« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫بابا؟
‫منظورت چیه؟
‫خواهش می‌کنم. باید با بابام حرف بزنم.
‫می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫بابا...
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫مامان...
‫لطفاً منو ببخش!
‫می‌خوام هر چی که اتفاق افتاده ‫رو پاک کنم.
‫اما نمی‌تونم.
‫من هیچکس رو ندارم...
‫به جز تو الان!
" عشق؛ ریست و تکرار " « فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫ببخشید، خانم. ‫سه پوند می‌شه.
‫- اون حساب می‌کنه. ‫- باشه!
‫سه پوند می‌شه، آقا.
‫سیدارت...
‫می‌تونی اینجا بخوابی.
‫- آدیتی؟ ‫- ممم.
‫آبمیوه‌ت رو بخور.
‫مجبوری بخوری.
‫اون زیباترین دختر دنیاست...
‫و مثل یه آبشار ‫تو قلبم جاریه!
‫اون زیباترین دختر دنیاست...
‫و مثل یه آبشار ‫تو قلبم جاریه!
‫برای غرق شدن تو عمق ‫چشای آبیش بی‌تابم!
‫عشقی تو وجودم شکفت، ‫مثل گلی بدون ریشه و بارون!
‫ای بابا! مشکل امروز ‫قراره چی باشه؟
‫وای خدا!
‫- هی! ‫- هی!
‫- صبر کن. ‫- تو کی هستی؟
‫صبر کن. ‫به حرفم گوش بده.
‫- اینجا کجاست؟ ‫- آدیتی...
‫اینجا اسکاتلنده.
‫اسکاتلند؟
‫من چطوری سر از اینجا درآوردم؟
‫من اینجا با تو چیکار می‌کنم؟
‫آدیتی، گوش بده بهم.
‫تو عاشق موسیقی هستی. ‫مگه نه؟
‫یه مسابقه موسیقی ‫تو اسکاتلند در حال برگزاریه.
‫خیلی دلت می‌خواست شرکت کنی، ‫اما بابات اجازه نداد.
‫بدون اجازه‌ش اومدیم اینجا.
‫و وقتی اینجا بودیم ‫تصادف کردی.
‫که باعث شد همه‌چیز رو فراموش کنی.
‫چی؟!
‫حافظه‌ام رو از دست دادم؟
‫- نه! ‫- آره، آدیتی.
‫حقیقت همینه.
‫خدای من. ‫هول نکن.
‫چرا گیج شدی؟
‫اوه، بیمار به هوش اومد؟
‫تو دیگه کی هستی؟!
‫من؟ ‫خب...
‫من مانیکامم.
‫دکتر پال مانیکام.
‫مردم صدام می‌زنن دکتر پال.
‫من یه دکتر از هندم.
‫اما، تو اسکاتلند ساکن شدم.
‫هی!
‫- تو دکتری؟ ‫- اوه، آره.
‫یه لحظه صبر کن. ‫کجا رفت؟
‫اینجاست. ‫ببین...
‫من دکترم.
‫جراحی بواسیر، جراحی کلیه، ‫جراحی کبد، جراحی مغز.
‫همه‌شون رو انجام می‌دم!
‫مشکلم چیه؟
‫شما به فراموشی ‫پاس‌گستر (Anterograde) مبتلایید.
‫- اون دیگه چیه؟ ‫- یه بیماری عجیبه.
‫بعد از بیدار شدن.
‫بیمارای مبتلا به این بیماری ‫همه‌چیز رو از روز قبل فراموش می‌کنن.
‫خاطرات فقط یه روز می‌مونن.
‫هر روز یه روز جدیده.
‫به همین خاطر، ‫گیجی باعث وحشت می‌شه.
‫و هر چی بیشتر وحشت کنن، ‫گیج‌تر می‌شن.
‫و در نهایت کل روز رو جیغ می‌زنن. ‫درست مثل تو!
‫باور کردنش سخته.
‫یادت میاد ‫دیروز چه اتفاقی افتاد؟
‫درسته! ‫این همون فراموشی پاس‌گستره.
‫هیچ‌چیزی از ۲-۳ سال گذشته ‫یادت نمیاد.
‫افراد مبتلا به این بیماری
‫باید تمرکز کنن ‫تا وحشتشون کمتر بشه.
‫چرا به بابات زنگ نمی‌زنی؟
‫آقای سیدارت...
‫گوشی رو بده به من.
‫ممنون.
‫زنگ بزن به بابات.
‫باهاش حرف بزن.
‫- ‫- این شماره وجود ندارد.
‫داری به شماره قدیمی بابات زنگ می‌زنی.
‫۳ سال پیش عوضش کرد.
‫به شماره جدیدش زنگ بزن.
‫9055577712.
‫باید +91 رو هم بگیری.
‫با بوق پنجم برمی‌دارن.
‫- الو! ‫- الو، بابا.
‫- منم، آدیتی. ‫- آدیتی؟
‫- ‫- ما کسی به اسم آدیتی نمی‌شناسیم.
‫گوشی رو بده به بابام.
‫- ‫- بابا؟
‫- ‫- قبلاً دختری به اسم آدیتی داشت.
‫- ‫- اما دیگه نه.
‫- ‫- اون فراریه.
‫- ‫- با یه آدم بی‌مصرف فرار کرد.
‫روزی که فرار کرد، مثل ‫یه روزنامه باطله انداختش دور.
‫دیگه بهش زنگ نزن.
‫دارم شک می‌کنم.
‫مامان؟ مامان؟
‫قطع کرد.
‫به خاطر اینکه عاشق بودم ‫فرار کردم؟
‫می‌گن من مردم.
‫گوش کن.
‫مامانت حرف اشتباهی نزد.
‫با کی فرار کردم؟
‫با ایشون.
‫اون سیدارته.
‫صداش می‌کنیم سیدو.
‫تی. سیدارت...
‫- سلام کن. ‫- چی؟!
‫من واقعاً عاشقش بودم؟
‫شما ۲-۳ سال با هم بودین.
‫به حلقه‌ای که بهش هدیه دادی نگاه کن.
‫تی. سیدارت، بهش نشون بده.
‫اون حرف A ئه. ‫A برای آدیتی.
‫- این حلقه منه. ‫- حلقه خودته.
‫اما الان تو انگشت اونه.
‫پس، عاشقته.
‫اون تو رو از اون تصادف نجات داد و...
‫اینجا تو بیمارستان ‫مراقبت بوده.
‫بیمارستان؟
‫هم خونه‌ست و هم بیمارستان.
‫من از خونه کار می‌کنم.
‫گیج‌کننده‌ست، نه؟
‫این فراموشی پاس‌گستره.
‫نگران نباش. ‫خیلی زود خوب می‌شی.
‫تی. سیدارت...
‫مراقب باش!
‫چای.
‫بگیرش.
‫چایت رو بخور و بیا تو. ‫صبحونه حاضره.
‫سلام...
‫من هر روز فراموش می‌کنم؟
‫همم.
‫- رفت تو؟ ‫- رفت، آقا.
‫باور کرد دکترم، ‫یا شک داشت؟
‫- به نظرم زیاده‌روی کردی. ‫- تو!
‫من یه فروشگاه زنجیره‌ای رو می‌چرخونم، ‫نه یه بیمارستان روانی.
‫اما مطمئنم به زودی تو یکیش ‫بستری می‌شم.
‫این روزا، فقط وقتی بیدار می‌شه ‫می‌تونم فروشگاهم رو باز کنم.
‫برو.
‫خودش می‌تونه با شیطان برقصه، ‫اما چرا منو مجبور می‌کنه؟
‫اون یه ترقه‌ست، ‫که روشن می‌سوزه؟
‫وای خدا، پسر ‫مدام سعی می‌کنه نورش رو خاموش کنه
‫همون داستان قدیمی، هر روز تکرار می‌شه
‫و هر شب، محو می‌شه
‫پسر سفره‌ی دلش رو باز می‌کنه، ‫اما ذهن دختر همه رو پاک می‌کنه
‫اسم دختر رو خیلی شیرین صدا می‌زنه، ‫دختر می‌گه، می‌شه تکرار کنی؟
‫این عشق ریست و تکرار می‌شه
‫پسره عاشق شد ‫و مثل بادبادک تو آسمون پرواز کرد
‫دنیا رو می‌گرده ‫همون‌طور که دختر وارد قلبش می‌شه
‫وقتی شب می‌رسه، ‫خورشید هنوزم برای تو می‌درخشه
‫دوباره بیدار می‌شه و می‌پرسه، ‫تو کی هستی؟
‫این داستان، مثل تام و جری، ‫وقتی تموم می‌شه که آشتی کنن
‫گاجینیِ عزیزم، ‫یادت رفت من راجینی‌ت هستم
‫برگرد، بالأخره ‫پشت سرت منو می‌بینی که با کمال میل منتظرتم
‫گاجینیِ عزیزم، ‫یادت رفت من راجینی‌ت هستم
‫برگرد، بالأخره ‫پشت سرت منو می‌بینی که با کمال میل منتظرتم
‫اون همون ماهیـه ‫که باعث شد دنبالش راه بیفته؟
‫اما اون یه ذره گرماست، ‫مثل درخشش صبحگاهی
‫افکار پسر گمشده‌ن، ‫می‌رن پایین و جریان پیدا می‌کنن
‫اما حتی اینم شیرینه، ‫می‌دونی؟
‫اسم دختر رو بهش گفت، بازم نمی‌دونه. ‫ذهنش همین الآن ریست شد
‫وقتی چشای درخشانش رو باز می‌کنه، ‫این چرخه تکرار می‌شه
‫این عشق ریست و تکرار می‌شه
‫دختر تو قلبش تیر می‌زنه، ‫پسر هنوزم از اول عشق رو آب می‌ده!
‫نهال عشق جوونه زد، ‫اما دختر پاره‌ش کرد!
‫پسره کل شب رو می‌دوه، شرط می‌بنده. ‫اما صبح فقط با خودش تهدید میاره!
‫دختر اون رو دور، سرد و کند نگه می‌داره. ‫اما پسر بیش از حد نزدیک می‌شه بوم، یه ضربه!
‫گاجینیِ عزیزم، ‫یادت رفت من راجینی‌ت هستم
‫برگرد، بالأخره ‫پشت سرت منو می‌بینی که با کمال میل منتظرتم
‫گاجینیِ عزیزم، ‫یادت رفت من راجینی‌ت هستم
‫برگرد، بالأخره ‫پشت سرت منو می‌بینی که با کمال میل منتظرتم
‫نگاهش قوی بود، ‫پسر کنترلش رو از دست داد
‫رومئو مثل یه احمق اونجا وایساد!
‫بچه رفت نزدیک، دختر صبر نکرد
‫پسر رو مثل سوپ تو یه بشقاب شام پخش کرد!
‫خرچنگه تو یه جریان چرخشی گیر افتاد
‫اما موند چون از چشای دختر خوشش می‌اومد!
‫تو یه جریان چرخشی گیر افتاد!
‫اما از چشای دختر خوشش می‌اومد!
‫تو یه جریان چرخشی گیر افتاد!
‫اما از چشای دختر خوشش می‌اومد!
‫گاجینیِ عزیزم، ‫یادت رفت من راجینی‌ت هستم
‫برگرد، بالأخره ‫پشت سرت منو می‌بینی که با کمال میل منتظرتم
‫گاجینیِ عزیزم، ‫یادت رفت من راجینی‌ت هستم
‫برگرد، بالأخره ‫پشت سرت منو می‌بینی که با کمال میل منتظرتم
‫گاجینیِ عزیزم!
‫آب می‌خوام.
‫کی بدون پرداخت پول ‫داره آب می‌خوره؟
‫وای خدای من!
‫حالا اومدن ‫مغازه منم پیدا کردن.
‫آقا؟
‫هی! ‫چرا اینو آوردی اینجا؟
‫آقا، من می‌دونم شما مغازه‌ دارین. ‫ولی از کجا می‌دونستم اینجا مال شماست؟
‫برو یه جایی قایم شو.
‫لباس دکتر پوشیدم، ‫حالا باید قایم بشم؟
‫این انصاف نیست!
‫آقا، فقط واسه یه روزه. ‫تا فردا شما رو یادش میره.
‫همین الان برو قایم شو.
‫اگه من قایم بشم، کی دنبالم بگرده؟
‫اینطوری نمیشه. ‫بندازش بیرون.
‫پولشو خودم میدم. ‫حالا گمشو.
‫فقط از اینجا دور شو.
‫آدیتی.
‫آقا...
‫سلام.
‫شما... ‫دکتر مانیکام نیستین؟
‫پال مانیکام؟
‫همه اینا رو ‫چه خوب یادشه!
‫اوه... ‫خواهر!
‫شما دارین درباره برادرم ‫دکتر پال مانیکام حرف می‌زنین.
‫من برادرش «تال» مانیکام هستم، خواهر.
‫برادر؟
‫برادرم سخت درس خوند، تو آزمون نیت قبول شد ‫و دکتر شد.
‫ولی من درس نخوندم، تو امتحانا رد شدم ‫و پیشخدمت شدم، خواهر.
‫اسکاتلند هم آزمون نیت داره؟
‫آره، داشت. ولی مردم خیلی اعتراض کردن ‫و برداشتنش.
‫حتی لباس‌هاتون هم شبیه همه.
‫دیدی؟
‫ما دقیقا مثل پراشانت ‫و دوقلوش تو اون فیلم هستیم.
‫وقتی اون برادر بزرگه است ‫من میشم برادر کوچیکه...
‫وقتی من برادر کوچیکه هستم، ‫بازم من برادر کوچیکه‌ام.
‫من هنوزم گیجم.
‫گیج شدین، نه؟ ‫همینطوریه دیگه.
‫چون خودمونم گیجیم.
‫فکر کنم باید برادرم، ‫پال مانیکام رو ببینین.
‫خواهر، یه دور که درمانتون کنه ‫اصلا یادتون میره برای چی اومدین!
‫باشه؟
‫هی، پال پاندی! ‫اومدم.
‫آبمیوه رو بهش دادی؟ ‫خوابیده؟
‫تو آبمیوه‌اش یه چیزی ریختی، مگه نه؟
‫به خاطر بازی ضعیفت ‫مجبورت کرد بیرون وایسی؟
‫من به خاطر بازی بیش از حد تو اینجام.
‫لعنت به ‫آقای پال و آقای «تال»!
‫هنوز داره حدس می‌زنه که ‫پسرعمویین یا برادر.
‫دلم براش می‌سوزه!
‫آره، ارواح عمه‌ت! ‫پس من چی؟
‫بیرون پارک کردم و یواشکی اومدم تو ‫که یوقت از خواب بیدارش نکنم.
‫بیست روزه که مثل دزدا ‫میام تو خونه خودم.
‫پس، الان نمی‌تونی بری تو، نه؟
‫باشه! بیا تو اتاق من بخواب.
‫سیدارت.
‫من داستان‌های عاشقانه زیادی شنیدم.
‫ولی وقتی وضعیت تو رو می‌بینم...
‫فقط ناراحت میشم.
‫شما دو تا خیلی عاشق هم بودین.
‫و حالا داری دست و پا می‌زنی ‫تا بهش بفهمونی.
‫- ما هیچ‌وقت عاشق هم نبودیم. ‫- پس چی؟
‫فقط من بودم.
‫چی داری میگی؟
‫اگه دوستت نداره، ‫چرا این همه دردسر رو تحمل می‌کنی؟
‫سلام.
‫صبح بخیر!
‫- سلام، آقا. ‫- سلام!
‫قهوه تلخ آقا رو بیار.
‫چرا موسیقی رو قطع کردی، آقا؟
‫وقتی ایشون اینجاست، ‫فقط باید موسیقی خودش پخش بشه.
‫خانم...
‫خانم، این پارکینگ پره.
‫لطفاً تو زیرزمین پارک کنین.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫داداش، سوار شو!
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫- درو ببند. ‫- وایسا، داره یه کاری می‌کنه.
‫بهش اهمیت نده. ‫تو دکمه رو بزن.
‫- هی! ‫- سلام!
‫مثل همیشه، سر موقع.
‫همه رو مدیون صاحب قهوه‌خونه‌ام!
‫چقدر تمیزه!
‫خواهر شانتی!
‫ممنون.
‫- بله، بابا. ‫- چیه، عزیزم؟
‫داشتم زنگ می‌زدم. ‫جواب ندادی.
‫داشتم رانندگی می‌کردم، بابا. ‫تازه رسیدم شرکت.
‫تو شرکتی،
‫یا مثل همیشه ‫رفتی سراغ ساز و آواز؟
‫- چرا همیشه شک داری؟ ‫- دیگه چه انتظاری ازت داشته باشم؟
‫ما اینجا چهار تا باغ چای داریم، ‫با بیشتر از ۴۰۰ تا کارگر.
‫که بری تو یه شرکت کوچیک ‫واسه یه کار پیش‌پاافتاده؟
‫- ‫- بابا، باز همون داستان همیشگی!
‫می‌خوای بدونی کجام، مگه نه؟
‫یالا، بیا تماس تصویری بگیریم.
‫مجبور نیستی این کار رو بکنی، عزیزم.
‫نگاه کن. ‫می‌تونی ببینی الان کجام؟
‫- حالا بهم اعتماد داری؟ ‫- این چیه، عزیزم؟
‫نگاه کن!
‫کار نمی‌کنه، فقط داره با خوشحالی ‫با دوست‌پسرش چت می‌کنه.
‫- این شریاست. ‫- کیه؟
‫بابام. ‫سلام کن!
‫- سلام، عمو. ‫- سلام.
‫اونو می‌بینی؟
‫حتی بعد از گرفتن اخطار، ‫بازم نمی‌فهمه و
‫داره سمبوسه رو بدون سس می‌خوره.
‫- ایشون شانکاره. ‫- چرا باید...
‫- سلام، عمو! ‫- لازم نیست سلام کنی.
‫گانش... شیوا... ‫و شاکتی، دوست‌دخترش.
‫- رامش... ‫- سلام.
‫می‌دونی اون کیه؟ ‫اونی که روش اون‌وره.
‫- نمی‌دونم. ‫- منم همینطور. بی‌خیالش.
‫- حالا بهم اعتماد داری؟ ‫- آره، باشه، باشه.
‫- بابا... بعدا بهت زنگ می‌زنم. ‫- باشه. باشه.
‫آره، آری.
‫- ببخشید، داشتم با بابام حرف می‌زدم. ‫-
‫- آره! خداحافظ. ‫-
‫شروع شد؟
‫همه‌چی آماده‌ست.
‫اگه آماده‌ست، ‫می‌تونیم شروع کنیم.
‫الان باید چیکار کنیم؟
‫- آلن! ‫- بله؟
‫این نیست
‫اینه
‫آره، فهمیدم.
‫بچه‌ها! حدس بزنین چی شده؟ ‫یه خبر عالی داریم.
‫استعدادیابی موسیقی بریتانیا ازمون خواسته ‫آهنگمون رو واسه آزمون بفرستیم.
‫چرا اینقدر مهمه؟
‫مهم نیست! ‫ولی اگه تو این مسابقه برنده بشیم...
‫میشیم شناخته‌شده‌ترین ‫گروه موسیقی تو دنیا.
‫می‌تونیم تو سراسر دنیا کنسرت بذاریم.
‫بالاخره سر و سامون می‌گیریم.
‫اونم تو انگلیس!
‫- وای! فوق‌العاده‌ست. ‫- رویاهامون داره به حقیقت می‌پیونده!
‫بیاین انجامش بدیم. ‫بیاین انجامش بدیم!
‫- خداحافظ، داداش. ‫- خداحافظ، می‌بینمت.
‫خداحافظ، بچه‌ها.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫آدیتی.
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫بخش مسابقه رو می‌فهمم، ‫ولی چطوری می‌تونیم خارج از کشور زندگی کنیم؟
‫زن باید همون جایی باشه ‫که شوهرش هست، مگه نه؟
‫- هی... منو ول می‌کنی؟ ‫- نه.
‫همونجا وایسا!
‫بغلش کرده، میگه ‫شوهرشه! اون کیه؟
‫آقا، اون دوست‌پسر واقعی آدیتیه.
‫پس تو کی هستی؟ ‫عاشق قلابی؟!
‫آقا، دوست داشتن کسی ‫نیازمند عشق متقابل اون نیست.
‫پذیرفتن حقیقت ‫و زندگی کردن باهاش، عشق واقعیه.
‫درسته. ‫خیلی خوبه.
‫ولی، نمی‌فهمم. ‫میشه توضیح بدی؟
‫آری. ‫اهل انگلیسه.
‫درست مثل آدیتی عاشق موسیقیه.
‫موسیقی اونا رو به هم رسوند.
‫چیزی که اونا رو به هم رسوند ‫مهم نیست.
‫شاید ۱۰ ماهه ‫می‌شناسیش؟
‫- ۱۰ ماه نیست، آقا. ‫- پس چی؟
‫از وقتی ۱۰ سالمون بود می‌شناسمش.
‫برای امروز کافیه. ‫همه‌تون می‌تونین برین.
‫ممنون، خانم.
‫سیدارت.
‫چرا اونجا ایستادی؟ ‫بیا اینجا.
‫چطوری اینقدر قشنگ ‫می‌نوازی، مامان؟
‫وقتی تو ذهنت چیزی باشه ‫که دوستش داری، موسیقی خودش جاری میشه.
‫خب، تو ذهنت چی بود؟
‫به تو فکر کردم و...
‫خوب نواختم.
‫تو هم می‌خوای یاد بگیری؟
‫خانم، یکی اومده دیدنتون.
‫سلام، شما؟
‫من شانموگام از کوتاگیری هستم.
‫اسم باغ چای مورنینگ دیو ‫به گوشتون خورده؟
‫- مال منه. ‫- اوه!
‫می‌خوام دخترم ‫بیاد کلاس موسیقی‌تون.
‫حتما. ‫اینجا نیست؟
‫چرا، اینجاست.
‫آدیتی.
‫همینجا بود که. ‫برم بیارمش.
‫آدیتی؟
‫همونی که اونجاست.
‫اون آدیتیه.
‫اونجا داره چیکار می‌کنه؟
‫مامان...
‫من واقعا عاشق موسیقی‌ام. ‫می‌تونم یادش بگیرم؟
‫دو سال از فوت ‫مادر آدیتی می‌گذره.
‫اون همه چیزِ آدیتی بود.
‫بهش گفتم مرده‌ها ستاره میشن.
‫و حالا فکر می‌کنه مادرش ‫یکی از اوناست.
‫- آدیتی. ‫- هان؟
‫بابا، مامان قبول کرد.
‫- هان؟ ‫- اوهوم.
‫مادر آدیتی مرده؟!
‫پس کیه که هر روز ‫پشت تلفن باهاش حرف می‌زنه؟
‫اگه مادرش زنده بود، ‫چرا باید اینجا باشه، آقا؟
‫مادرش نمی‌ذاشت بیاد اینجا.
‫و نمی‌ذاشت ‫همچین تصمیم اشتباهی بگیره.
‫منم اینو نمی‌فهمم.
‫آقا، اون نامادریش بود.
‫زن دوم پدرش.
‫اومد تو کلاس مادرم ‫تا حواسش پرت بشه و روی موسیقی تمرکز کنه.
‫روحم رو پرورش دادم، ‫در رویای تو
‫غرق در رویا، ‫قلبم ضعیف شد
‫تو رو تو چشمام حبس کردم
‫بیدار موندم تا تو بتونی استراحت کنی
‫فرشته کوچولوی بالدار من
‫تو ستاره‌ای هستی ‫که تو آسمون می‌درخشه
‫از میون پیچ و خم‌های ‫قلب مهربونم
‫مثل موج‌های اقیانوس ‫بالا و پایین میری
‫این پیوند بی‌نام
‫روحم رو تسخیر می‌کنه
‫اوه؟ عشق! ‫همون موقع شروع شد؟
‫بله آقا.
‫برای من.
‫ذهنم با آهنگ‌های تو می‌رقصه...
‫- خداحافظ بابا. ‫- خداحافظ عزیزم.
‫- اینم ظرف ناهارت. ‫- ممنون بابا.
‫- همه‌اش رو بخور، باشه؟ ‫- حتماً بابا.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫من مثل اولین نفس عشقم ‫که یه بچه تو رحم می‌تونه حس کنه
‫به قلبم نگاه کن، شناوره و تاب می‌خوره
‫مثل یه حباب روی موج‌های اقیانوس
‫خیلی خوبه. ‫نمره‌های خیلی خوبی گرفته.
‫این وظیفه ما نیست که مطمئن شیم ‫بچه‌ها همون‌جا که دوست دارن درس بخونن؟
‫قطعا خانم.
‫- به محض اینکه شهریه پرداخت بشه می‌تونه ثبت‌نام کنه. ‫- ممنون خانم!
‫روحم رو پرورش دادم. ‫با رویای تو
‫تو اعماق رویا. ‫قلبم ضعیف شد
‫- صبح بخیر بچه‌ها! ‫- صبح بخیر خانم!
‫این ماه یه مسابقه موسیقی ‫درون مدرسه‌ای داریم.
‫کسایی که می‌خوان شرکت کنن ‫لطفا دستشون رو ببرن بالا.
‫خب، تو دستت رو بردی بالا؟
‫تو موسیقی بلدی، مگه نه؟
‫داشتی چیکار می‌کردی؟
‫تو ستاره‌ای هستی ‫که تو آسمون می‌درخشه
‫از میون پیچ و خم‌های قلب مهربونم
‫مثل موج‌های اقیانوس بالا و پایین میری
‫این پیوند بی‌نام
‫مامان؟
‫لطفا یه آهنگ برام بزن.
‫خیلی با ظرافت می‌نوازی!
‫باید یکی تو ذهنت باشه.
‫که انقدر خوب می‌زنی. ‫داری بهش فکر می‌کنی.
‫درسته؟
‫اینکه می‌دونم یه بچه درون‌گرا مثل تو ‫از یکی خوشش میاد...
‫خیلی خوشحالم می‌کنه.
‫هر کی که هست.
‫براش همونی باش که ‫من برای تو هستم.
‫تحت هر شرایطی، همیشه ‫براش آرزوهای خوب کن.
‫باشه؟
‫ممنون مامان.
‫اون به شدت ضعیفه.
‫بهش بگین داروهاش رو مرتب بخوره.
‫آزمایش‌های پزشکی خیلی مهم هستن.
‫اگه دوباره غش کنه ممکنه کشنده باشه.
‫چشم آقا.
‫چی شده مامان؟
‫- چیزی نیست عزیزم. ‫- بهم بگو، چی شده.
‫میشه یه آهنگ برام بزنی؟
‫براش همونی باش که ‫من برای تو هستم.
‫همیشه براش آرزوهای خوب کن.
‫از اون موقع، ‫آدیتی شد همه‌چیزِ من.
‫آقا، همون قهوه تلخ همیشگی؟
‫آره! آره! آره! ‫ما انتخاب شدیم.
‫رویاهامون قراره به حقیقت بپیونده.
‫ما شرکت می‌کنیم و می‌بریمش.
‫قراره این مسابقه رو ببریم!
‫- تونستیم. ‫- فوق‌العاده‌ست آدیتی.
‫آره! ویزا رو گرفتم!
‫درخواست شماره ۴۶!
‫آنجو، اینو جا گذاشتی.
‫موفق باشی آنجو.
‫تشویق کردنش اینجا کافی نیست، ‫حالا داری میری اسکاتلند؟
‫بدترین داستان عاشقانه تاریخ!
‫خانم آدیتی!
‫مدیرعامل می‌خواد شما رو ببینه.
‫اوه! شنیدنش خوشحال‌کننده‌ست آقا.
‫- آقا ‫- بله، بیا تو.
‫- سلام عزیزم. ‫- بابا؟
‫شما اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خونه نبودی.
‫و تماسم رو هم جواب ندادی.
‫دیگه کجا می‌تونستم دنبالت بگردم؟
‫- آدیتی، بشین. ‫- بشین.
‫مورنینگ دیو یه برند خیلی بزرگه.
‫تو خودت باغ چای داری...
‫چرا تو یه همچین پست پایینی کار می‌کنی؟
‫اون همیشه می‌خواست مستقل باشه.
‫خوبه آقا.
‫- باید این تماس رو جواب بدم. ‫- ما میریم بیرون.
‫نه، نه. ‫اصرار می‌کنم.
‫سلام...
‫یهو پیدات شد؟
‫- کی میای؟ ‫- کجا؟
‫تو یه سال وقت خواستی، ‫و الان وقتش تموم شده.
‫دیگه نمی‌تونم بهونه‌های ‫بیشتری برای مادرت بیارم.
‫یه کم دیگه وقت نیاز دارم.
‫- دارم برای یه مسابقه آماده میشم... ‫- متاسفم آدیتی.
‫به هیچی گوش نمیدم.
‫عکس یه پسر رو تو واتس‌اپ ‫برات فرستادم.
‫تصمیمش با تو نیست. ‫من می‌دونم چی برات بهتره.
‫اما... بابا...
‫اگه نیاز داری دو هفته دیگه هم وقت بگیر. ‫اما بیا.
‫وقتی عکسش رو ببینی ‫ازش خوشت میاد.
‫به زودی می‌بینمت.
‫رویای من برنده شدن ‫تو این مسابقه موسیقیه.
‫دارم به بابام فکر می‌کنم، ‫باید بهش خبر بدیم، درسته؟
‫رفتنش بدون اینکه بهش بگم ‫برام حس بدی داره.
‫هیچ ایرادی نداره.
‫این آینده ماست...
‫نه بابات.
‫خیلی‌ها منتظر ‫همچین فرصتی هستن.
‫پرواز جمعه‌ست. ‫از دستش نده.
‫تو باید بیای.
‫اون پولم رو میده.
‫با وجود اصرار پدرت ‫پیدات نشد.
‫ما عروسیت رو ترتیب دادیم.
‫پدرت قول داده.
‫اگه می‌خوای زنده‌ ببینیش، ‫همین الان بیا اینجا.
‫فکر نکنم بیاد بیرون. ‫همین الانشم گشنمه. بیا بریم.
‫- بیا ۳۰ دقیقه دیگه هم صبر کنیم. ‫- ها؟!
‫هی، گشنمه! ‫پس، بیا بریم.
‫لعنتی، صندلیش داغه.
‫برو. ‫برام بریونی بگیر.
‫ممنون.
‫چطوری تمام روز رو این‌طوری می‌شینی، ‫تو خونه و تو مغازه؟
‫چرا بهش زنگ نمی‌زنی؟
‫اوه، با آری رفت؟
‫نه آقا.
‫اتفاقی تو دفتر افتاده، آقا؟
‫چش شده؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم آقا.
‫بزن کنار.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫نگهبان، در رو باز کن!
‫آقا، شما کی هستین و ‫چی می‌خواین؟
‫می‌خوام دختری که همین الان ‫از موتور پیاده شد رو ببینم.
‫حال پدرش خوب نیست. ‫باید همین الان ببرمش.
‫نمی‌تونم بذارم برین تو.
‫اول باید با خودش هماهنگ کنم.
‫دارم میگم پدرش مریضه.
‫- و تو فقط نگران قوانینی؟ ‫- آقا، من باید قوانین رو رعایت کنم.
‫گور بابای قوانینت!
‫- داد نزنید آقا. ‫- داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫نمی‌تونم بدون هماهنگی با اون ‫کسی رو راه بدم داخل.
‫تو فقط یه نگهبانی. ‫طوری رفتار نکن انگار اینجا مال توئه.
‫اون کیه که جلو ما رو بگیره؟ ‫بیا بریم تو.
‫داریم میگیم اورژانسیه، ‫بعد اون از قانون حرف می‌زنه.
‫سوار ماشین شو!
‫فکر کرده کیه؟
‫راننده، راه بیفت.
‫آقا، لطفا گوش بدین. ‫لطفا ماشین رو نگه دارین.
‫آقا! آقا!
‫سلام، میشه منو برسونین؟
‫سلام...
‫ببخشید، میشه منو تو جاده اصلی ‫پیاده کنین، لطفا؟
‫کجا می‌خوای بری؟
‫باید فوری برم فرودگاه.
‫منم دارم میرم همون طرف.
‫سوار شو.
‫ممنون.
‫هیچ چیز دیگه‌ای ندارم که بهتون بدم.
‫لطفا اینو بگیرین.
‫ممنون.
‫شادی لرزانی تو ذهنم موج می‌زنه
‫خونم امشب مثل شراب شده ‫چرا اینطوریه عزیزم؟
‫- من مثل اولین نفس عشقم ‫- پاسپورت.
‫که یه بچه تو رحم می‌تونه حس کنه!
‫- ممنون. ‫- بله رفیق.
‫فکر کنم خونه آدیتی ‫یه مشکلی پیش اومده.
‫احتمالاً دعواش شده.
‫عروسی رو به هم زده، ‫و داره فرار می‌کنه سمت اسکاتلند.
‫اسکاتلند؟
‫چرا یهو اسکاتلند؟
‫نمی‌دونم.
‫پاسپورتم رو از اتاق بردار و ‫همین الان بیارش فرودگاه.
‫الو؟ ‫الو؟!
‫هی! سیدارت!
‫- چی شده؟ ‫- پاسپورت کجاست؟
‫تو با موتور برو خونه. ‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫هی!
‫آقا، پاسپورت.
‫ممنون.
‫سلام.
‫سلام، من از هند اومدم. ‫تیمم اونجاست.
‫بله، یه لحظه بهم وقت بدین.
‫گروه فلای های.
‫- اسمتون؟ ‫- آدیتی.
‫آدیتی، از هند. ‫آه!
‫تیمتون ثبت‌نام کرده. ‫اما اسم شما رو تو لیست نمی‌بینم.
‫- اوه، می‌تونم حداقل ببینمشون؟ ‫- آره!
‫برین طبقه دوم.
‫تو اتاق سبز پیداشون می‌کنین. ‫باشه؟
‫ممنون.
‫وایسا.
‫آقا، من با اون اومدم.
‫- اون دختره؟ ‫- آره!
‫- باشه، برو. ‫- ممنون.
‫آلن، وقتشه.
‫بله، من آماده‌ام.
‫ببخشید، میشه بگین ‫اتاق سبز کجاست؟
‫- همون‌جاست. ‫- ممنون.
‫بزرگترین عشق ‫جلو چشمام پژمرده میشه
‫هنوز ۱۰ روز هم نگذشته،
‫و تو همین الانشم آدیتی رو فراموش کردی.
‫و حتی اشکام خشک شدن
‫قلبم تو سکوت شکسته، ‫بدون هیچ عشق و نوری
‫برای اون، بیشتر از من یا موسیقی،
‫پدرش، خانواده‌اش و ‫ازدواج اهمیت داشت.
‫من دوداس نیستم.
‫زندگی باید ادامه پیدا کنه.
‫قسم خوردی که من تنها عشقتم، ‫تا آخرین نفست
‫آنجو، گوش کن.
‫آدیتی گذشته‌ی منه.
‫حرفات هنوز تو هوا می‌پیچه
‫حالا، موسیقی و تو ‫آینده‌ی من هستین.
‫اما تو همین الانشم ازش گذشتی
‫یه روح رو خفه کردی ‫قبل از اینکه اولین نفسش رو بکشه!
‫تو روح منو خفه کردی!
‫بابا؟
‫کیه؟
‫آدیتی‌ام.
‫بابا کجاست؟
‫داره نفس می‌کشه،
‫ولی زندگی نمی‌کنه.
‫کاری که کردی باعث شد سکته قلبی کنه. ‫الان تو بیمارستانه.
‫دکترا میگن ‫نجات دادنش سخته.
‫چی؟ ‫ها؟
‫بابا؟!
‫منظورت چیه؟
‫خواهش می‌کنم. باید با بابام حرف بزنم.
‫می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫اون یه دختر به اسم آدیتی داشت.
‫ولی الان مرده.
‫برامون مهم نیست کجاست ‫یا اصلاً زنده‌ست یا نه.
‫هی!
‫آدیتی!
‫صبر کن. ‫از اینجا به بعدشو من میام.
‫ها!
‫بین این همه جا، ‫می‌تونستی یه جای دیگه بیفتی.
‫حتماً باید می‌افتادی رو چادر من، ‫نه؟
‫به خاطر همون عذاب وجدان، خونه‌ام رو ول کردم ‫و دارم نقش دکترت رو بازی می‌کنم.
‫نه، نه. ‫بهم دست نزن!
‫تو کی هستی؟
‫چرا من اینجام؟
‫- هی، صبر کن. باید دراز بکشی. ‫- بهم بگو!
‫- وایسا! کجا داری میری؟ ‫- نه، بهم دست نزن.
‫خواهش می‌کنم، تمومش کن.
‫نه، بس کن!
‫هی، تو اجازه نداری بری تو آی‌سی‌یو. ‫خواهش می‌کنم، به حرفم گوش کن.
‫- هی، وایسا. ‫- نه، ولم کن.
‫ولم کن.
‫- بذار برم! ‫- آدیتی...
‫- تو زخمی شدی. ‫- آدیتی، چی شده؟
‫نباید می‌اومدی اینجا. ‫برگرد.
‫- آقا، بذارین باهاش حرف بزنم. ‫- ولم کن!
‫- باید استراحت کنی. ‫- تو کی هستی؟
‫این همون کسیه که نجاتت داده.
‫اسم منو از کجا می‌دونی؟
‫به خاطر اونه که الان زنده‌ای.
‫این همونیه که ‫منو نجات داد؟
‫تو کی هستی؟
‫تو کی هستی؟!
‫من چطوری اومدم اینجا؟
‫آدیتی...
‫تو اومدی اینجا که با آری برای ‫یه مسابقه موسیقی تو اسکاتلند دیدار کنی.
‫آری؟
‫اون دیگه کیه؟
‫بابای من کجاست؟
‫آدیتی، تو برخلاف میل ‫پدرت اومدی اینجا.
‫حتی عروسی خودت رو هم به هم زدی.
‫چی؟
‫یعنی بدون رضایت پدرم ‫اومدم اینجا؟
‫به خاطر آری اومدی.
‫ولی اون بهت خیانت کرد، و ‫پدرت هم طردت کرد.
‫اینقدر به هم ریختی که ‫از یه صخره پریدی پایین.
‫- منم برای اینکه نجاتت بدم... ‫- من می‌خواستم خودمو بکشم؟!
‫منم پریدم.
‫مجبور نیستم زنده بمونم.
‫نیازی ندارم که زنده باشم.
‫می‌خوام برم.
‫- آدیتی! دکتر... ‫- می‌خوام خودمو بکشم.
‫- دکتر، خواهش می‌کنم یه کاری کنید. ‫- نمی‌خوام زنده باشم.
‫خواهش می‌کنم، آروم باش. ‫باید ریلکس کنی.
‫بذار برم.
‫آسیب شدید به سر باعث ‫اختلال در هیپوکامپ شده.
‫و این یعنی چی؟
‫اون دچار ‫یادزدودگی پیش‌گستر شده.
‫به خاطر سقوط، ‫لوب گیجگاهی آسیب دیده.
‫هیچ چیز جدیدی یادش نمی‌مونه.
‫هر روز براش یه روز جدیده.
‫و شما...؟
‫ما بهش نزدیکیم.
‫خانواده‌اش چی؟
‫- خانواده‌اش... ‫- اونا تو هند هستن.
‫بهشون بگید فوراً بیان اینجا. ‫وضعیتش بحرانیه.
‫منظورش از یادزدودگی چی بود؟
‫من اصلاً از این چیزا سر در نمیارم.
‫شماها بودین که افتادین رو چادر من. ‫من کاری نکردم.
‫من اینجا یه فروشگاه بزرگ دارم.
‫از نظر مالی کمک می‌کنم،
‫ولی لطفاً پای منو ‫به مسائل پلیسی باز نکنید.
‫حوصله بازجویی و ‫اینجور چیزا رو ندارم.
‫ای وای من!
‫خانواده‌اش کجان و ‫کِی میان؟
‫دکتر...
‫یه مشکلی هست.
‫مشکل چیه؟
‫اون تمام امیدش به زندگی رو از دست داده.
‫بیمار باید ‫برای درمان همکاری کنه.
‫هر جور شده، با پدر و مادرش تماس بگیرید.
‫فقط اون موقع است که می‌تونیم ‫درمان رو درست پیش ببریم.
‫الو، عمو جان؟
‫- الو. ‫- خاله...
‫- شما کی هستین؟ ‫- من دوست آدیتی‌ام.
‫آدیتی...
‫تصادف کرده.
‫پسرم، شماره رو ‫اشتباه گرفتی.
‫ما دختری به اسم آدیتی نداریم.
‫کسی که اصلاً وجود نداشته، ‫زنده بودنش یا مردنش مگه فرقی هم می‌کنه؟
‫لطفاً دیگه با این شماره تماس نگیر ‫که سراغش رو بگیری.
‫من کجام؟
‫- تکون نخور. لطفاً آروم باش. ‫- اینجا چه خبره؟
‫فقط بهم بگو. ‫بهم دست نزن.
‫- خواهش می‌کنم، نه. ‫- هول نکن. سعی کن درک کنی.
‫می‌خوام برم. ‫می‌خوام از اینجا برم.
‫آدیتی، ما برای یه مسابقه موسیقی ‫اومدیم اسکاتلند.
‫مسابقه؟
‫- آره. ‫- تو کی هستی؟
‫چرا باید با تو بیام؟
‫چون...
‫ما عاشق همیم.
‫من عاشق تو بودم؟
‫نمی‌دونم بهش چی گفتی یا چیکار کردی.
‫ولی الان آروم و پایداره.
‫لطفاً همین رویه رو ادامه بدین. ‫بهترین درمان همینه.
‫عجب، داری همه این کارا رو برای دختری می‌کنی ‫که هیچ‌وقت حتی دوستت هم نداشته.
‫دکتر گفت حتی یه تلنگر کوچیک هم ‫می‌تونه خاطرات گذشته‌اش رو برگردونه.
‫برای همین دارم می‌برمش ‫کلاس موسیقی.
‫وقتی حافظه آدیتی برگرده،
‫باید تو اون مسابقه شرکت کنه.
‫و بعدش، صحیح و سالم ‫برمی‌گردونمش پیش پدرش.
‫خودت چی؟
‫و اینم صدای آلارم.
‫میرم گوشی پزشکی و روپوشم رو بیارم.
‫لعنت به این شانس من!
‫فوق‌العاده بودین بچه‌ها. ‫خیلی خوشم اومد.
‫نفر بعدی، لطفاً.
‫سلام، ما از هند اومدیم.
‫- آلن نوازنده درامز. ‫- سلام.
‫عمر نوازنده کیبورد.
‫خواننده اصلیمون، آنجو.
‫منم آری، نوازنده گیتار و خواننده.
‫عالیه بچه‌ها. ‫شروع کنید.
‫یالا یالا، سلام سلام ‫بشینید که نمایش شروع میشه!
‫بیت فولک رو بگیرید، ریتم رو حس کنید
‫صبر کن، صداش فرق می‌کنه. ‫مگه نه؟
‫مطمئنی این همون دختره‌ست؟
‫پسر خاله‌ام، یه پسر بانمک ‫آهنگ این دختر رو همون موقع بگیرید!
‫وایسید، وایسید!
‫ما عذر می‌خوایم بچه‌ها.
‫راستش، صدای خواننده زنی که ‫برامون فرستاده بودین با صدای ایشون هم‌خونی نداره.
‫اون یکی دختر کجاست؟
‫خانم، راستش حالش خوب نبود. ‫برای همین نتونست باهامون بیاد.
‫ما گروه شما رو فقط به خاطر ‫جادوی اون صدا انتخاب کردیم.
‫اگه اون نمیاد،
‫باید در مورد انتخاب شما تجدید نظر کنیم.
‫آقا، خواهش می‌کنم.
‫خیلی متأسفم بچه‌ها.
‫باید برید.
‫آقا، خواهش می‌کنم.
‫شرمنده‌ام، بچه‌ها. ‫شاید دفعه بعد، اون دختر رو هم با خودتون بیارید.
‫بی‌خیالش شو، پسر.
‫چرا اینقدر به هم ریختی؟
‫همیشه مسابقات دیگه‌ای هم هست ‫که بتونیم جادومون رو نشون بدیم.
‫هی!
‫این همه روز تلاش سخت ‫به خاطر همین فرصت بود.
‫اون جلسات تمرین یادت رفته؟
‫این رؤیای منه.
‫اصلاً چرا باید کسی رو با خودمون می‌آوردیم ‫که خوندن بلد نیست؟
‫همونجا وایسا.
‫جوری حرف می‌زنی انگار آهنگِ خودت بوده.
‫تو آهنگِ آدیتی رو فرستادی که انتخاب بشی.
‫و حالا اینجا وایسادی و مثل قدیس‌ها حرف می‌زنی.
‫هی، تو اصلاً از موسیقی چی می‌فهمی؟
‫اصلاً می‌دونی آهنگسازی یعنی چی؟!
‫جرئت نکن صداتو ‫برای من ببری بالا!
‫من آدیتی نیستم که ‫مثل یه سگ کوچولو دورت بپلکم.
‫- پس، گمشو. ‫- خودت گمشو.
‫آری، آروم باش.
‫فقط گمشو.
‫داری چیکار می‌کنی، آری؟
‫لعنت بهش!
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫می‌خوای برم دوباره باهاش حرف بزنم؟
‫حرف زدن باهاش فایده‌ای نداره. ‫گوش نمیده.
‫آره.
‫هیچ کاریش نمیشه کرد.
‫دوباره بهت زنگ می‌زنم.
‫- آری؟ ‫- بله؟
‫من پدر آدیتی هستم.
‫بگو. عمو.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم که آدیتی هر روز به نامادریش زنگ می‌زنه.
‫ولی همیشه دعواش می‌کنن و گوشی رو روش قطع می‌کنن.
‫از وقتی تو بیمارستان بستری شدم.
‫نمی‌تونم بهش دسترسی داشته باشم.
‫عمو...
‫نمی‌فهمم داری سعی می‌کنی چی بگی.
‫آدیتی...
‫عروسیش رو ول کرد. ما رو جا گذاشت.
‫و برگشت فقط برای اینکه با تو باشه.
‫همون لحظه‌ای که بهت نیاز داشت. ما هم داشتیم.
‫پس.
‫رویای تو همه‌اش درباره گروه، موسیقی و کنسرت‌هاست. درسته؟
‫منم می‌تونم رویات رو برآورده کنم.
‫برش گردون هند.
‫متوجه نمیشم.
‫آدیتی اینجاست؟
‫آدیتی پیش توئه.
‫لطفاً.
‫برش گردون.
‫عمو؟
‫باور دارم که میاریش اینجا.
‫الو؟
‫آری؟
‫اونجایی؟
‫الو؟
‫آری؟
‫- هی! ‫- ببخشید.
‫حواست رو جمع کن.
‫آدیتی!
‫هی!
‫هی. وایسا.
‫آدیتی. صبر کن!
‫CV 67 ZBE.
‫آری؟
‫چرا تماس قطع شد؟
‫عمو.
‫من آدیتی رو میارم خونه!
‫من واقعاً عاشقت بودم؟
‫من اول پیشنهاد دادم یا تو؟
‫- تو دادی. ‫- من دادم؟!
‫اگه ما عاشق هم بودیم.
‫قطعاً خیلی به هم نزدیک بودیم.
‫حتماً کلی عکس گرفتیم.
‫عکسی داری؟
‫گوشیت رو بده به من.
‫بدش به من.
‫درش بیار.
‫باز کن.
‫بازش کن.
‫اوه خدای من!
‫آره!
‫نون؟
‫صبر کن. نه!
‫آدیتی. دست نگه دار.
‫می‌دونم از دستم عصبانی هستی.
‫نباید ولت می‌کردم.
‫- تو چطوری اومدی اینجا؟ ‫- تو کی هستی؟
‫اسمم رو از کجا می‌دونی؟
‫سیدارت...
‫این کیه؟ ‫اسمم و همه‌چیز رو می‌دونه؟
‫من کی‌ام؟!
‫اون کیه؟!
‫اون دوست‌پسرمه. سیدارت.
‫دوست‌پسر؟
‫ما اینجا زندگی می‌کنیم.
‫با هم زندگی می‌کنین؟!
‫آره.
‫کی گفته اون دوست‌پسرته؟
‫خودش گفت.
‫آدیتی. من دوست‌پسرت هستم.
‫سیدارت. این یارو کیه؟
‫چرا می‌گه دوست‌پسر منه؟
‫من کی‌ام؟ ‫جدی؟
‫هی. اصلاً تو کی هستی؟
‫چطور می‌تونی دوست‌پسرش باشی؟
‫می‌زنم تو اون صورت از خود راضیت!
‫الو! داری چیکار می‌کنی؟
‫سیدارت. بهش بگو کی هستی!
‫عکس‌های دو نفره‌مون رو بهش نشون بده.
‫اون این کار رو نمی‌کنه. ‫ولی من می‌کنم.
‫نگاه کن. ‫می‌بینی؟
‫اینو ببین.
‫می‌فهمی؟
‫ببین چقدر به هم نزدیک بودیم.
‫تو. یه نگاهی بنداز.
‫تماشا کن ببین چه بلایی سرت میاد.
‫این ماییم. در حال رقصیدن تو کنسرت.
‫یه ثانیه.
‫رقص. ریتم‌ها. ‫پاها بالا. پاها پایین.
‫ریتم‌ها. پاها بالا. پاها پایین.
‫هان؟
‫می‌دونم از دستم عصبانی هستی.
‫- ولی اون نیازی نیست دوست‌پسرت باشه. ‫- هول نکن.
‫این گیج‌بازی‌ها چیه؟ ‫چرا نون بیرونه؟
‫این گدا کیه؟
‫دکتر. اینجا چه خبره؟
‫- تو گفتی سیدارت دوست‌پسر منه. ‫- آره.
‫و حالا اینم داره به خودش همین رو می‌گه.
‫این‌طوره؟
‫تو کی هستی که یه همچین حرفی می‌زنی؟
‫من دوست‌پسرشم. پس اینو گفتم.
‫نگاه کن.
‫اوه!
‫این اونه؟
‫بله. آقا. ‫خودشونه.
‫پس. تو اونی؟
‫دکتر. خیلی گیج‌کننده است.
‫نه. نه. ‫هیچ. گیج‌بازی در کار نیست.
‫حالا همه‌چیز واضحه.
‫ببین...
‫اون دوست‌پسرته. ‫گدا نیست.
‫چی داری می‌گی. دکتر؟
‫صبح یه چیزی گفتی. ‫و حالا داری یه چیز دیگه می‌گی.
‫اون فقط قدم اول درمان بود.
‫درمان؟ ‫برای چی؟
‫آدیتی تصادف کرده.
‫پس. تو این بیمارستانه چون ‫داره درمان می‌شه.
‫- بیمارستان؟ ‫- آره.
‫خونه‌ای که تبدیل به بیمارستان شده.
‫من دکتر پال مانیکام هستم. ‫دورکار.
‫- پس. اون کیه؟ ‫- کی؟
‫اون؟
‫اون سیدارته. ‫دکتر سیدارت.
‫داره نقش دوست‌پسر آدیتی رو بازی می‌کنه.
‫بله.
‫دوست‌پسر؟ ‫چرا؟
‫اون بخش دوم درمانه.
‫چه چرت‌وپرت‌هایی داری می‌گی؟
‫حالش خوبه. ‫با خودم می‌برمش.
‫بیا بریم. آدیتی.
‫نه.
‫آدیتی الان بیمار منه.
‫نمی‌تونی هر وقت خواستی ‫همین‌طوری ببریش بیرون.
‫اینجا بیمارستانه ‫یا مهمان‌سرا؟
‫ببخشید. دکتر.
‫مجبور نیستم به هر چی می‌گی گوش بدم.
‫بهم گفتی دکتر. درسته؟
‫- نگفتی؟ ‫- چرا.
‫پس. باید به حرفم گوش بدی.
‫یه نگاه بنداز...
‫به این همه برف!
‫اگه تو این برف قدم بذاره بیرون.
‫ممکنه هیستری، دیفتری، پیلری، بلغاری، سیبری، مالاریا بگیره.
‫داری با جونش بازی می‌کنی؟
‫اگه از حضانت یه دکتر خارجش کنی ‫و به زور ببریش.
‫می‌دونی طبق بخش ان‌اچ۴۵ ‫قانون مجازات هند، این یه جرمه؟
‫دکتر. اون تو هنده. درسته؟
‫مگه هندی نیستی؟!
‫- چرا. ‫- پس. صدق می‌کنه.
‫کی می‌تونم آدیتی رو با خودم ببرم؟
‫اگه می‌خوای ببریش. ‫چیزهای زیادی هست که باید در نظر بگیری.
‫اول باید بخوابه. ‫شب باید بگذره. بعدش بیدار می‌شه.
‫فقط اون‌موقعه که اوضاع رو به راه می‌شه.
‫چطور می‌تونم آدیتی رو نبینم؟
‫سوال خوبیه.
‫بیا.
‫مهمان‌هایی که به ملاقات بیماران میان، ‫یه اتاق جداگانه برای موندن دارن.
‫می‌تونی بری اونجا و استراحت کنی.
‫- دکتر سید. ‫- بله. دکتر.
‫وقت استراحت بیماره.
‫داروش رو بده و ‫مطمئن شو که می‌خوابه.
‫- آدیتی؟ ‫- نه!
‫اتاقت از این طرفه.
‫نه...
‫حمام هم داره.
‫آدیتی.
‫مراقب باش.
‫بازیت رو دوست داشتم.
‫می‌تونی برای آینده‌ی بهتر بازیگری رو امتحان کنی.
‫حالا. می‌تونی بری.
‫لطفاً بیا.
‫دکتر.
‫خیلی گیج شدم.
‫نمی‌دونم چی رو باور کنم ‫و چی رو نه.
‫زیاد بهش فکر نکن.
‫یه کم بخواب. ‫و همه‌چیز درست می‌شه.
‫فردا. می‌تونی ‫با دوست‌پسرت بری.
‫من کجام؟ ‫شماها کی هستین؟
‫اوه. نه. ‫وقتشه.
‫هول نکن. ‫هول نکن.
‫بیا. بیا. ‫بیا.
‫ممنون. دکتر.
‫بیا. بیا. بیا.
‫هی! ‫سلام. شما کی هستین؟
‫آدیتی. چت شده؟
‫- دکتر پال. دکتر. ‫- سید.
‫آدیتی می‌پرسه من کی‌ام.
‫اون کیه. سیدارت؟ ‫چرا داره بهت می‌گه دکتر؟
‫بیمار بیداره. درسته؟
‫- بله. دکتر. ‫- بله. دکتر.
‫مگه آدیتی بیمار نیست؟
‫من اینجا دکترم.
‫پس. من باید بگم بیمار کیه.
‫دکتر. چرا داری منو گیج می‌کنی؟
‫چرا آدیتی نمی‌تونه منو بشناسه؟
‫منم دارم همینو ازت می‌پرسم.
‫می‌تونی بهم بگی تو کی هستی؟
‫اوه. بهت نشون می‌دم کی‌ام.
‫نگاه کن.
‫- خوب نگاه کن! ‫- چرا اینقدر می‌چرخه؟
‫چرا داری اینا رو به من نشون میدی؟
‫این کیه؟
‫اوه خدای من! ‫این از کجا اومد؟
‫عکسای ما کجان؟
‫فقط اگه عکسی داشته باشه نشون میده.
‫اونجا بود.
‫اگه داشت، ‫نشون می‌داد.
‫الان اونجا نیست.
‫آره، نیست.
‫دکتر، چی شد؟
‫داره چی میگه؟
‫دوست‌دخترش تصادف کرد.
‫و نتونست نجاتش بده، حتی ‫بعد از اینکه رسوندش بیمارستان.
‫اون خیلی عذاب کشید.
‫منظورم اینه که تو رنج و عذاب غرق شد.
‫و عقلش رو از دست داد.
‫- کی از دست داد؟ ‫- تو!
‫من عقلم رو از دست ندادم.
‫شماها شبیه کلاهبردارایین!
‫آدیتی، حرفشون رو باور نکن.
‫من به عمو زنگ می‌زنم.
‫می‌فهمی قضیه از چه قراره.
‫زنگ زدن به عموت ‫چطور بهش کمک می‌کنه که بفهمه؟
‫- شماره‌اش کجاست؟ ‫- اگه بود نشون می‌داد.
‫اوه، اونم پاک کردین؟
‫آدیتی، خواهش می‌کنم، حرفشون رو باور نکن.
‫این حرکت یادت میاد؟
‫ضرب. بالا. پایین.
‫- ضرب. بالا. پایین-- ‫- خوبه.
‫اگه بری مرکز شهر و این‌طوری برقصی، ‫یه چند پوندی کاسب میشی.
‫- دارین چیکار می‌کنین آقا؟ ‫- تو بیمار منی.
‫تو برای درمان اومدی اینجا.
‫بخش سی. ‫بیمار شماره ۱۱.
‫- آمپول رو آوردی؟ ‫- آقا، تو جیبتونه.
‫این‌طوره؟
‫آقا!
‫هی، ولم کن.
‫محکم بگیرش.
‫نذار بره!
‫محکم بگیر.
‫آقا، همین الان بهش تزریق کن.
‫- کلروفرم آماده‌ست؟ ‫- کلروفرم؟
‫هی، داره فرار می‌کنه.
‫ندو. ‫همونجا وایسا.
‫وایسا.
‫برو مرد.
‫آدیتی، بیا.
‫من می‌دوم. دنبالم بیا.
‫آقا، بگیرش. داره در میره.
‫آدیتی، بیا.
‫هی، وایسا.
‫- همونجا وایسا. ‫- بگیرش!
‫باید بهش تزریق کنیم. ‫بگیرش!
‫سریع!
‫آدیتی، مراقب خودت باش.
‫برمی‌گردم.
‫در رفت؟
‫آقا، از اونجایی که اومده بود دنبال آدیتی، ‫مطمئناً دوباره برمی‌گرده.
‫امن نیست که اون اینجا بمونه.
‫پس یه کاری کن.
‫تا فردا برین یه جای دیگه.
‫مهمان‌خونه دوستم ‫تو ادینبورگه.
‫جفتتون برین اونجا.
‫اگه برگشت، ‫من به حسابش می‌رسم.
‫باشه آقا.
‫- الو؟ ‫- الو.
‫عمو!
‫- منتظر تماست بودم. ‫- با آدیتی حرف زدی؟
‫شماها کی برمی‌گردین؟
‫- عمو، آدیتی تصادف کرده. ‫- چی؟
‫- تصادف؟! ‫- بله عمو.
‫مشکل حافظه پیدا کرده.
‫حتی من رو هم نمی‌شناسه.
‫مشکل حافظه؟!
‫چی داری میگی؟
‫دو تا غریبه اون رو پیش خودشون ‫نگه داشتن و اذیتش می‌کنن.
‫وقتی سعی کردم برم پیشش، ‫من رو فراری دادن.
‫این مزخرفات چیه؟
‫کی اون رو پیش خودش نگه داشته؟
‫گوش کن، هر کاری دلت می‌خواد بکن.
‫ولی آدیتی رو از دستشون نجات بده و ‫ببرش یه جای امن.
‫هزینه‌اش مهم نیست. ‫من حلش می‌کنم.
‫ببین، من با پرواز بعدی ‫میام اسکاتلند.
‫خوب به حرفم گوش کن.
‫اون باید تو یه جای امن باشه. ‫فهمیدی؟
‫باشه عمو.
‫- هاریچاندران؟ ‫- آری!
‫ببخشید.
‫ببخشید، آدرس رو اشتباه اومدم!
‫هی، نه، نه. ‫صبر کن، صبر کن.
‫من فقط تو گوگل سرچ کردم و ‫به شما زنگ زدم.
‫آژانس آرنولد؟
‫بله.
‫انگلیسی نه.
‫انگلیسی بلد نیستی؟
‫من.
‫هاریچاندران.
‫- آری. ‫- هاریچاندران؟
‫آری؟
‫هاریچاندران! ‫آری!
‫آره، منم.
‫بدش به من.
‫ده هزار تا واسه سر. ‫بیست هزار تا واسه دست‌ها.
‫و سی هزار تا واسه پاها؟!
‫کشتن نه، فقط آدم‌ربایی!
‫چی؟
‫دختر.
‫بلند کردن.
‫آدم‌ربایی!
‫چی؟
‫این رو بگیر.
‫بیا اینجا.
‫آدم‌ربایی. ‫آدم‌ربایی!
‫- آدم‌ربایی! ‫- آره.
‫باشه. بیا.
‫آدم‌ربایی حله؟
‫پنجاه هزار تا.
‫سی هزار تا واسه کشتن. ‫اما پنجاه هزار تا واسه آدم‌ربایی؟
‫- آره یا نه؟ ‫- آره!
‫فوریه؟
‫دستشویی اونجاست. ‫برو کارت رو بکن و برگرد.
‫بچه‌ها، بیاین.
‫هی، هی.
‫- پول! ‫- پول!
‫پول؟
‫عمو فردا میاد.
‫- پول. ‫- پیش‌پرداخت.
‫پیش‌پرداخت!
‫پیش‌پرداخت؟
‫آره، پیش‌پرداخت.
‫شمردن ۱۶ پوند چقدر طول می‌کشه؟
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫آره.
‫آره، آره.
‫برو کنار، برو کنار.
‫نه. اون نه!
‫بیا.
‫آروم بیا.
‫بیا کمکم کن.
‫- هی! ‫- ساکت، صدات رو بیار پایین.
‫اوه!
‫پودا.
‫چی؟
‫پودا یعنی ممنون.
‫ممنون! ممنون!
‫آره.
‫زبان متفاوته.
‫تو هند، ‫زبان بدن هم متفاوته.
‫هی، صبر کن!
‫فقط دختره رو بلند می‌کنیم.
‫تخت رو که بلند نمی‌کنیم.
‫خدای من! اینا که فقط بالشن. ‫دختره کجاست؟
‫کجا رفت؟ ‫اینجا نیست.
‫دختری در کار نیست، پولی هم در کار نیست. ‫برین بگردین!
‫آدیتی...
‫آری.
‫لطفاً هول نکن. ‫من همه‌چیز رو برات توضیح میدم.
‫به سیدارت یا اون دکتره اعتماد نکن.
‫به بابات زنگ می‌زنم. ‫اون همه‌چیز رو برات توضیح میده.
‫لطفاً هول نکن.
‫هی، داری چیکار می‌کنی؟
‫کلروفرم.
‫برو گمشو.
‫- ممنون، بیاین بچه‌ها. ‫- ممنون!
‫هی، نکن!
‫تو هم با اونایی؟
‫داد نزن!
‫برو، برو. ‫ببرش.
‫آره!
‫هی، آدیتی!
‫آدیتی!
‫آدیتی...
‫هی!
‫- برو، برو. سریع، سریع! ‫- وایسا! ماشین رو نگه دار.
‫هی، چی شد؟
‫- آقا، هاریچاندران آدیتی رو دزدید. ‫- چطوری اتفاق افتاد؟
‫آقا، با چند تا مرد اومد ‫و اون رو برد.
‫نگران آدیتی‌ام. ‫وقتی بیدار بشه خیلی می‌ترسه.
‫نگران نباش. ‫من ماشین رو میارم.
‫می‌تونیم بهشون برسیم.
‫بیا، بیا.
‫بله.
‫ببخشید.
‫کیه؟
‫- اون دوست‌دخترمه. ‫- چی شده؟
‫- خوابیده. ‫- چرا دارن می‌برنش؟
‫تالاتو. رسم هندی‌هاست.
‫می‌خوابوننش، ‫مثل لالایی خوندن.
‫درسته.
‫- رزرو به اسم کیه؟ ‫- هاریچاندران.
‫هاریچاندران. آری.
‫- هاریچاندران. آری. ‫- آره.
‫درسته. باشه.
‫کارت اعتباری؟
‫- آره. ‫- ممنون.
‫بسیار خب! اتاقتون ‫همین گوشه‌ست. باشه؟
‫- از اقامتتون لذت ببرین. ممنون. ‫- ممنون.
‫ببخشید؟
‫بیعانه؟
‫عمو میاد. ‫فردا پول میده.
‫فردا.
‫مطمئن نیستم کدوم سمتی ‫رفتن.
‫ببخشید؟
‫شما یه ماشین نه نفره خاکستری ‫ندیدین که از این طرف بره؟
‫نه، متاسفم.
‫هی، وایسا.
‫همینه. ‫لطفاً، یکم بزن عقب.
‫آره، نگه دار.
‫نگاه کن.
‫با چک کردن دوربین‌های مداربسته تو انتهای هر خیابون،
‫می‌تونیم ردیابی کنیم ماشین کجا رفته.
‫این تنها راه پیدا کردنشونه.
‫ممنون!
‫برو، برو.
‫ممنون.
‫بخواب. بخواب.
‫اوکی، ممنون.
‫- پودا. پودا. ‫- آره. پودا.
‫آره! پودا. پودا.
‫پودا. ‫شب بخیر!
‫چطور اینجا هیچ دوربین مداربسته‌ای نیست؟
‫- برو بیرون. ‫- نه.
‫شما کی هستین؟ ‫این مردا کی‌ان؟
‫اینجا کجاست؟
‫- عزیزم. آروم باش. ‫- بهم میگی «عزیزم»؟ چطور جرئت می‌کنی!
‫عزیزم، لطفاً آروم باش. ‫تو تصادف کردی!
‫مشکل حافظه پیدا کردی.
‫ما تو اسکاتلندیم.
‫ما تو اسکاتلندیم؟!
‫چرا من باید با تو باشم؟
‫- بابام کجاست؟ ‫- بابا! آره، وایسا.
‫الان با بابات تماس تصویری می‌گیرم.
‫با بابات حرف بزن، ‫همه‌چیز رو می‌فهمی.
‫عمو، آدیتی بیدار شد.
‫منو نمی‌شناسه. ‫عمو...
‫گوشی رو بده به آدیتی.
‫باباته.
‫الو، بابا. ‫تو کجایی؟!
‫من چطوری سر از اسکاتلند درآوردم؟
‫آدیتی، لطفاً آروم باش.
‫چیزی نیست، یه تصادف کوچیک کردی.
‫واسه همینه که حافظه‌ت ‫یکم مختل شده. همین.
‫حافظه‌م آسیب دیده؟
‫آره، عزیزم. ‫اما نگران نباش.
‫برای همین دارم میام که ‫ببرمت خونه.
‫تا اون موقع، ‫پیش هاریچاندران امن بمون.
‫- هاریچاندران؟ ‫- آره، عزیزم.
‫اون دوست‌پسره.
‫تو با اون رفتی اسکاتلند.
‫چی داری میگی، بابا؟
‫اون دوست‌پسرمه؟!
‫- آره! ‫- آره.
‫بهش اعتماد کن.
‫تا من برسم اونجا، پیشش بمون.
‫فقط به اون اعتماد کن. ‫باشه؟
‫من تو فرودگاهم.
‫زود میرسم اونجا.
‫نگران نباش. صبح اونجام.
‫ببخشید، ما صدای جیغ یه دختر رو شنیدیم.
‫می‌خوایم فوراً ببینیمش.
‫- ببخشید، کی جیغ زد؟ من نمی‌دونم. ‫- خانم، جونش در خطره.
‫چهارتا مرد گنده با کت و شلوار مشکی دزدیدنش. ‫لطفاً، کمک کنین نجاتش بدیم.
‫تو بعد از تصادف همه‌چیز رو فراموش کردی. ‫قسم می‌خورم!
‫آدیتی، من دوست‌پسرتم.
‫لطفاً، حرفمو باور کن.
‫لطفاً.
‫می‌خوام با بابا حرف بزنم.
‫همینو می‌خوای؟
‫آقا، اون گوشی دلیله‌شه.
‫اون داره ازش استفاده می‌کنه تا آدیتی رو مجبور کنه ‫با پدرش حرف بزنه و همه‌چیز رو مدیریت کنه.
‫همونطور که گفتم، باید اون گوشی رو ‫می‌نداختیم تو رودخونه.
‫هیچ‌وقت گوش ندادی.
‫الان چیکار کنیم، آقا؟
‫بدون اون گوشی، اون هیچی نیست.
‫شارژ...
‫هی!
‫گوشی، شارژ. ‫شارژ نداره.
‫تو اتاق شارژش کن. ‫باشه؟
‫بفرما. ‫کلید اتاق.
‫برو یه کاپ‌کیک دیگه بردار.
‫دفعه قبل که تو روسیه بودم، ‫آقای پوتین منو به یه مهمونی ودکا دعوت کرد.
‫- آقا، داره با گوشی میره. ‫- تو همینجا بمون، ممکنه بشناسنت.
‫چیکار می‌تونم براتون بکنم؟
‫کی... شما... هاه!
‫من، روم سرویس.
‫اوه، باشه.
‫ممنون.
‫آری...
‫واقعاً عاشقت بودم؟
‫باشه، ببخشید.
‫بخور.
‫آدیتی، گوش کن. ‫بابا فردا میاد، درسته؟
‫هول نکن.
‫آه، تماس تصویری. ‫یه ثانیه.
‫در بازه.
‫گوشی کجاست؟
‫در باز بود!
‫همونجا بود.
‫نگاه کن!
‫آره!
‫- دقیقاً گذاشتمش همونجا. ‫- مطمئنی؟
‫هی! اینجا چه خبره؟
‫اینطوری دور هم جمع نشین انگار کنفرانسه!
‫کجاست؟ ‫گوشیم کجاست؟
‫نمی‌دونم!
‫گوشیم کجاست؟
‫هاریچاندران، آری.
‫ما رو ببخش!
‫هاریچاندران، آری.
‫ما رو ببخش!
‫هاریچاندران، آری.
‫- ما رو ببخش! ‫- می‌تونم از گوشی استفاده کنم؟
‫سلام، آقا! اون در واقع گوشی منه، ‫و پیش شماست.
‫نمی‌دونم کی هستی ‫یا کجایی،
‫اما میشه لطفاً تحویلش بدی ‫به هتل سورن کسل؟
‫خیلی فوریه!
‫هی، هاریچاندران.
‫وایسا، تویی!
‫تو این کارو کردی؟ ‫با اون دکتر قلابیت؟
‫من گذاشتم تو و آدیتی با هم باشین ‫چون فکر می‌کردم پسر خوبی هستی.
‫تو کی هستی که تصمیم بگیری ‫ما می‌تونیم با هم باشیم یا نه؟
‫هی...
‫لحظه‌ای که به کسی که ‫بهت اعتماد داشت خیانت کردی،
‫من تصمیممو گرفتم.
‫تا زمانی که زنده‌م...
‫مهم نیست چقدر تلاش کنی، ‫یا هر کس دیگه‌ای بکنه.
‫آدیتی هیچ‌وقت مال تو نمیشه.
‫شاید تونسته باشی گوشیم رو بگیری، ‫اما هیچ‌وقت آدیتی رو به دست نمیاری.
‫- فردا صبح می‌بینیم. ‫- خواهی دید!
‫انگار فردا صبح می‌فهمم. ‫چیو بفهمم؟
‫اوه، نه! اوه، نه! ‫نوچه‌ها، آماده شین!
‫چرا همه‌تون دارین به من زل می‌زنین؟
‫آدیتی...
‫خوابت نبره!
‫باشه، باشه.
‫چرا؟
‫اگه خوابت ببره، ‫همه‌چیز رو فراموش می‌کنی.
‫بدون گوشیم، نمی‌تونم صبح به پدرت زنگ بزنم ‫و آرومت کنم.
‫آره، آره.
‫پس، لطفاً، نخواب.
‫آری، همچین اتفاقی نمیفته.
‫خسته‌م.
‫- اما سعی می‌کنم نخوابم. ‫- نه سعی، نه سعی، نه سعی.
‫نباید بخوابی، همین.
‫باشه، باشه، باشه، باشه، باشه.
‫چیکار کنم که بیدار بمونی؟
‫- موسیقی؟ ‫- موسیقی!
‫هی، اوتاراکند، ‫گیتار رو بده به من.
‫گیتار، گیتار.
‫آره.
‫خوندن، خوندن.
‫هی، من یه راک‌استارم. ‫خواننده!
‫شماها، دلقکا!
‫چرت و پرت، هیچ درکی از موسیقی ندارن.
‫باشه.
‫ماه لطیف نورش رو می‌بارونه
‫قلبمو لمس می‌کنه، غرق نورش می‌کنه
‫یه ابر سرگردون شروع می‌کنه به خواب دیدن
‫در حالی که آسمون با ‫نور جشن می‌درخشه
‫- آری. ‫- هاه!
‫- این آهنگ مورد علاقه‌مه. ‫- هاه!
‫همونی که پخش می‌کنم تا کمکم کنه بخوابم.
‫وایسا، نه! ‫بیا کنسلش کنیم.
‫شاید یه چیز شاد؟
‫شاد؟
‫سریع‌تر. سریع‌تر.
‫- سریع‌تر. سریع‌تر. ‫- سریع‌تر. سریع‌تر.
‫- یه دقیقه. ‫- آره.
‫یه دقیقه.
‫آهنگ رو پخش کن!
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫اینجا چه خبره؟ ‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫وایسا. نه، نه، نه. ‫وایسا!
‫همین الان دارم بهت میگم. ‫بیشتر از این بشه، زنگ می‌زنم پلیس.
‫نه، به پلیس زنگ نزن. ‫خاموشش می‌کنم.
‫باشه، باشه. ‫برو کنار.
‫خانم، خاموشه. ‫ببین، موسیقی نیست.
‫- ممنون. ‫- آره، اینطوری بهتره.
‫آدیتی، لطفاً این کارو نکن.
‫برو!
‫خیلی خب! ما می‌کشیم عقب.
‫آدیتی، لطفاً. ‫لطفاً، نخواب.
‫- خوابم میاد، آری. ‫- اوه نه، الان چیکار کنم؟
‫- می‌تونم یه فنجون قهوه بخورم؟ ‫- قهوه!
‫آره!
‫قهوه. قهوه.
‫اشانتیونه؟
‫- اشانتیونه. ‫- اوه، ممنون.
‫حرفشم نزن.
‫قهوه؟ ‫کی سفارش دادی؟
‫قهوه. قهوه.
‫ببین، چقدر سریع. ‫قهوه.
‫- آره، لطفاً نخواب. ‫- ممنون.
‫- آبمیوه؟ ‫- اشانتیونه.
‫مجانیه؟ ‫پس، بیا بنوشیم.
‫بنوش.
‫به سلامتی.
‫- به سلامتی. ‫- به سلامتی.
‫آبمیوه تازه.
‫خوابت که نمیاد، نه؟
‫نخواب.
‫ادامه بده، بنوش.
‫پسرا!
‫پسرا؟!
‫همین آبمیوه‌ست؟
‫اون...
‫آب‌پرتقال.
‫سیدارت.
‫دکتر قلابی!
‫آبمیوه قاطی می‌کنی!
‫نخواب.
‫- اومدن. دکتر قلابی. ‫- یه دقیقه، یه دقیقه.
‫نخواب.
‫- اوه، نه. ‫- آقا، از این طرف.
‫هی!
‫بدو، بدو.
‫- هی. ‫- بسته‌ست.
‫نمی‌تونی از دستم در بری.
‫آدیتی به تو نمی‌رسه. ‫نه به تو...
‫آدیتی به تو نمی‌رسه...
‫شب بخیر.
‫خوابای خوب ببینی.
‫- آری! ‫- آقا. آدیتی.
‫آری!
‫ببخشید، شما دوست‌پسر من ‫آری رو ندیدین؟
‫- یه ژاکت قهوه‌ای-- ‫- همون جنازه‌هه؟
‫- مراسم خاکسپاریش کِیه؟ ‫- اوه، خدای من!
‫آری؟! ‫آری، حالت خوبه؟
‫آری، چی شده؟
‫آری...
‫آقا، می‌شه لطفاً کمک کنین ‫ببریمش تو اون اتاق؟
‫- اوه، بله! ‫- اوه، بله!
‫آدیتی خوابش می‌بره، نگران نباش. ‫بقیه‌ش رو صبح حل می‌کنیم.
‫دیگه چی برای حل کردن مونده؟
‫حتی اگه راست‌راست هم جلوی آدیتی وایسیم، ‫اون هیچی یادش نمیاد.
‫احتمالاً تا الان ‫هاریچاندران رو هم فراموش کرده.
‫وقتی صبح بیدار بشه، ‫ممکنه گیج و ترسیده باشه،
‫و در نهایت یه تصمیم ‫اشتباه دیگه بگیره، آقا.
‫پدر آدیتی می‌رسه اینجا! ‫اون موقع جاش امنه، مگه نه؟
‫منم منتظر همونم.
‫اما قبل از اینکه بره، ‫رویایی که اونو به اینجا کشونده...
‫اول باید به حقیقت بپیونده.
‫مسابقه موسیقی فرداست. ‫باید توش شرکت کنه.
‫باید بخونه.
‫اما نمی‌دونم چطوری ‫قراره ببریمش اونجا، آقا.
‫شما کسی رو نجات دادی که می‌خواست ‫جون خودشو بگیره، تو بیمارستان بستریش کردی...
‫و با یه دروغ بهش امید دادی، ‫فقط برای اینکه سر پا نگهش داری.
‫آدیتی از اون موقع ‫با همون امید زندگی کرده.
‫اما، تا حالا بهش گفتی ‫که واقعاً کی هستی؟
‫تو کسی نیستی که ‫همین دیروز وارد زندگیش شده باشی.
‫از ده سالگیش باهاش بودی، ‫مثل یه مادر نامرئی.
‫پس، فقط برای یک روز، ‫همونی باش که واقعاً هستی.
‫نه به خاطر خودت، بلکه به خاطر آدیتی.
‫آدیتی، آری! آری!
‫هاریچاندران، آری. ‫هاریچاندران، آری.
‫عمو میاد. عمو میاد. ‫امروز، عمو میاد.
‫هی وایسا، وایسا، وایسا.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫وایسا، وایسا. ‫اینجا چه خبره؟
‫- حالتون خوبه خانم؟ ‫- کاملاً مسخره‌ست.
‫نمی‌بینی همه چقدر ناراحتن؟
‫خانم، چی شده؟
‫من هیچ‌کدومشونو نمی‌شناسم، ‫دارن مزاحمم می‌شن.
‫نه، نه، نه. ‫ایشون دوست‌دختر منه.
‫- نه، نه، نه. ‫- اون دوست‌دختر تو نیست.
‫اون دوست‌پسر من نیست. ‫داره دروغ می‌گه.
‫چی؟ نه، نه.
‫خواهش می‌کنم!
‫- من همیشه بهت شک داشتم! ‫- نه، نه!
‫یه چیزی بگو.
‫ممنون، مامان.
‫هی، آدیتی. ‫آدیتی!
‫مادرم این نت‌های موسیقی رو بهم داد.
‫تو چطور...
‫می‌دونی، عزیزم؟
‫کونور یادت میاد؟
‫معلم موسیقیت گیتا ‫رو یادت میاد؟
‫می‌دونی که...
‫این پسرشه سیدارت؟
‫می‌دونی اون همونیه که ‫این نت‌ها رو بهت داده؟
‫ممنون، مامان.
‫چیز دیگه‌ای ندارم که بهت بدم.
‫اون کیه؟
‫اون کسیه که نجاتت داد.
‫چرا باید باهات بیام؟
‫چون ما عاشق همیم.
‫تو برای من خیلی کارا کردی.
‫تو تمام زندگیت رو برای من زندگی کردی.
‫چرا؟
‫مامانم می‌گفت که...
‫وقتی به کسی اهمیت می‌دیم،
‫همیشه باید کنارش باشیم.
‫و همیشه براش بهترین‌ها رو ‫آرزو کنیم.
‫من واقعاً ازت خوشم میاد، آدیتی.
‫به زودی حالت خوب می‌شه.
‫همه چی یادت میاد.
‫اما، نباید از اینجا بری...
‫بدون اینکه کاری که براش اومدی رو انجام بدی!
‫مسابقه موسیقی امروز برگزار می‌شه.
‫باید شرکت کنی، آدیتی.
‫و باید برنده بشی.
‫من آماده‌ام.
‫ازت خواستم مراقبش باشی...
‫و تو می‌گی فرار کرده.
‫ببخشید، آقا. اشتباه ما هم هست.
‫به پلیس زنگ زدیم. ‫هر لحظه ممکنه برسن.
‫این دقیقاً همون کاریه که باید می‌کردی.
‫در عوض، رفتی و ‫یه باند ولگرد جمع کردی.
‫فقط پولشونو بده و ‫دکشون کن.
‫- چی؟ ‫- من پولی برام نمونده.
‫بفرستشون برن.
‫- گمشو. ‫- گمشو!
‫گمشو!
‫اینا دیگه چیه؟
‫هی، وایسا.
‫- آقا، ما باید بریم داخل. ‫- بلیت دارین شماها؟
‫آقا، ایشون تو مسابقه ‫شرکت کرده.
‫شوخی می‌کنی؟ ‫امروز فیناله!
‫آقا، می‌شه لطفاً ‫چک کنین یا با مدیریت تماس بگیرین؟
‫من براشون توضیح می‌دم.
‫ببخشید، خیلی دیر شده. ‫امیدوارم درک کنین.
‫آقا، من از قبل ‫همه ویدیوهای موسیقی رو ایمیل کردم.
‫آقا، لطفاً درک کنین.
‫ایشون برای فینال انتخاب شده.
‫نه، خیلی دیر شده. ‫ما پروتکلی داریم که باید رعایت کنیم.
‫اگه محوطه رو ترک نکنین، ‫مجبورم به پلیس زنگ بزنم.
‫برای سال بعد تلاش کنین.
‫ببخشید! ‫چطور می‌تونی اینو بگی، افسر؟
‫ببین، ما نیومدیم اینجا دزدی یا سرقت کنیم.
‫متوجه نمی‌شین. ‫ما قوانینی داریم که باید رعایت کنیم.
‫آقا، باید درک کنین.
‫نمی‌تونم همین‌طوری راهتون بدم. ‫توی دردسر می‌افتم.
‫آقا، نمی‌تونی هی اینو تکرار کنی.
‫این درست نیست. ‫مدیرت رو صدا کن، باهاش حرف می‌زنم.
‫- ببخشید آقا، بدون بلیت نمی‌تونم راهتون بدم. ‫- بر بوم آسمان
‫مثل ماه در آسمان
‫تو بودی که مرا نقاشی کردی؟
‫آیا بخشی از وجود من شدی؟
‫با نور عشق
‫آیا مرا از حضور خود لبریز کرده‌ای؟
‫پیوندی که با عشق بافته شده
‫پیوندی که از عشق بافته شده!
‫ببخشید، نمی‌تونی اینجا آواز بخونی.
‫- این... ‫- صبر کن.
‫همه‌ش مال توئه.
‫شب من، شب من، با توست. ‫اما آیا من محو شدم؟
‫زندگی من، زندگی من، تویی. ‫آیا تو را فراموش کرده‌ام؟
‫تو سایه من هستی. ‫چرا مرا این‌قدر عقب جا گذاشتی؟
‫در نگاه خاطراتم. ‫تو اشک‌های بی‌پایان عشق شدی
‫از من دور نشو
‫از من دور نشو!
‫حتی اگر خاطراتم محو شوند
‫از من دور نشو!
‫ای عشق من، تو همه‌چیز من هستی
‫همدم روح من، تو همه‌چیز من هستی
‫زندگی من، همه‌چیز من!
‫ای عشق من، تو همه‌چیز من هستی
‫شب من، شب من، با توست. ‫اما آیا من محو شدم؟
‫زندگی من، زندگی من، تویی. ‫آیا تو را فراموش کرده‌ام؟
‫تو سایه من هستی. ‫چرا مرا این‌قدر عقب جا گذاشتی؟
‫در نگاه خاطراتم. ‫تو اشک‌های بی‌پایان عشق شدی
‫نگران نباشید آقا، ما این عکس رو ‫برای تمام اسکاتلندیارد فرستادیم.
‫به زودی دخترتون رو پیدا می‌کنیم."
‫تو به من صحنه دادی. ‫تا بخوانم و خلق کنم
‫آیا برای تو ‫قوانین ریتم را بشکنم؟
‫اجازه دارم ملودی‌ها را بیامیزم ‫و به تو تقدیم کنم؟
‫باشد که نسیم، پیش از من آوازم را زمزمه کند
‫اجازه دارم شش نت موسیقی تقدیم کنم. ‫یا قلب‌ها را از نقل‌قول‌های عشق پر کنم؟
‫هنوز نمی‌توانم درک کنم ‫چگونه تا آخر کنارم ماندی!
‫این آهنگی که می‌خوانم. ‫تشکر قلب من است که می‌آورم
‫شب من، شب من، با توست. ‫اما آیا من محو شدم؟
‫زندگی من، زندگی من، تویی. ‫آیا تو را فراموش کرده‌ام؟
‫تو سایه من هستی. ‫چرا مرا این‌قدر عقب جا گذاشتی؟
‫در نگاه خاطراتم. ‫تو اشک‌های بی‌پایان عشق شدی
‫از من دور نشو
‫حتی اگر خاطراتم محو شوند
‫از من دور نشو
‫اینم از اخبار فوری. ‫ببینیم آخرین به‌روزرسانی پرونده چیه.
‫یه سالن شهر در اسکاتلند. ‫یه دختر تبعه خارجی.
‫خیابون‌های بیرونِ رویال کنسرت هال ‫رو به وجد آورده.
‫عمو، این آدیتیه.
‫آدیتی!
‫آقا، آقا.
‫اون دختر منه!
‫اینجا کجاست؟ ‫لطفاً منو ببرین اونجا.
‫آروم باشین، آروم باشین، بررسی می‌کنیم. ‫ویلی، بررسی کن.
‫یه سری اطلاعات می‌خوام راجع به دختری که ‫تو خیابونای مرکز شهر آواز می‌خونه.
‫اونا از اونجا رفتن.
‫متأسفم آقا، اونا از اونجا رفتن. ‫نمی‌دونیم کجا هستن.
‫خب، کجا بریم پیداش کنیم؟
‫منم سر در نمیارم.
‫آقا.
‫- بابای آدیتی، باید باهاتون حرف بزنم-- ‫- عمو، این همون دکتر قلابیه!
‫اونجا خونه‌ایه که سیدارت و آدیتی توش بودن.
‫هی، خفه شو. ‫تو کلاهبرداری یا ما؟
‫هی، به من بگو، مرد. آدیتی کجاست؟
‫اومدم همینو بگم. ‫اما نه به تو.
‫- این برای پدر آدیتیه. ‫- چی؟!
‫ولش کن.
‫لطفاً آقا، بهم بگو ‫دخترم کجاست.
‫هر کاری بخوای برات انجام میدم.
‫اینا واقعیه سیدارت، ‫یا دارم خواب می‌بینم؟
‫امروز احساس کامل بودن می‌کنم.
‫حس می‌کنم به یه چیزی رسیدم.
‫همه‌ش به خاطر توئه.
‫آره.
‫تو بدون اینکه خودم بفهمم ‫زندگیم رو عوض کردی.
‫الان می‌فهمم.
‫بدون اینکه متوجه بشم...
‫اما.
‫من فردا حافظه‌م رو از دست میدم، نه؟
‫چطوری می‌خوای بهم بفهمونی...
‫که تو همه چیز منی؟
‫گوشیت رو بده به من.
‫آدیتی...
‫این پیامیه ‫که قراره به خودت بگی.
‫حتماً ‫هر روز این ویدیو رو ببین.
‫با سیدارت آشنا شو. ‫پسرِ معلم گیتا.
‫از ۱۰ سالگی کنار تو بوده.
‫از مدرسه تا اسکاتلند، ‫اون دلیل پیروزی‌های تو بود.
‫وقتی دوست‌پسرت آری بهت خیانت کرد، ‫و تو خواستی به زندگیت پایان بدی...
‫این سیدارت بود که نجاتت داد.
‫وقتی اون تصادف ‫باعث شد حافظه‌ت رو از دست بدی،
‫اونی که پیشت موند ‫و ازت مراقبت کرد...
‫اون بود!
‫این چیزیه ‫که هیچ‌وقت نباید فراموش کنی.
‫سیدارت باهات بوده. ‫مثل یه سایه، از ۱۰ سالگی.
‫اون فرشته نگهبانته.
‫وقتی این ویدیو رو ببینی، ‫همه‌چیز باید برات منطقی بشه.
‫باید بفهمی که سیدارت ‫همه چیز توئه.
‫من عاشق سیدارتم!
‫یه شادی لرزان توی ذهنم موج می‌زنه
‫امشب خونم مثل شراب شده ‫چرا عزیزم؟
‫من مثل اولین نفس عشقم
‫یه بچه تو رحم می‌تونه حس کنه
‫- هی، نه! ‫- آری!
‫- وایسا! وایسا! ‫- آدیتی، برو عقب!
‫- نزنیش. ‫- نگران نباش.
‫من هستم.
‫- آری! ‫- آدیتی، صبر کن عزیزم.
‫به حرفم گوش کن. ‫- جلومو نگیر!
‫نه!
‫خواهش می‌کنم...
‫- خواهش می‌کنم! ‫- آری!
‫- نرو. ‫- آری!
‫آری، بس کن، خواهش می‌کنم!
‫آری!
‫آدیتی...
‫آدیتی، برو کنار.
‫- گفتم برو کنار. ‫- آدیتی!
‫آدیتی.
‫وای نه، آدیتی!
‫آدیتی...
‫بزرگترین عشق ‫جلوی چشمام پژمرده می‌شه
‫آدیتی!
‫و حتی اشکام هم خشک شدن
‫آدیتی!
‫قلبم تو سکوت شکسته
‫بدون هیچ عشق یا نوری
‫خانم، پدرتون بیرون منتظره.
‫آدیتی!
‫بابا...
‫- چطوری سر از اینجا درآوردم؟ ‫- باید دراز بکشی عزیزم.
‫- من حالم خوبه، مگه نه؟ ‫- نه، چیزی نیست عزیزم.
‫ببخشید بابا.
‫نباید می‌اومدم اینجا...
‫- بدون اینکه به حرفات گوش بدم. ‫- عزیزم، اشکالی نداره.
‫تو افکارت غرق نشو ‫و به خودت استرس نده.
‫درباره آری...
‫حالت خوبه، آدیتی؟
‫من فراموشی گرفتم؟
‫چی داری میگی بابا؟
‫اون کیه؟
‫آدیتی.
‫دخترم رو نجات بدین. ‫یکی کمک کنه.
‫افسرها، به تیم نجات زنگ بزنید.
‫- آدیتی. ‫- نجاتش بدین.
‫هی، سیدو!
‫- هی! ‫- نجاتش بده.
‫سیدارت!
‫آدیتی!
‫یکی به آمبولانس زنگ بزنه.
‫سیدو!
‫طناب رو بگیر!
‫سیدو...!
‫هی!
‫کمکش کنین، مرد.
‫هی!
‫کمکش کنین.
‫سیدو...
‫ولش نکن.
‫محکم بگیرش.
‫بگیرش.
‫این طناب رو بگیر، با دقت.
‫سیدو!
‫اوه...
‫سیدو!
‫من یه اشتباه وحشتناک کردم عزیزم.
‫الان کجاست؟
‫توی آی‌سی‌یوئه. ‫وضعیتش خیلی بحرانیه.
‫آدیتی، کجا داری میری؟
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫آدیتی!
‫چی شد عمو؟
‫دکتر...
‫خواهش می‌کنم، یه‌جوری نجاتش بدین.
‫آقا، آروم باشین.
‫بهم بگین وضعیت چقدر بده آقا.
‫قلبم از ترس تند می‌زنه. ‫خواهش می‌کنم، بهم بگین!
‫اون همشهری ماست، آقا.
‫اون الان تو کماست.
‫فقط وقتی به هوش بیاد ‫می‌تونم چیزای بیشتری بهتون بگم.
‫شکستگی‌های متعدد داره، ‫لطفاً سعی کنین درک کنین.
‫حالش خوب میشه؟
‫داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم.
‫لطفاً همین‌جا منتظر بمونین، آقا.
‫تو بهش خیانت کردی و ‫بارها و بارها به من دروغ گفتی.
‫آدیتی...
‫این پیامیه ‫که داری به خودت میدی.
‫حتماً ‫هر روز این ویدیو رو ببین.
‫با سیدارت آشنا شو. ‫پسر معلم گیتا.
‫از ۱۰ سالگی کنار تو بوده.
‫وقتی دوست‌پسرت آری بهت خیانت کرد، ‫و تو خواستی به زندگیت پایان بدی...
‫این سیدارت بود که نجاتت داد.
‫وقتی اون تصادف ‫باعث شد حافظه‌ت رو از دست بدی،
‫اونی که پیشت موند ‫و ازت مراقبت کرد...
‫اون بود!
‫این چیزیه که ‫هیچ‌وقت نباید فراموش کنی.
‫سیدارت باهات بوده. ‫مثل یه سایه، از ۱۰ سالگی.
‫اون فرشته نگهبانته.
‫وقتی این ویدیو رو ببینی، ‫همه‌چیز باید برات منطقی بشه.
‫باید بفهمی که سیدارت ‫همه چیز توئه.
‫من عاشق سیدارتم!
‫الان بیدار شده و بهوشه. ‫لطفاً فوراً به دکتر ارشد اطلاع بدین.
‫چشم، دکتر.
‫سیدارت.
‫سیدارت؟
‫شما کی هستین؟
‫مادرم کجاست؟
‫اون زنده‌ست.
‫اما به سختی.
‫دکتر گفت ‫اون حافظه‌ش رو از دست داده.
‫برگشتن حافظه‌ش ‫و اینکه به حالت عادی برگرده...
‫دیگه دست ما نیست.
‫فقط خدا می‌تونه این کار رو بکنه.
‫اگر وقتی سعی می‌کرد نجاتت بده می‌مرد، ‫خوشحال می‌شدم.
‫اما خیلی دردناکه ‫که می‌بینم زنده‌ست...
‫و تو رو یادش نمیاد!
‫اسم من آدیتیه.
‫ما توی اسکاتلندیم.
‫ما عاشق همیم.
‫تو روحت رو با افکار من پرورش دادی!
‫تو منو فراموش کردی، ‫و قلبت رو باختی!
‫ما برای یه ‫مسابقه موسیقی اومدیم اینجا.
‫وقتی اینجا بودیم ‫تو تصادف کردی.
‫و این باعث اختلال تو حافظه‌ت شد.
‫همه‌چیز درست میشه.
‫به زودی حالت خوب میشه.
‫من همیشه باهات می‌مونم.
‫تحت هر شرایطی ‫پیشت می‌مونم.
‫دوستت دارم، سیدارت.
‫دوستت دارم.
‫تو منو فراموش کردی، ‫و قلبت رو باختی!
‫فرشته کوچولوی بالدار من
‫تو ستاره‌ای هستی ‫که تو آسمون می‌درخشه
‫از میان پیچ و خم‌های ‫قلب لطیف من
‫مثل شروع اقیانوس‌ها ‫بالا میای و در هم می‌شکنی
‫این پیوند بی‌نام ‫روحمو خم می‌کنه
‫من با رویای تو، ‫روحم رو پرورش دادم
‫تو اعماق رویا، ‫قلبم ضعیف شد