و سیاه‌وکبودشون کنید!
‫و اما شماها...
‫همه‌شون رو کشان‌کشان دنبال من بیارید.
‫بچه‌‌های طفلِ معصومم!
‫من اصلاً قصد نداشتم بهتون دروغ بگم.
‫اون باباتون خودش جدی‌جدی ‫از من التماسِ کمک کرد.
‫دروغگو!
‫هنوزم داری فیلم بازی ‫می‌کنی و زرنگ‌بازی درمیاری؟
‫یالله به معرکه‌گیری و ‫نقش‌بازی کردن ادامه بدید!
‫مایه سرافکندگی و خجالتید!
‫کلاه‌تون رو بیندازید ‫بالا که بخت یارتون بوده.
‫اون چهار محافظِ آسمانیِ قبلی ‫اصلاً هنرِ بازیگری نداشتن و گند زدن.
‫اما پادشاه بدجوری عاشقِ ‫نقش‌بازی کردنِ شماها شده.
‫واسه همین گذاشته زنده بمونید و ‫بشید «چهار محافظِ آسمانیِ جدید»!
‫رخت و لباس‌هاتون اون پشت مشت‌ها ولو شده.
‫زود بپوشیدشون و تمرینِ تئاتر رو شروع کنید.
‫عمراً، نخیر!
‫من... من می‌خوام...
‫...برم اون متون مقدس رو بیاریم!
‫چرا حرف تو کله‌ پوکت نمیره؟
‫کل اهالیِ اون دهکده الان ‫خوب می‌دونن ما قلابی هستیم.
‫این قضیه مثل بمب همه‌جا می‌ترکه و می‌پیچه.
‫دیگه چطوری سینه جلو بدیم و به جاده بزنیم؟
‫اصلاً شما پاپتی‌ها از همون ‫اولش هم هیچ شانسی نداشتید.
‫می‌دونی چرا؟
‫این بودای کبیر و جناب سون ووکانگ
‫از اون قدیما بدجوری با همدیگه عیاق و رفیقن.
‫سون ووکانگ حدود ۵۰۰ سال پیش
‫آسمون‌ها رو به آشوب ‫کشید و قشقرق راه انداخت.
‫درست همون موقع بود که با ‫بودا آشنا شد و سرشاخ شد.
‫ژو باجیه و راهب شا هم که هر دو تاشون
‫تناسخ و تجسدِ دوباره خدایانِ آسمانی هستند.
‫خودِ راهب تانگ هم همون «زنجره طلاییه» [یکی ‫از مریدهای مقرب و باسابقه بودا که تناسخ یافته]
‫و رفیقِ فابریک و صمیمی خودِ امپراتور کبیره!
‫فکر کردید هر خر و بنی‌بشری ‫می‌تونه زائر متون مقدس بشه؟
‫مخصوصاً شما چهار تا پاپتیِ بی‌سروپا؟
‫بهتره کپه مرگتون رو ‫بگذارید و همین‌جا بمونید
‫و کله‌های کدو تنبلتون رو ‫یه خورده به کار بیندازید.
‫دودستی به همین پادشاهِ ما بچسبید
‫این توپ‌ترین شانسِ کل زندگی نکبتی‌تونه!
‫من...
‫من عمراً وارد بازی کثیف ‫و نقشه‌های شومِ شما بشم!
‫نمک‌نشناس‌های احمق!
‫خوب می‌دونی چقدر یائو لک زده ‫به دلشون واسه یه لقمه نون اینجا؟
‫و بند پ و پارتی ندارن که راهشون بدن؟
‫به جز اون «گردنه شیر و شتر» [شیتوولینگ، پناهگاه ‫سه هیولای غول‌پیکر در اسطوره سفر به باختر]
‫هیچ خراب‌شده‌ای حریفِ ابهتِ ‫این معبدِ کوچکِ رعد و غرش نمی‌شه.
‫حتی یائوهای صدساله و ریش‌سفیدِ این کوهستان
‫با کمال میل حاضرن بیان اینجا دیگ بسابن
‫فقط محض اینکه کلاه‌شون رو اینجا آویزان کنن.
‫اون وقت شما بی‌سروپاها ‫دارید طاقچه‌بالا می‌ذارید؟
‫زود برید رخت عوض کنید و تمرین کنید
‫پادشاه الانه که تشریف بیاره ‫و کارتون رو ارزیابی کنه.
‫اگه بخوام رک و راست و بدون تعارف بگم
‫اینجا صد مرتبه سرتر و ‫بهتر از اون غار شاهانه‌ست.
‫پس...
‫تکلیف اون بچه‌های طفلِ معصوم چی می‌شه؟
‫عالی‌جنابِ خردمند!
‫تو رو خدا باید دستم رو بگیری و بهم کمک کنی!
‫چهار تا یائوی موذی رخت و لباس ‫شماها رو پوشیدن و دوز کلک چیدن
‫و حتی داداشِ بخت‌برگشته من رو هم شکار کردن!
‫تو چطوری ما رو پیدا کردی ‫و به جفت چشمت دیدی؟
‫تو همین جاده رو به غرب ‫از در و همسایه آمار گرفتم
‫و بعدش اون اسبِ ‫بخت‌برگشته‌تون رو بیرونِ معبد دیدم.
‫واسه همین مطمئن شدم ‫حتماً همین تو اتراق کردید.
‫تو رو خدا عالی‌جنابِ خردمند...
‫بهم کمک کن تا تقاصِ ‫داداشم رو ازشون پس بگیرم!
‫ما همه‌مون قلابی و فیکیم.
‫اون چهار تا که بیرون ‫دیدی اصلِ جنس و واقعی‌ان!
‫داری دستم می‌اندازی و شوخی می‌کنی؟
‫به پیر، به پیغمبر راست می‌گم.
‫ما همگی بدلی هستیم.
‫آخه چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫شما چهار استاد که چهره‌تون ‫بدجوری نورانی و مثبتِ
‫و یه برقِ حقانیت تو جفت چشماتون جولان میده.
‫اون چهار تا اجنبیِ کثیفِ بدقیافه
‫عمراً پشمِ ابهتِ شما هم نشن و به پاتون نرسن.
‫اون چشم‌های معصومِ گربه‌خرابت رو باز کن
‫و خوبِ خوب تماشا کن.
‫من فقط یه گرازِ وحشیِ بدقیافه‌ام!
‫این هم اصلاً راهب تانگ نیست.
‫فقط یه وزغه!
‫که کل این مدت کارش فقط ‫نالیدن و آیه‌یاس خواندن بود.
‫یه نگاه بهش بینداز!
‫حتی اون ریشِ و پشمی هم ‫که از پشمِ کپی ساخته شده
‫فیکه، قلابیه!
‫همه‌اش چشم‌بندی و دروغه.
‫حالا این یکی رو تماشا کن.
‫بدجوری کم‌رو و گوشه‌گیره.
‫و همش لکنت داره و من‌من می‌کنه.
‫تو تمام این مدتِ گذشته...
‫حتی نتونسته سه کلمه ساده رو بگه
‫یعنی همون «شاه میمون‌ها» رو!
‫من یکی عمراً خامِ این حرف‌ها بشم و باور کنم.
‫دارید دوباره کلک سوار می‌کنید تا رنگم کنید.
‫ولی آخه اونا جدی‌جدی ‫می‌خوان اون بچه‌ها رو کوفت کنن!
‫اگه همین‌طوری دست‌روی‌دست ‫بگذاریم و چرت بزنیم
‫واقعاً می‌تونیم اسم خودمون ‫رو بذاریم زائرانِ متونِ مقدس؟
‫دیدی حالا؟
‫تو اصلاً زائرِ متونِ مقدس نیستی.
‫تو کلاً یه یائو و هیولایی!
‫دزدی و خوراکِ اون بچه‌ها ‫چه صنمی با تو داره آخه؟
‫کارِ یائوها از قدیما خوردنِ انسان‌ها بوده
‫رسم و طالعِ این دنیا از ازل همین بوده و هست.
‫ولی ما هنوزم باید آستین ‫بالا بزنیم و نجاتشون بدیم.
‫بعداً خودم با پادشاه یه ‫گپی می‌زنم و چانه می‌زنم.
‫شاید یه فرجی شد و شانس آوردیم.
‫همین‌طوری به این تئاتر بازی کردن ادامه بده.
‫چیزی نمونده بود که جفت ‫گوش‌هام مخملی بشن و باورت کنم!
‫پادشاه من!
‫من این چهار تا رو ‫آوردمشون همین‌جا اتراق بدن
‫تا بتونن تنهایی واسه ‫خودشون تمرین تئاتر کنند.
‫یه نگاه بهشون بیندازید.
‫چرا هنوز کپه مرگتون رو ‫گذاشتید و رخت عوض نکردید؟
‫راهب تانگِ واقعی همین فردا از راه می‌رسه.
‫اگه فقط یه جای کار ‫بلنگه و گند بخوره به نقشه
‫دوزاریتون می‌افته که چه بلایی سرمون میاد؟
‫تو دیگه کدوم عجوزه‌ای هستی؟
‫تازه دوزاری‌ام افتاد و فهمیدم!
‫تو هم کمر همت بستی تا ‫مچِ اون چهار تا رو بگیری.
‫پادشاه من!
‫این یائوی موذی سایه‌به‌سایه ‫دنبال ما اومده اینجا
‫و همش داره سنگ جلو پامون ‫می‌اندازه و کار رو خراب می‌کنه.
‫بی‌خود نیست که هنوزم دارید ‫فیلمِ پاپتی‌ بودن بازی می‌کنید.
‫کاملاً فهمیدم!
‫هی...
‫جناب ابرو زرد! [پادشاه ‫بدلی معبد کوچک رعد و غرش]
‫بیا همگی با هم قشون‌کشی کنیم ‫و مچِ اون چهار تا رو بگیریم.
‫بیا اینجا.
‫دنبال من راه بیفت.
‫بریم با همدیگه نقشه رو ردیف کنیم.
‫اوه...
‫باشه، حله.
‫عمراً بتونید من یکی رو رنگ کنید.
‫شما چهار تا جدی‌جدی زائرانِ ‫واقعیِ متونِ مقدس هستید!
‫به محض اینکه بگیریمشون
‫بذارید خودم شخصاً کلکِ ‫اون میمونِ قلابی رو بکنم
‫تا تقاض و انتقام خونِ ‫داداشم رو ازش پس بگیرم!
‫پادشاه من!
‫اگه قول بدیم نقشِ چهار محافظ ‫آسمانی رو عالی بازی کنیم
‫می‌شه لطفاً اون بچه‌های ‫طفلِ معصوم رو ول کنید؟
‫داری واسه پادشاه طاقچه‌بالا ‫می‌ذارید و شرط تعیین می‌کنی؟
‫پاک زنجیر پاره کردی و دلت لک زده واسه مردن؟
‫شما پاپتی‌ها...
‫می‌خواید یه لقمه از گوشتِ ‫لذیذ راهب تانگ رو بچشید؟
‫آخه ما اصلاً لایق و پشمش هستیم؟
‫چهار محافظ آسمانی...
‫حداقلش باید جفت قلوه‌های ‫لذیذش قسمتِ پوزشون بشه.
‫این معرکه صد در صد بهتر و ‫ترازتر از اون غار شاهانه‌ست.
‫من باید اول جیگرِ این ‫بچه‌ها رو لمبونم و بخورم
‫تا جادوم صد برابر ‫قوی‌تر بشه و ارتقا پیدا کنم.
‫فقط این‌طوریه که می‌تونم سون ‫ووکانگ رو کوبیده و شکست بدم
‫و اون موقع‌ست که سهم گوشت ‫راهب شماها رو دودستی بهتون می‌دم.
‫حالا...
‫حسابی شیرفهم شدید و دوزاریتون افتاد؟
‫زود برید رخت عوض کنید.
‫امم...
‫منتظرِ چه معجزه‌ای هستید؟
‫اگه شماها عرضه ندارید و ‫نمی‌کنید، من خودم آستین بالا می‌زنم!
‫ببخشید...
‫وقتی...
‫اون روزی که اومدی سراغ من
‫تو...
‫تو اصلاً حرفی از کشتن و ‫لمبوندنِ بچه‌ها نزده بودی!
‫من همواره تو حسرتِ چشیدن ‫گوشت راهب تانگ سگ‌دو زدم.
‫حالا هم که دودستی بهمون تقدیمش کردن.
‫دیگه چه مرگته و چه آرزویی داری آخه؟
‫من خودم پدر و مادر و کلی خواهر و برادر دارم
‫اگه اونا بتونن یه لقمه از گوشت ‫راهب رو کوفت کنن و نامیرا بشن
‫من حاضرم واسش کلِ این ‫جونِ بی‌ارزشم رو هم فدا کنم!
‫امم... جناب پادشاه...
‫این رخت و لباس انگار یه هوا واسم گشاده.
‫زود باش نقاب رو بذار رو صورتت.
‫بیا اینجا جلوتر.
‫پادشاه من، شما جدی‌جدی آخرِ قدرت و عظمتی!
‫اوهوم.
‫هر چی نباشه ما کارمون درسته و ترازیم.
‫چرا هنوز گشاد بازی درمیاری ‫و رختت رو عوض نکردی؟
‫منتظرِ چی هستی آخه؟
‫زود باش لباس جنگیِ نقش رو تنت کن.
‫فرز باش، زود!
‫این‌قدر کله‌خرابی و کله‌سفتی نکن دیگه.
‫مگه دلت لک نزده واسه چشیدن گوشت راهب تانگ؟
‫محاله ممکنه یه یائو همچین ‫فرصتِ توپی رو دایورت کنه!
‫من...
‫من اصلاً یائو و هیولا نیستم.
‫من خودِ خودِ اون راهبم...
‫شاهِ میمون‌ها!
‫پادشاه من!
‫محراب و بساطِ قربانی کاملاً ردیف و تراز شده.
‫منتظرِ ارزیابی و فرمانِ شما هستیم، پادشاه من.
‫«سرجوخه پلنگ»!
‫بندازیدش قعرِ سیاهچال!
‫ببرید اتاق شکنجه رو بهش نشون بدید
‫بلکه دوزاریش بیفته و ‫عقل بیاد تو اون کله‌ گنده‌اش.
‫بله سرورم!
‫ببریدش!
‫سرجوخه پلنگ!
‫به تمرین کردن ادامه بدید
‫وگرنه یه قطره از گوشت ‫راهب هم قسمتِ پوزِ کسی نمی‌شه‌!
‫عجب کپیِ کله‌خراب و کله‌شق‌ایه ها!
‫بگذارید یه کم اون زیر بپسه و آروم بشه
‫بعد خودم میرم باهاش گپ ‫می‌زنم و راضیش می‌کنم.
‫بیاین ما سه نفر...
‫تا وقت داریم تمرینِ تئاتر رو شروع کنیم.
‫داداشِ دوم...
‫من...
‫تو که الان دیگه تو نقش راهب شا نیستی.
‫راحت باش و حرف بزن!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫من می‌خوام برگردم.
‫کدوم گوری برگردی؟
‫به همون کوهستانِ لانگ‌لانگ خودمون.
‫مگه تو خودت لک نزده بود واسه گوشت راهب؟
‫من هیچ‌وقت نگفتم هلاکِ خوردن گوشت راهبم.
‫اون روزی که با شماها زدم به جاده
‫خودت گفتی با آوردن این متون مقدس
‫می‌تونم یه نامیرای واقعی و مشتی بشم!
‫خوردن گوشت راهب تانگ هم که
‫آدم رو تا ابد نامیرا و جاودان می‌کنه.
‫ولی آخه واسه رسیدن به راهب تانگ
‫اونا می‌خوان تک‌تک اون ‫بچه‌های طفلِ معصوم رو بخورن!
‫به نظرم کار درستی نیست... ‫اونا می‌خوان تک‌تک اون ‫بچه‌های طفلِ معصوم رو بخورن!
‫به نظرم کار درستی نیست...
‫توی این دنیای سگی چیزی به ‫اسم درست و غلط وجود نداره.
‫فقط باید هر کاری از دستت ‫برمیاد بکنی تا زنده بمونی.
‫باید همیشه طرفِ اونی رو ‫بگیری که زورش بیشتره.
‫قانونِ این دنیا همینه و بس!
‫مگه خودت قبلاً واسه ردیف کردنِ آب و نونت...
‫کلک سوار نمی‌کردی و نقش بازی نمی‌کردی؟
‫حالا واسه من فازِ قدیس و پاک‌دامنی برداشتی؟
‫بدون تو چطوری می‌خوایم این ‫ویترین و معرکه رو جلو ببریم؟
‫یه لحظه وایسا...
‫از اون درها که رد شدی بپیچ سمت راست.
‫از اون دروازه فرعیِ پشت برو بیرون.
‫آنجا اصلاً هیچ نگهبانی نیست.
‫پس قضیه این‌طوری شد...
‫چرا گذاشتی بزنه به چاک و بره؟
‫نکنه خودت هم به شک افتادی و داری وا می‌دی؟
‫این‌قدر دست‌دست نکن و شل نگیر.
‫یالله زودتر این بار و ‫بندیل رو آتیش بزن بره.
‫دیگه به گذشته فکر نکن و حسرت نخور.
‫خودم می‌رم یه یائوی دیگه پیدا ‫می‌کنم جایگزینِ این سمور کنم.
‫تو هم عجله کن و لفتش نده.
‫پادشاه من!
‫اون میمونه هنوزم کله‌شقی ‫می‌کنه و حاضر نیست تمکین کنه.
‫حالا باید چیکارش کنیم؟
‫امروز اصلاً حق ندارید توی ‫معبد خون و خون‌ریزی راه بندازید.
‫ببریدش اون پشتِ کوه کلکش رو بکنید.
‫رو جفت چشمام!
‫(افسونگر و نابودگرِ ‫یائوها) [شخصیت تئاتر معبد]
‫هنوزم حاضر نیستی تمکین کنی؟
‫حرفِ آخری، وصیتی چیزی نداری؟
‫من...
‫خودِ...
‫شاهِ...
‫میمونـ...
‫ـهام!
‫این یکی دیگه رسماً مخش ‫تاب ورداشته و پاک دیوونه شده!
‫رو به جلو حرکت کن!
‫بپر پایین!
‫صداش رو رسا و کاملاً واضح شنیدم!
‫این دفعه دیگه خودت با زبون خودت گفتی.
‫که تو شاهِ میمون‌ها هستی!
‫من اصلاً نمی‌دونم...
‫که شما پاپتی‌ها دارید ‫چه تئاتری راه می‌ندازید.
‫ولی چیزی که اصلاً تو کتم نمیره اینه که...
‫چرا همه‌تون این‌قدر تشنه به خونِ منید؟
‫هر چی نباشه من خودم ‫زمانی ارشد و معاونِ اول...
‫توی اون «لونه سگ» ‫بودم!
‫ضربه‌فنی کردنِ شما بزدل‌های بی‌سروپا...
‫واسه من مثل آب خوردنه!
‫پس این یکی رو تست کن ببینم چیه!
‫«تکنیکِ غلتکِ کوبنده و ‫شکست‌ناپذیر!»
‫این دفعه دیگه رسماً غزلِ خداحافظی رو خوند؟
‫باید تموم کرده باشه.
‫«غلتکِ کوبنده و شکست‌ناپذیر!»
‫هاهاها!
‫این کله‌خراب سرش خیلی ‫سفت‌تر و سخت‌تر از مال توئه!
‫خیلی سفت‌تر!
‫بپا...
‫چی؟
‫حواست...
‫باشه!
‫منو ول کن کثافت!
‫زود باش ولش کن!
‫می‌خواستی پنهانی از پشتِ سر غافلگیرم کنی؟
‫اونم با این پاره‌سنگِ فزرتی و کوچیک؟
‫نظرت با این یکی چیه پس؟
‫حالا باید چه خاکی به سرمون بریزیم؟
‫یعنی...
‫یعنی هنوزم می‌تونیم بریم ‫اون متون مقدس رو بیاریم؟
‫دیگه این سؤالِ مسخره رو نپرس.
‫اون راه دیگه تهش بن‌بست و فنا شدنه.
‫نخیر!
‫ما هر جور شده می‌ریم ‫اون متون مقدس رو می‌آوریم!
‫مگه نگفتن بودا جناب سون ‫ووکانگ رو از قدیما می‌شناسه؟
‫خب اون وقت چطوری می‌خوایم این کار رو بکنیم؟
‫این دفعه دیگه نمی‌خوایم نقش ‫اونا رو بازی کنیم و فیک باشیم.
‫با هویت واقعیِ خودمون می‌زنیم به جاده!
‫چرا فقط اونا حق دارن ‫برن متون مقدس رو بیارن...
‫ولی ما نه؟
‫ماه کامل طلوع کرده و ‫ساعتِ موعود فرا رسیده...
‫قربانی کردنِ بچه‌های معصوم و بی‌گناه!
‫پادشاه مایلن اول تنی به ‫آب بزنن و رخت عوض کنن.
‫این ابرو زردِ کثیف الانه ‫که بچه‌ها رو بلمبونه و بخوره!
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫اگه بذاریم اون بچه‌های بی‌گناه هلاک بشن...
‫دیگه آوردنِ متون مقدس ‫چه ارزشی واسمون داره؟
‫اون طفلِ معصوم‌ها رو کدوم سوراخی قفل کردن؟
‫من...
‫من خودم می‌دونم!
‫توی همون طویله و سیاهچالی ان...
‫که قبلاً خودم رو اون تو چپونده بودن.
‫ولی اونجا پر از سرباز و نگهبان‌های سگیه.
‫چطوری می‌خوایم نجاتشون بدیم؟
‫تو مگه قبلاً از پشم این کپی ‫واسه خودت ریش نذاشتی؟
‫آره، چطور مگه؟
‫این دفعه نوبت اونه که یه خورده ‫از پشم‌های تو رو قرض بگیره!
‫ابروها خوب و طبیعی رو کلت وایسادن؟
‫آره، کاملاً جفت و جوره.
‫چرا این میمونه باید اون بالا سوار بشه؟
‫چون اون فوتِ آبِ این راهه و آدرس رو بلده.
‫پس چرا منِ بدبخت باید اون پایین حمالی کنم؟
‫چون از بس اون بار و بندیل رو ‫کول کردی، حسابی خر زور شدی!
‫بپیچ سمت راست.
‫بپا...
‫مواظبِ پلـ...
‫پلـ...
‫پله‌ها باش!
‫پادشاه من!
‫ساعت موعود بالاخره فرارسید!
‫برید اون بچه‌ها رو واسه قربانی کردن بیارید.
‫پادشاه من!
‫حال شریفتون روبراهه؟
‫باز کنید!
‫زود باشین درها رو وا کنید!
‫یالله زود باشین، حرکت کنید!
‫دست‌هات رو بگیر بالاتر، گنده‌تر نشون بدی!
‫ببینم، چرا دست‌های تو اون‌جوری آویزونه؟
‫نمی‌تونم بیارمش بالا.
‫جدی‌جدی؟
‫پادشاه من!
‫داشتم با این پاپتی‌ها تمرین تئاتر می‌کردم.
‫قولِ شرف می‌دم فردا همه‌چیز ‫مو لای درزش نره و عالی باشه.
‫بسیار خب.
‫مرخصید، برید.
‫رو جفت چشمام!
‫پادشاه من!
‫پادشاه من، کافی بود فقط ‫امر بفرمایید تا ما نوچه‌ها...
‫نیازی نبود خودتون شخصاً ‫زحمت بکشید بیایید اینجا.
‫ما خودمون بچه‌ها رو ‫می‌بریم دمِ محراب قربانی.
‫پادشاه من!
‫از اون‌وری راهِ حیاطِ پشتیه.
‫بساطِ محراب که اون جلو ردیف شده.
‫پادشاه من...
‫شما...
‫من...
‫من... من...
‫پادشاه من!
‫چرا دارید من‌من می‌کنید و زبونتون می‌گیره؟
‫بی‌ادبِ گستاخ!
‫پادشاه هر خراب‌شده‌ای که ‫عشقشون بکشه تشریف می‌برن.
‫اصلاً لازم نکرده تو واسشون تعیین تکلیف کنی!
‫زود برید بساطِ محراب رو جفت و جور کنید.
‫این‌قدر سایه‌به‌سایه ‫دنبال پادشاه پرسه نزنید.
‫مگه نه؟
‫پادشاه من!
‫اوهوم.
‫آره، درسته.
‫هی...
‫پس تکلیف من این وسط چی می‌شه؟
‫زود برگرد سرِ پست و جایگاهِ خودت!
‫باشه، فهمیدم.
‫با ما همسفر شو بیا.
‫من هنوزم بدجوری هلاکِ گوشت راهبم.
‫پس فعلاً، به امید دیدار!
‫این بچه‌های معصوم رو ‫داریم کدوم گوری می‌بریم؟
‫هر چقدر دورتر از این خراب‌شده باشه بهتره.
‫باید تا فردا که سون ووکانگِ ‫واقعی می‌رسه سر کنیم.
‫نوچه‌ها! پادوها!
‫ما اینجاییم سرورم!
‫بیایید دورم جمع بشید و شرفیاب بشید.
‫رو جفت چشمام، سرورم!
‫پادشاه من!
‫رخت و لباس‌ها ناپدید شدن و نیستن!
‫مگه تا همین الان کله‌شقی ‫نمی‌کردی و زبون‌درازی داشتی؟
‫چی شده پس، حالا لال‌مونی ‫گرفتی و فک نمی‌زنی؟
‫پادشاه من...
‫پس بچه‌ها کجا رفتن؟
‫مگه خودتون شخصاً اونا رو همراهتون نبردید؟
‫تو با اینکه این‌همه سال آزگار ‫توی این معبد نوکری منو کردی...
‫هنوز عرضه نداری قیافه ‫واقعی پادشاهت رو تشخیص بدی؟
‫کدوم شیرپاک‌خورده‌ای...
‫جرئت کرده این‌طوری ‫کاسه‌کوزه‌ام رو به هم بریزه؟
‫یالله زود از جات بلند شو!
‫برش دار و سریع بزن به چاک!
‫فرز باش، تندتر!
‫شماها اول خودتون رو نجات بدید و برید.
‫پس تکلیف خودت چی می‌شه؟
‫مگه پاک یادت رفته؟
‫من اون تکنیکِ مخفی و خفن رو تو چنته دارم!
‫مگه خودت نگفتی...
‫که کل این عمر فقط یه ‫بار می‌تونی روادتش کنی؟
‫الان دقیقاً همون یه باره!
‫یالله بزنیم به چاک!
‫پس همه‌ کارها زیر سرِ تو بود...
‫می‌تونستیم خیلی مسالمت‌آمیز حلش کنیم.
‫زود باش بچه‌ها رو پس بده بیاد!
‫مگر اینکه از روی جنازه‌ام رد بشی!
‫هاهاها!
‫از روی جنازه تو؟
‫مثلاً مثلاً می‌خوای چه غلطی بکنی؟
‫خوب تماشا کن...
‫من این تکنیکِ مخفی و ‫نهایی رو تو آستینم دارم.
‫خیلی وقت بود که داشتم ‫روش تمرین و سگ‌دو می‌زدم.
‫اما ظاهراً...
‫تقدیر این دنیای سگی این‌طور بوده
‫که دقیقاً همین امروز...
‫تو اولین خری باشی که زیارتش می‌کنی!
‫تکنیک نهایی؟
‫مگه تو چه جادو و تکنیکِ ‫فزرتی‌ای می‌تونی داشته باشی؟
‫چرخِ هفت آسمون و زمین بگرده!
‫مهر و ماه در آتش بسوزند!
‫اختران همگی به صف بتابند!
‫مرزِ رویا و حقیقت در هم بپیچد!
‫ابر و باران ببارند!
‫جانم به خروش آید!
‫نوچه‌ها!
‫بریزید سرش و تیکه‌تیکه‌اش کنید!
‫توی کله خر عجب سرِسفتی داری!
‫فقط وایسا تماشا کن!
‫به محض اینکه سون ووکانگِ ‫واقعی پاش به اینجا برسه...
‫کارتون رسماً تمومه!
‫با کل این کثافت‌کاری‌ها ‫و ظلم‌هایی که کردی...
‫باید تا ابد تو قعرِ جهنم بسوزی.
‫بگذار اول خودم شخصاً طعم ‫جهنم رو به پوزت بچشونم!
‫پادشاه من!
‫یه لحظه دست نگه دارید.
‫پادشاه من...
‫من خودم این پاپتی رو ‫واستون ضربه‌فنی می‌کنم!
‫چرخِ هفت آسمون و زمین بگرده!
‫مهر و ماه در آتش بسوزند!
‫اختران همگی به صف بتابند!
‫مرزِ رویا و حقیقت در هم بپیچد!
‫ابر و باران ببارند!
‫جانم به خروش آید!
‫بسیار خب.
‫می‌شه یه هوا بکشی عقب و جام رو باز کنی؟
‫تو چطوری می‌دونی این ‫تکنیکِ تلفیقی و اتحادِ دو نفرست؟
‫من اصلاً تا حالا بهت ‫همچین حرفی نزده بودم.
‫اون روزی رو که اومده ‫بودم آلونکِ شما یادت میاد؟
‫کمر بابات پر بود و مست کرد و ‫سیر تا پیازِش رو واسم نقالی کرد.
‫خوب می‌دونی بعد از رو کردنِ این تکنیکِ خفن...
‫کلاً جفتمون دوباره تبدیل به ‫جونورهای فزرتیِ عادی می‌شیم؟
‫آره، خوب می‌دونم.
‫چی بگم آخه؟
‫همش تو رویای نامیرا بودن سگ‌دو می‌زدم...
‫حالا دوباره قراره یه فانیِ معمولی بشم.
‫عجب شانس و طالعِ سگی‌ای دارما!
‫وراجی و فک زدنِ شما دو تا بالاخره تموم شد؟
‫پس شماها جدی‌جدی اومدید به من کمک کنید؟
‫مگه کور تشریف داری و عیان نیست؟
‫بیا جلو با من سرشاخ شو ببینم!
‫عمراً دستت به پوزم برسه!
‫من اصلاً چرا دارم خودم رو خسته می‌کنم؟
‫یالله!
‫الان بهترین فرصتمونه!
‫این تکنیک نهایی و خفنت ‫هم که همچین مالی نبود!
‫حالا هم کارمون تمومه و ‫هم نتونستیم ضربه‌فنیش کنیم.
‫نکنه دوباره کرمِ پشیمونی ‫افتاده به جونت و شاکی شدی؟
‫بزرگ‌ترین اشتباهِ کل عمرِ سگی‌ام...
‫همون روز اولی بود که چشمم به جمالت خورد!
‫تو با داشتنِ این‌همه جادو و یال و کوپال...
‫می‌تونستی واسه خودت پادشاهی کنی.
‫شما پاپتی‌ها اصلاً دقیقاً ‫دنبال چه کوفتی هستید؟
‫اگه این تکنیکِ تلفیقی زمانش ‫محدود و داغون نبود...
‫تا حالا صد باره پوزت ‫رو به خاک مالیده بودم!
‫آره، تو گفتی و منم باور کردم.
‫واسه یه بازنده بدجوری ‫داری زر می‌زنی و لاف میای.
‫مرزِ رویا و حقیقت در هم بپیچد!
‫ابر و باران ببارند!
‫جانم به خروش آید!
‫ببینم، شما دو تا چطوری ‫آمارِ این تکنیک رو داشتید؟
‫آمارِ چیو دقیقاً؟
‫همین تکنیکِ تلفیقی و اتحادِ خفن.
‫بابات خودش بهمون گفت.
‫کدوم موقع آخه؟
‫همون روزی که اومده بودیم کلبه‌تون صله رحم.
‫پیمونه رو بالا انداخت و مست شد ‫و همه‌چیز رو برامون فاکتور کرد.
‫آخ، راست می‌گی ها.
‫ای بابا کله‌خراب من!
‫اون بچه‌ها رو کدوم سوراخی چپوندید؟
‫همه‌شون جاشون امنه و قایمن.
‫کجا قایمشون کردید؟
‫من...
‫عمراً...
‫به پوزت...
‫بگم!
‫پس همه‌تون با همدیگه غزلِ ‫خداحافظی رو می‌خونید!
‫آره، درسته.
‫هی...
‫اون پای منه کثافت!
‫چرا داری...
‫می‌چسبی بهش؟
‫آخه...
‫آخه الان سه ماه آزگاره که نشستمش گندیده!
‫یالله بیا جلو!
‫«تکنیکِ طوفانِ سیاه و بلعیدنِ ‫خورشید!»
‫دقیقاً مستقیم تو پوزِ کثیفت!
‫این چماقِ فزرتیش جدی‌جدی عجب دردی داردا...
‫نگذارید یه وقت بوش رو ببره و متوجه بشه.
‫هوا داره کم‌کم روشن می‌شه و سپیده می‌زنه.
‫شما پاپتی‌ها کل برنامه‌ام رو به گند کشیدید.
‫باورم نمیشه...
‫که یه مشت بی‌سروپای ولگردِ جاده
‫منو وادار کردن تا تکنیک ‫نهایی و خفنم رو رو کنم!
‫همه‌تون جلو ابهت من مثل سوسکید!
‫چه بلایی داره سرمون میاد؟
‫چی شده؟
‫وقتمون داره تموم می‌شه، زائل می‌شیم!
‫همه‌تون با تمامِ پشم و جورتون ‫مایه بگذارید و فشار بیارید!
‫حواستون رو جمع کنید و بپایید!
‫وزغی!
‫تو برو جفتِ پاهاش رو بگیر و قفل کن.
‫رو جفت چشمام!
‫دیگه بیشتر از این زوارم در ‫رفته و نمی‌تونم نگهش دارم!
‫«قدرت و عظمتِ هزار کوهستان!»
‫«هیچ خری جرئت نداره جلوم وایسه!»
‫گراز!
‫کپی!
‫سمور!
‫کوبشِ سنگینِ وزغی!
‫اصلاً تو کتم نمیره و درکش برام سخته...
‫شما پاپتی‌ها دقیقاً دنبال چه کوفتی هستید؟
‫من فقط می‌خوام...
‫اون زندگی‌ای رو ‫بکنم که خودم دلم می‌خواد!
‫این که فقط یه الف بچه‌ است...
‫وقتمون سر اومد و تمام شد...
‫انگار...
‫تو این عمرِ سگی آوردنِ ‫متون مقدس دیگه قسمتمون نیست.
‫وقتی دوباره همه‌مون تبدیل ‫به حیوون‌های عادی شدیم
‫فکر می‌کنی بتونیم همدیگه ‫رو بشناسیم و به جا بیاریم؟
‫زود باش چهره‌ها رو خوب تو اون کلت بسپار
‫که بفهمیم ریخت و قیافه‌مون چطوریه.
‫تو...
‫دندون‌هات یه ذره زرد و داغونه.
‫تو هم...
‫یکی از اون چشمات از اون یکی گنده‌تره.
‫و تو...
‫باسنت بدجوری قرمز و تابلوعه!
‫خودت چی؟
‫باسنِ سرخ و قرمز متعلق به خودِ خودته!
‫من...
‫من کپی و میمونم!
‫پس زود باش بگو «شاه میمون‌ها»
‫ببینم زبونت می‌گیره یا روونه!
‫هاهاها!
‫اصلاً منصفانه نیست...
‫تو این عمرِ سگی حتی نتونستیم ‫به یه جایی برسیم و کاری بکنیم.
‫توی اون دنیا...
‫باید دعا کنیم تناسخ پیدا ‫کنیم و یه چیز بهتر بشیم.
‫ببینم...
‫من هنوز اسم و فامیلِ ‫شما دو تا رو هم نمی‌دونم!
‫آخ, راست می‌گی ها.
‫اسمِ من...
‫هاها!
‫بدجوری بامزه و ملوسه!
‫راستش...
‫اسمِ این یکی هم...
‫توی زندگیِ بعدی...
‫امیدوارم جوری تناسخ پیدا کنی ‫که مثل بلبل فک بزنی و لال نباشی!
‫بودای مایتریا! [لقب بودای ‫خندان و آتیه در اساطیر شرق]
‫من خودم تو را فرستادم به این خراب‌شده
‫تا یکی از اون هشتاد و یک بلا و مصیبت ‫باشی [۸۱ سختی در مسیر سفر به باختر] ‫که راهب تانگ برای تهذیبِ ‫نفس باید از سر بگذرونه.
‫حالا کلاهت رو قاضی کن و سر و وضعت رو ببین!
‫بچه‌های مردم رو می‌لمبونی و می‌خوری؟
‫غلط کردم، شکر خوردم
‫تو رو خدا بودای من...
‫یه شانسِ دوباره بهم مرحمت کنید.
‫زور و یال و کوپالِ تو بدجوری پیزوری و ضعیفه.
‫تو با این جادو اصلاً حریفِ سون ووکانگ نمی‌شی.
‫واسه همین یه هوا جادوی ناب ‫به جونت دمیدم تا قوی‌تر بشی.
‫این «سنج طلایی» و «کیسه نسل بشر» رو پیش ‫خودت نگه دار [دو سلاح جادویی معروف ابروزرد]
‫این دو تا سلاحِ جادوییِ فوق‌العاده قوی هستن.
‫حسابی خودت رو مجهز و آماده کن
‫و نگذار این دفعه برنامه‌مون ‫خراب بشه و گند بخوره بهش.
‫یک دنیا از کرم و مرحمتتون ‫سپاسگزارم، بودای من!
‫همین الان با تمام قوا میرم ‫واسه قشون‌کشی آماده بشم.
‫با این حال ظلم‌هایی که به اون بچه‌ها ‫کردی به هیچ وجه بخشیدنی نیست.
‫من همه‌اش رو توی پرونده ‫اعمالت سیاهه می‌کنم.
‫به محض اینکه جاده صاف ‫شد و راهب تانگ عبور کرد...
‫باید تشریف بیاری و تاوان ‫و مجازاتِ کارهات رو پس بدی.
‫رو جفت چشمام، مطیع امرم.
‫بودای بزرگ...
‫تکلیفِ طالعِ اون چهار تا پاپتی چی می‌شه؟
‫ووکانگ!
‫برو اون جلو رو یه هوا ‫سبک‌سنگین کن ببین چه خبره.
‫استاد بزرگوار...
‫انگار اون جلو یه معبد اتراق کرده.
‫مو نمی‌زنه با سردرِ همون «معبد ‫رعد و غرش» واقعی! [معبد اصلی بودا]
‫ولی یه جور حس و حال شوم و ‫بدجوری خطرناک ازش حس می‌شه.
‫وقتی نشانی از معبد رعد و غرش هست...
‫پس بی‌شک قدم روی ‫کوهستان مقدس گذاشته‌ایم.
‫ما فرسنگ‌ها کوه و رود رو پشت سر گذاشتیم
‫تا بالاخره پس از سختی‌ها ‫به این آستان مشرف بشیم.
‫زود باش جلوتر قدم بردار!
‫این توله‌خوکِ طفل چقدر بانمک و نازنینه!
‫مو نمی‌زنه با بچگی‌های مظلومِ خودِ من!
‫(افسونگر و نابودگرِ ‫یائوها)
‫داداش میمونه...
‫داری اونجا چه غلطی می‌کنی؟
‫هه هه!
‫این فسقلی‌ها رو می‌بینی؟
‫این بادیگاردها می‌تونن جفتِ پاهای ‫لنگتون رو نجات بدن و نامیراتون کنن.
‫واسه هر کدومتون یه دونه برداشتم.
‫یالله فرز باش، زود بجنب!
‫داداش میمونه!
‫اومدم، رو جفت چشمام!
‫ تهیه و تنظیم: mahdi.hsh94 /ترجمه دقیق ‫ mahdi.hsh94@gmail.com
FilmYar
‫(فیلم ادامه دارد)
‫(سه روز بعد)
‫داداش...
‫آخه چرا عاقبت کارمون ‫باید به اینجا کشیده می‌شد؟
‫فقط به اندازه یه قلپ با ‫نامیرا شدن فاصله داشتی...
‫اگه تو هم...
‫مثل من یه ذره از اون ‫شراب رو بالا انداخته بودی
‫الان واسه خودت یه نامیرای کامل بودی
‫درست مثل الانِ خودِ من!
‫توی دنیای بیرون بدجوری ‫گرگ جولان میده و سخته.
‫سگ بودن هم اصلاً کار ساده و راحتی نیست.
‫داداش...
‫من بالاخره پیداش می‌کنم
‫اون سون ووکانگِ قلابیِ ملعون رو...
‫و تا تقاص و انتقامت ‫رو ازش نگیرم ول‌کن نیستم!