« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫فاز دانش‌آموزامون چیه آقا؟ ‫وقتی بهشون میگیم آزمون «گروه ۲» بدین،
‫می‌پرسن باید به دو گروه ‫تقسیم بشیم تا امتحان بدیم؟
‫دانش‌آموزای ما این‌طوری کار نمی‌کنن، آقا.
‫اونا به عنوان یه گروهِ واحد امتحان می‌دن.
‫همه فارغ‌التحصیلای ما ‫تو آمریکا مستقر شدن، آقا.
‫دگزاس، تلاس...
‫واقعاً؟ پس سورِش چی، آقا؟
‫اوناش. سورش. ‫اونم فارغ‌التحصیل ماست. بیا اینجا.
‫آقا، مطمئنم اونم حسابی بارشو بسته.
‫الان چیکار می‌کنی؟
‫دارم برای امتحان تجدیدیم ‫آماده میشم، آقا.
‫- چی شده آقا؟ ‫- هی... مادرت تو آی‌سی‌یو بستری شده.
‫اون که کلاس دهمم تموم نکرد. ‫چطوری رسیده به آی‌سی‌یو؟
‫- آی‌سی‌یو یعنی بیمارستان، پسر. ‫- اوه ببخشید، بریم.
‫- دکتر، مادرم... ‫- باید عمل بشه.
‫من از پسش برنمیام، دکتر.
‫عملش با من. ‫تو پولشو جور کن!
‫- کومال واقعاً یه اعجوبه‌ست، پسر. ‫- بله آقا. دقیقاً.
‫- این فیلم می‌ترکونه! بیا. ‫- بله آقا.
‫یه کارگردان معرکه ‫برای استودیومون پیدا کردیم.
‫ما تا حالا فقط فیلمای خوب ساختیم.
‫«نوو ننو مانچی»، ‫«ننو کاوالا، مانچی کاوالا؟»،
‫«مانچی ماتلادِوادیکی ‫اپودو مانچه جاروگوتوندی.»
‫کومال هم آدم خوبیه.
‫برای تموم کردن فیلم ‫چهار کرور دیگه می‌خواد، آقا.
‫اون یه کلاهبردارِ به تمام معناست!
‫من همین الانش چهار کرور خرج یه آهنگ کردم.
‫چهار کرور دیگه‌م رفت ‫پای سکانس اکشن.
‫- بودجه اولیه‌اش چقدر بود؟ ‫- چهار کرور بود، آقا.
‫انگار داریم یه مار رو با شیر پاکتی بزرگ می‌کنیم.
‫الان دیگه هیچ پولی نداریم، آقا.
‫- برای شیر؟ ‫- منظورم این نبود، آقا.
‫آپارتمان «شیخ‌پت» رو ‫درست قبل از اینکه قیمتا بکشه بالا فروختیم.
‫بعد از گرونی؟
‫- بعدش زمین «شمش‌آباد» رو هم فروختیم. ‫- اوکی.
‫یه آپارتمان به «آشوینی دات» فروختیم.
‫بعد همون آپارتمان رو بدون اینکه بفهمن، ‫به «سواپنا دات» فروختیم.
‫آقا...
‫چی؟ از استرس غش کرده؟
‫از استرس غش کرده؟ ‫هی، یکم چاتنی بکش.
‫بارها اینو گفتم. ‫صنعت سینما به درد ما نمی‌خوره.
‫بهتر بود یه لباس‌فروشی ‫یا جواهرفروشی می‌زدیم.
‫بچگی‌هامون هیچ‌وقت ‫به حرف مادرمون گوش ندادیم.
‫- چی می‌گفت؟ ‫- مگه الان نگفتم گوش نمی‌دادیم؟
‫مشکلی ندارم اگه فیلمامون به مخاطب استرس وارد کنه،
‫ولی نه به خودمون!
‫- باید قوی بمونیم. ‫- فنرا چی؟
‫- رام و لاکسمن دارن بدلکاری‌ها رو هندل می‌کنن. ‫- آقا!
‫منظورم بدلکاری اکشن نیست. ‫منظورم فنر قلبه.
‫اگه تهیه‌کننده‌هایی مثل ما هم ‫زیر بار استرس کم بیارن، کی جوابگوئه؟
‫کومال جونشو پای فیلماش می‌ذاره.
‫فقط نمی‌دونیم ‫جون خودشه یا تهیه‌کننده!
‫الان حالت چطوره، بابا؟
‫خدایا!
‫کومال منو دق مرگ کرد، دخترم.
‫کل بودجه رو به باد داد.
‫پدرمو درآورد.
‫هی خوند «چهارتا، چهارتا» ‫و بودجه رو کرد چهل کرور.
‫احمق!
‫کل برنامه‌ریزی فیلمبرداری رو لغو کرد
‫چون تو پوست نارگیل، ‫نارگیل نبود!
‫چرا بهم نگفتی ‫این اتفاقا داره می‌افته، بالاجی؟
‫ما هم تازه ‫بعد از اینکه اتفاق افتاد فهمیدیم، خانم.
‫- نمی‌تونیم بهش یه درسی بدیم، بالاجی؟ ‫- خانم.
‫اگه اعتبار استودیومون رو بذاریم کنار،
‫چهل تا مرد از شمال با قطار میان...
‫و با یه قطار دیگه برمی‌گردن.
‫پس با همون قطار می‌فرستیمش بره؟
‫منظورم این بود که کارشونو می‌سازن و می‌رن.
‫می‌دونم چطوری باهاش برخورد کنم.
‫بهش زنگ بزن.
‫موندم این استرس‌سازِ ما الان کجاست.
‫کارگردان ستاره، کومال، مهمان ویژه ‫مراسم سالانه مدرسه دولتی «ویگنان» هستش.
‫یه زمانی فکر می‌کردیم کومال، فارغ‌التحصیلمون، ‫هیچی نمیشه.
‫ولی خودشو ثابت کرد.
‫حضور اون تو اینجا به عنوان مهمان، ‫واقعاً مایه افتخاره.
‫یه استقبال گرم از کارگردان ستاره، کومال، ‫که وقت باارزشش رو در اختیار ما گذاشت.
‫صبح بخیر، بچه‌ها.
‫این مدرسه دلیلیه که ‫من امروز یه کارگردان موفقم.
‫درس خوندن تو این مدرسه
‫علاقه منو به درس و مشق کشت.
‫برای همین صنعت سینما رو انتخاب کردم.
‫آقای «راماچاندار»، که ‫همیشه با لبخند تو حیاط دیده می‌شد...
‫فوت ایشون عمیقاً منو آزار میده.
‫پسرم، اون هنوز زنده‌ست.
‫- پس کی فوت کرد؟ «پراتاپ ردی»؟ ‫- اون منم، پسرم!
‫خیلی خب. ببخشید.
‫هر کی تو این مدرسه درس خونده ‫ممکنه یه دزد بشه
‫یا حتی یه پلیس.
‫اگه این دو تا تو آینده دوباره همو ببینن، ‫به عنوان یه دزد و یه پلیس...
‫وظیفه یا رفاقت؟
‫یا رشوه برای آزادیش! ‫بستگی به راحتی خودتون داره!
‫- خوب گوش بدین، فقط این نیست... ‫- پسر...
‫انگار استرس بالاخره ‫کار دست تهیه‌کننده‌ت داد!
‫نمی‌دونم کی گناه کرده، ‫ولی تاوانشو تهیه‌کننده‌ی من پس داد.
‫پس من میرم. منتظرم هستن.
‫- شما هم می‌تونین برین. ‫- آخجون!
‫هی، وایسین!
‫- مدیر هنوز صحبت نکرده. ‫- وایسین! وایسین!
‫اون یارو که داره جوری میاد ‫انگار هیچ ربطی به این استرس نداره؟
‫کارگردان همونه.
‫سلام!
‫بابات چی شد؟
‫طفلکی. به همه غذا می‌داد...
‫منظورم اینه که خورشت رو خودمون می‌خریدیم!
‫بعضیا میگن کل پولشو سر قمار باخت.
‫اما یه‌سریا هم ‫به اختلافات ملکی اشاره می‌کنن.
‫خب دقیقاً باید از چه زاویه‌ای به این قضیه نگاه کنم؟
‫از هر زاویه‌ای دلت می‌خواد نگاه کن، ‫فقط به تهیه‌کننده نگاه نکن.
‫مگه منو نیاوردی اینجا که اونو ببینم؟
‫تو برای اون اینجا نیستی. ‫اینجایی تا ببینی می‌خوام باهات چیکار کنم.
‫فکر کن بابام چقدر داغون شده!
‫- همش تقصیر توئه. ‫- من--
‫آهای!
‫منظورت چیه من؟ ‫منو قاطی مشکلات خانوادگیت نکن.
‫شاید وقتی تو کلاب «فیلم نگر» قمار می‌کرده،
‫به جای سرباز، آس بازی کرده ‫و کل داراییش رو باخته!
‫چرا منو می‌کشی وسط این قضیه؟
‫حرف نزن، مرد! فقط برو!
‫اوه، اینم از اون ادا اطفارای ‫دخترِ تهیه‌کننده‌ست؟
‫می‌خوای دایره‌ی تهیه‌کننده‌های منو ببینی؟
‫می‌خوای همین الان به «دیل راجو» زنگ بزنم؟
‫- سلام، آقا. ‫- سلام.
‫آقا، یه سوالی برام پیش اومده. می‌تونم ‫فیلم اولمو نصفه‌کاره ول کنم و یکی دیگه رو شروع کنم؟
‫برای منم یه سوال پیش اومده.
‫من شمارتو بلاک کرده بودم. ‫چطوری اصلاً بوق خورد؟
‫یه لحظه وایسا. ‫دوباره بلاکت می‌کنم.
‫چک کن ببین زنگ می‌خوره یا نه.
‫وایسا، به یکی دیگه زنگ می‌زنم.
‫- سلام عرض شد، آقا. ‫- بله، کومال!
‫آقا، یه داستان عاشقانه خوب دارم. ‫بیاین فیلمش کنیم.
‫داستان عاشقانه؟ نه. ‫فیلمنامه اکشن نداری؟
‫اکشن؟ آره، یه داستان اکشن دارم.
‫اونم داری؟ ‫اصلاً تو چی نداری؟
‫خب... دلهره‌آور! دلهره‌آور...
‫خوبه. من برنامه‌م اینه یه فیلم دلهره‌آور بسازم.
‫- تو که احیاناً اونو نداری، نه؟ ‫- متوجه شدم، آقا.
‫گوش کن، دور و بر «فیلم نگر» نپلک. ‫اگه ببیننت، می‌زننت.
‫- باشه؟ ‫- باشه، آقا.
‫ادامه بده. ‫نفر بعدی به کی زنگ می‌زنی؟
‫بیا... بشینیم و این قضیه رو با هم حل کنیم.
‫اینجا نه نشستنی در کاره ‫نه رقصیدنی!
‫- حراست! ‫- یه کاری بکنین، آقا.
‫- برو بیرون! ‫- میره. برو.
‫- وایسا. آقا، آقا... ‫- هی! یه لحظه وایسا.
‫چرا عکس پدربزرگ منو ‫از تو فیلم حذف کردی؟
‫- پدربزرگت قیافه چیپی داره. ‫- برو بیرون!
‫- گمشو! ‫- هی، هی!
‫همه هی میگن بودجه رفت بالا. ‫چرا نره؟
‫وقتی کارگردان میگه ده کرور، ‫آخرش میشه پونزده تا.
‫وقتی ما میگیم ۱۵ کرور، ‫اونا باید برای ۲۰ تا آماده باشن.
‫مشکلش... و استرسش
‫- به خاطر این نیست که من بودجه رو بردم بالا. ‫- پس چی؟
‫به خاطر اینه که نتونست ‫این افزایش رو پیش‌بینی کنه!
‫- دلیلش اینه. ‫- اینجا مقصر اونه.
‫من تصمیممو گرفتم، داداش.
‫تهیه‌کننده رو می‌شناسی؟
‫- دخترش رو، قراره... من... ‫- پسر...
‫- من... اگه فشار خونم بره بالا، ‫- نه، پسر!
‫می‌افتم به دست و پاش ‫تا فیلمبرداری رو تموم کنم.
‫خانم چیترا! ‫خانم چیترا!
‫اصلاً می‌دونی وقتی اینطوری ‫رو اعصابم می‌ری چه حسی داره؟
‫فکر کردم دلم برام می‌سوزه،
‫و این دلسوزی ‫بهم فرصت کارگردانی میده--
‫- قبلش اعصاب‌خوردی جاشو می‌گیره! ‫- اعصاب‌خوردی؟
‫اعتراف می‌کنم دختر ‫همش تقصیر منه
‫ازش فرار نمی‌کنم دختر ‫بازم ازت معذرت می‌خوام
‫مثل یه توله سگ گمشده ‫دنبالم نکشون، دختر
‫اینطوری هر ساعت ‫حرفتو عوض نکن
‫اگه بازم دعوام کنی ‫بهت راه نمیدم
‫نمی‌تونی حداقل این یه بار ‫بهم اعتماد کنی؟
‫دختر، دست به سینه بهت التماس می‌کنم
‫دختر، برات معبدها می‌سازم
‫هر چقدرم التماس کنم، ‫باهام فیلم نمی‌سازه.
‫پس ازش بخواه عاشقت بشه.
‫بهش اولتیماتوم بده. عشق یا فیلم. ‫اون فیلم رو انتخاب می‌کنه.
‫اه! چقدر تو پستی! ‫موجود چندش‌آور.
‫- خانم چیترا! ‫- بله؟
‫قبلاً بهت گفتم. ‫باهات فیلم نمی‌سازم.
‫چرا دوباره اومدی اینجا؟
‫فکر می‌کنی کل زندگیم ‫حول محور سینما می‌چرخه؟
‫پس چی؟
‫- دوستتون دارم، خانم چیترا. ‫- هان؟
‫نمی‌خوای دوستم داشته باشی؟ ‫پس حداقل باهام یه فیلم بساز.
‫عشق یا فیلم. یکیو انتخاب کنین، خانم.
‫پس داری میگی ‫ترجیح میدی باهام یه فیلم بسازی؟
‫هر جور مایل باشین یه فیلم می‌سازیم، اوکی؟
‫- ممنونم. پس حله. ‫- یه لحظه صبر کن، کومال.
‫می‌خوام عشق رو انتخاب کنم.
‫- هان؟ ‫- واقعیه، کومال. من عشق رو انتخاب می‌کنم.
‫- بیا عاشق هم بشیم، کومال. ‫- عشق؟
‫- چه عشقی؟ ‫- دوستت دارم، عزیزم.
‫- من نمی‌خوام دوستت داشته باشم! ‫- بیا عاشق هم بشیم.
‫- هی! ‫- بیا عاشق هم بشیم.
‫پسره‌ی بچه‌سال!
‫- فقط منم که اشتباه می‌کنم؟ ‫- سلام عرض شد، آقا! این یه فیلم پر‌ستاره‌ست.
‫- تو نقش دوم می‌شی. ‫- بهم بگو، کی کامله؟
‫جوری باهام رفتار می‌کنی انگار ‫یه گناهکار یا قاتلم!
‫به جونت قسم می‌خورم
‫انگار کل کشور از هم پاشیده
‫انگار همه‌ش تقصیر منه
‫بس کن! ‫چرا اینقدر لجبازی آخه؟
‫نمی‌خوای بی‌خیال شرط‌بندی بشی؟
‫اینطوری با چوب ‫به قلبم ضربه نزن
‫فقط چون بامزه‌ای ‫اینقدر پز نده
‫دختر، عاجزانه ازت خواهش می‌کنم
‫دختر، برات معبد می‌سازم
‫چیه مامان؟
‫تهیه‌کننده از استرس مریض شد، ‫حالا منم استرس گرفتم!
‫- تو هم... ‫- نه پسرم.
‫فردا خانواده داماد ‫میان خواهرتو ببینن.
‫خیلی خوب میشه تو هم باشی. ‫بیا با هم بریم خونه.
‫که چی بشه؟
‫یه پسره با خواهرم ازدواج می‌کنه و ‫منم مجبورم بهش بگم شوهرخواهر.
‫خیلی حس عجیبیه.
‫می‌دونی؟ اون یه پدر داره. ‫منم باید بهش بگم عمو.
‫- همه‌چیزش عجیبه. ‫- بی‌خیال مامان. بیا بریم.
‫میگه حس عجیبی داره.
‫فکر نکنم ‫اصلاً پاشو تو عروسی بذاره.
‫- بیا بریم مامان. ‫- صبر کن!
‫بدشانسی شده بهترین دوستم
‫خوشبختی یهو تموم شد
‫روزام تو اتاقای تاریک می‌گذره ‫و آهنگای غمگین گوش می‌دم
‫قدیما مثل یه پادشاه زندگی می‌کردم
‫الان مثل آهن‌پاره مچاله شدم
‫این چه وضعیه بالاراجو؟ ‫چرا امروز اینقدر غمگینی؟
‫- هی! نه، نه. خواهش می‌کنم نکن. ‫- امروز اصلاً حس خوبی ندارم
‫با زندگی من مثل تیله‌بازی ‫تو کوچه بازی نکن
‫- شرمنده داداش. ‫- یعنی هیچ‌وقت حرفمو باور نمی‌کنی؟
‫خیلی خب. ‫خودت فیلمو دیدی.
‫کی قراره بقیه فیلمو ‫کارگردانی کنه؟ تو؟
‫من تو این صنعت اسم و رسم دارم. ‫نمی‌تونم این فیلمو کارگردانی کنم آقا.
‫من می‌خوام تو این صنعت خوش‌نام بمونم.
‫فقط در صورتی انجامش میدم که ‫اسمم تو تیتراژ نیاد.
‫- نه آقا! نه... ‫- صبر کن! یکم قهوه بخور.
‫می‌خوای فیلمو کارگردانی کنی؟
‫کارگردانیش می‌کنم، به شرطی که ‫یه فیلم مستقل باشه
‫بدون هیچ دنباله یا دنیای مشترکی.
‫- باشه پولاما. تو کارگردانی! ‫- بابا.
‫چرا اینقدر استرس داری بابا؟
‫چرا اینقدر مستأصل شدی که ‫از هر آدم رهگذری می‌خوای کارگردانی کنه؟
‫کومال میگه فیلم بدون چهار کرور ‫تموم نمیشه.
‫بابا، من مجبورش می‌کنم فیلمو ‫با یه کرور جمع کنه.
‫کومال؟
‫مثل یه سگ ولگرد ‫دور و بر خونه‌مون پرسه می‌زنه.
‫فقط یه بیسکویت جلوش بنداز ‫خودش فیلمو تموم می‌کنه.
‫- نگاه کن! ‫- بازم اینجاست؟!
‫هی، کومال!
‫- سلام. با منی؟ ‫- آره با توام. بیا اینجا.
‫- بیا. بیا دیگه. ‫- می‌خوای بیام بالا؟
‫آره! آره!
‫خیلی ممنون! داشتم ندونسته ‫به خاطر لطفت بهت فحش می‌دادم.
‫- باید فیلمو با همون یه کرور جمع کنی. ‫- ها؟
‫یه کرور؟
‫فکر کردی من سگم؟ ‫که می‌تونی همینطوری یه بیسکویت جلوم بندازی؟
‫اصلاً می‌دونی جمع کردن یه فیلم ‫با یه کرور چه عواقبی داره؟
‫روح پدربزرگت تو گور می‌لرزه!
‫- بهت نگفتم؟ ‫- می‌فهمی؟
‫من نیستم. ‫یکی دیگه رو پیدا کنین. خداحافظ.
‫حالا چی کار کنم؟
‫زن صاحبخونه دست از سرم ‫برای اجاره برنمی‌داره.
‫باشه آقا. ‫فیلمو با یه کرور می‌سازیم.
‫مگه همین الان ردمون نکردی؟
‫- گفتم که، الان انجامش میدم. ‫- پس روح پدربزرگم چی میشه؟
‫روحشو می‌ندازم تو شیشه ‫و دهنشو می‌بندم.
‫هی! یک کرور، نه بیشتر!
‫یک کرور، نه بیشتر!
‫به جون پدربزرگت قسم. باشه؟
‫فردا صبح با جزئیات بودجه ‫میام پیشتون، باشه؟
‫- باشه. ‫- حس می‌کنم دارم استرس می‌گیرم.
‫اصلاً خجالت نمی‌کشی؟ ‫تازه الان داری درباره فیلم می‌پرسی؟
‫من با تو چطور رفتار کردم؟
‫مثل برادرای خودم.
‫دقیقاً می‌دونم دنبال کدوم کارگردانا ‫می‌دویدی تا بهت نقش بدن.
‫مگه یه کارگردان باهوش نمی‌خوای؟ ‫پس برو با سوکومار کار کن.
‫نه، ما یه کارگردان باهوش ‫نمی‌خوایم. تو همونی هستی که می‌خوایم.
‫تریویکرام وقتی دیدیش ‫در موردم چی گفت؟
‫گفت اسمتو نشنیده.
‫لابد اسم کاملمو بهش نگفتی.
‫دیگه کافیه. ‫کی فیلمو شروع می‌کنیم؟
‫داریم روش کار می‌کنیم. خیلی زود شروع می‌کنیم.
‫ده روز ازم بازی گرفتی. ‫دستمزدم کو؟
‫- فکر کردی پولو با خودت می‌بری تو گور؟ ‫- آره. با خودم می‌برمش.
‫برو با مدیر ‫یا مدیر تولید حرف بزن.
‫چرا برای پول به من زنگ می‌زنی؟
‫گوشی همه خاموش بود. ‫برای همین به تو زنگ زدم.
‫- شرمنده داداش. منم گوشیمو خاموش می‌کنم. ‫- حرف زدن بسه. پولمو بده رئیس.
‫هی! وقتی فیلم اکران بشه، ‫پول همه‌مونو میدن.
‫اصلاً فرق بین ‫سود خالص، ناخالص و درصدی رو می‌دونی؟
‫من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌دونم.
‫اما می‌دونم یه نفر اینجاست ‫تا پروژه فیلمتو بخوابونه.
‫کی جرأت داره بخوابوندش؟
‫بهم بگو، کیه؟
‫آر کِی.
‫برادر کوچیکتر جی کِی.
‫می‌دونم چقدر ‫به زنا بی‌احترامی می‌کنه.
‫چرا پای زنا رو می‌کشی وسط؟ ‫منم تو خانواده‌م زن دارم.
‫من به زنا علاقه‌ای ندارم.
‫به مردا هم علاقه‌ای ندارم.
‫مسئله پول نیست آقا. ‫خانواده و روابط مهمن.
‫- اونا مهم‌ترین چیزای زندگی‌ان. ‫- هی... هی!
‫- بیا اینجا، عقل‌کل! ‫- هی، کومال.
‫- امروز کارت رو می‌سازم! ‫- کومال، وایسا.
‫- کومال، به من گوش کن. ‫- احمق عوضی!
‫- من که چیزی نگفتم. ‫- خانم چیترا.
‫از قبل می‌دونم احتمالاً چی گفته.
‫یا پول بده، یا بیا ‫مهمانسرای من تو شمش‌آباد.
‫- من اصلاً همچین چیزی نگفتم داداش. ‫- خفه شو!
‫شاید اسم جاشو ‫اشتباه گفته باشی، ولی نیتت رو می‌دونم.
‫- خانم چیترا، یه چیزی بگو. ‫- سال‌هاست که داره بی‌عدالتی میشه.
‫واقعاً فکر می‌کنی زنا قوی‌ان؟
‫مگه نیستن؟
‫- صبورن. ‫- صبور...
‫دقیقاً همینه داداش.
‫صبور!
‫دقیقاً همینه. کلمه درستش همینه!
‫- هی... ‫- نه...!
‫هی، من فقط وقتی دورم، اینجا نیستم.
‫وقتی می‌رسم، یعنی اینجام.
‫این خیلی واضح نیست داداش؟
‫- چی؟ واضح؟ ‫- منظورم از نظر جغرافیاییه.
‫- هی! ‫- کومال!
‫منو صدا زدی، خانم چیترا؟
‫- خانم چیترا، چیزی که می‌خوام بگم... ‫- الو!
‫هی!
‫اگه می‌خوای با چیترا حرف بزنی، ‫اول باید از من رد بشی.
‫حرفشو رک و راست زد. ‫ببرینش.
‫زود باش. ‫بذار بهت نشون بدم جی‌کِی واقعی کیه.
‫اصلاً این جی‌کِی کیه، بابا؟
‫اون فقط یه «کِی» معمولی نیست عزیزم.
‫اون «جی‌کِی»ـه!
‫تا وقتی که عصبانی نشه، فقط «کِی»ـه.
‫وقتی عصبانی بشه، میشه «جی‌کِی».
‫تا وقتی هیچ «جی» در کار نباشه، اون همون «کِی»ـه.
‫وقتی یه «جی» بیاد کنارش، میشه «جی‌کِی».
‫هی، داداشم کجاست؟
‫پاره تنم کجاست؟
‫داداشت غرق در خون ‫تو راهه.
‫داداش!
‫چت شده؟
‫کار کی بوده؟ کی زدت؟
‫- چطور جرأت کرده تورو بزنه؟! ‫- بقیه رو هم زد.
‫کیه اون؟
‫داداش، رفتیم پولمونو بگیریم، ‫و اون بدون اینکه حرفمونو بشنوه ما رو زد.
‫یکی از تهیه‌کننده‌ها از استرس ‫غش کرد، یادته؟
‫- به خاطر اونه. ‫- من بودم آقا.
‫حالا می‌خوام ببینم چطوری ‫فیلمت اکران میشه.
‫الو، چی؟
‫بلیت ویژه پیش‌اکران گیرت نیومد؟
‫بی‌خیال، این مال جونیور ان‌تی‌آرـه!
‫برام مهم نیست چیکار می‌کنی. ‫برای این مراسم بلیت می‌خوام.
‫- آقا... ‫- من بلیت می‌خوام.
‫آقا، لطفاً گوشیو قطع کن.
‫- به من گوش کن. ‫- این قضیه جونیور ان‌تی‌آر چیه؟
‫- سه روزه دارم اینو میگم. ‫- قطع کن.
‫لطفاً گوشیو قطع کن آقا. ‫هی! قطعش کن!
‫ببخشید آقا. ان‌تی‌آر-- ‫لطفاً قطع کنین آقا.
‫وقتی گفتی ان‌تی‌آر، من...
‫رفته بودم یه داستان براش تعریف کنم.
‫منو محکم بغل کرد و گفت: ‫«خواهش می‌کنم این کارو نکن، کومال.»
‫اون عکسو براتون میارم آقا.
‫قسم می‌خورم آقا.
‫چرا باید بهت اعتماد کنم؟
‫معجزه‌ها فقط وقتی اتفاق میوفتن ‫که به آدما باور داشته باشی آقا.
‫حالا رو چه فیلمی داری کار می‌کنی؟
‫فانکی. یه فیلم خانوادگیه، ‫دقیقاً مثل مال شما.
‫- پس می‌تونم بهت اعتماد کنم. ‫- بله آقا.
‫من تمرکزم رو می‌ذارم رو فیلمم آقا. ‫لطفاً مزاحمم نشین. خداحافظ.
‫هی!
‫عکس...
‫جونیور ان‌تی‌آر.
‫- یادت که نرفته؟ ‫- یادمه آقا.
‫تا وقتی همه‌چی بر وفق مرادم باشه، ‫همون «کِی» معمولی‌ام.
‫اگه نباشه،
‫من میشم «جی‌کِی».
‫اوکی.
‫اوکی-- منظورش از اوکی چیه؟
‫دیگه استرس نداشته باش داداش. ‫مشکل جی‌کِی حل شد.
‫اگه بتونیم بقیه فیلمو ‫با یه کرور جمع کنیم، کار تمومه.
‫اصلاً چطوری فکر کردی ‫با یه کرور می‌تونیم فیلمو تموم کنیم؟
‫این یه کرور فقط برای اینه که گولشون بزنیم.
‫وقتی گیر افتادن،
‫منم با خانم چیترا لاس می‌زنم ‫و خودشون با کمال میل یه کرور دیگه میدن.
‫- اینو بنویس به عنوان بودجه اولیه! ‫- باشه، می‌نویسمش به عنوان بودجه اولیه.
‫همون بودجه عادی بنویسش.
‫حالا که داریم درباره کاهش هزینه‌ها حرف می‌زنیم،
‫بیا از دستمزد ‫دستیار کارگردانا شروع کنیم.
‫- رئیس! ‫- رئیس!
‫داشتم می‌گفتم مال اونا رو کم نمی‌کنیم.
‫دیگه این ‫سخنرانی‌های انگیزشیِ مادرانه‌ت رو تموم کن.
‫تمرکزت رو بذار رو کار.
‫وقتی تو حس و حالم، ‫ایده‌ها یهو به ذهنم می‌رسن.
‫صحنه‌ها، دیالوگ‌ها... ‫حواست باشه همه‌چی رو ضبط کنی.
‫لعنتی! چیترا می‌خواد نقطه اوج داستان عوض بشه ‫بدون اینکه حتی کل قصه رو بشنوه...
‫- وایسا. اینم ضبط کردی؟ ‫- نه، ضبطش نکردم!
‫نکن.
‫پیداشون شد. ‫قهرمان مرد و زن، لطفاً.
‫به این میگن یه زندگی درست و حسابی.
‫خب، تو نقشتون موندین؟
‫تو نقش موندیم آقا.
‫بعضی وقتا می‌زنیم بیرون ‫تا با رفقا بگردیم،
‫ولی بیشتر وقتا همین‌جا می‌مونیم.
‫اوه! تو چی؟
‫من بیشتر از اینکه تو کاروان باشم، ‫تو نقشم می‌مونم.
‫دیدی؟ ‫پول کاروان رو از بودجه خط بزن.
‫برای فیلمبرداری دیگه چی لازم داریم؟
‫چند تا لوکیشن باکلاس می‌خوایم.
‫می‌تونیم از خونه تهیه‌کننده ‫به عنوان لوکیشن باکلاس استفاده کنیم.
‫دیگه چی؟
‫سیاهی‌لشکر باکلاس می‌خوایم.
‫می‌تونیم از دوست و ‫فامیل‌های تهیه‌کننده استفاده کنیم.
‫یکی رو می‌خوایم که قیافه‌اش داغون باشه، رئیس.
‫قیافه داغون؟ ‫از تو و رفقات استفاده می‌کنیم.
‫مانچی پروداکشن
‫کومال خیلی عوض شده.
‫یه غذای سرخ‌کردنی از غذاخوری کاکاتیا بگیر.
‫این به نظرت چیزیه که بشه ‫با برنج یا دال عدس خورد؟
‫به هر حال، سرخ‌کردنی رو از کاکاتیا بگیر ‫و دال عدس رو از سوبایا.
‫- خوب گوش کن. ‫- آقا، برنامه بعدی رو ببینید.
‫برنامه بخوره تو سرت! چرت و پرت میگی.
‫هی، اگه از سوبایا سه قدم بری جلو، ‫بپیچی راست و...
‫واو! حالا می‌فهمم ‫کل بودجه داره کجا میره.
‫پس همه‌تون میاین دفتر فقط برای اینکه ‫دال عدس سوبایا و سرخ‌کردنی کاکاتیا رو بخورین؟
‫نه، خانم.
‫سرخ‌کردنی واسه کاکاتیاست و دال عدس واسه سوبایا.
‫برنامه بعدی رو بده به من.
‫برنامه بعدی؟ یه لحظه، خانم.
‫ماست کوزه‌ایه. ‫لازمه دوباره تکرار کنم؟
‫- بهش اطلاع دادم، خانم. ‫- یه خبر خوب دارم.
‫پدرم کاملاً خوب شده.
‫- امشب مهمونی می‌گیریم. ‫- مهمونی؟! هی...
‫یه مهمونی. همه باید بیان.
‫- لباس درست و حسابی بپوشین. ‫- باشه.
‫مهمونای کله‌گنده‌ای میان. ‫آبروریزی و جلف‌بازی درنیارین.
‫اگه کسی آبروریزی کنه، ‫می‌کشمش.
‫با توام.
‫باشه.
‫- خانم، یه سوال کوچیک. ‫- بله.
‫قبلاً گفتین خبر خوب دارین. ‫چی هست؟
‫آها! پدرتون خوب شده. ‫خبر خوب اینه.
‫ببخشید. خبر خوب همونه.
‫شام امشب هم جور شد.
‫بهش برخورد؟
‫اگه برام سرخ‌کردنی کاکاتیا ‫و دال عدس سوبایا بیاره،
‫کاری می‌کنم که ‫نتونه تو این صنعت دووم بیاره.
‫- رئیس. ‫- بله.
‫ما با موتور سه‌چرخ اومدیم، درسته؟ ‫میگه ۱۰۰ روپیه کمتر دادیم.
‫ما که پول نداریم. ‫بذار همین‌جا یه چیزی بخوره.
‫- باشه، آقا! ‫- نمی‌دونم غذا کجاست.
‫- آقا! ‫- بله.
‫این پیرهن رو واسه سکانس نهایی می‌خوام. ‫می‌ترسم خراب بشه.
‫جدی؟ می‌خوای الان درش بیارم؟
‫- می‌خوای بپوشیش؟ درمیارم. ‫- نه، نه. مردم دارن نگاه می‌کنن.
‫کاری می‌کنم که ‫نتونی تو این صنعت دووم بیاری.
‫می‌بینی؟ نمی‌خوان بودجه ‫از یک کرور بیشتر بشه.
‫ولی واسه مهمونی‌ها، ‫یه بودجه‌ی تپل دارن...
‫همه‌چی عالی به نظر می‌رسه.
‫همه‌اش به خاطر توئه.
‫برای اینکه ثابت کنن یه شرکت معتبر ‫حتی بعد از حمایت از آدمی مثل تو هم دووم میاره.
‫سلام، چیترا!
‫سلام.
‫ایشون زبیده هستن.
‫- زبیده، ایشون کومال هستن، کارگردانمون. ‫- سلام.
‫اوه! پس «کومال کارگردان» شمایی؟
‫- شماها خوش بگذرونین. راحت باشین. ‫- باشه.
‫هی!
‫چرا با انگشتاش اون‌جوری علامت نقل‌قول می‌آره؟
‫پولدارها زیاد این کار رو می‌کنن.
‫جدی؟ هی!
‫- «یه بشقاب بوندای تخم‌مرغ.» ‫- «برای منم همین‌طور.»
‫- داداش، این آقا دیل راجوئه. ‫- دو تا فیلم هندی هم هست.
‫کلاً امسال چهار تا فیلم داریم.
‫هی، بیا فیلمنامه فیلم «دیل» رو براش تعریف کنیم ‫و پیش‌پرداخت رو بگیریم.
‫باشه، داداش.
‫سلام عرض شد، آقا.
‫- هی، حالت چطوره؟ ‫- خوبم، آقا.
‫تازگی‌ها یه فیلمنامه رکوردشکن بهتون دادم. ‫چی شد؟
‫از کجا می‌دونی ‫رکوردشکن میشه، کومال؟
‫اسمش «بلاک‌باستر»ئه، آقا.
‫- آها، اسم فیلمه؟ ‫- بله آقا!
‫چون دیدم خیلی ناامیدی خوندمش.
‫ولی هیچ خدایی توش نیست.
‫فیلم اکشنه، آقا.
‫ترند الان اینه.
‫خدایان دوره‌های مختلف، ‫مثل ترتا، دواپارا رو میارن تو داستان...
‫چند تا آیه سانسکریت ‫که هیچ‌کس نمی‌فهمه میندازن توش.
‫سلاح‌های مختلف، با اسم‌های جدید و خفن.
‫شلوکا. ‫میگن هزار سال پیش اتفاق افتاده.
‫قبل از میلاد، بعد از میلاد، از این‌جور چیزا بهش اضافه کن. ‫ترند اینه.
‫سوار ترند شو.
‫حله، آقا.
‫- دوباره می‌نویسمش. ‫- برو به کارت برس. موفق باشی!
‫- آماده شد خبرتون می‌کنم. ‫- بهترین‌ها رو برات آرزو می‌کنم!
‫باید جوون‌ها رو تشویق کنیم.
‫حالا اینکه ما تولیدش کنیم یا نه، ‫یه بحث دیگه‌ست.
‫می‌خوای غذا بخوری یا نه؟
‫نمی‌خوای بخوری؟ ‫نه؟
‫لولو رو صدا کنم بیاد؟
‫کومال...
‫دیدی سر پدربزرگ چی اومد، نه؟
‫دیگه بسِته، رئیس.
‫بسه دیگه. لطفاً تمومش کن.
‫رئیس.
‫این یعنی چی
‫که بچه‌ها فقط وقتی غذا می‌خورن ‫که منو جای لولو بهشون نشون میدن؟
‫یعنی اینکه بچه‌ها غذاشونو می‌خورن.
‫- رئیس... ‫- آره، من لولوام.
‫- من لولوام. ‫- پاوان.
‫واسه خانواده‌ی اینا، ‫من لولوام!
‫چی شده، کومال؟
‫تو اینجایی؟
‫می‌دونی چقدر تحقیر شدم؟
‫فکر می‌کنی فقط منم ‫که بودجه رو بردم بالا؟
‫بهشون گفتم دکور نسازین ‫چون داشت بارون می‌اومد.
‫ولی بازم ساختنش.
‫اینم از این. بودجه رفت بالا.
‫برنامه‌ام یه بدلکار تازه‌کار بود.
‫یکی ازش تعریف کرد و جاش ‫یه بدلکار خارجی آوردن.
‫زد دست قهرمانم رو شکوند، فرستادش ‫بیمارستان واسه چهار ماه،
‫و این‌طوری فیلمبرداری تعطیل شد.
‫نقش اول زن قرارداد یه پروژه اینترنتی بست. ‫گذاشتن بره به کارش برسه.
‫بعد از اون، دیگه هیچ‌کس بهم وقت نداد ‫و اسمم خراب شد.
‫دستیارها! هی!
‫کسی اونجا نیست؟
‫لطفاً... یکی منو ببره خونه.
‫- هی! هی! ‫- کومال!
‫اون اجاره نمیده. ‫بندازینشون بیرون!
‫این سروصداها واسه چیه؟
‫حتماً یکی اجاره‌اش رو نداده.
‫- احمق. اون خونه‌ی منه. ‫- همه‌چی رو بندازین بیرون.
‫- همه‌چی رو بندازین بیرون! ‫- هی...
‫- چیه؟ ‫- کی وسایل منو انداخت بیرون؟
‫- تا سه می‌شمرم. همه‌چی رو ببرین داخل. ‫- هی! مشکلت چیه؟
‫مگه واسه موندن تو خونه‌ام اجاره دادی؟
‫- باید اجاره بدم؟ ‫- معلومه که باید بدی!
‫چیزایی مثل اجاره دادن ‫واسم خیلی عجیبه.
‫عجیبه؟ ولی خیلی راحت واسه خودت اینجا زندگی می‌کنی.
‫خاله، چی شده؟
‫چی بگم والا، خانم؟
‫می‌دونین این چطوری اجاره‌اش رو میده؟
‫- ژانویه، روز دهم میده. ‫- بله!
‫- فوریه، بیستم میده. ‫- بله!
‫و آوریل، روز اول میده.
‫تا بیام بفهمم ‫ماه مارس رو پیچونده، ماه می رسیده.
‫هی! هی!
‫کی جکی چان منو انداخت بیرون؟
‫من انداختم. می‌خوای چیکار کنی؟
‫تو حتی ‫یه اتاق واسه خودت نداری،
‫اون‌وقت می‌خوای ‫پوستر جکی چان آویزون کنی؟
‫- حالا می‌خوای چیکار کنی؟ ‫- من... من بیرون می‌خوابم.
‫ولی جکی چان من باید داخل بمونه.
‫- اگه بذارمش داخل، تو میری؟ ‫- میرم.
‫- جکی چان رو ببرین داخل. ‫- بده به من. هی، ببرش تو.
‫جکی چانت رفت تو. حالا گمشو بیرون!
‫- من... من تو خونه تو نمی‌مونم. ‫- گمشو!
‫ممنون! جکی چان داخله، ‫و همین واسم از همه‌چی مهم‌تره.
‫برو بیرون. همین الان!
‫من هرجا جکی چانم باشه همونجا زندگی می‌کنم.
‫چی؟! شوخیت گرفته؟
‫گفتی اگه بذارمش داخل میری که.
‫حالا اجاره رو میدی یا نه؟
‫یه دقیقه، خانم. ‫یه دقیقه.
‫چقدر بهتون بدهکاره؟
‫واسه فهمیدنش اول باید حساب کنم ‫چند ماه رو پیچونده.
‫شماره منو بگیرین.
‫آره، انگار اینجا کاخه.
‫تمومش کن! ‫تو که هیچ‌وقت اجاره نمیدی. بفرمایید.
‫هر وقت کومال اجاره نداد ‫به من زنگ بزنین.
‫اون‌وقت باید هر ماه بهتون زنگ بزنم، خانم.
‫یالا. جلومو بگیرین. ببینم کی جرئت داره.
‫هی...
‫خانم چیترا. یه دقیقه صبر کنین.
‫ممنونم، خانم چیترا.
‫ممنونم!
‫خانم چیترا.
‫ازم خواستین بودجه رو بیارم ‫زیر یک کرور، درسته؟
‫یه مشکل کوچیک هست.
‫می‌دونستم! می‌دونستم گند می‌زنی.
‫بگو ببینم. مشکل چیه؟
‫هر چی زور می‌زنم، ‫رو ۹۸ لک متوقف میشه.
‫ولی اگه واقعاً می‌خواین بشه یک کرور، ‫می‌تونم حقوق اینو زیاد کنم...
‫و رُندش کنم.
‫خدا می‌دونه چند بار ‫همین حرف‌ها رو به پدرم زدی.
‫عیبی نداره. گذشته‌ها گذشته. ‫بیا رو حال و آینده تمرکز کنیم.
‫- بگو. ‫- نقش اول زن لباس می‌خواد.
‫براش بخر.
‫نقشش یه دختر پولداره، ‫درست مثل شما.
‫واسه همین لباس‌های باکلاس و خارجی می‌خواد، ‫که شما از قبل دارین.
‫برو، برش‌دار.
‫برای فیلمبرداری می‌پوشینشون؟
‫چرا باید لباس‌های نقش اول رو من بپوشم؟
‫فکر کنم قسط آخر نقش اول رو ندادیم.
‫هی، بسه دیگه.
‫چرا اینو داد به من؟ ‫چون می‌دونه عاشق کتابم.
‫واسه همینه اینو داده بهم.
‫- اون چیه، رئیس؟ ‫- پنجاه طیف خاکستری.
‫- خوندیش؟ ‫- نه. فیلمشو دیدم.
‫هر چی بپوشی بهت میاد.
‫- سلام، رئیس. صبح بخیر! ‫- سلام.
‫بشین. ‫باید با کارگردانت راحت باشی...
‫- بیا. ‫- لعنتی!
‫- می‌بینمت مامان. ‫- چه عجب بالاخره دل کند.
‫روزی چقدر با مادرت حرف می‌زنی؟
‫یه ساعت، رئیس.
‫یه ساعتِ تمام اصلاً درباره چی حرف می‌زنین؟
‫ساعت خونه خراب شده.
‫داشتم چک می‌کردم ببینم باتری قلمی می‌خواد یا نیم‌قلمی.
‫به خاطر امثال همینه که
‫که حتی یه زنگ دو دقیقه‌ای به مامانمون، به بی‌احساسی تعبیر میشه.
‫حالا که حرف از عشق شد...
‫تا حالا عاشق کسی شدی؟
‫من عاشق طراح لباسمون، کاویا شدم.
‫همه‌چی خودش جور شد!
‫- تو چی؟ ‫- من عاشق مامانم، داداش.
‫- کی؟ مامان کاویا؟ ‫- نه داداش. مامان خودم.
‫رئیس، باید بریم دنبال لوکیشن فیلم‌برداری بگردیم.
‫لوکیشن فیلم‌برداری؟
‫منو ببینن قیمت رو می‌برن بالا.
‫اگه شما برین ارزون‌تر درمیاد.
‫- داره بهمون میگه گدا؟ ‫- برو.
‫- چند تا لوکیشن خوب پیدا کنین. ‫- ما که تیپمون بد نیست، درسته؟
‫خانم چیترا داره زنگ می‌زنه.
‫- سلام خانم چیترا. ‫- سلام کومال.
‫ممنون که دیشب مشکل اجاره‌م رو حل کردی.
‫تو برای پیدا کردن لوکیشن با ما نمیای؟
‫اون وظیفه مدیر لوکیشنه. من کارگردانم.
‫خیلی خب. ما لوکیشن رو چک می‌کنیم و برات عکس می‌فرستیم.
‫باشه... چی؟
‫تو هم داری میری دنبال لوکیشن بگردی؟
‫آره.
‫- خانم چیترا، منم میام. ‫- چرا؟
‫صاحب‌خونه مطمئن نیست اون اجاره برای ماه مارس بود یا آوریل.
‫تو دفتر بهتون صبحانه میدن؟
‫نه خانم. به خاطر کمبود بودجه فقط چای میدن.
‫اوه، انگار بودجه چای هم باید قطع بشه.
‫راننده، ما رو ببر همون لوکیشنی که برات فرستادم.
‫الو! ببخشید، کجا داریم میریم؟
‫لوکیشن‌های فیلم اونجا مجانیه. بریم همونجا.
‫می‌دونی آدمای روستای ما چطوری رفتار می‌کنن؟
‫اونا معنی واقعی نجابت و ادب هستن.
‫حتی یه عادت بد هم ندارن.
‫اون دشت‌های آروم، صدای پرنده‌ها...
‫هر مردی با استایل و تیپ خاص خودش...
‫هی، بابات می‌دونه سیگار می‌کشی، نه؟
‫ازت نمی‌خواد بهش بدی؟
‫چرا می‌خواد، ولی من بهش نمیدم.
‫رفیق، بیا امروز مست کنیم.
‫رفیق، برای مشروب حتماً مزه مرغ می‌خوایم.
‫مشروب هم می‌خوایم، رفیق.
‫- رفیق. ‫- داداش...
‫من برا دکترمون یه رابطه ساختگی جور کردم. زنش دادن رفت.
‫من بودم که اون رابطه رو ساختم.
‫نه، من رابطه‌ش با پرستار رو ساختم.
‫- من رابطه‌ش با بیمار رو ساختم. ‫- داداش، پرستاره همون بیماره بود.
‫- رو اعصاب من نرو. ‫- هی، تو...
‫صبر کن. وایسا.
‫دوستیمون به اینجا کشیده؟ سر چرت‌وپرت دعوا می‌کنیم؟
‫دارم بهت میگم، کار من بود. من رابطه رو سرهم کردم!
‫اون کوماله؟
‫- شبیه کوماله. ‫- آره.
‫با یه دختریه.
‫خب، لوکیشن اینجاست.
‫مجانی نیست، ولی جورش می‌کنم.
‫اینجا که مزاحمتی نداریم، درسته؟
‫اصلاً. اینجا همه خیلی نجیب و محترمن.
‫فقط یه مشت احمق محلی‌ان. بهشون محل نذار.
‫اینجا قراره چه صحنه‌ای رو بگیریم؟
‫لحظه‌ای که قهرمان مرد برای اولین بار قهرمان زن رو می‌بینه...
‫اون اولین بوسه، چه حسی داره؟ ‫وای من! حس بهشتی داره
‫فقط بهشون بی‌توجهی کن.
‫خب، وقتی قهرمان بهش نگاه می‌کنه
‫و دختره هم متقابلاً نگاهش می‌کنه...
‫وقتی اون لبخند ملیح و نیمه‌کاره رو می‌زنه
‫پسرا هوش از سرشون پرید و...
‫- مامان؟ اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- شک کرده بودم.
‫این همه راه تا اینجا میای، اونوقت برای اومدن به خونه مشکل داری؟
‫مامانم.
‫- سلام خاله. ‫- خاله؟ بهش بگو مادرشوهر.
‫آهای دختر خاله ‫یواش بیا، با قدم‌های آروم
‫- بیا بریم. فقط دیدنشون باعث میشه... ‫- کومال!
‫اون اوباش کین، خاله؟
‫- دوستاشن، عزیزم. ‫- هی...
‫یه زمانی با اینا می‌گشت.
‫تقصیر اونه که اینا این‌شکلی بار اومدن.
‫- یه سلام هم نکرد. ‫- خداحافظی هم نکرد.
‫چای می‌خوری یا قهوه؟
‫نه، ممنون.
‫این اولین باره که این‌طوری پا میشه میاد اینجا.
‫دفعه قبل برای بلیت‌های فیلم «گابار سینگ» بود. الانم این‌طوری.
‫به‌سختی وقت گیر میارم، مامان. داشتم به وضعیت سلامتی بابای اون می‌رسیدم.
‫سلام، ‫حالتون چطوره؟
‫هی، فامیلامون برای مهمونی اومدن اینجا.
‫- کیه؟ ‫- منم، سوبرامانیام.
‫سلام، سوبرامانیام...
‫داییت هستن.
‫- سلام دایی. ‫- حالشو بپرس.
‫سلام دایی. ‫حالتون چطوره؟
‫من خیلی خوشحالم که شما داییم هستی.
‫- گوشی رو میدم به خواهرم. ‫- خواهر...
‫خاله.
‫- سلام خاله! ‫- چه خبر؟
‫حالتون چطوره؟ معلومه که خوبید. شما خواهر داییم هستید دیگه.
‫- پس برگشتی روستا؟ ‫- آره.
‫گوشی رو میدم به زن‌داداشم.
‫زن‌داداش؟ اون که رفت. ‫هی، زن‌داداش...
‫میشه یکی شجره‌نامه ما رو رسم کنه، لطفاً؟
‫- از چت‌جی‌پی‌تی بپرس، پسر. ‫- بذار چک کنم.
‫ممکنه خاله بزرگه باشه یا خاله کوچیکه.
‫- الو، هستی؟ ‫- باید بزرگه باشه.
‫سلام خاله بزرگه! حالت چطوره؟
‫- من خوبم. ‫- منو یادت رفته.
‫چقدر می‌گذره از آخرین باری که زنگ زدی، خاله بزرگه؟
‫- ما برای دیدن گانگاما اومدیم اینجا... ‫- گانگاما؟
‫- گانگاما، گانگاما! ‫- گانگاما...
‫گانگاما یه الهه‌ست.
‫یه الهه؟ ‫پس مادر همه‌مونه.
‫خاله بزرگه، بعد از مهمونی کی برمی‌گردین؟
‫- بیست و چهارم. ‫- پس من بیست و پنجم میام.
‫- به مامانت سلام برسون، پسرم. ‫- چشم، حتماً.
‫اوه.
‫- ترشی به اندازه کافی دارم. ‫- باشه.
‫- خورش خیلی خوشمزه‌ست، خاله. ‫- خب...
‫شنیدم بابات پولاش رو تو قمار و دعوای سرِ زمین باخته
‫و از غصه و استرس مریض شده.
‫الان حالش چطوره؟
‫خاله!
‫آماده‌ای خاله؟ گفتی می‌خوای بری دکتر.
‫- باشه پسرم. ‫- هی...
‫تو کی هستی که مامان منو ببری دکتر؟
‫- منم که باید این کارو بکنم. ‫- بیاین با ماشین من بریم.
‫- خودم می‌برمت. ‫- اوه!
‫بفرمایید تو، خانم سوبادراما. پسرم، بعد از ایشون تو رو معاینه می‌کنم.
‫ایشون با من اومده، دکتر.
‫ایشون کی باشن؟
‫پسرمه، دکتر.
‫بسیار خب. بفرمایید بشینید. بشین!
‫اونی که معمولاً باهاتون میاد پسرتون نیست؟
‫تو کدوم بیمارستان به دنیا اومده؟
‫همینجا، دکتر.
‫این بیمارستان؟
‫پس این باید اولین باری باشه که از زمان تولدش می‌بینمش.
‫شما اصلاً از اون موقع تا حالا دیدینش؟
‫خودم بزرگش کردم، دکتر.
‫اوه! پس حتماً بزرگ شدنش رو به چشم دیدین.
‫شغلتون چیه؟
‫من... کارگردان فیلمم.
‫- کارگردان؟ کارگردان سینما؟ ‫- بله.
‫و شما چیکار می‌کنی، عزیزم؟
‫- من تهیه‌کننده فیلمم، دکتر. ‫- اوه!
‫رو چه فیلمی کار می‌کنین؟
‫فانکی.
‫بسیار عالی. فیلم فوق‌العاده‌ایه.
‫دو بار دیدمش. شاهرخ خان از جون و دل توش بازی کرده.
‫دکتر، اون «دانکی»ئه.
‫- پس این چیه؟ اوه! ‫- «فانکی».
‫دستم درد می‌کنه، دکتر.
‫میشه یه قرص برام بنویسین؟
‫- چیزی که شما نیاز داری قرص نیست. ‫- آمپول لازم داره؟
‫فقط دارم می‌پرسم.
‫هی! ایشون نیاز به محبت داره.
‫اگه هر روز صبح بهش زنگ بزنی
‫و با خوش‌رویی باهاش حرف بزنی، فکر کن چقدر خوشحال میشه.
‫باز شروع کرد.
‫اوه!
‫اون این کارو نمی‌کنه.
‫من یه سری دارو براتون می‌نویسم. سر وقت بخورینشون.
‫سوبادراما، من همین الانشم گیج شدم.
‫لطفاً بدترش نکن.
‫دفعه بعد با همون پسری بیا که همیشه تو رو میاره.
‫- حالا برین. ‫- احساس می‌کنم این دکتر دامپزشکه.
‫بیا بریم، مامان.
‫کومال، امروز حسابی می‌درخشی.
‫مامانمو آوردم بیمارستان، برای همین...
‫من مامانمو آوردم بیمارستان!
‫- باشه؟ ‫- اینو یادت بمونه سورش!
‫- من سورش نیستم. ‫- به هر حال یادت بمونه.
‫- از این لوکیشن خوشم میاد. همینجا فیلم می‌گیریم. ‫- خود زندگی من تبدیل به یه ترانه میشه
‫- و التماسم می‌کنه که اون یه کلمه رو زمزمه کنم ‫- از یه سگ می‌ترسی؟
‫آروم باش. فقط یه سگه.
‫چرا هول کردی؟ مثل من شجاع باش.
‫سگ‌های تو روستای ما وقتی منو می‌بینن خودشونو خیس می‌کنن.
‫پس چرا پاهات داره می‌لرزه؟
‫از سرماست، خانم. بیاین بریم.
‫نمی‌ذاره سر جام بمونم ‫هی منو به یه سمتی می‌کشه
‫این چه طلسمیه؟
‫این دختر... وای، چقدر ازش خوشم میاد
‫با یه نگاه مستقیم ‫قلبمو سوراخ کرد
‫با من اومد خونه ‫بی‌سروصدا... داره تحسینم می‌کنه
‫مهتاب ساری پوشید ‫نسیم خنکی منو نوازش کرد
‫یه گل بهم چشمک زد ‫و حالا قلبم پیش اونه
‫تو ساری مثل ماه می‌مونه...
‫خانم، وقتی از اونجا برگشتیم...
‫پسر، چقدر از اون موقع گذشته؟ یه عکس می‌خوام، لطفاً!
‫«از روستا تا فانکی». این تیترشه، داداش! خواهش می‌کنم!
‫- آره، بگیرش. ‫- شما هم همین‌طور، خانم. شما هم آدم مهمی هستین.
‫- با این عکس ترفیع می‌گیره. ‫- این برای نسخه شهرستانه، خانم.
‫- دستت رو بذار رو شونه‌ش داداش. ‫- نه.
‫خوب درمیاد خانم. فقط دستای همو بگیرین.
‫- چطوری؟ این‌طوری؟ ‫- نه، این‌طوری.
‫- این‌طوری خوبه؟ ‫- پسر، این کارو بکن.
‫- طوری نیست. ‫- می‌خوای لپشو بکشم؟
‫- اون از خودمونه... ‫- هی! بیا اینجا.
‫- اون چی بود؟ ‫- خواهش می‌کنم ولم کنید!
‫این آخریشه، مگه نه؟
‫یه لوکیشن بهتر...
‫چرا شماها دست از سرم برنمی‌دارید؟
‫اگه جور بشه، میشه عشق ‫اگه نه، بهت فحش میده
‫اگه بره، آبروت میره ‫اما یکی دیگه میاد جاش
‫یه لحظه.
‫- کجا داری با این عجله میری؟ ‫- نشونت می‌دم!
‫هی! تمومش کنید بچه‌ها. ‫پیش تهیه‌کننده‌ام، چیترا، آبروم میره.
‫- پسر، چیترا و کومال؟! ‫- چیمال!!
‫همینجا نگه دار.
‫- باشه خانم. می‌بینمتون. یعنی... ‫- خداحافظ. چی؟
‫اینجا چای رو با شیر درست می‌کنن. ‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫- الان؟ ‫- فقط بیا. خیلی خوشمزه‌ست.
‫بفرمایید خانم.
‫کومال، می‌خوام در مورد ‫یه موضوع مهمی ازت بپرسم.
‫بگو.
‫هیچی. بی‌خیال.
‫اشکالی نداره. می‌تونی بپرسی.
‫نه، مهم نیست.
‫درست نیست منو تو خماری ‫بذاری. فقط بگو.
‫شنیدم تو غذاخوری‌ها هیچوقت پول نمیدی.
‫کی اینو بهت گفته؟
‫- بچه‌های غذاخوری به بابام گفتن. ‫- و بابات هم به تو گفت؟
‫پس تو و بابات فقط درباره ‫مسائل مهم بحث می‌کنین، آره؟
‫به جای اینکه درباره ‫پیشرفت تالیوود بحث کنین،
‫گیر دادین به اینکه کومال پول خورش رو داده ‫یا تو آرایشگاه حساب دفتری داره.
‫بگو اگه چیز مهم ‫دیگه‌ای هم واسه بحث هست!
‫امروز صبح، اون آدمای چیپ ‫که داشتن بهمون تیکه می‌نداختن؟
‫اونا کین؟ دوستاتن؟
‫خب، اگه اینطوری بگی...
‫مثل آب روی برگ نیلوفره، ‫یه جورایی وصله، اما در واقع نه.
‫اَه!
‫به هر حال...
‫داشتن ما رو با هم شیپ می‌کردن. ‫تو چی فکر می‌کردی؟
‫جواب نده. فقط همینجوری پرسیدم.
‫بسیار خب.
‫تو روستای من از کی بیشتر از همه خوشت اومد؟
‫دکتره.
‫گرفتم!
‫- باشه. خداحافظ کومال. ‫- ممنون که رسوندیم.
‫من برای یه چیز دیگه هم ممنونم.
‫- برای چی؟ ‫- خب...
‫- آقا، داستان خیلی خوبیه. خواهش می‌کنم. ‫- هی، من فقط با کارگردان‌های معروف کار می‌کنم.
‫مگه اونا هم یه روزی تازه‌کار نبودن آقا؟
‫من همین الانش هم قرارداد دارم. ‫دست از سرم بردار.
‫خواهش می‌کنم آقا!
‫بابا، می‌گه فقط چهار کروره. ‫فقط چهار کروره.
‫چهار صفحه اول ‫فیلمنامه‌اش خیلی قویه.
‫جواب می‌ده. ‫بابا... جواب می‌ده.
‫بسیار خب. ‫انگار دخترم خیلی مطمئنه.
‫- آقا! ‫- بله.
‫- انجامش می‌دیم. ‫- ممنونم آقا.
‫بودجه از چهار کرور بیشتر نمی‌شه آقا.
‫- من سر حرفم هستم. ممنون خانم! ‫- فقط چهار کرور!
‫اوه، پس یادت مونده؟
‫چطور می‌تونم فراموشش کنم خانم؟
‫مثل سگ‌هایی که جلوی قصابی دنبال گوشتن ‫دنبال تهیه‌کننده‌ها راه افتاده بودم.
‫تو تنها نور ‫تو اون تاریکی مطلق بودی.
‫- مثل یه فرشته وارد زندگیم شدی. ‫- کافیه.
‫همینقدر کافیه.
‫باشه، خداحافظ. شب بخیر.
‫خداحافظ.
‫آقا، کل فیلمبرداری ‫تو ایوون انجام می‌شه.
‫اصلاً پامون رو تو نمی‌ذاریم.
‫فقط بیرون فیلمبرداری می‌کنیم. ‫به هیچ‌چیز تو خونه دست نمی‌زنیم.
‫بله آقا. باشه.
‫فقط بهم اجازه بدین. ‫نشونتون می‌دم چی کار می‌تونم بکنم.
‫چرا همه‌جا دنبالم راه افتادی؟
‫- تو رو خدا بهم پول بده رئیس. آره. ‫- پول می‌خوای؟
‫مگه تو واتس‌اپ استاتوس نذاشته بودی ‫درباره پول و استرس؟
‫دقیقاً چی بود؟
‫«حروف اسمش ‫معنی زیبایی رو بهت یاد داد.»
‫وقتی پیشنهاد دادی نترسیدی؟
‫چرا؟ فکر می‌کنی براش نقشه نداشتم؟
‫- چطوری؟ ‫- من اول آپریل پیشنهاد می‌دم.
‫اگه جواب رد بده، می‌تونم بگم ‫دروغ اول آپریل بود.
‫چرا درباره این حرف می‌زنیم؟ فقط پولمو بده. ‫صاحبخونه دنبالم افتاده.
‫- فکر می‌کنی واسه چی اینا رو می‌پرسم؟ ‫- واسه اینکه بحث رو عوض کنی.
‫من عاشق چیترا شدم. ‫اون کسیه که پول همه رو اینجا می‌ده.
‫فقط این نیست. اگه ازدواج کنیم...
‫تو رو نقش اول یه فیلم می‌کنم!
‫اونوقت خودم شخصاً مطمئن می‌شم ‫که به عشقت برسی.
‫من یه ویدیو درباره عشق دارم.
‫یه نگاه بهش بنداز.
‫هی دختر، همه‌اش به خاطر توئه
‫خیابون‌هایی که اینقدر خوب می‌شناسم ‫امروز متفاوت به نظر می‌رسن
‫قدم زدن با تو ‫کل مسیرمو عوض کرد
‫اگه دوستام تو رو ببینن ‫خورد و خوراک و خواب یادشون میره!
‫عالیه، پسر.
‫همه چی حله.
‫- الان باید حرکتمو بزنم. ‫- یه چیز دیگه مونده داداش.
‫- به چیترا بگو-- ‫- ها؟
‫به زن‌داداش زنگ بزن. زنگ بزن و قطع کن.
‫اگه خودش دوباره زنگ زد، ‫بدون که پرداختم تسویه شده!
‫جداً؟ باشه.
‫- دارم زنگ می‌زنم. ‫- بزن.
‫الان قطع کن!
‫هی، داره زنگ می‌زنه!
‫- ایول! ‫- جواب نمی‌دی؟
‫- جواب بده. ‫- باشه.
‫- سلام خانم چیترا. ‫- کومال، بهم زنگ زدی؟
‫- دستم خورد. ‫- باشه.
‫- مخشو زدی! ‫- هی. باشه.
‫منم مثل تو یه استوری عجیب غریب می‌ذارم.
‫- خداحافظ. ‫- باشه.
‫نسیم خنک تازه منو لمس کرد
‫یه گل تازه بهم چشمک زد ‫و حالا دلم پیششه
‫یه لحظه، پسر.
‫هی، جی‌کی‌ئه. ساکت.
‫- الو، چیه-- ‫- آقا، بفرمایید.
‫کومال، وضعیت کارت‌های ‫مراسم پیش‌نمایش چطوره؟
‫همه کارت‌ها آماده‌ان آقا. ‫مراسم همین امروزه عصر.
‫کل خانواده‌ام اینجا منتظرن.
‫آقا، من شخصاً همه کارها رو ‫برای خانواده‌مون هندل می‌کنم
‫از پیش‌نمایش تا روز اکران.
‫- شما فقط بیا. ‫- باشه. ممنون.
‫- داداش، محتاج دعاتم. ‫- بعد از مدت‌ها،
‫داریم با هم به مراسم پیش‌نمایش ‫می‌ریم.
‫گوش کن ببین چی میگم.
‫- همه جعبه‌ها رو سالم نگه دار. ‫- چشم.
‫می‌تونی بچه‌ها رو گم کنی، ‫اما جعبه‌ها رو نه.
‫- باشه؟ فهمیدی؟ ‫- باشه.
‫اون جعبه رو بده به من.
‫واسه آقای جونیور ان‌تی‌آر چی می‌بریم؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- اینا همه‌اش واسه اونه.
‫- اوه! ‫- چه عالی.
‫فکر می‌کنی جونیور ان‌تی‌آر این جعبه‌ها رو
‫- پس میده؟ ‫- زن دیوانه!
‫می‌تونیم با بهونه کردن جعبه‌ها ‫دوباره بریم ببینیمش!
‫- راست میگی نه؟ ‫- چه پسر کلکی هستی!
‫هی، اونا میان اینجا.
‫- آقا، دارین میاین؟ ‫- همین الان داریم راه می‌افتیم.
‫من شخصاً همه چی رو هندل می‌کنم، آقا.
‫واو! باشه!
‫لطفاً بیاین آقا. باشه.
‫هی، یه نفری به اسم جی‌کی--
‫خانم چیترا-- اوه نه! یادم رفت.
‫- خانم چیترا! ‫- کومال کجایی؟
‫من راه افتادم.
‫تو راهم. زود می‌رسم اونجا.
‫- من زودتر از تو می‌رسم. باشه؟ ‫- باشه.
‫یه آقایی میاد، جی‌کی، ‫با یه خانواده ده‌نفره.
‫تعداد مهم نیست. ‫حتی اگه ده نفر بودن هم بفرستشون تو!
‫باشه. اسمش یادت می‌مونه؟ جی‌کی.
‫جی‌کی، جی‌کی، جی‌کی. ‫اینقدر تکرارش نکن!
‫- باشه، یادت نره. جی‌کی‌ئه. ‫- جی‌کی‌ئه.
‫اجازه می‌دم خانواده‌اش بیان تو.
‫بله، بله.
‫باید فیلم رو ببینید.
‫- می‌دونم حتماً ازش خوشتون میاد. ‫- آره.
‫- خانم چیترا، سلام. سلام. ‫- سلام.
‫با سئو ری‌-نا آشنا بشید.
‫- تو این فیلم با ما همکاری می‌کنه. ‫- سلام!
‫یه عکس می‌گیریم؟
‫اوه لعنتی! انگلیسی بلد نیست.
‫- آره؟ ‫- باشه!
‫اوه نه. داره میره.
‫هی، آقا. گوشیتون.
‫- کومال... ‫- بله؟
‫می‌دونی چرا امروز بهت گفتم بیای اینجا؟
‫چرا؟
‫تو درباره یه سری صحنه‌های عاشقانه ‫بهم گفتی، درسته؟
‫تک‌تک اونا ‫تو همین فیلم بود!
‫اگه صحنه‌ها رو کپی کنی، ‫بدجوری تو دردسر می‌افتیم!
‫چرا نمی‌تونی یه چیز اورجینال بنویسی؟
‫یالا. زود باش!
‫- میریم ان‌تی‌آر رو ببینیم! ‫- بیا پایین!
‫- تا الان دیگه باید رسیده باشه. بیا بریم. ‫- تو برو داداش. من اینو هندل می‌کنم.
‫- بریم عزیزم. ‫- هی، هی! برین کنار همه.
‫- ما وی‌آی‌پی هستیم! من جی‌کی‌ام! ‫- هی، برو کنار.
‫- جی‌کی‌ام. ‫- هی.
‫ما برای مراسم اومدیم. ‫کومال بهت نگفت؟ من جی‌کی‌ام.
‫- من که قبلاً بهش گفتم. ‫- این خانواده جی‌کی‌ئه؟
‫اگه بگیم جی‌کی ملت رو راه می‌دن. ‫بیاین ازش استفاده کنیم.
‫- جی‌کی مخفف چیه؟ ‫- گونتور کارام، پسر.
‫- ما از ورودی وی‌آی‌پی می‌ریم تو. ‫- هی، وایسا!
‫منو می‌شناسی، مگه نه؟ ‫اینا خانواده منن!
‫هی، هی! من جی‌کی‌ام!
‫- جی‌کی. ‫- من جی‌کی‌ام.
‫- نمی‌دونم این آدما کین. ‫- من جی‌کی‌ام!
‫- الان به کومال زنگ می‌زنم. ‫- هیچ‌کدومتون نمی‌تونین بیاین تو.
‫- هی! ‫- گمشین!
‫- هی، لگد نکنین. ‫- کومال!
‫- این‌همه جی‌کی؟ تو واقعاً جی‌کی هستی؟ ‫- الو!
‫- الو-- ‫- اوه نه!
‫- الو! ‫- الو! گوشیو بده به کومال!
‫- کی اینجا جی‌کی‌ئه؟ ‫- حالت خوبه؟
‫نمی‌دونم عزیزم.
‫- واقعاً حالت خوبه؟ ‫- تو کی هستی عزیزم--
‫- برین کنار! لگد نکنین. ‫- داداش!
‫بیا. بشین.
‫خانم چیترا.
‫بعد از اینکه دیروز باهام صحبت کردی،
‫یه صحنه کاملاً اورجینال نوشتم ‫که از ته دلم میاد.
‫بگو.
‫پسر و دختر داستان ‫می‌خوان احساساتشون رو بروز بدن.
‫اما نمی‌دونن چطوری.
‫پس دارن همین‌طوری چرت‌وپرت می‌گن
‫در حالی که می‌خوان از هم خواستگاری کنن.
‫مثلاً، قهرمان داستان می‌گه،
‫"دخترا دوباره تو سال دهم شاگرد اول شدن."
‫قهرمان زن جواب می‌ده، ‫"قیمت طلا بدجوری رفته بالا."
‫بعدش قهرمان مرد جواب می‌ده،
‫"موقع سانکرانتی، ترافیک عوارضی‌ها خیلی سنگینه."
‫بعد، قهرمان زن می‌گه،
‫می‌گه «یه کارگردان جدید هست ‫که پول غذاخوری‌ها رو نمی‌ده»؟
‫چطور می‌تونی صحنه اورجینال منو رد کنی؟ ‫من همه‌اش رو خودم نوشتم.
‫تو برگرد به همون کپی کردنت، کومال.
‫خب، دقیقاً هم کپی نیست.
‫فقط الهام‌گرفتنه. ‫کلمه‌به‌کلمه که کپی نمی‌کنم.
‫طبق طالعت، ‫تو فقط تا ۵۰ سالگی زنده می‌مونی.
‫- الان چند سالته؟ ‫- پنجاه و یک.
‫لعنتی!
‫رکها، گیتا.
‫دو تا زن داری.
‫من هنوز ازدواج نکردم.
‫بازم که نه!
‫فکر کن با اینکه قسمتت دو تا زنه، ‫هنوز ازدواج نکردی...
‫پس قطعاً مجردی.
‫عجب آدم روشن‌ضمیری!
‫- تو می‌خوای سقوط کومال رو ببینی، مگه نه؟ ‫- آره.
‫می‌خوام نابودیش رو ببینم!
‫برای صبحونه چی خوردی؟
‫میسور بوندا.
‫میسور... میسور، کارناتاکا...
‫راشمیکا ماندانا، کراش ملی...
‫- می‌خوای کومال رو له کنی، نه؟ ‫- می‌خوام لهش کنم!
‫- چی خوردی؟ ‫- پوری.
‫- پوری... ‫- پوری؟
‫پوری، بانکوک، پوری جاگانانات.
‫این یعنی ماساژ ساندویچی.
‫ماساژ ساندویچی از اوناست ‫که تو رو از وسط تا می‌کنه.
‫سریلیلا. ربطی پیدا نمی‌کنه.
‫از اونجایی که کومال با این فیلم ‫بهت خیانت کرده...
‫این کار رو بکن.
‫فیلم رو کنسل کن!
‫منچی پروداکشن
‫- هی، بیا اینجا. ‫- رئیس؟
‫- اون کیه؟ ‫- مادر بازیگر زن.
‫- ها؟ ‫- مادرِ نقش اول زن.
‫درست بهش نگاه کن. ‫هیچ شباهتی می‌بینی؟
‫اون چشم و چال و دهن. ‫اصلاً به هم میان؟
‫اصلاً برای چی انتخابش کردی؟
‫ایشون مادر واقعی‌ام هستن، آقا.
‫همونی که تو رو زاییده؟
‫همون زنی که نُه ماه ‫منو تو شکمش نگه داشته، آقا.
‫باشه. باشه. ببخشید، خاله.
‫- باشه. ‫- یه نفر اینجاست که می‌خواد باهاتون حرف بزنه.
‫اگه بخوام با هر کسی که می‌خواد ‫باهام حرف بزنه صحبت کنم،
‫باید ۱۲۰ سال عمر کنم.
‫وقت و پول داره هدر می‌ره.
‫- هی، با تو هم هستما. ‫- رئیس!
‫فیلم رو با همین بودجه تموم کن. ‫حساب تک‌تک روپیه‌ها رو داشته باش. فهمیدی؟
‫- پول مشروب دیشب شد ۱۲,۰۰۰ تا. ‫- از امروز به بعد رو حساب کن.
‫- هی، صداهای ضبط‌شده آماده‌ست؟ ‫- آره.
‫باید یه صدای ضبط‌شده‌ی مهم رو ‫برای چیترا پخش کنم.
‫- آماده‌اش کن. هی! ‫- باشه، داداش.
‫از فردا هر کی نظم و نزاکت نداشته باشه، ‫از سر صحنه اخراج می‌شه.
‫پس می‌خوای مانیتور و میکروفونت رو ‫بیرون نصب کنم؟
‫- داری شوخی می‌کنی؟ ‫- نه، جدی می‌گم.
‫- باشه، همون بیرون نصبش کن. ‫- باشه، داداش.
‫چک کن ببین همه بازیگرای نقش فرعی ‫اینجا هستن یا نه.
‫تهیه‌کننده تو ماشین می‌شینه.
‫- تمیزش کن. ‫- باشه، رئیس.
‫- هی، رامش! ‫- خانم چیترا، درباره‌ی دیالوگ...
‫- بالاجی، یه صندلی برای کارگردان بیار. ‫- بله، خانم؟
‫باشه، خانم. ‫شکار، یه صندلی بیار.
‫مطمئن شو کارگردان ‫هر چی می‌خواد رو داشته باشه.
‫اوه! باشه، خانم.
‫خانم، فیلمبرداری امروز ‫از ۶ تا ۹ هست، درسته؟
‫از کارگردان بپرس. ‫حرف اون تو صحنه حرف آخره.
‫اوه!
‫آقا، فیلمبرداری امروز از ۶ تا ۹ هست، درسته؟
‫- حالم خوبه. برو! ‫- اوه!
‫- هی، کومال! ‫- آقا.
‫چطور می‌تونی منو وادار کنی ‫تو تولیدات خودم بازی کنم؟
‫می‌خوام برند معتبرمون رو ‫با یه شخصیت قدرتمند دوباره شروع کنم، آقا.
‫شما برامون خوش‌یمن هستین، آقا.
‫شما پای آهنی-- ‫یعنی پای طلایی دارین.
‫- آخه چرا من باید بازی کنم؟ ‫- خواهش می‌کنم، آقا. همکاری کنین--
‫گریم! کاروان رو آماده کنین!
‫کومال، من تو کاروان می‌مونم.
‫چیزایی که می‌گیری رو برام بفرست.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- خانم چیترا. ‫- بله؟
‫در کنار اون فایل‌های صوتی، ‫یه کلیپ شخصی هم می‌فرستم.
‫کلیپ شماره ۱۴۳. لطفاً گوشش بدین.
‫باشه، بفرستش.
‫- نمای ما دقیقاً اینجاست، آقا. ‫- بالاخره داری منو بازی می‌دی.
‫نقش من چیه؟
‫تو یه جیپ می‌شینین.
‫- بعدش یه انفجار رخ می‌ده! ‫- ها؟!
‫شوخی کردم، آقا.
‫چرا طوری نگاهم می‌کنین ‫انگار بهتون استرس می‌دم؟ یه کم لبخند بزنین.
‫شما و دخترتون ‫وقتی می‌خندین خیلی دوست‌داشتنی می‌شین.
‫ببخشید. فقط دخترتون ‫دوست‌داشتنی می‌شه، آقا.
‫- بگو. نقشم چیه؟ ‫- شما یه گانگستر بزرگ هستین.
‫تهیه‌کننده‌ی یه برند معتبر رو ‫کردی گانگستر؟
‫بله، آقا.
‫- خب بگو. ‫- صحنه این‌طوریه، آقا...
‫یکی داره یه کانتینر بزرگ رو می‌رونه.
‫لعنتی! توش چیه؟
‫نیم کیلو تمرهندی، آقا.
‫- برای تمرهندی چرا کانتینر می‌خوایم؟ ‫- در اصل شما یه گانگستر هستین، آقا.
‫داستان‌های گانگستری ‫همیشه دور کانتینرها می‌چرخه.
‫صرف‌نظر از منطق،
‫باید هر روز چند بار ‫داد بزنین "کانتینر".
‫یه گانگستر نباید ‫این‌قدر سوال بپرسه، آقا.
‫تو این نما،
‫هر اتفاقی که افتاد، ‫نباید از جیپ پیاده بشین.
‫عمراً پیاده نمی‌شم، هر چی می‌خواد بشه!
‫این الان بحث درباره‌ی صحنه بود؟
‫- آره، داداش. ‫- نکنه این روزا تو بحثای صحنه
‫داریم از موضوع اصلی پرت می‌شیم؟
‫- نه. مگه اینکه در مورد خانم چیترا باشه-- ‫- اسمشو نیار!
‫منظورت چیه، داداش؟
‫پس چی؟
‫می‌دونی چی شده؟ من بهت می‌گم.
‫در اصل، خودش اونیه ‫که تمام پولا رو به باد داد.
‫یه استارتاپ راه انداخت ‫که نگرفت و ورشکست شد!
‫اگه این قضیه لو بره، ‫براشون آبروریزی می‌شه.
‫برای همین یه سپر بلا می‌خواستن. ‫کومال رو انتخاب کردن.
‫منو مقصر دونستن، گفتن با بالا بردن بودجه ‫باعث مریضی پدرش شدم.
‫همدردی ‫همه‌ی تهیه‌کننده‌ها رو خریدن.
‫این به تبلیغاتشون کمک می‌کنه. ‫برنامه‌شون اینه.
‫اگه دختره بده، ‫پدره ده‌برابر از اون بدتره.
‫«برند معتبر» فقط یه ظاهرسازیه.
‫وقتی فیلمبرداری تموم شد، ‫یه نشست خبری می‌ذارم
‫و دست این برندِ به‌اصطلاح ‫«معتبر» رو برای کلاهبرداری رو می‌کنم.
‫- این که ضبط نمی‌شه، نه؟ خوبه. ‫- نه، رئیس. نمی‌شه.
‫حالا ضبط هم بشه، مگه چی می‌شه؟ ‫می‌گم همه‌اش ساختگیه.
‫صداهای ضبط‌شده‌ام رو گوش دادی؟
‫اگه تو هم به عشقم جواب می‌دی...
‫اون لامپ رو خاموش کن.
‫اگه نه، لامپِ پشت سرت رو خاموش کن.
‫- باید یه چیزی رو خاموش کنم، درسته؟ ‫- آره.
‫یه کاری می‌کنم. ساخت فیلم رو کنسل می‌کنم.
‫- چی؟ ‫- آره!
‫اما چرا می‌خوای فیلم رو کنسل کنی؟
‫برو بیرون، کومال! از اینجا برو بیرون!
‫جلوی چشمم نیا! برو بیرون!
‫جمله‌بندی‌ام درست نبود؟
‫داره منو دیوونه می‌کنه.
‫- نمی‌خوای با من فیلم بسازی؟ ‫- نه!
‫به جاش عاشقم می‌شی؟
‫- مـ-منظورم اون نبود. ‫- بهم دست نزن!
‫- قضیه این نیست. با من بیا. ‫- هی!
‫هی کومال، دستمو ول کن!
‫ببینین، خانم چیترا. می‌خواین زندگی
‫- این همه آدم رو نابود کنین؟ ‫- هی، کومال!
‫- کومال! ‫- لطفاً با من بیاین، خانم چیترا.
‫ببینین، خانم. اون ونکاتِ جرثقیل‌چاره.
‫باید شهریه‌ی بچه‌هاش رو بده.
‫اونم سانتوشِ نورپردازه.
‫طفلکی! باید اذیت-- ‫یعنی، باید پاش رو جراحی کنه!
‫چرا برند معتبر ما باید گناهِ ‫نابودیِ زندگی‌شون رو به گردن بگیره؟
‫چرا این‌قدر لفتش می‌دین؟!
‫با حمایت شما، خانم، ‫می‌تونیم با موفقیت بترکونیم.
‫کل سینما به لرزه درمیاد... ‫از موفقیتِ انفجاری‌مون!
‫صحنه‌ی من کِی هستش؟!
‫- آقا! ‫- آقا!
‫جی‌کی!
‫حالت خوبه؟
‫- الو؟ ‫- بابا...
‫نمی‌شه یه درسی به کومال بدیم؟
‫من...
‫یه پلیس می‌خوام ‫که یقه‌اش رو بگیره
‫و صاف بندازتش تو زندان، بابا!
‫آقا، ما شما رو صدا کردیم چون...
‫ما تا حالا ‫پامون رو تو پاسگاه نذاشتیم.
‫منم همین‌طور.
‫آقا، تا حالا کسی رو از یقه ‫کشون‌کشون بردین تو زندان؟
‫چینا پراتاپا ردی رو می‌شناسین؟
‫بله، آقا. قدش خیلی بلنده.
‫من اولین کسی بودم که یقه‌اش رو گرفتم ‫و انداختمش آب‌خنک بخوره.
‫- اوه! ‫- بعدش هم راجان.
‫تو تابستون پیرهن بدون یقه می‌پوشید ‫و می‌گشت.
‫یه خیاط آوردم تا براش یقه بدوزه ‫و بعدش انداختمش پشت میله‌ها.
‫- آقا انجامش داده! ‫- چون
‫یقه برام ‫از مجرم مهم‌تره!
‫- فرض می‌کنم بالاجی موضوع رو توضیح داده؟ ‫- نداده.
‫- نداده؟ ‫- گفت یه مشکلی هست...
‫اما نگفت چیه.
‫آقا، اون لوکیشن فیلمبرداری رو ‫با بمب منفجر کرده.
‫کی بمب‌گذاری کرده؟
‫جی‌کی بمب رو کار گذاشته،
‫ولی من می‌خوام تو یقه‌ی ‫کومال رو بگیری و بندازیش زندان.
‫- چشماش مثل ببره؟ ‫- چشماش مثل آدمیزاده، آقا.
‫چشمای آدمیزاد، نه چشمای ببر. ‫یادداشت کن.
‫چهره‌نگاری ازش دارین؟
‫چه نیازی به چهره‌نگاریه، آقا؟ ‫ما عکسش رو داریم.
‫یه چهره‌نگاری از مردی با چشمای ببر بکش.
‫همه‌ی گوشی‌های حیدرآباد رو ردیابی کن.
‫ما شماره‌اش رو داریم، آقا.
‫من تکنیک بازجویی رو ‫تو دوره‌ی آموزش پلیسی یاد گرفتم.
‫بیشتر از دستگیری مجرم‌ها، ‫واسه بازجویی هیجان داشتم.
‫اگه با وجود این همه مدرک، ‫بدون هیچ ردی غیبش زده باشه،
‫اون قطعاً چشمای یه ببر رو داره!
‫بازم باید یقه‌اش رو بگیرم و بندازمش بازداشتگاه.
‫فردا صبح ساعت ده یقه‌اش رو می‌گیرم و می‌ندازمش هلوفدونی.
‫ما ساعت ۹:۳۰ تو پاسگاهیم.
‫آدرس پاسگاه رو برام واتس‌اپ کن.
‫قربان، از ما می‌خواین آدرس پاسگاه خودتون رو براتون واتس‌اپ کنیم؟
‫- خیلی خب، خودم پیداش می‌کنم. خداحافظ. ‫- پیداش می‌کنی؟
‫وقتی می‌تونی شرافتمندانه زندگی کنی چرا دزدی می‌کنی؟ ‫با دزدی به چی می‌رسی؟
‫- به هرچی که تو گاوصندوقه، قربان. ‫- تو آدم‌بشو نیستی!
‫- اوضاع کمال خیلی بدتر میشه. ‫- تو خجالت نمی‌کشی؟
‫- چطور جرئت می‌کنی دزدی کنی؟ ‫- تو رو خدا نزنین، قربان.
‫قربان، من تا حالا پام به پاسگاه پلیس باز نشده.
‫- منم همینطور. راه بیفت. ‫- قربان!
‫معلومه تا حالا با یه افسر صادق مثل من سروکار نداشتی.
‫قربان! من گفتم این یارو رو دستگیر کنین، ‫ولی شما اونو انداختین بازداشتگاه!
‫- مامان. ‫- این قضیه بمب‌گذاری چیه؟
‫می‌گن کار جی‌کی بوده.
‫جی‌کی باشه یا بی‌کی، خودم حسابشو می‌رسم. ‫هیچ پخی نیست.
‫پس پرونده پلیس چی میشه؟
‫نگران پلیس نباش، مامان!
‫هزار تا بدی میان تو. ‫صد تا بدی می‌رن.
‫- پلیسای ترسناک، ترسناک... ‫- مراقب باش، پسرم.
‫مامان، خودم بهت زنگ می‌زنم.
‫قربان... ببخشید، قربان. ‫منظورم اون نبود.
‫نه، نه. چی گفتی؟ ‫چی بود؟
‫«هزار تا بدی میان تو. ‫صد تا بدی می‌رن»، ها؟
‫اگه هزار و صد تا بدی، ‫میان و می‌رن؟
‫قربان، تو رو خدا! منظورم این نبود.
‫ببخشید، قربان. منو ببخشین، قربان.
‫اصلاً منظورم این نبود!
‫هرچی شما بگین انجام می‌دم. ‫هرچیزی که بگین...
‫- هرچیزی؟ ‫- هرچیزی، قربان!
‫حالا که من اینجام، ‫اون هزار تا رو بده بیاد!
‫قربان، اینجوری نیست.
‫صد تا می‌دی که برم؟
‫قربان...
‫این چطوره؟ ‫من با پونصد تا می‌رم و برمی‌گردم.
‫- یا خدا! منظورم این نبـ... ‫- من همینجا می‌ایستم!
‫چقدر می‌دی؟
‫قربان، ببخشید!
‫- من گند زدم! منظورم این نبود. ‫- هی!
‫تو تا حالا با یه افسر صادق ‫مثل من سروکار نداشتی.
‫- کجاست، قربان؟ ‫- هان؟!
‫یقه‌ات کو؟
‫می‌گم یکی بدوزن، قربان.
‫اول می‌ریم خیاطی.
‫- بهت نشون می‌دم یه پلیس صادق چیکار می‌تونه بکنه! ‫- قربان، قربان، خواهش می‌کنم!
‫اون دیالوگ چی بود، قربان؟
‫- برای چی؟ ‫- یه بار دیگه بگینش، قربان.
‫- بهت نشون می‌دم یه پلیس صادق چیکار می‌تونه بکنه! ‫- واو! چه لحن بیانی، قربان!
‫- حالا با تعجب بگینش. ‫- بهت نشون می‌دم یه پلیس صادق چیکار می‌تونه بکنه!
‫- حالا با خنده! ‫- بهت نشون می‌دم یه پلیس صادق چیکار می‌تونه بکنه!
‫- عاشقانه بگین! ‫- بهت نشون می‌دم یه پلیس صادق چیکار می‌تونه بکنه.
‫همینه، قربان! سینما ‫یه بازیگر نقش مکمل فوق‌العاده رو از دست داده!
‫یه نقش اساسی براتون می‌نویسم.
‫- باید تو فیلمم بازی کنین، قربان. آره. ‫- برای منم نقش هست؟ فیلمبرداری کِیه؟
‫حالا فهمیدم، قربان.
‫اگه فقط رشوه می‌خواستین، ‫خودم بهتون می‌دادم.
‫هی!
‫اصلاً می‌دونی چطور ‫این لباس رو به دست آوردم؟
‫- با رشوه دادن، قربان؟ ‫- هان؟!
‫قربان، این مرد منو نشوند تو ماشین،
‫هی می‌گفت پیاده نشو، ‫بعدم سعی کرد منو بکشه!
‫- بهت گفت بشین تو ماشین؟ ‫- بله، قربان.
‫چشماش عین ببره؟
‫قربان، تو آموزش‌های پلیس ‫فقط همین یه سؤال رو یادتون دادن؟
‫خیلی خب! یه چیز دیگه می‌پرسم.
‫تا حالا شده عکسش رو ‫بذاری زیر بالشت و بخوابی؟
‫قربان، آخه چرا باید عکس اینو ‫بذارم زیر بالشم بخوابم؟!
‫راست می‌گه، قربان. چرا باید این کارو بکنه؟
‫- من عکس اونو می‌ذارم زیر بالشم. ‫- هی!
‫بعد از بررسی تمام شواهد، ‫کاملاً مشخصه که این آدم خونسرده.
‫برای همین انداختمش بازداشتگاه. یه کلمه ‫دیگه حرف بزنی، تو رم می‌ندازم همون‌جا!
‫- هی، اون دزد دوچرخه رو گرفتیم؟ ‫- نه، قربان.
‫این یارو بهش می‌خوره دزد دوچرخه باشه. ‫نظر تو چیه؟
‫شاید بچگی‌هاش لاستیک می‌دزدیده. ‫حالا از روی نوستالژی این کارو می‌کنه.
‫قربان، شما دوچرخه دزدیدین؟ ‫چشماش عین ببره؟
‫هی، کمال!
‫من گروه رو با یه اتوبوس می‌برم ‫و فردا فیلم رو تموم می‌کنم،
‫حتی بدون تو به‌عنوان کارگردان.
‫چطور می‌تونین این کارو بکنین، خانم؟
‫- من هنوزم نقش دارم؟ ‫- نقشت یه نگهبانه.
‫- باشه. چند روزه؟ ‫- چهار روز.
‫- منو که از فیلم حذف نمی‌کنین، نه؟ باشه. ‫- مطمئن نیستم.
‫- خداحافظ. ‫- هی!
‫قربان.
‫تو گانگستر درون منو بیدار کردی.
‫از این به بعد، هر شب ‫برات یه شب فوق‌العاده می‌شه.
‫قربان، دارین چی می‌گین؟ ‫اگه یکی بشنوه چی؟
‫کار از کار گذشته!
‫من یه فیلمبرداری سه ماهه دارم. ‫همین‌جا سه ماه تو بازداشتگاه بمون.
‫خیالم راحته که برنج «چیتی موتیالا» ‫و بریونی مرغ گیاهی به موقع بهت می‌رسه.
‫می‌گم مجله‌های هفتگی رو ‫هر روز برات بیارن.
‫مراسم «ان‌تی‌آر» رو از دست دادی، ‫می‌فرستمت مراسم «ماهش بابو».
‫- برای کل خانواده تضمین شده‌ست! ‫- هی!
‫هی، وایسا! هی! هی!
‫یالا، حرکت کن!
‫خانم، کمال که برنمی‌گرده، نه؟
‫اگه یه ذره غیرت داشته باشه، برنمی‌گرده.
‫اوه! پس حتماً برمی‌گرده.
‫- سلام، خانم. ‫- سلام!
‫- خوبه. ‫- سلام، خانم.
‫چیترا جان...
‫بابا!
‫- چی شده، بابا؟ ‫- ببین چقدر خوار و خفیف شده، دخترم.
‫آهای، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا تو استودیو خوابیدی؟
‫- ببخشید، آقا. ببخشید! ‫- پاشو! برو!
‫آقا، سلام.
‫آقا... دو روزه هیچی نخوردم.
‫دو روزه که یه کله ‫همین‌جا افتادم.
‫تهیه‌کننده‌های معروف با ماشین‌های مدل بالا ‫میان و می‌رن،
‫اما هیچ‌کس حتی یه نگاه به این بیچاره نمی‌ندازه.
‫«سورش بابو» هیچ‌وقت ازم نپرسید، ‫«انگور خوردی، کمال؟»
‫«دیل راجو» هم نپرسید، ‫«جو دوسر خوردی؟»
‫من تو یه بیمارستان فوق‌تخصصی به دنیا اومدم
‫تو یه روستای کوچیک ‫که حتی ایستگاه اتوبوس هم نداشت!
‫باورتون بشه یا نه...
‫تعداد شکست‌هام از تعداد وعده‌های غذاییم بیشتر بوده.
‫بعد از شب‌بیداری‌های بی‌شمار،
‫روزی که بالاخره با آرامش ‫خوابیدم روزی بود که...
‫خواب دیدم کارگردان شدم، آقا.
‫بعد از اینکه جونم رو پای ‫ساخت این فیلم گذاشتم،
‫بدون هیچ حرفی منو انداختن بیرون!
‫از الان به بعد، هر کلمه‌ای که می‌گه ‫فقط به درد تیتر ویدیو می‌خوره، دخترم.
‫خانم چیترا...
‫تهیه‌کننده و کارگردان ‫مثل زن و شوهرن، خانم.
‫این فیلم بچه ماست!
‫و شما الان ‫بچه ما رو بی‌سرپرست کردین، خانم!
‫پشت صحنه بین شما، من و پدرزنم... ‫خیلی اتفاقا افتاد...
‫منظورم تهیه‌کننده «سودارشان» بود.
‫بهتره الان جلوی دوربین‌ها ‫در موردش بحث نکنیم.
‫ولی این بچه ماست، خانم!
‫فردا که این بچه می‌ره ‫سینما ای‌ام‌بی یا آیمکس پراساد،
‫و یکی ازش می‌پرسه، «پدرت کیه؟»
‫این بچه باید ‫به کجا نگاه کنه، خانم؟
‫آقای «سای راجش»...
‫شما بیشتر از همه ما ‫در مورد این بچه می‌دونین، آقا.
‫خواهش می‌کنم، حقم رو بگیرین!
‫و به همه اونایی که دارن می‌بینن،
‫التماس می‌کنم، لطفاً هشتگ ‫«بچه کمال چیترا» رو ترند نکنین.
‫- لطفاً با خودتون ببرینش. ‫- بابا!
‫کمال!
‫- بابا! ‫- لطفاً به حرفم گوش کن، دخترم.
‫بابا!
‫مثل لاستیک زاپاس باهاش رفتار کن و ببرش.
‫- شما با ما نمیاین، آقا؟ ‫- تنهام بذار.
‫بیا، خانم چیترا. ‫بیاین، آقای بالاجی. خجالت نکشین.
‫- مراقبش باش. ‫- اَه!
‫- آقای بالاجی، لطفاً بیاین. ‫- الان چیکار کنیم؟
‫لطفاً بهش بگو اون ‫محتوای ویدیوش رو پاک کنه، عزیزم.
‫خانم چیترا، من هیچ‌وقت قصد نداشتم ‫از پدرتون اخاذی کنم.
‫- من فقط گفتم... ‫- خفه شو! با من حرف نزن.
‫بهش بگو سوار اتوبوس بشه. ‫بهش بگو، بالاجی!
‫باشه. بریم.
‫برو عقب بشین.
‫- همون‌جایی که زاپاس‌ها رو می‌ذاریم. ‫- این اصلاً یه دردسره!
‫بالاجی، تو واقعاً به این می‌گی هتل؟
‫برای همینه که تابلو زدن، مگه نه؟
‫مشکل اینه که تعدادمون زیاده ‫و اتاق کم داریم.
‫پیشنهاد می‌کنم تو هر اتاق ‫چهار نفر رو جا بدیم.
‫چی؟ چهار نفر تو یه اتاق؟
‫مگه نمی‌خواین ‫فیلم با همین بودجه تموم بشه؟
‫هشت نفر تو هر اتاق.
‫یکی روی اون یکی، ‫یکی رو تخت، یکی زیر تخت،
‫یکی رو مبل، ‫یکی زیر مبل.
‫سلام! سلام! سلام خانم!
‫- سلام، خانم. ممنون، داداش. سلام، آقا. ‫- سلام.
‫داداش، ما خیلی ذوق‌زده‌ایم ‫که دارین تو روستای ما فیلمبرداری می‌کنین.
‫بگین چی لازم دارین. ‫خودم همه‌چیز رو ردیف می‌کنم.
‫هی! ده نفر باقیمونده، ‫برین خونه این بخوابین.
‫داداش، من همین‌جوری یه تعارفی زدم!
‫یکی‌یکی. برین اونجا بخوابین!
‫- داداش، چه خبره؟! ‫- بگیر!
‫بالاجی، مشکل جا حل شد. ‫حالا بازیگر سیاهی‌لشکر می‌خوایم.
‫خارج کلاً یه فاز دیگه‌ست.
‫الو؟
‫- چطوری؟ ‫- هی کمال، من خوبم.
‫دورهمی‌مون چی شد؟
‫نمی‌دونم، داداش. ‫همه بیکارن تا اینکه می‌گیم بریم بیرون.
‫این‌طوری نمی‌شه، پسر.
‫- خودم دورهمی‌مون رو ردیف می‌کنم. ‫- حالا می‌خواد چیکار کنه؟
‫می‌خوام همه‌تون ‫برای فیلمبرداری فیلم اولم اونجا باشین.
‫پسر، یعنی به همه‌مون ‫تو فیلمت نقش می‌رسه؟
‫البته، می‌خوام همه دوستام ‫تو فیلمم باشن.
‫اگه دوستا و فامیل‌ها رو حساب کنیم، ‫حدود ۷۵ نفری می‌شیم، نه؟
‫- حدود ۷۰ نفر، داداش. راحت. ‫- بگو اونا هم بیان.
‫هی، هی! خاله‌ام کشته‌مرده فیلمه.
‫اونم با خودم بیارم؟
‫خاله‌ات؟!
‫- باشه، باشه. ‫- پسر، خاله مهمه.
‫توی رده سنی بالای ۴۰ سال...
‫آره، یکی هست. ‫عموی کوچیکم ۴۰ سالشه.
‫پسر، عموی کوچیک مهمه!
‫بچگی‌هام دیدمش. ‫اون موقع خیلی کوچولو بود.
‫حالا که این‌قدر قشنگ درخواست کردی، ‫پول بلیط پروازم رو خودم می‌دم و میام!
‫دیوونه شدی؟ ‫چرا باید پول بلیطت رو خودت بدی؟
‫باشه. ‫پس خودت رزروش کن.
‫- حله! ‫- پنج تا ده سال.
‫بچه‌های تو رده سنی پنج تا ده سال ‫واقعاً مهمن.
‫خوبه، ولی من با این رده سنی موافق نیستم
‫آخه خیلی داری سخت می‌گیری
‫چون اون موقع بود که ما اولین بار همو دیدیم
‫اینجوری می‌تونیم خودمونو تو اونا ببینیم ‫و بچگی‌هامونو دوباره زنده کنیم
‫- دیوونه! همه‌شونو بیار دیگه ‫- راست میگی
‫منو برگردون تو گروه واتس‌اپ قدیمیمون ‫یا یه کاری کن
‫یه گروه واتس‌اپ جدید بزن ‫به اسم «هنروران فانکی». منظورم اینه که...
‫اسمشو بذار «دورهمی فانکی»
‫- من انجامش میدم. باشه رفیق ‫- باشه؟
‫بی‌صبرانه منتظرم همه‌تونو ببینم، رفیق!
‫اینم از واقعیت ‫کار کردن با تهیه‌کننده شما
‫- ترکوندی! ‫- آخرشه
‫این بهترین شرکت فیلم‌سازیه!
‫- بیا به دوستای سال دهممون هم زنگ بزنیم ‫- بزن بریم
‫هی، آچیوث! کومال می‌خواد دورهمی بگیره!
‫دورهمی رو بی‌خیال ‫بیاین واقعاً همدیگه رو ببینیم
‫چند وقته همدیگه رو ندیدیم؟
‫اون «دورهمی» رو کنسل کن تا بتونیم همو ببینیم!
‫دورهمی نداریم. بیاین واقعاً همو ببینیم!
‫من دوستایی که اینجا هستن رو هماهنگ می‌کنم
‫اون اسم گروه رو گذاشته ‫«دورهمی»
‫تو اسمشو عوض کن بذار «دیدار واقعی»
‫اگه دورهمی باشه من حتماً میام
‫ولی زن‌عمو خونه نیست ‫فقط مادر زنم هست
‫بچه نداریم، داداش ‫ما دینک هستیم. دو تا حقوق، بدون بچه
‫من همه فک و فامیلمو میارم
‫فک و فامیل منو ‫تو دورهمی می‌خوای چیکار؟
‫هی، اون دریاچه رو می‌بینی؟
‫- نباید تو کادر باشه ‫- الو
‫- باشه، داداش ‫- الو
‫آقا، شما چرا اومدین اینجا؟
‫چرا هیچ‌کس نیومد استقبالم؟
‫حداقل یه هتلی هست که من برم توش؟
‫البته آقا ‫هتل سوپرابهات
‫سوپرابهات
‫- کی کمکم می‌کنه اتاق بگیرم؟ ‫- خودتون اتاق بگیرین و پولشو بدین، آقا
‫- هی، دوستام اومدن ‫- کومال!
‫- هی، جانی جانی ‫- بله، بابا
‫- شکر می‌خوری ‫- بله، بابا
‫- دروغ میگی؟ دهنتو باز کن ‫- نه، بابا. ها ها ها!
‫- این دسته گل برای منه؟ ‫- بیا، بگیرش
‫به عنوان وسیله صحنه ازش استفاده کن
‫- باشه ‫- اینا دوستای منن
‫- بهش سلام کنید. تهیه‌کننده است ‫- سلام. سلام
‫- سلام خانم
‫- ما دوستای کومال هستیم ‫- سلام خانم
‫یه چیزی رو می‌دونستین؟ ‫کومال برای رفاقت هر کاری می‌کنه
‫- اصلاً نمی‌تونم بگم چقدر خوشحالم ‫- آره!
‫اون خیلی برامون ارزش قائله!
‫- ما واقعاً خیلی خوشحا... ‫- بعداً حرف می‌زنیم
‫برین با بقیه هنرورا ‫بهش غذا بدین
‫- منظورم اینه... برین دیگه. باشه! باشه! ‫- بعداً توضیح میدم
‫- یالا. غذا کجاست؟ ‫- حسابی بخورین بچه‌ها
‫- تا شب باید کار کنین ‫- یالا دیگه
‫هنرورا رسیدن
‫بالاجی، من ده نفر خواستم ‫چرا این همه اومدن؟
‫- چجوری برای همه‌شون غذا جور کنیم؟ ‫- خانم
‫نگران غذا نباشین
‫- باباش غذاخوری داره ‫- جداً؟
‫- بالاجی! ‫- خانم
‫صبحونه، ناهار، شام، ‫حساب هر وعده رو داشته باش
‫لازم نیست بهش پولی بدیم
‫اول فیلم یه «تشکر ویژه» ‫ازش می‌کنیم
‫- هر کاری می‌خوای بکن! ‫- تشکر ویژه؟ یعنی پول نمیدی؟
‫چرا تو همه‌ش حرف پولو می‌زنی؟
‫- مگه می‌خوای با خودت ببریش اون دنیا؟ ‫- بس کن داداش
‫کلی بهم بدهکاری ‫بابام منو می‌کشه. اول پول منو بده
‫اول فیلم یه عکس گنده از بابات ‫می‌زنیم
‫عکس گنده؟ مگه فکر کردی مرده؟
‫- به من گوش کن ‫- من پولمو می‌خوام
‫اگه منم ندم، ‫ناگ آشوين حساب می‌کنه
‫- کارت چیه؟ ‫- من سرپرستم
‫- سرپرست! ‫- پنجاه نفر زیر دستم کار می‌کنن
‫- پنجاه نفر؟ ‫- آره
‫- چقدر درمیاری؟ ‫- ماهی هشت هزارتا
‫- اونا چطور؟ ‫- من روزی ۴۰۰ تا بهشون میدم
‫چهارصد ضربدر سی...
‫- سرپرست! ‫- البته!
‫داداش، لندن سرده؟
‫سرد؟ چی میگی بابا؟
‫بعضی جاهاش، ‫دما به زیر صفر هم میرسه
‫زیر صفر که هیچی ‫بعضی جاها حتی به صفر هم میرسه
‫- راست میگه، رفیق ‫- اون سرپرسته
‫میدونی چیه؟
‫حس می‌کنم می‌خواد ‫ما رو هنرور کنه
‫چرا انقدر منفی‌بافی؟ ‫اون خیلی ما رو دوست داره
‫مخصوصاً این بوجی رو
‫همه‌ش دور و بر من می‌پلکید، ‫و «بوجی» صدام می‌کرد
‫پس چرا من باید با پول خودم ‫از لندن پاشم بیام اینجا؟
‫حتماً یه سکانس توپ برام نوشته
‫هنرمندا! بیاین اینجا!
‫داداش!
‫هنرورا وقتی صداشون می‌کنن باید بیان
‫- باشه؟ ‫- هـ-هنرور؟
‫هنرورا! بیاین اینجا
‫همینه. الان رفتی تو نقش. بیا
‫- اول اون... ‫- هی، کومال. وایسا
‫شنیدی چی گفت؟
‫- این چه مسخره‌بازیه؟ ‫- چی شده؟
‫داره ما رو هنرور صدا می‌کنه
‫دیوونه شدی؟ ‫اینا بهشون میاد هنرور باشن؟
‫- اینا دوستای دوران کالج منن ‫- آره!
‫تو می‌تونی با هنرورا دوست باشی،
‫ولی هیچ‌وقت نباید دوستاتو ‫هنرور کنی
‫آره!
‫جوری باهاشون رفتار کن ‫که حس نکنن هنرورن
‫اون هواتونو داره. خداحافظ!
‫- حس نکنن؟ ‫- حس نکنن؟
‫شما هنرور نیستین. یالا بیاین
‫- دیالوگی هم داریم؟ ‫- آره
‫نگران نباشین ‫هر کدومتون یه دیالوگ دارین
‫دستتو بکش. دیالوگ منو بگو
‫دست بزنین و تولدشو تبریک بگین
‫دیالوگش خیلی کوتاهه ‫می‌تونم یه چیزی بهش اضافه کنم؟
‫- می‌خوای یه چیزی اضافه کنی؟ ‫- یه کوچولو
‫تو از لندن اومدی
‫تولدت مبارک...
‫یه «باشه» هم بهش اضافه کن. خب؟
‫به سبک لندنی بگو
‫«باشه» رو به سبک لندنی؟
‫تولدت مبارک باشه!
‫- بالاخره چایی ‫- هر چقدر می‌خوای بخور
‫داداش...
‫- عجله نکن ‫- ما آماده‌ایم، داداش
‫- آماده! ‫- ما آماده‌ایم!
‫بالاجی، بیچاره‌ها ‫بهش بگو بذاره دوستاش استراحت کنن
‫چرا همه‌ش بالاجی؟ ‫مگه اون واسطه‌ست؟
‫چرا مستقیم به خودم نمیگی؟
‫بالاجی، یه کاری کن ‫برو تو دفتر تهیه‌کننده دوغتو بخور
‫اگه حرفی داری، ‫رُک بگو
‫می‌دونم می‌خوای باهام حرف بزنی
‫فقط نمی‌دونی راجع به چی حرف بزنی
‫تو اینجور مواقع، ‫باید راجع به چیزای بی‌ربط حرف بزنیم
‫من میگم: ‫«دخترا دوباره تو امتحانات کلاس دهم اول شدن»
‫تو هم باید در جواب بگی: ‫«قیمت طلا خیلی رفته بالا»
‫چیزای بی‌ربط...
‫هی!
‫رئیس!
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫میگی حقیقت رو ‫به زبون نمیاری
‫ولی درونت با من هم‌عقیده‌ای
‫خواهش می‌کنم این‌جوری دوستم داشته باش
‫با لطافت سرزنشم می‌کنی
‫از من فاصله می‌گیری
‫همین‌طور به سر به سر گذاشتنم ادامه بده
‫چطور یه قلب به این کوچیکی ‫این همه چیزو تو خودش جا میده؟
‫چرا سر یه چیز به این کوچیکی ‫این‌قدر شرط می‌بندی؟
‫تا وقتی که بیای پیشم ‫و دستمو بگیری
‫من همین‌جا منتظر می‌مونم
‫آروم آروم، تو...
‫پا گذاشتی تو قلبم
‫قلبم از خوشی بالا پرید
‫هی، دعوا نکنین
‫کات!
‫کومال!
‫بیا
‫رویای تو تمام چشمامو پر کرده
‫چطور واقعی میشه و به من میرسه؟
‫مهتاب تو خیلی گرمه
‫چطور منو لمس می‌کنه ‫و خنکم می‌کنه؟
‫تمام دنیا بهم زل زده بود ‫و من تنها منتظر موندم
‫در فکر تو، فقط تو
‫تو دنیای خیالی‌مون ‫میلیون‌ها ثانیه رو بدون تو گذروندم
‫این سرگردون کاری بهتر از این ‫نداره که انجام بده
‫آروم آروم، تو...
‫پا گذاشتی تو قلبم
‫قلبم از خوشی بالا پرید
‫آروم آروم، تو...
‫پا گذاشتی تو قلبم
‫قلبم از خوشی بالا پرید
‫به کلیپ شماره ۱۴۳ گوش کن
‫سلام خانم چیترا
‫اول از همه، ممنون برای همه چیز
‫شما دلیل حضور من تو این فیلم هستین،
‫اولش از دستتون عصبانی بودم
‫اما اگه شما نبودین، ‫من این فرصت رو پیدا نمی‌کردم
‫می‌خواستم اون روز همه اینا رو بهتون بگم، ‫ولی هیچ‌وقت بهم فرصت ندادین
‫در آخر... می‌خوام یه چیزی بهتون بگم
‫من از شما خوشم میاد!
‫از هر طرف دورم می‌چرخی
‫مثل بادی گذرا ‫کنارم می‌مونی
‫تو منو طلسم کردی
‫مردم هرچی گفتن ‫برات مهم نبود
‫باور داشتی که این عشق شکست‌ناپذیره
‫تو منو کامل به دست آوردی
‫من و تو حالا یکی شدیم
‫جای منو تو قلبت رزرو کن
‫با رنگ‌های چرخان، وحشی و درخشان ‫دوان‌دوان به سمتت میام
‫آروم آروم، تو...
‫پا گذاشتی تو قلبم
‫قلبم از خوشی بالا پرید
‫ممنون، ممنون ‫آره. خب، خداحافظ
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫داداش!
‫- آروم آروم، تو... ‫- اینم از صورت‌حساب
‫آروم آروم، تو...
‫پا گذاشتی تو قلبم
‫- قلبم از خوشی بالا پرید... ‫- من پول می‌خوام، نه بغلتو
‫می‌بینمت. فقط یکم صبر کن. ‫پولت رو می‌گیری.
‫لعنتی!
‫شرکت فیلم‌سازی مانچی
‫بگو.
‫ما ۳۲ نفر عوامل داریم.
‫- دستمزد روزانه‌شون... ‫- نفری ۱۴۰۰ تا.
‫- صبر کن. ۴۲ ضربدر ۱۴۰۰-- ‫- می‌شه ۴۴,۸۰۰.
‫- هان! ‫- تو مدرسه شاگرد زرنگی بودم.
‫- کلاس دهم شاگرد اول بودی؟ ‫- من تا کلاس دهم خوندم!
‫- بابا؟ ‫- پسره رو دیدی؟
‫ندیدمش، بابا.
‫نمی‌دونم چیکار کنم. ‫یکم وقت نیاز دارم.
‫- باشه، عزیزم. هر جور خودت می‌دونی. ‫- باشه، بابا.
‫کی بود؟
‫هیچی. ‫جزئیات بودجه رو بده به من.
‫ما زمینی می‌ریم، درسته؟
‫- شنیدم حرف یه پسره شد. اون کیه؟ ‫- به تو چه ربطی داره؟
‫- ببخشید، کومال. ‫- مشکلی نیست، خانم.
‫می‌تونی دعوام کنی. حق داری.
‫این حریم خصوصیته، یه مسئله شخصیه.
‫منظورم اون پسره‌ست که در موردش پرسیدم.
‫پسرِ دوستِ بابامه.
‫برام خواستگار فرستادن.
‫الان سه ماهه ‫که با باباش حرف نزده.
‫هیچ ارزشی برای خانواده قائل نیست.
‫- برای همین-- ‫- الو، صبر کن. فهمیدم.
‫چرا آدما این‌طوری‌ان؟
‫من می‌تونم بدون خانواده زنده بمونم،
‫اما بدون ارزش‌های خانوادگی نه!
‫عصبانیم می‌کنه. ‫کار خوبی کردی ردش کردی.
‫نامزدیِ خواهرمه. ‫باید به کارا و برنامه‌ها برسم.
‫من یه آدم ایده‌آل‌گرام.
‫این چرت‌وپرتای طبقه اجتماعی ‫و دین دیگه چیه؟
‫وقتی پسرم عاشق شد، بهش گفتم...
‫«من برام طبقه و دین مهم نیست.
‫فقط جهیزیه برام مهمه.»
‫خوشبختانه، جهیزیه هم گرفتیم. ‫من که خیلی راضیم.
‫هی! تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- برم؟ ‫- نه بابا. بیا.
‫- برادرم. ‫- سلام، برادرزن.
‫راستش رو بخواین، پسرم ‫یه علاف خیابونیِ تمام‌عیاره.
‫چیز جدیدی نیست. ‫ما هم یکیشو تو خونه داریم.
‫من عمه‌ی دامادم.
‫با خواهرت ‫مثل دختر خودم رفتار می‌کنم.
‫دلم می‌خواد بهت بگم عمه.
‫- بعد از اینکه ازدواج کردن می‌شم عمه‌ت. ‫- باشه.
‫سنت تو خانواده ما ‫جایگاه خیلی بالایی داره.
‫یه چیزی بگو.
‫ما هم سنت‌هامون رو ‫می‌ذاریم رو طاقچه بالا.
‫من نمی‌ذارم مادرم ‫از تخت دونفره یا حتی میز ناهارخوری استفاده کنه
‫چون سنت‌ها باید رو طاقچه بالا باشن!
‫ما برای این همه سنتمون، ‫طاقچه‌های زیادی داریم!
‫و اینو به خاطر اینکه خواهرمه نمی‌گم.
‫منظورم اینه که... اون خواهرمه دیگه.
‫بی‌خیال این حرفا.
‫- می‌رم با برادرزنم حرف بزنم. بیا. ‫- برو پسرم.
‫بشین پسرم. ‫در مورد چی می‌خوای حرف بزنی؟ خفه شو!
‫باید نامزدی رو رسمی کنیم.
‫چرا معطلی؟ ‫طبق رسم برگ فوفل ردوبدل کنید.
‫بده به خواهرت.
‫- بیا. آره. ‫- اینو بدم بهشون؟
‫از بچگی عاشق ‫رد و بدل کردن برگ فوفل بودم.
‫هی... یادم رفت بپرسم.
‫مامان قرصاشو به موقع می‌خوره؟
‫- سر وقت بهش می‌دم. ‫- باشه.
‫می‌خوام همون اول یه چیزی رو روشن کنم.
‫رو کارت عروسی،
‫می‌تونی بنویسی «به همراه خانواده» ‫یا «به همراه بستگان»،
‫اما ننویس ‫«با عشق، برادرت کومال».
‫- حس عجیبی داره. ‫- چرا؟
‫صبر کن.
‫الو؟
‫سلام، داداش. ‫شنیدم جی‌کی امروز از زندان آزاد شده.
‫نگرانم که قدم بعدیش چیه.
‫- خانواده‌ام کجان؟ ‫- اونا...
‫هی، بنال دیگه!
‫هیچ‌کدومشون پیداشون نشد، داداش.
‫رفتن سمت کومال ‫چون بهشون نقش داد تو فیلمش.
‫- سیتا... ‫- اونایی که تو کروشه هست رو نخون.
‫فقط قسمت دیالوگ رو بخون.
‫- چی داری می‌گی؟! ‫- حقیقته.
‫گفت کومال بهشون فرصت بازی تو فیلم داده.
‫برادرم کجاست؟
‫- گوشت و خونم کجاست؟! ‫- برادرت داره نقش قهرمان رو بازی می‌کنه.
‫- سؤالاتت فقط مال خودتن ‫- رئیس، راستش--
‫هیچ‌کس دیگه‌ای بهشون جواب نمی‌ده
‫- درگیری‌هات فقط مال خودتن... ‫- هی، بریم دنبالش؟
‫نه. الان احساساتی شده. ‫بذار بره.
‫حتی مادری که تو رو ‫نه ماه تو شکمش نگه داشت
‫یه روزی می‌گه ‫که دیگه نمی‌تونه تحملت کنه
‫بالاجی، چرا این‌قدر استرس داری؟
‫به خاطر اینه که جی‌کی آزاد شده؟
‫قربان، باید یه چیزی بهتون بگم.
‫شنیدم دخترتون و کومال ‫عاشق هم شدن.
‫خفه شو! می‌دونی ‫من چطور دخترم رو بزرگ کردم؟
‫وقتی بچه بود و گریه می‌کرد، ‫براش لالایی می‌خوندم.
‫اونم بلندتر گریه می‌کرد.
‫همون موقع بود که کلاً خوندن رو گذاشتم کنار.
‫همون‌طور که تو رو گول زده، ‫دخترت هم گول زده.
‫خفه شو!
‫صبر کن!
‫بابا.
‫بالاجی پیش منه. ‫عاشقش شدی؟
‫اه! چرا باید عاشق بالاجی بشم، بابا؟
‫منظورم بالاجی نبود، عزیزم.
‫منظورم تو و کومال بود.
‫- من دخترتم، بابا. ‫- تو اون که شکی ندارم.
‫باشه، عزیزم. ممنون. خداحافظ.
‫حالا باورت می‌شه، بالاجی؟ ‫همیشه دنبال شایعه‌سازی هستی.
‫کی با کی قرار می‌ذاره، ‫کی با کی سر و سر داره...
‫- این سرگرمیِ توئه. ‫- این‌طور نیست، قربان.
‫حتی دخترِ پاراندامایا که تهیه‌کننده‌ست ‫هم همین کار رو کرد.
‫دختر پاراندامایا؟ بیشتر بگو.
‫بقیه رو ول کن. ‫اول نگران دختر خودت باش.
‫بالاجی، اگه یه بار دیگه اسم کومال ‫رو کنار دخترم بیاری،
‫اون آخرین روزی می‌شه ‫که با من صبحانه می‌خوری.
‫- قربان، من نمک‌پرورده شمام! ‫- پس پیازداغشو زیاد نکن!
‫بعداً شایعه‌ی دخترِ پاراندامایا ‫رو برام تعریف کن.
‫یادت نره‌ها، باشه؟
‫وقتی تو زندان بودم،
‫هیچ‌کدوم از اعضای خانواده‌ام نیومدن دیدنم.
‫- غذای زندان رو تو بشقاب آهنی می‌خوردم. ‫- بشقاب کاغذی نداشتن؟
‫این روابط، این پیوندها...
‫- فقط تو فیلما وجود دارن، نه؟ ‫- نه، رئیس. تو سریالای تلویزیونی پر از این چیزاست!
‫کومال رو می‌کشم...
‫و با خونش حموم می‌کنم!
‫هی! وایسا.
‫چطور جرئت می‌کنی بعد از اینکه سرمایه‌ی فیلمت رو دادم ‫بفرستیم زندان؟
‫فاتحه‌ی فیلمت رو می‌خونم!
‫چطور جرئت می‌کنی بیای تو خونه‌م ‫و مثل اوباش رفتار کنی؟
‫جداً نمی‌فهمم ‫مشکلت چیه.
‫- ببخشید. ‫- تو--
‫- رئیس. ‫- چیه؟
‫ما یه خانواده‌ی بزرگ و صمیمی بودیم.
‫کومال منو از اونا جدا کرد.
‫حالا همه بلاکم کردن.
‫به همه اعضای خانواده‌ام ‫تو فیلمش نقش داده.
‫پس حالا تو هم یه نقش می‌خوای؟
‫رئیس، الان خودت رو قاطی این ماجرا نکن.
‫- بذار بعد از انتخابات حلش کنیم. ‫- هی! انتخابات چه ربطی به این موضوع داره؟
‫- ادامه بده. ‫- گوش کن...
‫تا الان، فقط جنبه‌ی عادیِ «کی» رو دیدی.
‫فردا، «جی‌کیِ» واقعی رو می‌بینی.
‫من نمی‌خوام با این همه ‫ریاضیات و محاسبات درگیر بشم.
‫- باشه. پشت خط بمون. ‫- دو روز دیگه شروع می‌کنم.
‫- خانم... ‫- وقتی صحنه‌ها تموم شد--
‫آخرین روز فیلم‌برداریه.
‫- بشکونمش؟ ‫- سرِ کارگردان رو؟
‫- کدو تنبل رو! ‫- دیگه بشکونش. چرا معطلی؟
‫دیالوگ رو بگو.
‫اگه بخوام تو یه کلمه خلاصه‌اش کنم...
‫همه‌چیز حس عجیبی داره.
‫بعد از عروسی، ‫پدرت بهم می‌گه داماد.
‫حس عجیبی بهم می‌ده.
‫و اینکه برادرت بهم بگه ‫شوهرخواهر، عجیب‌ترش هم می‌کنه.
‫وقتی بیایم خونه، می‌گن «به دامادِ جدید، ‫ترشی انبه‌ی کهنه بدید.»
‫این همه روابط غیرضروری،
‫تحویل دادن‌های رسمی، شوخی‌ها، ‫همه‌ش حس عجیبی داره.
‫دوستات تو عروسی ‫می‌رن رو صحنه.
‫منم باید با همه‌شون مؤدبانه احوالپرسی کنم.
‫همه‌ش حس عجیبی داره.
‫پدرت میاد جلو و می‌پرسه، ‫«حالت خوبه، داماد؟»
‫منم باید بگم، ‫«خوبم، پدرزن. شما چطوری؟»
‫عمراً!
‫ازم انتظار می‌ره به خاله‌هات ‫بگم خاله.
‫من نمی‌تونم با این همه ‫محاسبات ریاضی کنار بیام.
‫من نمی‌تونم تو این قوطیِ خانواده زندگی کنم! ‫عجیبه.
‫من می‌زنم بیرون.
‫تبریک می‌گم!
‫- لطفاً ببرینش، خانم. ‫- لطفاً ببرینش.
‫- نه، تو ببرش. ‫- وای خدا! بیا، ببرش.
‫قربان، ناماسته.
‫سلام، کومال!
‫تازگیا، یه آهنگ لو رفت ‫و تو اینترنت هیت شد، نه؟
‫- کارِ آدمِ ما بود. ‫- لو دادنش؟
‫- من آهنگش رو ساختم، قربان. ‫- اوه، آهنگ رو می‌گی.
‫یه کاری دارم، قربان. به زودی می‌بینمتون.
‫آره، برو. ‫انگار من به اندازه‌ی اون مهمم.
‫قربان، شما ‫اکران خصوصی فیلم رو دیدین، درسته؟
‫می‌شه بگین فیلم چطوره؟
‫من می‌خوام بعد از اکران، عروسی کنم.
‫من فیلم رو دیدم.
‫بهتره قبل از اکرانش عروسی کنی.
‫یعنی چی؟
‫وقتی فیلم اکران بشه دیگه عروسی‌ای در کار نیست! ‫پیوندتون مبارک!
‫خانم چیترا، باید در مورد یه مسئله‌ی شخصی ‫باهاتون صحبت کنم.
‫- من اونجا منتظر می‌مونم. ‫- باشه.
‫دارم رو یه داستان کار می‌کنم، قربان.
‫نیمه‌ی اولش رو درآوردم، ‫اما نیمه‌ی دومش هنوز مشخص نیست.
‫پس به عنوان قسمت اول اکرانش کن.
‫اگه جواب داد، ‫یه دنیای سینمایی براش بساز.
‫- اگه شکست بخوره چی؟ ‫- بهت می‌گن یه آدم هیچ‌کاره.
‫ادامه بده.
‫بگو!
‫اولش خیلی بهت فحش دادم.
‫واسه اینکه راضیت کنم فیلم رو بسازی،
‫همش می‌پرسیدم، «عاشقم می‌شی ‫یا باهام فیلم می‌سازی؟»
‫خیلی اذیتت کردم، اما...
‫تا زمانی که فیلم رو تموم کردیم
‫واقعاً بهت احساس پیدا کردم.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه همچین چیزی بگم.
‫دارم یه زبان بدن جدیدی رو تو خودم می‌بینم.
‫دوستت دارم.
‫می‌خوام زندگی خوبی باهات داشته باشم.
‫چرا چیزی نمیگی؟
‫چیزی نیست، کومال.
‫منم داشتم به زندگی‌مون بعد از ازدواج فکر می‌کردم.
‫مادرت شروع می‌کنه به من میگه عروسم.
‫حس عجیبی داره.
‫بابام هم بهت میگه داماد.
‫برای تو هم عجیب میشه.
‫من همچین حسی ندارم.
‫فکر می‌کنی با وجود این‌همه چیزای عجیب، ازدواج لازمه، کومال؟
‫تو از این چیزا خوشت نمیاد، درسته؟
‫اخیراً کم‌کم داره از این چیزا خوشم میاد...
‫روابط، خانواده همسر، از همه‌چیز خوشم میاد!
‫من الان یه آدم دیگه‌م. خودت می‌تونی ببینی.
‫خب پس. به مادرت زنگ بزن...
‫و پنج دقیقه باهاش حرف بزن. ببینم می‌تونی.
‫- مامان؟ ‫- بله.
‫من بهش زنگ می‌زنم.
‫من بهت زنگ نزدم پسرم.
‫من بهت زنگ زدم مامان.
‫وقتی هم خودم بهت زنگ می‌زنم درست حرف نمی‌زنی.
‫اشکالی نداره. حالت چطوره مامان؟
‫آره، خوبم.
‫غذا خوردی مامان؟
‫الان دارم آشپزی می‌کنم.
‫چی درست می‌کنی مامان؟
‫- دال گوجه. ‫- گوجه...
‫گوجه‌ها رو از کجا خریدی؟ از سوپرمارکت یا بازار روز؟
‫از بازار دزدا خریدم!
‫چیز دیگه‌ای هم در مورد گوجه‌ها می‌خوای بدونی؟
‫خب... بعداً باهات حرف می‌زنم مامان.
‫دیدی؟ حتی نتونستی پنج دقیقه با مادرت حرف بزنی.
‫من نمی‌تونم بعد از ازدواج تمام زندگیم رو به حرف زدن درباره سبزیجات بگذرونم.
‫چرا عوض شدی و مثل بقیه حرف می‌زنی؟
‫فقط خودت باش، با همون رفتارای عجیب غریبت.
‫تو هیچ احساساتی نداری.
‫من احساسات ندارم؟
‫میگه من احساسات ندارم.
‫وقتی اومدی تو شرکت، اولین چیزی که ازت پرسیدم چی بود؟
‫- اینکه پول دارم کرایه موتور سه‌چرخ رو بدم یا نه. ‫- و تو چی جواب دادی؟
‫گفتم که صد تا دارم. بعد تو پنجاه تاشو برداشتی!
‫آره برداشتم. ولی اولش پرسیدم، مگه نه؟
‫این احساسات منه.
‫وقتی جنگل آمازون داشت می‌سوخت،
‫من دو روز ناراحت بودم چون پاسپورت نداشتم برم اونجا.
‫احساسات من به مسائل خیلی بزرگتر گره خورده.
‫- راستش رو بخوای... ‫- ها؟
‫می‌فهمم.
‫همه‌تون از اون دسته آدمایی هستین
‫که بعد از خوب شدن مریض براش سیب می‌برن.
‫اما من از اونام که می‌برمشون بیمارستان.
‫- سیب رو؟ ‫- نه، مریض رو.
‫باشه، رئیس.
‫حالا باور می‌کنی که من آدم احساساتی‌ای هستم؟
‫فکر کنم وقتشه یه کارگردان جدید پیدا کنیم.
‫بهت ثابت می‌کنم.
‫تو یه روستا دو نفر بودن، یکی به اسم «دلم برات تنگ شده» و یکی «دوستت دارم».
‫«دلم برات تنگ شده» برای کار و کاسبی رفت دهلی.
‫پس حالا کی تو روستا مونده؟
‫- هی، به سرینوی دوچرخه‌سوار زنگ بزن. ‫- تو تصادف موتور مرد، رئیس.
‫چطور همه‌چیز این‌قدر خراب شد؟
‫خیابونش یه طرفه بود. اون مسیر رو اشتباه رفت...
‫هی! تو...
‫خانواده‌م واقعاً درباره من چه فکری می‌کنن؟
‫تو بودی که همش ازشون بت می‌ساختی. «گوشت و خونم، خانواده‌م.»
‫آدم نباید مثل تو یا کومال افراطی باشه. باید یه چیزی اون وسط باشه.
‫عزیزم، ساری‌های ۲ هزار روپیه‌ای بهم نشون بده که ۵ هزار تا می‌ارزن!
‫این‌طوری کار نمی‌کنه خانم. ما فقط با قیمت اصلی می‌فروشیم.
‫زن‌داداش. ما لباسای خانواده داماد رو انتخاب کردیم.
‫باید برای خانواده عروس هم بخریم.
‫میشه بپرسی پسرت کی می‌رسه؟
‫بگو مامان.
‫رسمه که خانواده داماد برای خانواده عروس لباس بخرن.
‫- می‌خوان بدونن سلیقه تو چیه. ‫- مامان!
‫تو عروسی هم مرد هست هم زن.
‫خودت رو درگیر برچسب‌های خانواده داماد و خانواده عروس نکن.
‫اگه لازم شد، خودم حلش می‌کنم.
‫باشه.
‫باید کارت‌های دعوت عروسی رو تو حیدرآباد پخش کنیم. می‌تونی انجامش بدی؟
‫پخش کردن کارت دعوت عروسی برام حس عجیبی داره.
‫من میرم خونه‌شون تا کارت دعوت رو بهشون بدم.
‫اونا کارت دعوت رو می‌خونن و بازم در مورد تاریخ و محل عروسی می‌پرسن.
‫کلا حس عجیبی داره.
‫سلام آقا. فیلم رو دیدین؟
‫تو فوق‌العاده‌ای.
‫شاید طبق اون ارزش‌ها زندگی نکنی، ولی رو پرده خیلی خوب نشونشون دادی.
‫- ممنون آقا. ‫- چی باعث شده بیای اینجا؟
‫عروسی خواهرمه. اومدم دعوتتون کنم.
‫به شوهرخواهرت چی می‌خوای بدی؟
‫یه نقش جذاب تو فیلم بعدیم.
‫منظورم اینه، به عنوان برادرزنش چه هدیه‌ای بهش میدی؟
‫من بهش نقش شوهرخواهر رو میدم.
‫چی باعث شده بیای اینجا، کومال؟
‫چون دعوت کردن مقدسه، می‌خواستم شخصاً بهتون بدمش.
‫- حتماً باید تو عروسی شرکت کنید. ‫- بذارش تو اون کمد.
‫- اوه! اونجا؟ ‫- اونجا نه. بذارش اینجا.
‫اینجا جاییه که کارت دعوت‌های عروسی به دردنخور میره.
‫با بی‌میلی اومدم اینجا دعوتشون کنم.
‫و این پدر و دختر منو تحقیر کردن.
‫این دو تا دستیار کارگردانِ تنبل کجا غیبشون زده؟
‫گفتن واسه عروسی کار دارن و دو روز پیش رفتن روستا.
‫دلم خیلی گرفته پسر.
‫از هوش مصنوعی بپرس چیکار کنیم.
‫- میگه باید آهنگ غمگین پخش کنیم. ‫- پس پخشش کن.
‫یه دختر مثل ستاره درخشان
‫یه مرد جوونِ جذاب
‫یه دختر مثل ستاره درخشان
‫- یه مرد جوونِ جذاب ‫- سلام، کومال!
‫لوکیشن عروسی رو تو واتساپ برام بفرست.
‫شما میاین خانم چیترا؟
‫آره!
‫الان می‌فرستم.
‫خیلی ممنونم، خانم چیترا.
‫- آهنگ رو عوض کنم؟ ‫- زود عوضش کن پسر!
‫واقعاً خودتی یا دارم خواب می‌بینم؟
‫تو خوابم نفوذ کردی و قلبم رو دزدیدی؟
‫هنوزم داری تو رویا زندگی می‌کنی؟
‫واقعاً همه آرزوهات برآورده میشن؟
‫طوطی کوچولوی من، بیا پیشم. این زندگی فقط مال توئه.
‫اوه عزیزم، این‌همه عشق زیاده. نه، من اداهاتو می‌شناسم.
‫هی، تو عروسک محبوب منی.
‫اوه عزیزم! تو ماه قشنگ منی.
‫هی عروسک، یه بوسه آبدار بهت میدم.
‫هی، ما واسه کل این عمر جفت همدیگه میشیم.
‫تو کیک بامزه منی. بیا تبدیل به پروانه بشیم؟
‫بریم دنبال یه فاز بهتر؟ اسپاتیفای عزیزم!
‫تو عشق زندگی منی. تو زنگ عشق منی.
‫هیچ چشم شوری نباید بهت برسه. تو بازیگر منی.
‫تو باغ گل منی.
‫با تو مامان‌بازی و بابابازی می‌کنم.
‫من و تو یه بچه میاریم. بیا دیگه، عزیزم.
‫اوه عزیزم، تو عروسک محبوب منی.
‫اوه عزیزم! تو ماه قشنگ منی.
‫هی عروسک، یه بوسه آبدار بهت میدم.
‫هی، ما واسه کل این عمر جفت همدیگه میشیم.
‫تو چک‌لیست و پلی‌لیست منی.
‫تو بهترین مهمونِ خوابای منی.
‫با تو زندگی آرامش داره. با بهترین آرزوها، عزیزترینم.
‫امروز باید ثابت کنم که عروسی خواهرم رو تنهایی می‌چرخونم.
‫تو عروسی خواهرت چیکار کردی؟
‫من از همه فامیلا استقبال کردم داداش.
‫اصلاً این نسبت‌ها رو می‌شناسی، خواهر، شوهرخواهر، خاله، دایی؟
‫تو فوق‌العاده‌ای.
‫- تو چیکار کردی؟ ‫- من آب پخش کردم.
‫- و تو؟ ‫- منم آب پخش کردم.
‫پس منم آب پخش می‌کنم.
‫آب پخش کردن به این معنی نیست که کل عروسی رو تنهایی چرخوندی.
‫پس چیکار کنم؟
‫تو هر عروسی، همیشه یکی هست که جوری رفتار می‌کنه انگار کل مراسم دست اونه.
‫بی‌دلیل سر همه داد می‌زنه.
‫اگه اون یارو رو تحت تسلط خودت بگیری، این‌طور به نظر میاد که تو کل عروسی رو مدیریت کردی.
‫کجاست؟
‫هی، اینو ببر سمت جایگاه عروس و داماد. زود باش!
‫اونجاست! همون مدیرِ خودخوانده عروسی.
‫سوبادراما این موزا رو خواست. بهش بده.
‫- هی، بیا اینجا! ‫- داداش؟
‫- غذا حاضره؟ ‫- همه‌چی آماده‌ست غیر از شیرینی.
‫از دیروز گیرِ شیرینی‌ان. بهشون بگو عجله کنن!
‫آخرش باید همه‌کارا رو خودم بکنم!
‫هی، چیترا داره میاد. من میرم.
‫هی!
‫- چطوری مسلط بشم بهش؟ ‫- ساده‌ست.
‫فقط هرچی میگه رو تکرار کن. یه الم‌شنگه راه بنداز. همین کافیه.
‫- همین؟ باشه، الان برمی‌گردم. ‫- فقط همین.
‫- موفق باشی داداش. ‫- هی! بیا اینجا!
‫این چیه؟ چرا این‌قدر تأخیر؟
‫خانواده داماد اینجان. فقط از روی برنج براشون بکش.
‫فهمیدی؟ کف دیگ رو نتراش.
‫نیازی نیست آلومینیومِ دیگ رو هم بخورن. فهمیدی؟ گمشو!
‫هی، فقط از روی برنج بکش!
‫اگه همراه برنج بهشون آلومینیوم بدی، کارمون تمومه.
‫تا همینجاشم به‌عنوان جهیزیه بهشون طلا دادیم. حالا آلومینیومم بدیم؟
‫نمی‌دونی داری چیکار می‌کنی. برو!
‫منم همینو گفتم دیگه.
‫- هی! بیا اینجا! ‫- داداش؟
‫چه سبزیجاتی داریم؟
‫- اسفناج داریم؟ ‫- اسفناج داریم؟
‫- کدو قلیونی داریم؟ ‫- کدو قلیونی خیلی مهمه.
‫آآه!
‫هی!
‫- اه! گمشو! ‫- اه! گمشو!
‫هی، خانم چیترا!
‫کی رسیدین اینجا؟ اصلاً متوجه نشدم.
‫این‌قدر سرم با کارای عروسی خواهرم شلوغ بود، که اصلاً ندیدمتون.
‫بفرمایید. بیاید بریم داخل.
‫خدایا! باید همه‌چیزو خودم مدیریت کنم.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫- سیب! ‫- بذارش کنار.
‫- برنج مقدس... ‫- برنج مقدس.
‫- موزها... ‫- موزها.
‫تو انجامش بده!
‫فقط هرچی می‌گم رو تکرار می‌کنه و ادا درمیاره که همه‌کاره‌ست.
‫روحانی، لطفاً مطمئن شو مراسم پوجا خوب پیش بره.
‫- پسر، خاله رو صدا کن. ازمون عکس می‌گیره. ‫- نکن.
‫منو تو دردسر انداختی احمق!
‫برو دیگه، کومال! صداش کن!
‫خاله‌ت رو صدا کن.
‫- بهش زنگ می‌زنم. ‫- بهش زنگ بزن، کومال.
‫الان دیگه داری از این چیزا خوشت میاد، نه؟
‫برادرزاده، خواهرزاده، خاله... بهش زنگ بزن.
‫هی! کمکم کن.
‫خاله. همونجاست.
‫- هی، خاله اونجاست. بیا بریم! ‫- اونی که ساری صورتی پوشیده.
‫- می‌شناسمش. اون منو بزرگ کرده! ‫- آره واقعاً بزرگت کرده.
‫حالت چطوره، خاله؟
‫نباید می‌گفتی که خاله منی؟
‫- ایشون کومال هستن. ‫- تو منو می‌شناسی، منم تو رو می‌شناسم.
‫چرا تو روابط خانوادگی پنهان‌کاری کنیم؟
‫هی! بیا اینجا!
‫هی!
‫ایشون اینجا نشستن.
‫اگه می‌خواین بازی کنین، برین اونجا بازی کنین، نه اینجا. فهمیدین؟
‫ولی ما داریم همونجا بازی می‌کنیم.
‫پس حالا داری جواب منو میدی؟
« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫گشنمه. می‌تونیم غذا بخوریم؟
‫قبل از اینکه غذا بخوری، یه سورپرایز کوچیک هست که شکمتو سیر می‌کنه.
‫باشه؟ آماده‌ای؟
‫یک... دو... سه... اونجارو ببین!
‫- پکیج حقوقیت چقدره، پسر؟ ‫- ۸.۲!
‫- تو آی‌ام‌دی‌بی؟ ‫- نه، آی‌بی‌ام!
‫- یدونه «دی» کم نداری؟ ‫- نه، پسر! این آی‌بی‌امـه!
‫- یه شرکته. ‫- آها!
‫- چقدر مالیات تی‌دی‌اس میدی؟ ‫- فکر کنم با جی‌اس‌تی مرتبط باشه.
‫دیدیشون؟
‫از شایعه‌پراکنی درباره روابط پنهانی آدمای غریبه،
‫رسیدن به بحث درباره تی‌دی‌اس و جی‌اس‌تی.
‫واقعاً عوض شدن.
‫اگه عوض بشن چی به من می‌رسه؟ حتی یه روپیه هم از تی‌دی‌اس به من نمی‌رسه.
‫نه، منظورم این نبود. هی!
‫بیا اینجا. بیا.
‫خب... ما دیگه مثل قبل نیستیم. عوض شدیم.
‫حتی الان تو عروسیا و مراسما هم شرکت می‌کنیم.
‫ما رو هم عروسیت دعوت می‌کنی؟
‫من حتی اینو هم به عروسیم دعوت نمی‌کنم. چرا باید شما رو دعوت کنم؟
‫دارین اشتباه متوجه میشین، خانم.
‫کلاس پنجم که بود خیلی احساساتی بود.
‫کلاس ششم یکم افت کرد،
‫ولی کلاس دهم دوباره کاملاً برگشت.
‫این کومال نیست خانم، این سراپا احساسه!
‫آره! کومال خیلی احساساتیه!
‫حالا که خواهرش داره میره نمی‌دونم چطوری باهاش کنار میاد.
‫اصلاً چطوری دلداریش بدم؟ فقط با فکر کردن بهش...
‫من دیگه رفع زحمت می‌کنم، خاله.
‫هر وقت بوی سوختگی غذا بهت می‌خورد بدو بدو میومدی و می‌گفتی،
‫«خاله، یه چیزی تو آشپزخونه داره می‌سوزه.»
‫حالا کی بهم بگه اگه چیزی سوخت، عزیزم؟
‫هان؟
‫به زودی می‌بینمت، خاله.
‫آخرین باری که گریه کردم وقتی بود که روی ساری جدید پوچامپالیم چای ریختی.
‫و حالا... بازم دارم گریه می‌کنم.
‫هی، چرا همه دارن نقش بازی می‌کنن و دیالوگ میگن؟
‫گریه کردن منطقیه ولی مگه دیالوگ گفتن واجبه؟
‫حتی اگه گریه نکنی، دیالوگ گفتن مهمه.
‫لعنتی!
‫بچه که بودی برای گرفتن ماست میومدی خونه من.
‫حالا داری میری چون یکی رو پیدا کردی که بغلش کنی؟
‫- بده بیاد! ‫- هان؟
‫اه!
‫هی، چی شد؟
‫خانم چیترا! لطفاً به حرفام گوش بده.
‫- خواهرم تازه رفته و حالا حتی تو هم-- ‫- کات!
‫اکشن!
‫- اینطوری نیست-- ‫- کات!
‫همه‌چیز برات یه‌جوریه.
‫حرفمو گوش کن، کومال.
‫تو فقط به درد این می‌خوری که بگی «اکشن» و «کات».
‫تمرکزتو بذار روی فیلمات.
‫خانم چیترا!
‫خانم چیترا، فقط-- گوش بده-- خانم چیترا...
‫- ناراحت نباش، آبجی. ‫- داداشت اینجاست.
‫ما زن‌ها نمی‌تونیم از رفتن به خونه خانواده شوهرمون فرار کنیم.
‫- چی شد، رئیس؟ ‫- چی شد؟
‫- داری میری، پسرم؟ ‫- چیترا...
‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫- من... ‫- تو که همینجا می‌مونی، نه؟
‫می‌مونم، مامان! تو اصلاً بی‌خیال نمیشی، نه؟
‫پسر، الکی سرش داد زدم!
‫سال‌های سال، مادر و دختر با هم زندگی کردن.
‫حالا دختره رفته،
‫و پسره نه زنگ می‌زنه و نه جواب زنگاشو میده.
‫سوبادرا کاملاً تنها مونده.
‫کومال دمدمی مزاج و گوشه‌گیره. هیچ‌وقت با محبت حرف نمی‌زنه.
‫حتی وقتی با پای شکسته از کنارش رد شدم،
‫اصلاً نپرسید چی شده.
‫بنده خدا. نمی‌دونم چطوری داره طاقت میاره.
‫اگه کارش به بیمارستان بکشه، هیچکس نیست که ازش مراقبت کنه.
‫طفلکی. حالا دیگه کاملاً تنهاست.
‫- پسرم... ‫- مامان؟
‫می‌دونم که سرت شلوغ میشه.
‫اگه وقت داشتی، تلفنمو جواب بده و باهام حرف بزن، پسرم.
‫- فقط اگه وقت کردی. ‫- باشه.
‫- خیلی خب. دیرت میشه. برو. ‫- ماشین هنوز نیومده.
‫میاد. همه‌شون منتظرت می‌مونن.
‫هر چی نباشه، تو کارگردانی.
‫- مشکلی نیست. برو. ‫- مگه نگفتم ماشین هنوز نیومده؟
‫- منظورم این-- ‫- می‌فهمم داری به چی فکر می‌کنی.
‫تو هم منو مثل بقیه می‌بینی، هان؟
‫اونا دست از چرت و پرت گفتن برنمی‌دارن!
‫شاید ساعت‌ها پشت تلفن حرف نزنم،
‫ولی همون لحظه‌ای که شنیدم حالت خوب نیست،
‫هر روز صبح و شب با دکترت حرف می‌زدم.
‫اما هیچ‌وقت اینا رو بهت نمی‌گم. چون یه‌جوریه.
‫فکر کردی بی‌خبر تو مراسم نامزدی پیدام شد؟
‫اشتباه می‌کنی. از قصد این کارو کردم.
‫اما اگه اهالی روستا بفهمن، شروع می‌کنن به تعریف و تمجید از من، و میگن،
‫«اون چقدر خواهرشو دوست داره.» یه‌جوریه.
‫نذاشتی با شوهرخواهرم حرف بزنم،
‫ولی به هر حال بردمش یه گوشه و باهاش صحبت کردم.
‫بهش هشدار دادم که خواهرم معصومه.
‫و اگه اتفاقی براش بیفته، نمی‌تونم تحمل کنم.
‫هفته پیش، به پدرشوهر خواهرم گفتم
‫که تو عروسی هم مردها هستن و هم زن‌ها. همین.
‫بهش هشدار دادم که بار مسئولیت
‫القابی مثل طرف داماد و طرف عروس رو روی دوشت نندازه.
‫فکر می‌کنی اونقدر سرم گرم فیلم بود که به کارای عروسی اهمیت ندادم؟
‫من بودم که به همه‌چیز رسیدگی کردم.
‫من بودم که با سورش هماهنگ می‌کردم و همه تدارکات رو انجام می‌دادم.
‫اما نمی‌تونم هیچ‌کدوم از اینا رو بهت بگم. چون--
‫کلا یه‌جوریه!
‫وقتی پای تلفنیم واقعاً نمی‌دونم درباره چی حرف بزنم.
‫واسه همین هیچی نمی‌گم.
‫این معنیش این نیست که دوستت ندارم، مامان.
‫خیلی وقتا به این فکر کردم که ازت بخوام بیای حیدرآباد با من زندگی کنی.
‫ولی تو که ساکت نمی‌مونی.
‫به کل روستا اعلام می‌کنی، «پسرم می‌خواد باهاش زندگی کنم.»
‫شاید بقیه تحسین کنن، ولی من از این جلب توجه متنفرم.
‫کلا یه‌جوریه!
‫حتی اگه یه‌جوری باشه، ازت می‌خوام
‫عروسی دخترت حالا تموم شده. عروسی خواهرم تموم شد.
‫حتی اگه یه‌جوری باشه، بازم ازت می‌خوام. با من بیا حیدرآباد، مامان.
‫با من بیا.
‫مامان، اگه یکی ببینه، یه‌جوری میشه.
‫مامان...
‫مامان، اگه یکی ببینه، یه‌جوری میشه.
‫یه‌جوری میشه!
‫آقا، لطفاً هارد دیسک رو بدین به ما.
‫وقت اکرانه. بیاین بعداً حسابامونو صاف کنیم.
‫- به این میگن هارد دیسک؟ ‫- بله، رئیس.
‫- کل فیلم داخل اینه؟ ‫- بله، رئیس.
‫- بدون این، فیلم اکران نمیشه؟ ‫- نه، رئیس.
‫آقا، وقتمون داره تموم میشه. لطفاً هارد دیسک رو بدین به ما، آقا.
‫عمراً.
‫پیش من می‌مونه.
‫چی میشه اگه فیلم رو روی یه دیسک دیگه کپی کنیم؟ اینطوری حله؟
‫رئیس، تو سینماها اکرانش می‌کنن.
‫اون دیسک رو هم می‌خوام. دیدی؟ این میگن هوش.
‫گوش کن...
‫کومال منو از خانواده‌ام جدا کرد.
‫منو انداخت زندان.
‫با این همه استرس اکران، حتی وقت نکردم برم موهامو کوتاه کنم.
‫بگو!
‫جی‌کی پیداش شد و هارد دیسک رو برد، داداش.
‫حالا دیگه فیلممون اکران نمیشه.
‫هی، اون جی‌کی--
‫جی‌کی!
‫دارم میام. امروز کارت تمومه!
‫- این فیلم رو هم متوقف کنیم؟ ‫- این بیشتر شبیه یه فیلم خانوادگیه، آقا.
‫- انگار همه‌چیز به پیوندهای خونی ربط داره. ‫- آره، خون همه رو به هم پیوند میده!
‫آقا، هارد دیسک رو بده بهم. وقت نداریم.
‫تو کی هستی؟ من نمی‌شناسمت.
‫- این کیه؟ می‌شناسیش؟ ‫- ما نمی‌شناسیمش، رئیس.
‫آقا، چرا داری اذیتم می‌کنی؟
‫- من وقت ندارم. هارد دیسک رو می‌خوام. ‫- تو کی هستی؟
‫وقت ندارم، آقا. اگه دیر برسم کارم تمومه، آقا!
‫تو منو از خانواده‌ام جدا کردی.
‫نه، آقا. من همه‌چیز رو درست می‌کنم.
‫سلام! خانواده!
‫اونا اینجان، آقا.
‫خانواده شما، آقا!
‫ولی... هی!
‫اون سه تای دیگه کجان؟
‫اون سه تای دیگه خیلی عذاب وجدان داشتن که تو چشمت نگاه کنن.
‫واسه همین به جاش عکسا رو آوردم، آقا. هی، عکسا رو نشونش بده!
‫بله، شوهرخواهر. نمی‌خواستن صورتشونو نشون بدن.
‫حالا کل خانواده اینجان، آقا.
‫همه‌شون تو فیلم ما بودن، آقا.
‫چیزی که تو دستته فقط یه هارد دیسک نیست. خانواده‌ست!
‫اوه! خانواده نیست، هارد دیسکه؟
‫آقا، من واقعاً متاسفم.
‫اون موقع، من هیچ ارزش خانوادگی‌ای نداشتم، آقا.
‫حالا کاملاً خانواده‌دوست شدم.
‫هر کاری می‌خوای بکن، ولی لطفاً جلوی فیلم رو نگیر.
‫اگه عصبانی هستی، به جاش منو بزن. سینما به ما خیلی چیزا میده، آقا.
‫وقتی بچه بودم، یه بلیت بازار سیاه خریدم تا صبح فیلم «بهاراتیودو» رو ببینم.
‫بعداً متوجه اشتباهم شدم
‫و تو صف وایسادم تا صادقانه برای سانس بعدازظهر بلیت بخرم.
‫دیگه کافیه، آقا. بهم بگو، آقا. هر چی بگی انجام میدم.
‫- هر چی بگم؟ ‫- بله، آقا. هر چیزی!
‫قسم می‌خورم.
‫ممنونم، آقا. خیلی ممنونم، آقا.
‫خیلی ممنونم، آقا! من عاشق خانواده‌تم، آقا.
‫خدا رو شکر! بیا.
‫من با وی. وینایاک حرف زدم و کارای اکران رو راست و ریس کردم.
‫تو به کارای نسخه آمریکا برس. باشه؟
‫و... دیگه چی؟
‫- کومال! ‫- بله؟
‫کارای اکران انجام شد.
‫نسخه آمریکا هم ارسال شده. تمام کارای فیلم تموم شد.
‫غیر از فیلم، چیز دیگه‌ای هم هست، کومال؟
‫- هان؟ ‫- خب...
‫- کِی می‌خوای در میون بذاری؟ ‫- چیو در میون بذارم؟
‫همون موضوع رو! کِی قراره بگیش؟
‫متوجه نشدم.
‫حتماً باید برات دیکته‌اش کنم؟
‫تو چطوری کارگردان شدی، پسر؟
‫خب، باهاش مشکلی نداری؟
‫با چی مشکلی ندارم؟
‫بازم داره معماگونه حرف می‌زنه.
‫الان به پدرم بگیم یا بعد از اکران؟
‫سر از کارش درنمیارم.
‫«دخترها دوباره تو امتحانات کشوری کلاس دهم رتبه اول رو آوردن.»
‫«قیمت طلا به شدت بالا رفته.»
‫«ترافیک سنگینی نزدیک عوارضی‌ها در ایام سانکرانتی وجود داره.»
‫«یه کارگردان جدید هست که تو غذاخوریا پول نمیده.»
‫خب، دوستم داری؟
‫آره، کومال.
‫واقعاً ازت خوشم میاد.
‫هر وقت خواستم بهت پیشنهاد بدم گند زدی بهش.
‫- دوستت دارم. ‫- الو، الو!
‫چطوری می‌تونه اینقدر ساده باشه؟
‫چرا یه بغل یا بوسه بهش اضافه نکنیم؟
‫کلا یه‌جوریه!
‫- می‌خوای بعدش چیکار کنی؟ ‫- خب... یه فیلم دیگه.
‫بازم می‌خوای ۴۰ کرور خرج کنی؟
‫چرا باید این کارو بکنم؟ حالا دیگه استودیو خودمونیم.
‫- استودیو خودمون؟ ‫- آره!
‫مثل ناگ آشوین و ویجاینتی فیلمز...
‫الو! خانم چیترا!
‫ساری‌ت داره میفته. درست بپوشش، خانم چیترا.
‫چرا گذاشتی کومال اینقدر راحت بره، رئیس؟
‫اونی که از ما محافظت می‌کنه
‫و قلبامون رو تسخیر می‌کنه
‫اونی که برامون خوش‌شانسی میاره
‫- هی! تو بِبُرش. ‫- اشکالی نداره، آقا. شما ببرینش.
‫- تو ببرش، مرد. ‫- شما انجامش بدین، آقا.
‫- باشه، من می‌برمش. ‫- باشه، انجامش بدین.
‫هیپ هیپ هورا برای فیلم پرفروش فانکی!
‫انتظار داشتین اینقدر بترکونه؟
‫- سلام! ممنون ‫- انتظار اینو داشتین؟
‫که این فیلم رو به یه موفقیت بزرگ تبدیل کردین!
‫آقای کومال، آیا صفی از تهیه‌کننده‌ها برای فیلم بعدیتون دارین؟
‫من با تهیه‌کننده‌ها ارتباط دارم،
‫اما بیشتر تمرکزم روی ارتباطات خانوادگیه.
‫و نکته دیگه اینه که نمی‌خوام تو مسابقه موش‌دوانی باشم.
‫تصمیم گرفتم زمان بیشتری رو با خانواده‌ام و مادرم بگذرونم.
‫پس، ممنونم.
‫باید پولمونو از کی بخوایم؟
‫بیا از اون بپرسیم. ولی عمراً اگه پول بده.
‫پرسیدن از اون وقت تلف کردنه.
‫اگه ازش بخوایم، ازمون می‌خواد که پولشو پس بدیم.
‫من بهش بدهکارم، مرد.
‫از کی بخوام؟
‫اون استودیو معروف بالاخره پولامونو داد، رفیق!
‫هر اتفاقی یه دلیلی داره!