FilmYar
چشم‌هات رو باز کن.
یه نفس عمیق بکش.
تو اتفاقی اینجا نیومدی.
نه، تو توی این اتاق نشستی،
تا قدرتت رو بر دنیا پس بگیری،
و همه‌ی اینا، همه‌ی این سلاح‌ها،
از قبل توی وجودته.
می‌دونی چقدر قدرت داری؟
این اراده‌ی توئه که به دنیا رنگ می‌ده،
همونی که دنیا رو پر از شادی می‌کنه
یا پر از رنج.
این تویی و فقط تویی که دنیای ذهنی
و احساسیت رو برنامه‌ریزی می‌کنی.
با خواسته‌هات،
با رویاهات.
با هدف‌هات.
دنیا...
دنیای توئه.
امروز یه چیزی بهت می‌گم.
می‌دونم چرا اینجایی.
لوران، می‌دونم.
خاویه، نادیا، جنیفر هم همینطور.
همه‌تون به یه دلیل اینجایید.
اینجایید چون خودتون تصمیم گرفتید.
تصمیم گرفتید یه دنیا بسازید، دنیای خودتون.
- واقعاً؟ - واقعاً!
حالا می‌خوام جای «چرا»ی شما رو
با «چطور» عوض کنم.
چطور به آرمانت، به رویاهات وفادار بمونی؟
چطور با دنیا بی‌تاب باشی و با خودت صبور؟
چیزی که می‌خوای،
همون چیزیه که هستی.
همراه من بگید.
چیزی که می‌خوای،
همون چیزیه که هستی!
دوباره!
چیزی که می‌خوای، همونیه که هستی!
همین و بس!
خوبه.
حسش می‌کنی؟
اون ارتعاش رو حس می‌کنی؟
اون قدرت، اون انرژی، یه چیزی توشه!
و ما تازه شروع کردیم. محشره!
همین و بس!
خب، می‌دونی چیه، پاشو!
بزن بریم.
مستقیم به روبه‌رو نگاه کن،
شونه‌هات رو صاف نگه دار.
قفسه‌ی سینه‌ت رو باز کن.
برو جلو و دیگه بابتش عذرخواهی نکن،
بابت اینکه اینجایی.
به سیستم هورمونیت کمک می‌کنی،
تستوسترونت دو برابر می‌شه، ثابت شده!
و مطالعات هم تأییدش می‌کنن، ثابت می‌کنن که جواب می‌ده.
اسمت چیه؟
ژولین.
بفرما. ممنون.
ژولین.
سلام، ژولین.
اولین باره که اومدی اینجا؟
خب، عالیه.
چه حسی داری؟
خوبم، یه کم خسته‌ام، ولی خوبم.
چرا اینقدر خسته‌ای؟
خیلی برای خوابیدن مشکل دارم،
چون داروهام رو قطع کردم.
علف رو هم گذاشتم کنار...
اشکالی نداره.
کارت چیه؟
برنامه‌نویس بازی‌های ویدیوییم.
کار قشنگیه، با تخیلت کار می‌کنی.
ولی انگار ازش خجالت می‌کشی.
من از کارم خجالت نمی‌کشم، کارم عالیه.
پس مشکل چیه؟
از چی خجالت می‌کشی؟
یه چیزی سر جاش نیست.
نه، هیچی، نمی‌دونم، انگار... انگار که...
خب، انگار یه چیزی...
انگار توی وجودت
یه چیزی کنترل رو دستش گرفته؟
- آره، دقیقاً همینه. - خب.
بهش می‌گن سیستم لیمبیک.
کلمه‌ی «لیمبیک» رو فراموش کن،
ولی به «سیستم» فکر کن، سیستم قدرتمنده.
دارم درباره‌ی یه ساختار عصبی‌فیزیولوژیک حرف می‌زنم،
که فقط یه هدف داره: بقای تو.
به لطف همین سیستم لیمبیک بود که اجدادت موقع شکار طعمه نشدن.
ولی این سلاح،
که قراره ازت محافظت کنه،
داره از درون می‌خورتت، ژولین.
چطوری به این روز افتادی، ها؟
داری چی رو ازم پنهون می‌کنی؟
اینجا پیش مایی، ولی حس می‌کنم خیلی دوری.
حس می‌کنم توی نگاهت روح‌های سرگردون می‌بینم.
نه، ولی مطمئن نیستم که بخوام گذشته رو زیر و رو کنم.
درکت می‌کنم.
درکت می‌کنم، چون خودمم تجربه‌ش کردم.
اون رنج،
که تبدیل به ترس می‌شه،
منم همین فکرو می‌کردم، که برای همیشه اسیر می‌مونم.
ولی یه روز باید تکون بخوری، ژولین.
باید جلو بری، ریسک کنی.
می‌تونه همین امروز باشه.
اگه لازم باشه دستت رو کثیف کنی، با هم انجامش می‌دیم.
کار سخت رو با هم انجام می‌دیم.
نظرت چیه، چی فکر می‌کنی؟ آماده‌ای اون درِ لعنتی رو باز کنی؟
سعیمو می‌کنم.
همین سعی کردن خودش یه انقلابه.
خب، شروع کن ژولین، گوش می‌دم.
نمی‌تونم.
- ببخشید. - بابت چی عذرخواهی می‌کنی؟
بابت اینکه نمی‌تونی حرف بزنی؟
الان دارم صداتو می‌شنوم، ژولین.
صورتت، چشمات، دستات، همه‌چیزت داره باهام حرف می‌زنه.
تو از قبل تصمیمت رو گرفتی.
و اما کلمات...
هر وقت خواستی بگوشون.
کی بود، ژولین؟
بابام.
چی گفتی؟
پدرم بود.
خوبه.
بگو ژولین، من اینجام. رهاش کن.
بزن بریم.
بیا، بیا جلوتر ژولین.
حسش می‌کنی؟
انرژی رو حس می‌کنی؟
می‌دونم چرا اینجایی.
چون تو آماده‌ای.
آماده‌ای که این فصل جدید رو باز کنی.
خوبه؟
پس بهم بگو.
پدرت باهات چیکار کرد؟
بهم تجاوز کرد.
تو تمام دوران بچگیم بهم تجاوز کرد.
وقتی کسی که قراره ازت محافظت کنه بهت خیانت می‌کنه، خودت رو توی جهنم می‌بینی.
مغز احساسی تابش رو نداره، خاموش می‌شه.
شاید امروز لازم باشه دوباره روشنش کنیم.
داری پیشرفت بزرگی می‌کنی.
چی؟
اراده‌ت از خاطره‌ت قوی‌تره.
آینده‌ت از گذشته‌ت بزرگ‌تره.
بگوش، خیلی مهمه. بگوش، خواهش می‌کنم.
آینده‌م از گذشته‌م بزرگ‌تره.
و آینده‌م...
و آینده‌ت، اون که خیلی هم بزرگه.
لیاقتش رو داری، ژولین!
معلومه که لیاقتش رو داری.
جمله‌ی درستی نیست، ولی اینجا که کلیسا نیست، پس مهم نیست.
دور و برت رو نگاه کن، ژولین.
- عشق رو حس می‌کنی؟ - دوستت داریم.
حسش می‌کنی؟
آره، حسش می‌کنم!
حسش می‌کنم، مت!
معلومه، و تو می‌تونی کارهای بزرگی بکنی!
می‌تونی، قسم می‌خورم.
بیا اینجا.
ژولین! ژولین! ژولین!
یالا، یه آهنگ بذار.
بلندتر.
از تو به من، از من به تو، حس می‌کنی چه اتفاقی داره می‌افته؟
همین و بس!
- تنهات نمی‌ذارم! - آره!
تنهات نمی‌ذارم!
توقعی که از خودت داری
همون جادوی زندگیه.
با هر هدفی که بهش می‌رسی
یه پویایی می‌سازی،
یه نیروی خودجوش و طبیعی،
اعتمادی که به خودت می‌کنی،
نیرو آزاد می‌کنه،
و طبیعت چیه؟
رشده.
پویایی.
فکر می‌کنی داری به خودت سخت می‌گیری،
وقتی بدنت رو به تلاش وامی‌داری،
ولی دقیقاً برعکسه!
سخاوتمند می‌شی،
مهربون،
پر از عشق.
و زندگی همیشه عشق رو پاداش می‌ده.
پس بزنید بترکونید!
لامصب، بزن بریم!
اینا رو ببین، این آدم‌ها،
که توی شبکه‌های اجتماعی پز خوشبختیشون رو می‌دن...
این یکی انگار، انگار لاتاری برده.
خوشبخته.
اون دختره براش زیادیه.
کاملاً موافقم.
چطور بهتر تمرکز کنیم؟
باهوش‌تر باشیم؟
موقع گوش دادن حواس‌جمع‌تر باشیم،
و همینطور بتونیم صدامون شنیده بشه
اولین سمیناریه که اومدی؟
خب، این آخرهفته‌ی طولانی و فشرده زندگیت رو عوض می‌کنه.
ما گزینش نهایی رو انجام می‌دیم.
و از طریق ایمیل بهت خبر می‌دیم.
می‌تونی از بروکسل
با قطار ساعت ۶:۰۲ بیای.
بُعد کارآفرینی، قلب این سمیناره.
بحث حق تصویر و قرارداد عدم افشاست، قضیه چیه...
تمام جادوی این رویداد همینه.
هم شخصیه، هم خصوصی، ولی یه تجربه‌ی جمعی هم هست.
باید انجامش می‌دادم، باید همونی می‌شدم که باید.
- این چیزیه که توی سرت می‌گذره... - چطوری رودی؟
سال‌هاست که عالی‌ام، رئیس.
تا ۲۴ دقیقه‌ی دیگه می‌رسیم.
ببین ژان، با مت درباره‌ش حرف زدم.
و خیلی تحت تأثیر داستانت قرار گرفت.
و بهت می‌گم، اون همه‌چیز و همه‌کس رو یادشه.
صددرصد.
خداحافظ.
فعلاً، خداحافظ.
سلام، آلیس.
سلام، مت.
- چطوری؟ - خوبم.
سلام به همگی!
صبح بخیر.
- چطوری سم؟ - خوبم، تو چطوری؟
خب بیا، با هم می‌ریم تو.
یه جلسه‌ی تک‌به‌تک با دیدیه مارشان داری.
- همون بازیکن سابق راگبی. - آره دیگه...
اهل لوار-آتلانتیک، طلاق‌گرفته، رفت سراغ ریالیتی‌شو، درسته؟
داره به راه‌انداختن آژانس خودش فکر می‌کنه.
بعد داوید نگوین هست. الان داره از یه افسردگی خیلی شدید بهبود پیدا می‌کنه.
- چند سالشه؟ - ۴۳.
توی یه فضای پر از وحشت بزرگ شده.
پدرش یه روش عجیب داشت.
یعنی چی؟
با توپ‌های گلف که توی حوله می‌پیچید می‌زدش.
این کار روده‌ها رو نابود می‌کنه، بدون اینکه ردی به جا بذاره.
می‌دونم، هست.
ولی شغل داره.
یه جلسه‌ی دیگه از بسته‌ش مونده.
اونجا قرار ملاقات داره؟
نه.
می‌خوای من ترتیبش رو بدم؟
- نه، خودم حلش می‌کنم. ممنون. - باشه.
مرخصیه؟
سلام، ژولین.
- رئیس بزرگ. - چطوری؟
- تو چطوری؟ - آره دیگه.
قبلاً بهت گفتم، اینجوری اینجا نیا.
به خانمه توضیح دادم که می‌خوام تماس‌هام اولویت داشته باشن.
آره... ممنون، آلیس.
نه، ولی می‌دونی چیه،
از تو سایت یه وقت درست‌وحسابی بگیر.
- به سم یه پیام کوتاه بده. - من جلسه‌ها رو شروع کردم.
- به‌عنوان مشاور مستقل؟ - آره دیگه.
کارنامه‌ی خودم، روش تو، خدمات تو رو معرفی می‌کنم.
عالیه، یه وقت بگیر تا درباره‌ش حرف بزنیم.
وایسا، می‌دونی، من از کارم استعفا دادم.
این بهم یه انگیزه‌ی بزرگ داد.
خیلی ممنون، همه‌ش به‌خاطر توئه.
وقتی میام جلسه، پر از انرژی‌ام.
ولی تو چطور، جدی می‌گم؟
آره، تو چطور؟
من سرباز دارم.
ان-۱۷هایی دارم که از ان-۱۶ها می‌ترسن، که از ان-۱۵ها می‌ترسن.
درسته.
من قاعده‌ی بازی رو بلدم.
اگه بخوام برگردم، یه جایی پیدا می‌کنم.
ولی من می‌خوام اینجا کار کنم،
با تو.
همه‌ش رو از حفظم:
روشت، ارزش‌هات، دنیات، تو رو می‌شناسم.
خودت می‌گی آدم باید جرئت داشته باشه کاری که عاشقشه رو انجام بده.
خلاصه، حالا باید ادامه بدم.
ولی یه وقت بگیر تا حرف بزنیم.
- برات خوبه؟ - آره دیگه.
- باشه. - برام خوبه.
برو که رفتیم، رفیق!
آره دیگه.
صبح بخیر.
کاری از دستم برمیاد؟
یه بسته برای آقای متیو واسور دارم.
- بله، خودمم. - بفرمایید.
فقط یه امضای کوچیک لازم دارم.
بله، البته.
- عالیه. بعداً می‌بینمتون. - ممنون.
ابلاغیه‌ی رسمی
رفتن به اونجا الزام قانونیه؟
آره، حتماً.
و این به نفعته.
با خودم می‌گم اگه کمکشون کنم بهتر بفهمن ما چیکار می‌کنیم...
شاید فکر بدی نباشه که به تصویب یه قانون فکر کنن.
باید بین مربی‌های مردانگی، مربی‌های کوانتومی، فرشته‌های نور فرق گذاشت...
کلاهبردارهای زیادی اون بیرون هستن.
یا حتی آدم‌های کاملاً خطرناک.
می‌شه بهش فکر کرد که چطور بهتر از مردم محافظت کنیم.
دیگه کی باید صحبت کنه؟
همون سنگین‌وزن‌های همیشگی‌ان.
دانشگاهی‌ها، فیلسوف‌ها، حقوقدان‌ها.
حتی متیو واسور، اگه اشتباه نکنم.
مگه بهت نگفتم؟
من حتی دیپلم دبیرستان هم ندارم، ولی الان مشاور جمهوری فرانسه‌ام.
می‌دونی چیه، می‌تونم برادرم رو دعوت کنم.
بالاخره کریستوفِ مرموز رو می‌بینم؟
می‌تونیم دعوتش کنیم نهار.
خیلی جالبه، در واقع تو پشت همه‌چیزی.
مهندس سیستم، خیلی هم خوبه.
واقعاً هیجان‌انگیزه.
خب، هیجان‌انگیز بود، چون الان...
ممنون.
- می‌خوام تأمین‌کننده‌م رو عوض کنم. - یعنی چی؟
فکر کن استعفا بدم.
- جدی؟ - آره دیگه.
می‌خوام ماجراجویی‌های جدیدی رو تجربه کنم.
و بعدش به پاریس نزدیک‌تر بشم.
سوفی توی پاریس درس خونده، اونجا رو خیلی دوست داره.
ولی بگو ببینم، تو، مت...
این روزها، کوچینگ
موضوع داغیه، نه؟
واسه همینه که احضارت کردن به سنا؟
آره، دقیقاً همینطوره، متخصص‌های این حوزه رو می‌خوان.
نه، آخه من و سوفی توی تلویزیون دیدیمش.
دارن به یه مدرک دولتی اجباری فکر می‌کنن.
بی‌خیال، من نگران تو نیستم، می‌دونی که.
از پسش برمیای، این که مسلمه.
چی؟
ولی واسه این نیست... کاش بهت نگفته بودم بری درس بخونی...
تو خودت بهم گفتی که فرانسه کشور خیلی محافظه‌کاریه،
و درسته، حق با تو بود.
باز هم.
نظرم عوض نشده.
برای اینکه شرکت شکوفا بشه، آدم‌ها باید پیشرفت کنن.
دقیقاً همون کاریه که دارم می‌کنم.
آره دیگه.
آره، بحث کمک به مردمه،
که آخرش حال خوبی داشته باشن.
دقیقاً.
در هر صورت، همراهیشون کنی، چه به‌صورت فردی،
یا گروهی، توی این مسیر که خودشون رو بهتر بشناسن و دوست داشته باشن.
بس کن، داری با من چیکار می‌کنی؟
رفتی بالای کوه زیتون و از برادری جهانی موعظه می‌کنی؟
نه، بذار خیالت رو راحت کنم.
فکر نکنم هنوز خودم رو عیسی مسیح بدونم.
ولی از این ایده خوشم میاد.
فقط فکر می‌کنم یه جورایی تقریباً همون کاری رو می‌کنم که اون می‌کرد.
نه، ولی می‌شنوی چی می‌گه؟
برادرم دیوونه شده، از دستش دادیم.
از دستت دادیم، مت، نه؟
متیو به کسایی کمک می‌کنه که بهش نیاز دارن.
- مشکل چیه؟ - ممنون، سوفی.
ادب خوبه، ولی نباید ریاکار باشیم.
- نه بابا. - بس کن، سوفی.
بس کن، این...
من فقط شخصاً خیالم راحت‌تر می‌شه، وقتی قانون تصویب بشه، همین.
و همونطور که بهت گفتم، از پسش برمیای.
تو هیچ‌وقت از هیچی نمی‌ترسیدی، و وقتی آدم به خودش اعتماد داره،
معرکه‌ست، واقعاً.
۱۲ سالش بود گفت که رولان گاروس رو می‌بره.
و ۱۵ سالگی، توی استار آکادمی برنده می‌شه.
حق با توئه،
هیچ‌وقت چیزی رو به خودت ممنوع نکن.
نمی‌دونم ساعت چنده،
ولی دیگه مرخصت می‌کنیم بری خونه.
اول گیلاسم رو تموم کنم.
نه، دیره، برو.
یه راه طولانی در پیش داری...
مگه اینجا بهمون خوش نمی‌گذره؟
بین دوستان.
بسه دیگه، یالا.
باید بری، همین حالا.
خب، آره!
- مرگت چیه آخه؟ - بس کن.
مت، خواهش می‌کنم.
بی‌خیالش شدن دیگه.
هی، هنرمند!
- خوبی؟ - آره، خوبم.
آقای واسور؟
می‌تونید بهمون بگید کوچینگ رو چطور تعریف می‌کنید، لطفاً؟
بله، البته.
برای من، کوچینگ هنر همراهی کردنه.
یعنی درک مشکلات فرد.
و بعد با کمک خودش، نظمی رو که بهش نیاز داره ایجاد کنی.
از این ایده خوشم میاد که قضیه یاد گرفتنِ از یاد بردنه.
و در آخر، می‌خوام
خانم‌ها و آقایان سناتور، از دعوت‌تون استفاده کنم،
تا اعتقاد عمیقم رو بهتون منتقل کنم.
کوچینگ
چیزی جز یه رابطه‌ی بین دو نفر نیست.
می‌شه یادش گرفت، می‌شه یا نه، نمی‌دونم.
ولی شاید بشه یه جور سازوکار راهنمایی بین همتایان ابداع کرد،
- جایی که مربی‌های باتجربه‌تر... - بذارید مطمئن بشم درست فهمیدم.
شما مربی داشتید؟
من مربی خودمم، اگه بشه اینطور گفت،
باید یه کم رویاپردازی می‌کردم، چون زیاد در دسترس نبود.
پیتر کنراد:
- اون منبع الهامم بود. - ممنون.
«چیزی که می‌خوای، همونیه که هستی.»
این یکی رو می‌شناسید...
چطور بگم...
این حکمت رو؟
بله، جمله‌ایه که دوست دارم به‌کارش ببرم، بله.
ما در اصل همونی هستیم که انتخاب می‌کنیم باشیم؟
یعنی کافیه بخوای خوشبخت باشی تا خوشبخت بشی؟
ببینید، من زندگی‌مون رو مثل یه سفر می‌بینم.
مثل وقتی توی بیابون سرگردونی، که هر واحه‌ای که جلوی چشممون ظاهر می‌شه...
ازتون می‌خوام کمتر استعاره بیارید و جواب‌های مستقیم‌تری بدید.
بله، بله، البته.
خب دیگه...
گوروهای جدید
روانشناسی مثبت بر این ایده استواره که ما نیروی غیرمنتظره‌ای درون خودمون داریم.
پس جوابتون بیشتر آره‌ست؟
بله، دقیقاً.
پروفسور علوم اعصاب، ژان-فیلیپ کارسانتی رو می‌شناسید؟
- نه. - حدود سی‌تا...
کتاب منتشر کرده، توی اِن‌اِس و کمبریج تدریس کرده و برامون توضیح داده،
که هیچ رویکرد روانی‌ای
که اینقدر فعال باشه کارساز نیست،
و اینکه عکسش اتفاق می‌افته
یعنی تضعیف روان.
این همون مفهوم مثبت‌اندیشی سمّیه، می‌شناسیدش؟
بله. ببخشید.
بله.
ولی می‌تونم آدم‌هایی رو بهتون معرفی کنم که توی فرایند سوگواری همراهیشون کردم،
و نتایجش...
شما فکر می‌کنید موردهای تکی همون ارزش علمی رو دارن
که یه مطالعه‌ی انجام‌شده طبق یه پروتکل مشخص داره؟
نه، ولی سؤال رو اینطوری مطرح کردن...
اینا اصطلاحات علمی‌ان.
و در این مورد، یه سؤال بسته بود.
نه، نه، البته.
یه مورد کافی نیست...
ممنون، ادامه می‌دم.
شغلتون رو درمانی می‌دونید؟
آقای واسور؟
بله، به مردم کمک می‌کنم جلو برن، تصمیم بگیرن.
شما همچنین ادعا می‌کنید کمکشون می‌کنید از سدهایی که ازشون رنج می‌برن خلاص بشن.
بله، دقیقاً.
مثل یه روانشناس؟
در این مورد، روشش فرق می‌کنه.
ولی هدف یکیه.
آره یا نه؟
آره، خب... آره، یه چیزی تو همین مایه‌ها، آره.
آیا دولت باید بر فعالیت روانشناس‌ها نظارت کنه؟
بله، من نگفتم کوچینگ باید کاملاً خارج از هر نظارتی باشه.
نه.
شما یه سیستم راهنمایی یا همراهی پیشنهاد می‌دید.
و در این صورت، دولت راهنماها رو تعیین و تأیید می‌کنه.
نه، نه، فکر نمی‌کنم حتماً باید دولت باشه که...
پس هیچ نظارتی نباشه؟
صبر کنید...
ببخشید، ولی داریم درباره‌ی چی حرف می‌زنیم؟
ما که نمی‌خوایم...
از هر مربی مدرک دولتی بخوایم.
و چرا که نه؟
چرا که نه؟
ببخشید، ولی فکر می‌کنم
که باید روی مسئولیت فردی هم حساب کرد،
مسئولیت تک‌تک ما.
دولت نمی‌تونه همه‌چیز رو کنترل کنه، همه‌چیز رو قانون‌مند کنه.
احتمالاً اینو فهمیدیم.
دوباره از پروفسور کارسانتی نقل می‌کنم:
«مربی‌های زندگی لحظات فوق‌العاده قدرتمندی از پالایش جمعی ارائه می‌دن،»
«که این توهم رو ایجاد می‌کنه،»
«که آدم می‌تونه خودش رو رها کنه.»
«ولی چون این اثر زیاد دووم نمیاره، مشتری‌ها ترغیب می‌شن که برگردن.»
اضافه می‌کنم که می‌شه قسطی هم پرداخت کرد، چهار قسط بدون کارمزد.
بسته‌ی تیتانیوم برای باانگیزه‌ترین‌ها
یا ناامیدترین‌ها.
بی‌خیال.
باز کریستوف؟
آره، ولم نمی‌کنه.
بازم بیشتر می‌خواد.
خوشش اومده. بازم می‌خوادش.
می‌خواد صدام رو بشنوه، بشنوه که چقدر داره بهم سخت می‌گذره.
این بهش حال می‌ده.
خیلی به اونا میاد.
«اونا»؟
سیاستمدارها، اونایی که همه‌چیزدونن، ستاره‌های برنامه‌های صبحگاهی پاریسی‌ان.
یه کم شلوغش نمی‌کنی؟
برای ما، فقط نمره‌ها مهم بودن.
من فقط یه نمره پایین‌تر بودم.
یه جور...
رقابت چندش‌آور بود.
به همه‌چیز حسودی می‌کرد،
همیشه.
و بعد کم‌کم واقعاً بیمارگونه شد.
چرا دارم همه‌ی اینا رو بهت می‌گم؟ بی‌معنیه.
چون بهش نیاز داری.
این چیزیه که به مردم یاد می‌دم، که این کارو نکنن...
حرف بزنن؟
نه، ولی...
نمی‌دونم، نقش قربانی رو بازی کردن...
فکر می‌کنی من از اون تیپ آدم‌هام؟ از اونایی که قربانی می‌شن؟
درست می‌شه.
و مهمون امروز برنامه‌ی ۷ تا ۱۰
صبح بخیر.
از این لایحه حمایت می‌کنید؟
ولی از چی می‌ترسید؟
اینکه نکنه کوچینگ
دقیقاً، و این پرسش‌ها درباره‌ی بعضی مربی‌ها
شما با آقای واسور مصاحبه کردید،
که امروز نفر اول فرانسه‌ست،
از نظر نفوذ توی شبکه‌های اجتماعی،
توی سمینارهاش روزبه‌روز بیشتر می‌شن.
چه او باشه چه یکی دیگه،
ما می‌خوایم یه گواهی دولتی اجباری بذاریم
ای جنده‌ی کثافت.
انجامش می‌دن، قسم می‌خورم. اون دیوونه‌های منحرف.
- وایسا، ولی... - نمی‌فهمی؟
همه‌مون مثل گداها دستمون جلوی این و اون دراز می‌شه، روشنه؟
می‌ریم خارج از کشور.
به لوکزامبورگ، به بلژیک؟
اونجا چیکار کنم؟
آمریکا چطور؟
آمریکا چطور؟ اونجا میلیون‌ها آدم مثل من هستن.
می‌خوای از صفر شروع کنم و کنسرو بخورم؟
قبل از اینکه حرفی بزنی فکر کن.
وقتی همچین مزخرفاتی می‌گی کمکی نمی‌کنه.
— ماي موويیز —
بابتش معذرت می‌خوام. چی بهت گفتم؟
از کل دنیا عصبانی‌ام، ولی...
- ...خودم بزرگ‌ترین احمقم. - نه، اینو نگو.
نباید می‌رفتم اون کمیسیون کوفتی.
معلومه.
چقدر ساده‌لوح بودم.
وقتی شروع کردم، روزی ۴ تا ویدیو می‌گرفتم.
هفته‌ای ۷ روز، تابستون و زمستون، همیشه سر یه ساعت.
کلید اون الگوریتم رو پیدا کردم.
حتی نمی‌تونستم سالن‌های کوچیک رو پر کنم.
همیشه لبخند می‌زدم.
لبخندی...
از جنس فولاد آبدیده، درحالی‌که یه روز در میون غذا می‌خوردم.
نمی‌تونم برگردم.
نمی‌تونم اجازه بدم همه‌چیزم رو ازم بگیرن.
همیشه نمی‌شه همه‌چیز رو با حرف حل کرد.
جایی که من ازش میام، این کافی نیست.
ما یه جور دیگه عمل می‌کنیم.
یعنی چی؟
همین که من کنارتم،
همین و بس.
با روبن آلوارز حرف زدم. خیلی خوش‌برخورد، خیلی مهربون.
خیلی نگران بود که نکنه نفهمه،
درحالی‌که در واقع خیلی خوب فرانسوی حرف می‌زنه...
سنا حرف‌های مت واسور رو شنید — امپراتور فرانسوی دیوانگی
مت واسور، نفر اول
پرستاری که سه هفته توی بیمارستان بستری بود و شیفته‌ی کوچینگ شد
رِژیس دوترک رو داریم.
باهاش حرف زدم، یه پیرمرد مجرده، ولی نازه.
اوه، اون نگاه...
دیک ریورز باید حواسش باشه.
آدم رو هوس موج‌سواری می‌ندازه.
باشه، باشه.
ادامه بدیم؟
لوئیز مارتن رو اینجا داریم، ۳۴ ساله، مجرد،
۱۰ ساله که منشی پزشکیه.
- لورا پیشه رو داریم... - وایسا.
برمی‌گردم سراغ لوئیز.
پرستار، مجرد، بی‌فرزند...
همه‌ی چیزیه که ازش داریم؟
دیروز صبح ثبت‌نام کرده.
پرسشنامه‌ی شخصیتش خالیه.
- تلفنی باهاش حرف زدی؟ - جواب نمی‌ده.
- پیغام گذاشتی براش؟ - توی شبکه‌های اجتماعی هم هیچی نیست.
- یه بسته به اسم لوئیز مارتن خریداری شده. - آره دیگه.
می‌تونی با گوگل ایمیجز چک کنی که اون عکس از میدجرنیه یا نه؟
از گوگل ایمیجز استفاده نکن.
ولی من یه برنامه دارم که تشخیص می‌ده عکس با هوش مصنوعی ساخته شده یا نه.
باشه، بزن، موافقم.
لعنتی، حق با توئه، جعلیه.
دیدی گفتم.
پس این عکس خودش نیست، ولی بازم پولش رو داده؟
دنبالش نگرد.
اون یه خبرنگاره.
خبرنگارها همیشه تو صورتمون تف انداختن.
بعد از ماجرای سنا همه‌شون رو راه نمی‌دیم.
انگار کافی نیست، باید سنگ تموم بذاریم!
اگه ناشناس بیاد تو، نابودمون می‌کنن.
همه‌ش زیر سر اون سناتور لعنتیه. می‌خوان به تصویب قانونش کمک کنن، خب؟
همه دارن بهمون حمله می‌کنن، و حتی تیم خودمم هوام رو نداره.
ما اینجا داریم سر مدل مو جوک می‌گیم.
«دلم می‌خواد برم موج‌سواری»، جدی؟
خودم به‌تنهایی نمی‌تونم.
الان بهتون نیاز دارم.
خوبه؟
خب، آره.
لوئیز مارتن رو نشونم بده.
کجا نشسته؟
توی آی۱۰.
اون دختره یه ریگی به کفششه.
فقط می‌خوام ببینمش. نشونم می‌دی، لطفاً؟
فرانک، آی۱۰ رو نشونم بده.
لطفاً.
مت.
چی شده، ترسیدی؟
اوضاعِ با مطبوعات از این بدتر نمی‌شه.
بهت قول می‌دم که می‌تونه از این هم بدتر بشه.
همین و بس!
ممنون، دوستان!
ممنون، ممنون، ممنون!
یه چیزی بهتون می‌گم:
می‌دونم چرا اینجایید!
اینجایید که یاد بگیرید.
یا اینکه چطور استاد دلبری بشید
یا چطور توی فقط ۳ ماه اولین میلیونتون رو در بیارید؟
نه، دوستان.
می‌دونید، من هیچ نسخه‌ی جادویی‌ای ندارم.
من فقط همراهیتون می‌کنم.
و ابزارهای درست برای موفقیت رو بهتون می‌دم.
یادتون نره،
که توی اف۷ فانی داره بهبود پیدا می‌کنه
از یه افسردگی شدید بعد از مرگ برادرش.
بیاید سعی کنیم سیستم عصبی‌مون رو
با فعالیت قلبی‌تنفسی‌مون هماهنگ کنیم.
شما به این ابزارها مسلط می‌شید.
فانی.
فانی، از دیدنت خوشحالم، چه حسی داری؟
عالی.
بهتری؟
دارم می‌جنگم.
توی این سه روز، همه کنارت می‌جنگیم، باشه؟
ممنون.
گابریل، توی کی۱۰، بچه‌هاش زندگی می‌کنن...
توی مکزیک پیش مادرشون.
ازتون می‌خوام که
سعی کنید همه با هم یه پیوند برقرار کنید.
که واقعاً ارتعاش‌هامون رو هماهنگ کنیم.
اینجا...
و همین حالا.
و شاید واسه همین بتونیم دست همدیگه رو بگیریم.
دست بدید.
خب، همینه.
می‌خوام حس کنم،
چی همه‌چیز رو به هم وصل می‌کنه.
ببخشید، عذر می‌خوام،
فقط یه همچین حسی دارم.
چیکار می‌کنی؟
یه ناهماهنگی‌ای هست.
- انگار یه نفر... - نه، برگرد سراغ گابریل.
این اولین باره که...
یه چیزی درست حس نمی‌شه.
مت، داری چیکار می‌کنی؟
مت، منم، این کارو نکن.
مت، به حرفم گوش کن.
مت، خواهش می‌کنم.
مت...
این حقیقت نداره!
لوئیزا،
اینطوریه؟
- سلام. - سلام.
کارول، میکروفون رو بده به لوئیز، که صداش خوب شنیده بشه.
ممنون.
چطوری، لوئیزا؟
خب، عالی.
اولین باره که اومدی اینجا؟
بله.
می‌تونی بلند شی، لطفاً؟
ممنون.
خب چه حسی داری؟
جدی می‌گم، راستش رو.
این برام تازگی داره.
من خیلی خجالتی‌ام.
نه، ولی البته، هرکدوم‌مون شخصیت خودمون رو داریم، ولی...
ولی این یه چیز دیگه‌ست.
می‌دونی، الان که باهام حرف می‌زنی، این کلمات رو می‌شنوم،
ولی انگار اصلاً روم اثر نمی‌ذاره.
انگار اونجا یه خلأ هست.
یه باد سرد.
مثل یه تخته‌سنگ مرمر سیاه.
ببخشید، ولی...
یه لحظه وقت لازم دارم تا درست بفهممش.
تو تصمیم گرفتی بیای اینجا.
این یه تصمیم مهم برای توئه.
- آره یا نه؟ - آره.
کارت چیه، لوئیزا؟
پرستار.
اوضاع چطوره؟
خوبه.
اینجوری جواب نمی‌ده.
حسش می‌کنی؟ خب.
بیا یه چیز دیگه امتحان کنیم،
اگه بخوای.
می‌دونی چیه، با من بیا.
- بیاید براش دست بزنیم. - بزن بریم، لوئیزا!
یالا لوئیزا، بترکونش.
بیا لوئیزا، با من بیا.
رو کن به سالن، یالا، بذار خوب ببیننت.
اگه موافق باشی، می‌خوام یه چیزی رو امتحان کنم.
سه تا کلمه بهمون بگو،
سه تا کلمه،
که بفهمیم لوئیز کیه؟
سه تا کلمه که توصیفت کنن،
همینجوری، بدون فکر کردن.
صادق.
خوبه.
هرجور دوست داری بگو.
مصمم.
اینا ویژگی‌های قشنگی‌ان، لوئیزا.
آره دیگه.
و برای کلمه‌ی سوم، می‌خوام که
همه چشم‌هاتون رو ببندید، لطفاً.
چشم‌هامون رو می‌بندیم تا بشنویم لوئیز چی بهمون می‌گه
ولی همینطور اون چیزی که
بهمون نمی‌گه.
نه فقط خودِ کلمه، بلکه...
معنای عمیقش.
سعی کن زیاد بهش فکر نکنی.
می‌خوام اون کلمه از ته دلت بیاد.
نمی‌دونم، شجاع،
صادق،
صادق.
به من اعتماد کن، فقط خودت می‌دونی.
داریم بهت گوش می‌دیم، لوئیزا.
لوئیزا؟
لوئیزا!
خب دیگه، دوستان، بهتون می‌گم...
این اولین باریه که همچین چیزی برام پیش میاد.
براش آرزو می‌کنم که جواب‌هاش رو یه جای دیگه پیدا کنه.
خب، آره!
دیوونگیه، مردم، دیدینش؟
این یارو یه ذهن‌خونه.
یه خبرنگار رو وسط جمعیت ضایع کرد.
بیاید با هم نگاهش کنیم،
مت واسور توی سنا شهادت داد
روشنفکرهای خودخونده.
پروفایل دختره رو نگاه کردم.
مقاله‌هاش پُر از نصیحت اخلاقی‌ان.
که چطور رأی بدی، غذا بخوری و حتی سکس کنی.
برای اینا به تو نیازی ندارم!
این خبرنگار رو می‌شناسم.
یه فعاله که از همون برنامه‌ست
یکی هم درباره‌ی من ساختن.
تصمیم گرفته مخفیانه ازش فیلم بگیره،
اعلیحضرت!
ممنون از تصمیمت!
دیگه هیچ‌چیز مثل قبل نمی‌شه!
می‌دونی چی می‌تونی سفارش بدی؟
فکر کنم می‌گیرم...
من کباب و خاویار دارم.
آره دیگه.
چی؟
ببخشید، چی گفتی؟
می‌دونی جسم مخطط چیه؟
دربارش ویدیو ساختی؟
وقتی توی شبکه‌های اجتماعی جواب می‌دی، دوز دوپامین می‌گیری.
اون یه شروره.
باید مدام بهش غذا بدیم، بارها و بارها.
توی یه‌چهارم ثانیه همه‌ش رو می‌بلعه و یه‌چهارم ثانیه بعد یکی دیگه می‌خواد.
- داری به من درس می‌دی؟ - نه.
می‌دونی که من برای تو کار می‌کنم.
می‌دونم، ممنون.
ولی الان می‌خوام که کنارم باشی.
آقا توقعش بالاست.
تو هم حق داری همینطور باشی.
می‌خوای یه چیزی ازم بپرسی؟ بپرس.
می‌تونی.
یه چیزی، که هیچ‌وقت به کسی نگفتی.
قبلاً اینکارو کردم.
برادرت؟
باهاش حرف بزن.
نمی‌تونی اینجوری ولش کنی.
نه.
آدل...
از ته دل می‌گم...
- ولی چرا؟ - اون خانواده‌ته.
نه، خانواده‌ی من همونیه که قراره با هم بسازیم.
کاری که می‌کنی سالم نیست.
انگار یه روحی توی گوشه‌ی روحت پنهون شده.
ببخشید، ولی از این خوشم نمیاد.
می‌دونم.
من آدم سخت‌گیری‌ام.
آره، سم.
ویدیو رو دیدی؟
- نه، کدوم ویدیو؟ - ویدیوی ژولین.
۱۰ هزار بازدید توی ۲۴ ساعت.
اگه خبرنگارها سراغش رو بگیرن، عین یه کارخونه‌ی احمق‌سازی به نظر می‌رسیم.
این چه‌جور ویدیوییه؟ کجاست؟
و ژولین الانشم اینجاست.
فکر می‌کنه که جونت رو نجات داده.
بهش رسیدگی می‌کنم.
سلام به همگی.
کم پیش میاد ازم خبری بشه،
اتفاقای جدی‌ای داره می‌افته.
داریم به سمت یه دیکتاتوری تمام‌عیار سُر می‌خوریم.
قانون داره تصویب می‌شه،
که آدم‌های آزاداندیش رو خفه می‌کنه
و همه رو به خطر می‌ندازه،
بعضی‌ها الانشم شروع کردن،
می‌فهمید؟
و شما سیاستمدارها، برید به جهنم.
ویدیوهاش رو ببینید.
این مرد منو نجات داد،
من به مت بیشتر از هرکسی احترام می‌ذارم.
مت، دوستت دارم.
خطاب به همه‌ی اون سیاستمدارهای لعنتی،
یه کم گاز بده، لطفاً.
خوبی، مت؟
با من بیا.
بی‌خیال.
باید اون ویدیو رو پاک کنی.
چرا؟ مهمه که اینو توضیح بدیم.
چی رو توضیح بدیم؟
ببخشید، ولی شبیه احمق‌ها شدی.
بهت می‌گم، شبیه یه احمق شدی.
که می‌خواد بهمون بگه این قانون رو خزنده‌های بچه‌باز ساختن،
که ازمون پنهون می‌کنن زمین صافه، قسم می‌خورم.
قسم می‌خورم.
گوشیت رو در بیار و پاکش کن.
خب، آره.
نه.
- پاک شد؟ - آره.
- خب. - فقط می‌خواستم کمک کنم.
این به من کمکی نمی‌کنه.
پس بسش کن.
اینقدر به من فکر نکن و یه کم بیشتر به زندگی خودت، به کارای خودت فکر کن.
خوبه؟
می‌تونم دنبالت بیام؟ سمینار بعدی سر بزنم؟
پولش مشکلی نیست. خونه‌ی مادربزرگم بهم ارث رسیده.
ولی دیگه سمیناری در کار نیست، نمی‌فهمی لعنتی؟!
می‌شنوی چی می‌گم؟
برگرد سر کارت، برو توی مک‌دونالد کار کن!
دیگه نمی‌خوام ببینمت!
من مشکلای دیگه‌ای دارم!
داری می‌ری رو اعصابم، مزاحمم می‌شی، پس برو.
داری دیوونه‌م می‌کنی، برو.
خب، آره.
که چی؟
پاکش کرد.
خوبه.
مجله‌ی اکسپرس درخواست مصاحبه داده.
من با یه خبرنگار حرف زدم، تو هم باید حرف بزنی.
نه سم، یه بار قبلاً قالمون گذاشتن، همینقدر بسه.
باید بریم توی زمین خودمون.
دیگه سؤال این نیست که موافق یا مخالف قانونی،
بلکه موافق یا مخالف متیو واسوری.
امروز، عزیزانم، درباره‌ی کوچینگ و اون لایحه حرف می‌زنیم،
که قراره این حرفه رو قانون‌مند کنه.
دراین‌باره با مت که اینجاست حرف می‌زنیم.
- عصر بخیر، مت. - عصر بخیر. ممنون.
مت توی این فضا نفوذ زیادی داره.
نزدیک به ۸۰۰ هزار دنبال‌کننده توی اینستا.
تیک‌تاک هم دیوونه‌کننده‌ست.
شما درباره‌ی اون لایحه می‌گید
که احمقانه‌ست، چون خودتون تحصیلات دانشگاهی ندارید.
شاید مجبور بشید کرکره رو بکشید پایین، پس برای شما قمار بزرگیه.
درسته که مدرک دولتی ندارم، ولی گواهی از یه مربی سرشناس دارم.
- پیتر کنراد. - دقیقاً، پیتر کنراد.
به آدم‌هایی مثل باراک اوباما، فدرر، حتی استیو جابز مشاوره داده.
ویدیوهاش رو ببینید، حیرت‌انگیزه.
این یارو یه چیزی بین موسی و مایکل جکسونه.
آره، توصیف خوبیه.
از نظر اون، موفقیت مادی شاید
فقط نتیجه‌ی موفقیت شخصی باشه.
درسته که نخبه‌ها،
کسایی که امروز تصمیم‌گیرنده‌ان،
قضیه پیچیده به نظر می‌رسه
- ژرالدین، تو دراین‌باره چی فکر می‌کنی؟
من فکر می‌کنم،
برای اینکه تضمین بیشتری باشه،
پس به‌ناچار باید
از مسیر روانشناسی رد شد، درسته؟
من زیاد از این مطمئن نیستم.
سیریل، تو مگه برای اجرای تلویزیون مدرک دانشگاهی داری؟
نه، جدی می‌گم،
کوچینگ یعنی کار کردن با آدم‌ها.
که مهارت‌های جورواجوری می‌خواد.
اینو توی کلاس‌های دانشگاه یاد نمی‌گیری.
فروید رو در نظر بگیر، که مدرک پزشکی داشت،
ولی این مانع نشد که زن‌ستیز و همجنس‌گراستیز باشه و مروج تله‌پاتی
و کوکائین.
من نمی‌تونم به مردم دروغ بگم.
من کنارشونم،
نه کاملاً، درسته؟
تو رهبر ارکستری.
و پولش رو هم جمع می‌کنی.
حق با توئه.
الان که دارم باهاشون حرف می‌زنم، کاملاً مثل اونا نیستم.
وگرنه چیزی برای گفتن نداشتم.
ولی همیشه اونجایی که امروز هستم نبودم.
برای منم پیش اومده...
برای من پیش اومده که...
که ترسیده باشم،
برام پیش اومده که خجالت کشیده باشم.
آره دیگه.
چه اتفاقی برات افتاد؟
- خب دیگه...
این...
یعنی...
من مورد آزار قرار گرفتم.
می‌شه اینطوری گفتش...
من یه بچه‌ی آزاردیده بودم.
کسی که من بهش
کاملاً... اعتماد داشتم.
بی‌نهایت... دقیقاً همینطور.
نمی‌دونم درسته که دربارش حرف بزنم یا نه، ولی...
کسی بود که...
کسی که بیشتر از خودم دوستش داشتم،
و نمی‌تونستم تصور کنم که بتونه بهم آسیب بزنه.
و بدتر اینکه، بهم آسیب می‌زد...
با لذت.
هم از نظر روانی، هم جسمی.
اون... از بستگانتونه؟
برادرمه.
تنها برادرم...
که اون موقع برام...
الگوم بود.
آرمانم.
قهرمانم.
این حقیقت نداره.
حقیقت نداره، کار من نبود.
این حقیقت نداره!
- مت هستم، پیغام بذارید. - لعنتی!
بسه، جواب بده، لامصب!
ممنون.
می‌دونستم پیچیده‌ست، ولی همچین چیزی رو تصور نمی‌کردم.
امشب توی برنامه‌ی TPMP بود،
و همه‌چیزش رو به خطر انداخت.
دیوونه‌کننده‌ست که مردم چقدر برات عشق می‌فرستن.
خوب کار می‌کنه؟
داره می‌ترکونه.
حتی یه هشتگ هست: #به_کوچ_من_دست_نزن.
بد نیست.
اون بابامه، به فکرته.
- برات یه بوس فرستاده. - چه خوب، سلام برسون بهش.
آره، به اونم همینطور.
خیلی‌ها می‌پرسن که می‌خوای شکایت کنی یا نه.
چرا آدم باید همه‌چیز رو بکشه وسط؟ همیشه پای دولت یا دادگستری رو وسط بکشه؟
من به این دلیل حرف نزدم.
وای خدای من، پیتر کنراد!
مگه چی شده؟
خب، نه خودش، دستیارش، کاساندرا.
اینستاگرامش رو دارم، لینک برنامه رو براش فرستادم،
دیدش، تحت تأثیر قرار گرفت و داره به پیتر نشونش می‌ده.
- جدی می‌گی؟ - آره، جدی.
حتماً خوشش میاد.
می‌فهمی یعنی چی، مت؟
پیتر کنراد.
شاهِ شاهان.
خیلی بهت افتخار می‌کنم.
نمی‌خوای جواب بدی؟
چرا، چرا، جواب می‌دم.
- بله، کریستوف. - داری منو مسخره می‌کنی؟
ببین، درک می‌کنم،
ولی...
لازم بود حرف بزنم.
تو فقط یه روانیِ کثافتی!
اینا چرت و پرته!
- باید حواسمون باشه... - من برادرتم!
...جلوی روت.
ای منحرف.
لعنتی، خوب به حرفم گوش کن،
می‌خوام تکذیبش کنی، وگرنه شکایت می‌کنم...
خوبه.
باشه، اشکالی نداره.
حتماً، فردا حرف می‌زنیم.
مراقب خودت باش.
خوبی؟
آره، درست می‌شه.
می‌تونم یه چیزی نشونت بدم، رئیس؟
بله.
بیا.
سلام به همگی.
این کوچ رودیه،
خیلی خوشحالم،
داستان من، داستان یه پسر از یه محله‌ی فقیره،
معتاد، با دو تا برادر،
مجبور شدم یاد بگیرم چطور زنده بمونم.
ولی امروز حالم خوبه.
روی آدم‌های حاشیه‌ی شهر جواب می‌ده.
مگه نمی‌خواستی مربی ورزشی بشی؟
نه.
آدم باید خودش رو متحول کنه.
وایسا، یه چیز دیگه هم نشونت می‌دم.
این مال اوایل کارمه، وقتی تازه ورزش رو شروع کرده بودم.
الو؟
کریستوف؟
- می‌خواستم امتحانش کنم... - وایسا.
- آدل. - صداتو نمی‌شنوم.
- غلبه بر خود... - آدل.
- چی؟ - آدل!
آروم باش.
چه نظمی لازم داره و چطور باید عملیش کرد.
وایسا، اینجا رو نگاه کن...
داری می‌ری رو اعصابم. الان وقتش نیست.
خوبه؟
خب چی شد، کریستوف؟
می‌گه داری چرت می‌گی.
که هیچ‌وقت چیزی کم نداشتی،
که هیچ‌وقت بهت دست نزده.
دیوونه‌کننده‌ترین قسمتش اینه که شاید واقعاً باورش دارن.
خیلی روم تأثیر گذاشت.
انکار، ستاره‌ی تاریک روان ماست.
افتضاحه.
الان یه کم گیج شدم.
وایسا، یعنی چی؟ گیج شدی؟
خیلی داغون به نظر می‌رسید.
شوخیت گرفته، تو هم دیدیش، از سر و روش نفرت و حسادت می‌باره.
- اون موقع مست بود. - این دلیل نمی‌شه که دروغ بگه.
و دلیل هم نمی‌شه که حق با تو باشه.
آدل، اصلاً صدامو می‌شنوی؟
ببخشید، ولی تو داری از عشق و اعتماد برام حرف می‌زنی.
- از اینکه هیچ‌وقت از هم جدا نشیم. - دلیلت اینه؟
همین که گفتی دوستم داری، یعنی باید باورت کنم؟
می‌خوای چی بهت بگم؟ جزئیات می‌خوای؟
شاید، آره.
نمی‌دونم همینه یا نه، اون مهندسه، ولی...
برادرم همیشه خیلی روشمند بود.
آخرش یه روش ابداع کرد، که چطور بزنه،
بدون اینکه ردی به جا بذاره.
با توپ‌های گلف،
که محکم لای حوله پیچیده می‌شدن،
و می‌زد تو شکمت.
لازم نیست هیچ زوری بزنی، خودش درد می‌کنه.
من همش مشکل معده داشتم، هیچ‌کس نمی‌فهمید چرا.
دقیقاً همینو می‌خواد.
همین چیزی که الان بین ما دوتا داره اتفاق می‌افته.
اینکه داریم دعوا می‌کنیم، اینکه باهات مثل یه آشغال رفتار می‌کنم.
آدل...
ما وسط یه نبرد بزرگیم، از همه طرف بهمون حمله می‌شه.
و می‌دونم، آسون نیست، می‌دونم.
ولی واسه همینه که ما دوتا باید کنار هم بمونیم.
باید بدونم، آدل.
با منی یا نه؟
آره دیگه.
— ماي موويیز —
خب، بگو.
خوبه.
سلام به همگی.
- چطور بهتر تمرکز کنیم. - گرفتم.
چطور باهوش‌تر باشیم،
آره، هکتور۹۴، درسته؟
دقیقاً.
این یارو همه‌ش رو پست کرده
ممکنه ژولین باشه؟
آره، شبیه خودشه.
خب. چیکار کنیم؟
می‌خوای چیکار کنی؟ خسته می‌شه، نگران نباش.
خبرنگارها دنبال مدرک جرم‌ان و راستش، اگه جای اونا بودم
با هکتور۹۴ تماس می‌گرفتم.
قانون تا ۱۰ روز دیگه تصویب می‌شه.
هر مقاله مهمه، همه‌چیز وزن داره.
می‌دونم، می‌دونم.
درست می‌شه.
وایسا، یه تماس دارم. باید قطع کنم.
سلام، کاساندرا.
سلام مت، چطوری؟
عالی، تو چطوری؟
عالی.
از اونجایی که توی فرانسه بزرگ شدم،
و مخصوصاً به‌خاطر پیتر.
ولی می‌تونیم به انگلیسی ادامه بدیم؟
آره، البته، حتماً.
عالی.
پیتر داره تو رو به‌عنوان شریک در نظر می‌گیره.
که کارت رو راه بندازی
جدی؟
آره دیگه.
فقط یه چیز...
شاید یه کم فضولانه به نظرت بیاد،
چیزی نیست، بگو.
حتماً از همون برنامه‌ی تلویزیونی بوده.
آره، درسته.
می‌خوای ازش شکایت کنی؟
هنوز پشت خطی؟
آره، آره، ببخشید، حتماً.
آره، با بهترین وکلای این‌جور پرونده‌ها تماس گرفتم.
باشه، عالیه، ممنون مت.
آماده‌ای؟
آماده‌ی چی؟
وصلت می‌کنم به پیتر.
همین الان؟
سلام، مت! چطوری؟
سلام!
راستش، از این بهتر نمی‌شه، آقای کنراد.
- پیتر صدام کن. - باشه.
سبکت رو دنبال کردم،
ژست بدنت، لحن صدات،
صداقتت.
حرف‌هات درباره‌ی برادرت
خیلی منو تحت تأثیر گذاشت.
تو می‌تونی کارهای بزرگی بکنی.
ممنون.
خیلی ممنون.
اون لایحه...
کاساندرا یه کم برام توضیحش داد.
دیوونگیه.
ولی تو محکم وایسا،
و حق با توئه.
توی اروپا کلی کار هست.
آره، موافقم.
مردم افسرده‌ان،
از همه‌چیز می‌ترسن.
ولی همراه با گروه کنراد
خوبه، من واقعاً شیفته‌شم!
چقدر شیفته؟
تا حد جنون!
خوبه.
من یه نفر اروپایی می‌خوام.
بله، کاساندرا بهم گفت.
تا یه هفته تصمیم می‌گیرم.
تو جزو پنج نفر نهایی هستی.
خواستم بهت بگم.
خوبه.
عالیه، ممنون.
ممنون.
به من نگاه کن.
می‌خوام تکذیبش کنی، وگرنه شکایت می‌کنم، خب؟
شکایت واسه چی؟
به جرم افترا.
بزن بریم.
رسانه‌ها نابودت می‌کنن، اینو می‌دونی، نه؟
کدوم رسانه‌ها، رسانه‌های نخبه‌ها، روشنفکرها؟
من منابع خودمو دارم، اهمیتی نمی‌دم.
چیز دیگه‌ای هست؟
چرا داری این کارو با من می‌کنی؟
من برادر کوفتیتم.
- من برادرتم... - وایسا کریس، متأسفم، ولی...
فکر کنم منو درست نمی‌فهمی، من هیچ کاری باهات ندارم.
تو توی این قضیه هیچ نقشی نداری.
کوچ مت،
اون یه شخصیته.
با یه درون‌مایه، یه داستان...
مثل قصه‌های پریون.
برای اینکه قهرمان تحسین بشه، باید یه چیزی رو از سر بگذرونه،
بر بدترین‌ها غلبه کنه.
من بدترینم؟
نه، تو نیستی، کریستوف.
اون برادری که درباره‌ش حرف می‌زدم، اونم یه شخصیت داستانیه.
همه‌ی اینا لزوماً ربطی به بچگی واقعی‌مون نداره.
می‌فهمید؟
لعنتی...
هی، کریس...
ببخشید، ولی...
قوانین رو من نمی‌سازم.
مردم به داستان نیاز دارن، به قصه.
فقط بهشون نیروی جنگیدن می‌ده.
می‌خوان اخراجم کنن.
یعنی چی، چی شده؟
تا خرخره توش گیر کردم.
دارن بیرونم می‌ندازن،
یه احضاریه به دستم رسیده.
مگه نمی‌خواستی بری؟
اون فقط حرف مفت بود.
واقعاً دارن اخراجم می‌کنن.
راضی شدی؟
لعنتی، من همه‌چیزو درست انجام دادم، همه‌چیزو.
از قوانین پیروی کردم...
ببین، کریستوف...
الان داری یه آزمون سخت رو از سر می‌گذرونی،
این که مسلمه، ولی...
این آزمون می‌تونه یه مانع باشه یا یه پله برای پیشرفت.
از پسش برمیای.
کریس، به من نگاه کن.
تو تنها نیستی.
این سرنوشت نیست.
می‌تونم کمکت کنم.
حتی از نظر مالی.
چقدر لازم داری؟
جدی می‌گی؟
البته به شرطی که اون مشروب‌خوری رو بذاری کنار.
آره دیگه.
درست می‌شه.
باید بدونی که مغز مثل یه کارخونه‌ی جداسازیه،
مهم اینه که بدونی چی رو انتخاب کنی.
مراقب دوپامین ارزون باش.
بازی‌های ویدیویی، شبکه‌های اجتماعی،
لعنتی.
سلام، ژولین.
خوبه که آدم مهمون داشته باشه.
می‌تونم بیام تو؟
فکر کنم می‌دونی چرا اینجام.
چون دوستم داری، نه؟
آره، معلومه که دوستت دارم.
خوبه، منم دوستت دارم.
خلاصه، ویدیو رو دیدم.
آفرین.
واقعاً ترسناکه.
- فیلم‌برداری عالی. - چی داری می‌گی؟
- من چیزی ضبط نکردم. - ببین، ژولین...
نمی‌خوام برم پیش پلیس که برات دردسر درست نشه.
- من فقط بهترین‌ها رو می‌خوام. - منم بهترین‌ها رو می‌خوام.
واسه همین جواب خبرنگارها رو نمی‌دم،
که تمام روز بهم زنگ می‌زنن.
انگار خیلی منو دوست دارن.
حتی اون دختره از برنامه‌ی «تحقیقات تکمیلی»، کنستانس سوریانو.
می‌خوام که ببینمش،
دعوتش کنم بیاد اینجا و از وضعیت مالیم باهاش حرف بزنم.
که بفهمم نکنه من به کوچینگ معتاد شدم، همونطور که اون به مواد معتاد بود.
ولی من فقط بهترین‌ها رو می‌خوام.
- مضطربی؟ - نه.
بله.
می‌دونی، اون پشت مجتمع مسکونی پابلو نروداست.
اونجا خطرناکه، چند بار سعی کردن دزدی کنن...
ترجیح می‌دم احتیاط کنم، حواسم رو جمع می‌کنم.
عالیه.
حس فوق‌العاده‌ایه که آدم اینو تو دستش داشته باشه.
انگار ما مردها خلق شدیم که بتونیم داشته باشیمش.
قدرت بر مرگ.
ایلیادِ هومر رو خوندی؟
- آره دیگه. - اونو موقع بچگی می‌خونی.
برای من همیشه جواب داده.
قدرت ناب و خام جنگ، چیزیه که اینجا همش درباره‌ش حرف می‌زنن.
یه لحظه رو در رو با مرگ.
مرگ خودش.
مرگ اون یکی.
آره، الان یه چیزایی مصرف می‌کنم...
چاره‌ای ندارم.
با الکل یه کم می‌سوزه، ولی...
خسته‌کننده‌ست.
خسته‌کننده.
ژولین...
نه، بیخیال، برو عقب!
داری خفه‌م می‌کنی. بشین.
آره، نشستم.
نشستم.
بگو، گوش می‌دم.
می‌خوای چی بگی؟
فقط می‌خواستم بهت بگم...
شاید یه کم زیاده‌روی کردم، بهت سخت گرفتم.
معذرت می‌خوام،
ولی به‌خاطر اینم بود که برات احترام قائلم، ژولین.
هیچ‌وقت تو رو بچه نمی‌دونستم، هیچ‌وقت.
ما از کسایی که بهشون باور داریم، توقع زیاد داریم.
به من باور داری؟
معلومه که به تو باور دارم.
تو پسر خیلی شجاعی هستی، همون اول فهمیدم.
شجاعت چیه، مت؟
- شجاعت یعنی... - نه، سر جات بشین! بشین!
شجاعت یعنی با وجود درد، تاب آوردن.
یعنی مستقیم تو چشمای رنجت زل بزنی.
منتظر نور انتهای تونل بمونی،
با چشمای کاملاً باز و سر افراشته.
- آره، فکر کنم... - لعنتی، واقعاً رو مخی.
یالا، مت.
باید اون جادو رو رو کنی! باید بیشترش کنی!
چی می‌تونی بهم بدی؟
عشق؟
انرژی مقدس «به درک!»؟
اینه که می‌خوای بهم بدی؟ به من نگاه کن!
موفق باشی، رفیق،
چون دنیای پلاستیکیت، که توش هرکس پادشاهی خودش رو می‌سازه،
تموم شد، دیگه باورش ندارم.
چیزی که می‌بینم یه تپه گِله و دل و روده‌ی پاره‌پاره.
رو زمین، رو سقف.
همه‌جا، رو دیوارها!
آخایی‌هایی که با تروایی‌ها درگیر می‌شن!
یه نبرده و خون داره ریخته می‌شه.
اینجا یه نفر داره نگاه می‌کنه که چطور نیزه‌ش تو شکم یکی دیگه فرو می‌ره.
اونجا یکی داره نگاه می‌کنه که چطور مثل سگ می‌میره، مت!
چون هیچ‌کس بهش کمک نمی‌کنه!
خون و کثافت!
بوی گند مرگ!
بوی مرگ، مت!
ژولین.
سر جات بشین، مت!
- نه، حالا قراره به من نگاه کنی. - بهت می‌گم، سر جات بشین.
- نه، ژولین، به من نگاه کن. - سر جات بشین!
لعنتی.
یه روز، دوستان،
تصمیم گرفتم
و به ساده‌ترین،
ولی همینطور رادیکال‌ترین شکل ممکن،
تصمیم گرفتم خوشبخت باشم.
می‌تونم بهتون بگم،
به لطف تمرین مداوم
توی چند ثانیه به آرامش می‌رسم،
که خودم رو کاملاً شکوفا کنم
و او همون مرد بود،
مردی که می‌دونه
که زندگی کوتاه‌تر از اونه که
مرد،
لعنتی.
...توی جاده.
همون آیین،
همون حرکت...
یه دقیقه به آسمون نگاه کن،
شصت ثانیه.
و اگه نتونم بیرون برم...
نه، حالا به من نگاه کن.
سر جات بشین!
توی این سه روز اخیر، سی‌ودو تا تماس داشتیم.
شصت‌وهفت پیامک فرستاده، شصت‌وهفت تا.
و کلی ایمیل.
خیلی چیزها حول اون ویدیویی می‌چرخه که برات ضبط کرد.
و به‌خاطر تو پاکش کرد.
درسته، نه؟
بله، فکر کنم بشه قطعاً اینو گفت.
ژولین آشکارا توی یه وضعیت روانی ناپایدار بود.
نقش من این نبود که بیشتر آشفته‌اش کنم یا بهش دامن بزنم، بلکه...
سعی کنم براش مرز تعیین کنم.
چندتا از ویدیوهات رو دیدم.
نقطه‌ی قوتت اینه که...
«استعداد بی‌نهایت»
به‌جای یه محدودیت.
شما باورش ندارید، آقای دادستان؟
اگه شما این جایگاه رو دارید، یعنی
که گذاشتید همین استعداد شکوفا بشه،
به‌جای اینکه از محدودیت‌های خودتون گله کنید، درسته؟
پس هیچ پشیمونی‌ای ندارید؟
ببینید، من فقط دارم سعی می‌کنم بفهمم،
توی این فاجعه چیکار می‌تونم بکنم که به آدم‌هایی کمک کنم جلو برن،
- ...کسایی که به آموزه‌هام نیاز دارن. - «آموزه‌های» شما؟
موکل من اومده تا کمکتون کنه شخصیت ژولین رو درک کنید.
بابت چی می‌تونید مقصرش بدونید؟
نگه داشتن یه نفر توی حالت انقیاد روانی،
که اون رو به سمت کاری سوق می‌ده،
که جدی بهش آسیب می‌زنه.
سه سال حبس، ۳۷۵ هزار یورو.
پنج سال و ۷۵۰ هزار،
اگه جرم رو رهبر یه گروه مرتکب بشه.
می‌تونید بهم بگید، توی چه لحظه‌ای،
یعنی کِی، کجا، جلوی کدوم شاهد و به چه شکلی،
متیو واسور آقای ژولین روشبور رو به خودکشی وادار کرده؟
ایمیل دارید، پیامک؟
یه ضبط‌شده، یه شهادت؟
نه.
خوبی؟
خب.
ببین آدل، اگه چیزی بهم نگی، نمی‌تونم کمکت کنم.
هیچی بهم نمی‌گی.
با برادرت حرف زدی؟
همه‌چیز روبه‌راهه، باشه؟
یعنی چی روبه‌راهه؟
حرف زدیم.
وایسا، ولی بهم نمی‌گی؟
- دیگه به خودت بستگی داره. - باشه.
من می‌رم.
نمی‌دونم آدل. دیگه نمی‌شناسمت.
قیافه می‌گیری، جلوی من دلواپس می‌شی.
ولی اون برادرته.
- قضیه به این سادگی نیست. - چرا اتفاقاً، همینقدر ساده‌ست.
همینه دیگه، چیشو نمی‌خوای بفهمی؟
ممنون!
خیلی ممنون!
دوستت داریم، مت!
دوستت داریم!
منم دوستتون دارم.
ولی عشق، دوستان...
عشق کافی نیست.
باید یاد بگیریم عشق بورزیم،
و همینطور احترام برانگیزیم.
یه چیزی بهتون می‌گم.
توی زندگیم یه نفر هست،
همونطور که خیلی‌هاتون می‌دونید،
که خیلی خوش‌شانسم این جاه‌طلبی رو باهاش شریکم.
همین جست‌وجوی صداقت و حقیقت.
اون شخص آدله.
همینجاست.
و ازتون می‌خوام براش یه دست محکم بزنید!
- یالا، براش هورا بکشیم! - آدل! آدل!
خیلی ممنون.
ممنون که براش دست زدید. ممنون.
یالا، یه چیزی بگو.
ممنون.
از همگی ممنونم.
براتون یه سمینار عالی آرزو می‌کنم.
لطفاً بلند شید.
حالا می‌خوام که
چشم‌هاتون رو ببندید
و دست‌هاتون رو روبه‌روی هم بذارید.
یه دیوار نامرئی می‌کشید،
که فضای خصوصیتون رو مشخص می‌کنه.
شما توی خونه‌ی خودتونید،
منطقه‌ی امنتون.
هیچ‌کس نمی‌تونه بدون اجازه‌تون واردش بشه.
اونجا ارباب خودتونید.
حالا می‌تونید دست‌هاتون رو بیارید پایین و آروم چشم‌هاتون رو باز کنید.
خوبی، دانیل؟
بهم اجازه دادی بیام تو حریمت؟
فکر نکنم. پس من اینجا چیکار می‌کنم؟
خب، با من بیا، لطفاً.
رو به من وایسا.
صاف وایسا، به من نگاه کن.
نشون بده تو وجودت چی هست.
آره دیگه.
عالی.
ممنون.
توی خونه اوضاعت چطوره؟
خب.
و با همسرت؟
خب، سه تا کلمه برای توصیف همسرت، لطفاً.
مهربون.
بی‌خواب.
و مادر.
کارت چیه، دانیل؟
من تکنسین تأسیسات گرمایشی‌ام.
و اوضاع چطوره؟
همه‌چیز روبه‌راهه؟
نه دقیقاً... راستش...
یه رئیس سخت‌گیر دارم.
سخت‌گیر یا...
یه عوضیِ به تمام‌معنا؟
- یه عوضیِ به تمام‌معنا. - خب.
رئیست بهت احترام می‌ذاره؟
اینجوری وارد منطقه‌ی دفاعیت می‌شه، مثل من؟
یالا، هلم بده، جای خودت رو باز کن.
یالا، می‌تونی هلم بدی.
آره، درسته، عالیه.
وقتی رئیست این کارو می‌کنه، تو چیکار می‌کنی؟
خب، اون رئیسمه.
می‌ترسی کارت رو از دست بدی؟
من چهار تا بچه دارم.
و باباشون ترسیده.
افتضاحه.
بهم فحش بده، دانیل.
بهم فحش بده.
دلت می‌خواد به رئیست چی بگی؟ «بدبخت»؟
«عوضی»؟
«جنده»؟
- یه کم از همه‌چیز. - آره، تعجبی نداره.
الان من رئیستم.
و بهت می‌گم، تو یه آشغال به تمام‌معنایی، دانیل.
جوابت چیه؟
نمی‌دونم.
«نمی‌دونم»؟ «نمی‌دونم»؟
من دوستتم، این یه بازیه.
اگه اینجا نتونی، جلوی خودش هم نمی‌تونی.
- واقعاً؟ - واقعاً!
- آره دیگه. - خب.
نمی‌خوای به رئیست بربخوره، که کارت رو از دست ندی.
اینو درک می‌کنیم، البته.
ولی می‌خوام حسش کنه، چی تو دلت داری؟
بذار قدرتت رو حس کنن، دانیل.
بذار به منطقه‌ی دفاعیت احترام بذاره.
- باشه؟ - باشه.
- تو هم همینو می‌خوای؟ - آره دیگه.
می‌خوام توی نفست، توی دل و روده‌ت حسش کنه!
باید اون خشم درونت رو پیدا کنی، دانیل.
چون اون دیوار رو با عشق نمی‌شه ساخت.
کل عمرت رو واسه این تلاش کردی، هیچ‌وقت جواب نمی‌ده!
عشق نجاتت نمی‌ده، دانیل!
فکر می‌کنی، زنت به این نیاز داره؟
که با یه مردی زندگی کنه که قایم می‌شه، با یه روح...
فکر می‌کنی، بچه‌هات به این نیاز دارن؟
پدری مثل یه بُرج شنی. همیشه در آستانه‌ی فروریختن.
پدری که دیگه حتی بهش نگاه نمی‌کنیم، مثل یه ملحفه‌ی کهنه.
پدری که ازش خجالت می‌کشیم، که ازش شرمنده‌ایم.
پس وانمود می‌کنیم.
و همینطور ادامه پیدا می‌کنه، تا وقتی که خودت پدر بشی.
یه ستون شنی دیگه، یه ملحفه‌ی کهنه و پاره‌ی دیگه!
نسل بعدیِ روح‌ها، بازم!
فکر می‌کنی همینه؟ نه! پس گوشی رو بردار، دانیل!
جفتمون می‌دونیم این نمی‌تونه ادامه پیدا کنه!
باید استعفا بدی!
کارها رو وقتی که بهت می‌سازه نکن، وقتی که لازمه بکن!
آماده‌ای بری سراغ اون نفرت؟
- آره، آماده‌ام! - پس گوشی رو در بیار!
و بالاخره زنگ بزن لعنتی! به رئیست زنگ بزن!
تصمیم بگیر، زندگیت رو عوض کن!
به من گوش کن، تو فقط یه گوشی تو دستت نگرفتی.
این هستیِ توئه، انتخابِ تو، زندگیِ توئه.
تو تصمیم می‌گیری برای خودت، برای بچه‌هات چی می‌خوای؟
روشنه؟
آلن؟
بله، ببخشید، منم...
نه، فقط می‌خواستم بهت بگم که...
دارم می‌ذارم می‌رم، لعنتی!
دارم می‌ذارم می‌رم، می‌شنوی؟!
تو فقط یه عوضیِ کثافتی. و حالتو می‌گیرم، آلن!
اینو می‌فهمی؟
معذرت می‌خوام، آلن!
آفرین.
آره، انجامش دادم!
- انجامش دادی! - انجامش دادم!
همین و بس!
دانیل! دانیل! دانیل!
دانیل، دانیل، دانیل!
خوبی؟
این چه حال‌وهواییه؟
- چی شده؟ - چی شده؟
تو همین الان مجبورش کردی استعفا بده.
تو حق نداری همچین کاری بکنی.
می‌خوای درباره‌ش حرف بزنیم؟ چیکار می‌تونم بکنم؟
من وظیفه دارم به مردم کمک کنم.
این ربطی به اون نداره.
من دانیل رو مجبور نکردم.
تو هم مثل من دیدیش،
می‌خواست تکون بخوره، می‌خواست بره، من کمکش کردم.
چیزی نمی‌خوای بگی؟
جدی می‌گم.
آدل، ببخشید. می‌دونی چرا مردم میان اینجا؟
نصفشون مجبور شدن وام بگیرن.
از تعطیلاتشون می‌گذرن، و من باید تنهاشون بذارم؟
با رئیس سادیسمیشون، رویاهای درهم‌شکسته‌شون...
اون این تصمیم رو زیر فشار جمعیت گرفت.
امکان نداره.
- می‌دونی مغز انسان چطور کار می‌کنه؟ - این اصلاً درست نیست لعنتی.
یه ماشینِ تولید عادی‌بودنه.
بازم جسم مخطط؟
اگه می‌خوای زیست‌شناسی خودت رو انکار کنی، راحت باش.
لعنتی، اون خشن بود، خشونت‌آمیز!
به مردم با گل و بلبل کمک نمی‌شه!
یا با نگه داشتنشون توی اون متوسط‌بودنِ کوفتیشون!
حقیقت اینه که مردم می‌میرن، چون نمی‌خوان حتی یه انگشتشون رو تکون بدن!
اعتیاد، سرطان، خودکشی.
آره، من خشن و تندخوام، این شوکه‌ت می‌کنه؟
مردم نمیان اینجا که یاد بگیرن و بفهمن.
من معلم فلسفه نیستم.
می‌تونم دقیقاً برعکس چیزی که می‌گم بهشون بگم، و فرقی نمی‌کنه.
دیگه حرفی برای گفتن نمونده!
قضیه‌ی انرژیه، یه لگد به باسن!
یه لگد محکم و حسابی، و دوباره همه‌چیز روبه‌راهه، خب!
از نو...
این برای یه سمینار عالیه.
بسه دیگه، یالا.
دیگه بسمه.
تنها.
چی؟
می‌دونم وقتی از اون در رد بشم، دیگه برنمی‌گردم، درسته؟
عمراً، گمشو.
خوبه.
اون یه تصمیم قاطع گرفت، درسش رو از من یاد گرفت.
به اونایی که انتخاب می‌کنن بمونن، حقیقت رو می‌گم.
دنیا بهت اجازه نمی‌ده پولدار بشی، بر خودت غلبه کنی، عشق رو پیدا کنی.
همه‌ش چرنده.
دنیا جوری چیده شده که هرکس سر جای خودش بمونه.
و تو اینو قبول می‌کنی؟
من قبولش نمی‌کنم.
می‌خوام براشون بجنگم،
که جونم رو فداشون کنم.
تصمیم گرفتم، که اونا هم بتونن یه انتخاب داشته باشن.
بهم نگو چیکار باید بکنم، لازم هم نیست رو صحنه انجامش بدم.
بذار قانون تصویب کنن، من دیگه کاملاً از این قضیه خسته شدم.
من آزادم!
اگه لازم باشه برم آمریکا، آماده‌ام.
بزن بریم، لعنتی!
سلام، با پیغام‌گیر تماس گرفتید.
آره، خودمم.
بهم زنگ بزن، حرف بزنیم.
دوستت دارم.
داستان خودت رو زندگی کن،
ولی حواست باشه، این قدرت جدید،
می‌تونه رابطه‌ت با عزیزانت رو به هم بریزه.
بعضی‌ها تحملش رو ندارن.
بهم می‌گی:
«مهم نیست، من قوی‌ام،
چیزی برای ترسیدن نیست.»
این حقیقت نداره.
ضعیف‌ها یه قدرت پنهان و عظیم دارن:
ظاهرِ صداقت.
هیچ‌چیز قدرتمندتر و فریب‌کارانه‌تر از این نیست
«من بدون تو هیچی نیستم.»
«من فقط یه تیکه آشغالم.»
چرا ضعفت رو نشون می‌دی؟
دقیقاً برای اینکه خردت کنه.
تا دیگه از خودت دفاع نکنی
تا یه چیزی ازت بگیره، هرچی.
خدمت،
پول،
یه کم عشق.
- یادمه، اون برادرته. - آره دیگه.
اون اونجا چیکار می‌کنه؟
- داره به گوشیش نگاه می‌کنه. - نه، اونجا، اونجا، دیدی؟
می‌دونی، چرا داری به این نگاه می‌کنی؟
- سعی کن یادت بیاد. - مشکلی هست؟
اونجا رو نگاه کن.
حتماً داره ضبط رو چک می‌کنه.
چی؟
از من.
اومدی اینجا که نقش بچه‌ننر رو دربیاری و من، مثل یه احمق،
دلم براش سوخت.
آره، چیه؟
آرومش کردم، چیزی رو که می‌خواست بشنوه بهش گفتم.
یعنی چی؟
از همون تکنیکی استفاده کرد که توی ویدیو توضیح دادم.
قدرت پنهانِ ضعیف‌ها.
یه چیزیش برام آشناست.
دلسوزی به‌عنوان سلاحِ دستکاری ذهن.
لعنتی، لعنتی، باورم نمی‌شه.
باورم نمی‌شه.
این کارو با من کرد.
نکته اینه که قطعاً ازم فیلم گرفته.
و این نباید لو بره.
آمریکایی‌ها شوخی ندارن، ترسناکن.
همه‌چیز رو تمیز و بی‌نقص می‌خوان.
اگه شک کنن داریم دروغ می‌گیم، کارمون تمومه، دیگه از وگاس خبری نیست.
کدوم دروغ؟
اتهامِ هانون؟
داره لبخند می‌زنه.
داره لبخند می‌زنه، اون منحرفِ آشغال.
کل عمرم رو صرف حل کردن معما کردم، واضحه.
برو سراغش. باهاش حرف بزن.
آره، خودت بهم گفتی.
بعضی‌وقتا حرف کافی نیست.
من فقط یه مردی رو می‌بینم که داره لبخند می‌زنه و به گوشیش نگاه می‌کنه.
می‌تونه هزار تا دلیل داشته باشه، شاید یه پیامک خوب، نمی‌دونم.
تازه، اون برادرته، نه؟ یه بدبخته.
اون عوضی اهلِ نقشه‌کشی نیست.
خب؟ پس حالا یه لحظه نفس بکش.
حق با توئه.
- حق با توئه. - معلومه که هست.
- باشه، ولش کن. - خب، آره.
نفس بکش.
الو؟
سلام، رفیق.
جانم؟
چطوری؟
محشر.
چون امروز شریکم رو پیدا کردم.
خودتی، مت! کار تمومه، مال خودته!
- جدی؟ - حتماً.
خیلی ممنون.
ممنون، به‌خاطر قدرتت.
اگه تو بتونی،
تو همونی،
با هم می‌تونیم کارهای بزرگی بکنیم،
بله.
آره، می‌تونیم.
- خب رفیق، خودت رو واسه وگاس آماده کن. - باشه.
- مراقب خودت باش. - ممنون.
- سلام، مامان. - سلام.
همین و بس!
قانونِ مشاغل سلامت
در جلسه‌ی جاری به تصویب رسید
خانم کارلا دومزون،
رأی‌گیری برای این قانون
این قانون از افراد محافظت می‌کنه،
کارآفرین‌نماها
بسه دیگه، الن، خاموشش کن.
فکر کنم فهمیدیم.
یه مدرک لازم خواهد بود...
فهمیدم که یه مشت دلقک بر ما حکومت می‌کنن.
و با مالیات من بهشون حقوق می‌دن.
ولی بذار بکنن، بذار بکنن...
بسه دیگه.
من یه بلیت برای آمریکا دارم.
همینه.
باور کن، دلم رو می‌شکنه.
اینجا خونه‌ی منه، کشور منه، ولی این فرانسه تو صورتت تف می‌ندازه،
به اونایی که تلاش می‌کنن، به اونایی که می‌خوان جلو برن، به آدم‌های کوچیک،
به اونایی که مثل من می‌جنگن و فقط می‌خوان راه خودشون رو باز کنن.
بسه، دیگه خسته شدم.
چی؟
هی، یه کم درباره‌ش فکر کردم، درباره‌ی اون قضیه با برادرت...
- وایسا، ادامه بده... - آره دیگه.
از لوران کدها رو خواستم، تا تاریخچه‌ی پخش رو ببینم.
آدرس‌های آی‌پی و موقعیت‌هاشون توشه.
برادرت کجا زندگی می‌کنه؟
حومه‌ی اِوری...
یه روستای خیلی کوچیکه.
روان-سور-اسون؟
آره دیگه.
یه نفر از همون ناکجاآباد ۱۱ بار ویدیوت رو دیده.
همون ویدیوی قدرتِ ضعیف‌ها؟
مت، مت، مت!
سلام به همگی!
می‌دونید چرا اینجایید؟
همین و بس!
من می‌دونم چرا اینجایید!
اینجایید،
اخیراً گفتم که کسی بهم خیانت کرد که
که بیشتر از هر چیزی دوستش داشتم.
ولی باید پیشتون اعتراف کنم...
اون حرف‌ها توخالی بودن.
چون حقیقتِ هستی
اون چیزی نیست که توی برنامه‌های تلویزیونی می‌گن.
نه، حقیقت توی موقعیت‌های مشخصه،
با جزئیات بی‌رحمشون،
با زخم‌های همیشه سوزان
و پاک‌نشدنیشون.
می‌گن خانواده یعنی،
هم‌قسمت شدن، اولین شادی‌ها و مهربونی.
ولی به نظرم جاییه که یاد می‌گیریم پنهون بشیم،
دروغ بگیم و خیانت کنیم.
بزرگ‌ترین کلاهبرداریه،
توی تاریخ بشریت.
عشق به خانواده...
یه کلیشه‌ست،
که هر روز پشتش میلیون‌ها مورد آزار رخ می‌ده،
خشونت جسمی و روانی،
و همینطور زنای با محارم.
همین کلیشه بود که باعث شد
نسل بشر تکثیر بشه.
ولی در عین حال وحشتِ اتاق‌های کودکان رو هم بازتولید می‌کنه،
اتاق‌هایی که تبدیل به شکنجه‌گاه شدن.
یه دستور به سکوته،
همین وضعیته که اجازه می‌ده
دوباره شروع بشه، بارها و بارها.
اون‌هایی از شما رو درک می‌کنم،
که نمی‌خواید
با این وحشتِ غیرقابل‌تصور
روبه‌رو بشید.
ولی من، مت،
امروز اینجام تا اسمشو به زبون بیارم.
و بدون شما،
بدون اون چیزی که ما رو به هم پیوند می‌ده،
بدون اون عشق،
که بیانگرِ انتخاب ماست
و نه ژنتیک،
بدون اون، بدون اون قدرت،
نمی‌تونستیم انجامش بدیم.
ماگالی،
تو درباره‌ی عموت بهمون گفتی،
درباره‌ی کاری که باهات کرد، وقتی پدر و مادرت نبودن.
مادرت ازش خبر داشت.
پدرت هم همه‌چیز رو درباره‌ی جهنمت می‌دونست.
هیچی نگفتن، هیچ کاری نکردن.
حتی هیچ حسی هم نسبت بهت نداشتن.
پاره‌ی تنِ خودشون.
ولی حالا
من اینجام.
من اینجام و
پیام‌آورِ رنجِ ما هستم.
پس همگی
با من
فریاد بزنید
حقیقتِ این دنیا رو!
ما اونقدر قوی هستیم که
می‌دونمش، حسش می‌کنم، می‌بینمش.
و حالا که همه‌مون لختیم،
توی اون نورِ سفید و نابِ حقیقت، دوستان، خودتون رو آزاد کنید!
خودت رو آزاد کن!
دردهاتون رو از اعماق روحتون بیرون بکشید!
و بیاید فریاد بزنیم، با هم فریاد بزنیم!
— ماي موويیز —
ما همین الان ماشین رو پیدا کردیم،
که با آتش‌سوزی عمدی کاملاً نابود شده.
ولی می‌تونیم بفهمیم کی...
ماشین به‌عنوان سرقتی گزارش شده بود.
متأسفم.
خوبی؟
باید یه چیزی نشونت بدم، ببین.
همه‌ی توانم رو واسه این گذاشتم.
سلام دوستان، این کوچ رودیه.
یه تمرین بهتون پیشنهاد می‌دم:
رودی، الان وقت مناسبی نیست...
پستش کردم، به اشتراکش بذار!
- نه، ولی رودی... - خب لعنتی!
یه تمرین پیشنهاد می‌دم: بدون فکر کردن
و دنبال هر چیزی بگردید که قرمزه.
۳ ثانیه وقت دارید.
یک.
دو.
سه.
خب، عالیه.
از کارم حس خوبی دارم،
خیلی خوب.
می‌دونی که توی رشته‌ی روانشناسی ثبت‌نام کردم؟
نه.
من دیپلم دبیرستان دارم.
اینم نمی‌دونستی؟
نه.
تو در واقع منو نمی‌شناسی.
دو سه سال دیگه، یه مُهر و تأییدیه می‌گیرم.
تا اون موقع، اشکالی نداره. از شبکه‌های اجتماعی شروع می‌کنم.
وقتی اولین سمینارهام رو شروع کنم...
خودش درست می‌شه.
خواهی دید.
می‌بینی، داداش،
این رودیه.
داره فکر می‌کنه.
داره حساب می‌کنه.
دوراندیشه، خیلی خیلی دوراندیش.
و همیشه سه حرکت جلوتره.
خب، من می‌رم خرید، مراقب باش، خداحافظ.
می‌تونی یه نگاه بندازی، لطفاً؟
همین الان؟
آره، الان.
به لطف آدرس‌های آی‌پی، می‌تونم بهت بگم،
هرکدوم از کدوم منطقه‌ست؟
نه، نه حدودی، شهر یا روستاش رو بهم بگو.
این از نظر فنی غیرممکنه،
وایسا،
سه‌شنبه هفتم، یه اتصال از اِوری داری، درسته؟
- اِوری توی کدوم منطقه‌ست؟ - منطقه‌ی ۹۱.
منطقه‌ی ۹۱ـه.
وایسا، بذار یه نگاه بندازم...
نه، توی ۹۱ هیچی نیست.
ولی آره، آره، باید یه اتصال داشته باشی،
ببین.
باشه، چکش می‌کنم.
نه، هیچی ندارم.
وایسا لوران، مطمئنی؟
مطمئنم. چطور؟
الو؟
مت؟
نظرت درباره‌ش چیه؟
با لوران درباره‌ی اون اتصال حرف زدم.
اون ویدیوی قدرتِ ضعیف‌ها،
اون چیزی نبود که تو بهم گفتی.
چی؟ پس لابد اشتباه کردم.
سلام.
گوشی کریس رو چک کردی؟ قبل از اینکه نابودش کنی، ها؟
- من اینو گفتم؟ - لعنتی، رودی!
- ازم فیلم گرفت یا نه؟ - دیگه نمی‌دونم.
داری منو مسخره می‌کنی!
- آروم باش. - تنهام بذار.
آروم باش.
یادت نره چی بهم گفتی، بذار من انجامش بدم.
تو الان فاحشه‌ی منی.
و فاحشه‌ی کوچولوی من سربه‌راه سوار هواپیما می‌شه و کاری رو که باید بکنه می‌کنه.
و لازمت دارم که برام بهترینِ بهترین‌ها بمونی.
خوبه؟
خوبی؟
آره، یه کم قهوه می‌خورم.
آدل؟
نه، ممنون.
شریک؟
خداحافظ، عزیزانم.
«شریک»؟
نمی‌دونم، داره شوخی می‌کنه.
حقیقت نداره... لعنتی!
برج ایفل، رئیس!
هی، برج ایفل!
بالاخره رسیدیم، لعنتی!
همین و بس!
آره، رفیق!
لعنتی، دیوونه‌کننده‌ست!
آه، هوسانا!
به لطف پیتر، من یه مربی بهترم.
با گذشت زمان می‌بینم که این منو بهتر کرد...
هم به‌عنوان یه آدم، هم به‌عنوان یه مربی.
وقتی به گذشته نگاه می‌کنم،
پیتر رو می‌بینم که برام دست می‌زنه.
لعنتی!
یکی داره نگاه می‌کنه،
مثل سگ، مت!
هیچ‌کس بهش کمک نمی‌کنه!
یالا مت، باید بیشتر تلاش کنی!
یه تپه گِلِ چسبناک،
چی می‌تونی بهم بدی؟
مرگ.
خون و کثافت!
بوی گند مرگ!
یکی داره نگاه می‌کنه،
مثل سگ، مت!
آخایی‌ها،
داری منو مسخره می‌کنی؟
تو یه روانیِ کاملاً دیوونه‌ی کثافتی.
این چه مزخرفیه؟
من برادر کوفتیتم!
می‌خوام تکذیبش کنی.
اون بیانیه رو بذار بیرون،
...مبارزه‌ی من، زندگیِ تو زندگیِ منه.
اینو می‌دونی.
ما توی این آشوب با همیم.
با هم!
می‌گن خانواده جاییه که
جای عشق، جای شادیه.
حالا آماده‌ام که باهاش روبه‌رو بشم.
تصمیم‌های ما، ما رو به اینجا رسوند.
نتیجه‌ی ژنتیکِ کوفتی نیست.
ژنتیک.
می‌تونیم با هم انجامش بدیم،
چون ما خوبیم.
چون بلدیم چطور خوب باشیم.
بیدارت کردم؟
خوبی؟
اوه، حتماً!
وایسا،
الان توی اوجیم.
وگاس، عزیزم.
طوفان پشت سرمونه.
و از امروز به بعد، می‌خوام
که داستانمون رو با هم بنویسیم.
و از همینجا شروع می‌شه، از آمریکا شروع می‌شه.
چی شده؟
آدل، ما توی وگاسیم! فردا دارم سرِ زندگیم قمار می‌کنم.
جدی می‌گم، نمی‌خوایم دعوا کنیم.
بسش کن.
مشکل لعنتی چیه؟
تو چِته؟
دیگه نمی‌شناسمت.
و این قضیه‌ی رودی چیه؟
بهم گفت که می‌خوای بهش ملحق بشی.
ولی این یه دروغِ ساختگیه. اون اینو بهت گفت؟
اون یه دروغگوئه.
پیش تو همه دروغگوان.
خداروشکر فقط تو راستگویی.
لعنتی، بسش کن! چرا همه‌تون اینقدر می‌رید رو اعصابم؟
تو، رودی، کریستوف...
چرا داری از کریستوف برام می‌گی؟
چی شده؟
مت؟
چیکار کردی؟
- چیکار کردی؟ - الو...
وایسا،
داری از چی حرف می‌زنی؟
اشکالی نداره...
وایسا، وایسا، هی، هی!
چی شده؟ می‌خوای حرف بزنی؟
می‌خوای درباره‌ی کریستوف حرف بزنی؟ درباره‌ی رودی، بیا بریم.
حرف می‌زنیم، اشکالی نداره. بیا، بیا.
با من بیا.
- بیا حرف بزنیم. - وایسا.
صبر کنید...
لعنتی...
معذرت می‌خوام...
دیگه حتی نمی‌دونم دارم چی می‌گم.
فکر کنم کاملاً از پا افتادم.
می‌خوای فردا بعد از برنامه گپ بزنیم؟
آدل؟
آدل!
- برید عقب، آقا. - وایسا.
- آدل، چی شده؟ - برو عقب.
- برو عقب! - می‌خوام باهاش حرف بزنم.
اون زنمه! آدل، چی شده؟
با من حرف بزن.
پلیس خبر کنم؟
با من حرف بزن. چی شده؟
خودشه؟
- آدل. - آره، خودشه.
- نه. - وایسا، اون زنمه.
- وایسا، هی، هی! - برو عقب!
وایسا!
- اون زنمه! - آروم باش.
آدل!
- برگرد به اتاقت! - ولم کن.
آدل!
- آروم باش! - آدل، من فقط می‌خوام حرف بزنم!
فقط می‌خوام حرف بزنم!
آدل!
با من حرف بزن!
آدل!
مت؟
اوه، لعنتی...
مت، مت!
صدامو می‌شنوی؟ به من نگاه کن، چشمات رو باز کن!
خب، آره.
یالا، پاشو، تلاش کن.
دیرمون شده.
یالا، بلند شیم. یک، دو، سه!
به لاس‌وگاس خوش اومدی!
- ممنون. - پیتر منتظرته.
بی‌خیال.
باشه، ممنون. خداحافظ.
پس رفت.
ساعت ۱۰:۱۰ رفت.
یالا، تلاش کن، خواهش می‌کنم.
می‌تونی یه لحظه اینجا منتظر بمونی؟
ممنون.
مت!
دوست من!
بوی الکل ازت میاد.
رفیق، قیافه‌ت داغونه.
خوبی؟
نه... آره، حالم خیلی خوبه.
این دیگه چه کوفتیه!
اون فرانسوی‌های لعنتی، فکر کردن کی هستن آخه؟!
فکر می‌کنی از پسش برمیای؟
همین و بس!
این برنامه‌ی منه، پس باهاش شوخی نکن لعنتی!
نه، نه...
نگران نباش، همه‌چیز...
روبه‌راهه!
اون قاتل درونت رو نشونم بده.
اون هیولای درونت رو نشونم بده.
صدامو می‌شنوی؟
بله.
اون هیولا رو نشونم بده!
این یه قاتله.
حالا نوبت توئه.
نشونم بده.
اَه!
منو قانع نکردی.
چهره‌ی واقعیت رو نشونم بده.
لعنتی!
آماده‌ای لعنتی؟
آماده‌ام لعنتی!
آماده‌ام که بترکونم! همین!
خب، بریم.
بریم!
سلام، لاس‌وگاس!
دوستتون دارم!
ممنون.
۲۵ ساله که هر سال میام اینجا.
ولی جاهای خیلی زیادی هستن،
که به ما نیاز دارن،
تا «آسمون رو لمس کنن».
بذارید یه نفر رو بهتون معرفی کنم،
کسی که توی ماجراجویی اروپاییم همراهیم می‌کنه.
سفیر شخصی خودم.
خواهید دید، محشره!
اون جرقه رو توی وجودش داره.
و من می‌دونم،
پس به مت واسور که اهل فرانسه‌ست یه دست محکم بزنید!
همه‌چیز روبه‌راهه؟
آره، خوبه.
خوبم.
سلام به همگی!
خیلی خوشحالم که اینجام.
تا وقتی که بهمون نیاز دارید،
ما اینجا کنارتون خواهیم بود.
چون می‌دونید چیه؟
یه چیزی بهتون می‌گم...
من می‌دونم چرا اینجایید!
FilmYar