FilmYar
بهت گفتم ساکت بمون.
دارم دعا می‌کنم.
اگه ایتالیایی‌ها صداتو بشنون، حتی خدا هم نمی‌تونه نجاتت بده.
وقتی رسیدیم، وانمود کن که لالی.
مثل یه هنرپیشه. نقش آدم لال رو بازی کن.
‏«کنار انبار و کنار رود،
که دفن...
که منو تو این گِل سنگرها دفن کرد.»
‏«و مثل سربازان گمشده،
ماجراهای ناتمام خود را زندگی می‌کنیم.»
تموم شد؟
یه کف مرتب برای آرخیلوخوسِ خودمون،
به‌خاطر شعرش، عشقش به زندگی! بزن، بزن، بزن!
یه استعداد کمدیِ واقعی!
ولی حالا آمفیتریونِ ما برگشته!
ارمته زاکونی!
سربازان!
امروز یه روز دیگه از غم و جنگ نخواهد بود.
امروز زندگی رو جشن می‌گیریم!
یه زن.
زنی که همه به‌خاطرش به ما حسودی می‌کنن.
آقایان، هشتمین عجایب دنیای نو،
مادرخوانده‌ی تئاترِ سربازان،
الئونورا دوزه‌ی الهه، برای ما اینجاست!
و کی می‌دونه، شاید طعمی از استعداد شگفت‌انگیزش رو بهمون بچشونه!
از دیدارتون مفتخرم.
نه، نه، اِم...
از همین‌جا صحبت می‌کنم.
پسرانم...
ایتالیا به شما نیاز داره،
تا بار دیگه بتونه آزاد
و نیرومند باشه.
نترسید.
ما نمی‌ترسیم!
شما پیروز می‌شید،
و به‌زودی دوباره خونه خواهید بود.
‏-دانونتزیوئه! -فرمانده‌ست!
زنده باد دانونتزیو! زنده باد ایتالیا! زنده باد الئونورا دوزه!
زنده باد الئونورا دوزه!
‏-زنده باد دوزه‌ی الهه! -زنده باد دانونتزیو!
بذاریدش روی این.
درست همین‌جا.
بذار از حال بری. مقاومت نکن. بی‌هوش شو.
بی‌هوش شو.
همینه.
اینجا رو فشار بده.
‏-باشه. -و ضدعفونیش کن.
بعد بخیه‌ش بزن.
این درخت زیباست، نه؟
گاهی حس می‌کنم داره نگاهم می‌کنه
و قضاوتم می‌کنه.
شاید هنر بتونه نجاتمون بده.
یا دست‌کم تسلامون بده.
دیدن دوباره‌ی بازی شما لذت‌بخش می‌شه، مادام دوزه.
نه، تقریباً ده سال پیش کنارش گذاشتم.
حتی نمی‌دونم هنوز هنرپیشه‌ام یا نه.
هوای اینجا برای سِلِتون مفیده.
البته نه حالا.
مادام! اینجایید!
آروم باشید.
منو وسط اون‌همه سرباز تنها گذاشتید.
اجازه بدید دستیارمو معرفی کنم.
دزیره فون ورتهایمشتاین.
اتریشیه.
سرگرد نیکاسترلی.
مادام دوزه، بهتره برید. اینجا جای شما نیست.
با اجازه‌تون، مادام.
تو جاکومینویی.
چقدر خوش‌سیما شدی!
فکر نمی‌کردم منو یادتون باشه.
حالت چطوره؟
هنوز زنده‌ام.
اون تو بودی، همین چند لحظه پیش،
‏-روی صحنه، که شعرتو می‌خوندی؟ -بله.
خوبه.
خوبه، جاکومینو.
من... اجازه هست؟
این برای شماست.
از هواپیما؟
گابریله.
فکر می‌کنه خداست.
‏«هیچ‌کس هرگز آن‌گونه که گیزولا دوستم داشت، دوستم نداشته.»
این پیش تو بمونه.
حالا دیگه به همه‌ی شما بستگی داره،
شما شاعران جوان.
و تو، انقدر عبوس نگاه نکن. بیا.
از دست تو چیکار کنم؟
مذاکرات میان رم و فیومه
امشب می‌خوام این سال رو باشکوه به پایان برسونم.
به سلامتی عقب‌نشینی شگفت‌انگیز گابریله‌ی عزیزت می‌نوشم، الئونورا.
گابریله...
فقط برای انقلابش سلاح‌های اشتباهی انتخاب کرد.
‏-باید توپ بیشتری به کار می‌برد؟ -نه.
باید به شعر ایمان می‌آورد،
که کندتره ولی از هر جنگی دورتر می‌ره.
من باز می‌کنم.
هنوز می‌نویسی، جاکومینو؟
سعی می‌کنم، ولی کلمات نمیان.
هنر مثل جنگه.
خون هست،
عرق،
شجاعت،
گِل
و انضباط.
کی بود، دزیره؟
اون چیه پشتت؟
واقعاً چیزی نیست.
دزیره، نامه رو بهش بده.
‏«واقعاً چیزی نیست.»
نشونم بده چی دستته. چی برامون آوردن؟
آلمانی بلد نیستم.
چی نوشته؟
ترجمه‌ش کن.
بانک برلین ورشکست شده.
دیگه چیزی برات نمونده.
من... نمی‌فهمم. چه بلایی سر پولم اومده؟
ببخشید.
باید...
باید برم...
‏-مادام دوزه... -آه، خدای من!
آب. مادام!
الئونورا، نمی‌تونم از دستت بدم.
تئاتر ایتالیا نمی‌تونه صدایی رو از دست بده
که قلب و روحِ این‌همه شعرِ به‌یادماندنی بوده.
می‌تونستیم نمایش‌های زیادی با هم اجرا کنیم.
قطارها، هتل‌ها، تئاترها.
تشویق‌های پرشور.
تشویق‌های پرشور برای تو، الئونورا.
و من در کنارت.
می‌دونم در برابر هر بیماری‌ای قوی خواهی بود.
ولی حتی در برابر خودِ مرگ هم قوی خواهی بود.
ارمته، خواهش می‌کنم...
بذار این لحظه رو از خودم برونم، خواهش می‌کنم.
دکتر.
التماستون می‌کنم، معجزه‌ای کنید.
معجزه‌ها به دکتر نیازی ندارن.
‏-هنوز زنده‌ست؟ -بله، انریکتا، ولی...
باید آروم بمونه.
‏-تبش... -کافی بود اینو ازش پنهون می‌کردیم.
این‌طور فکر نمی‌کنید؟
دکتر، حالش چطوره؟
چیکار می‌تونم بکنم؟
صبر کنید.
همین.
به‌زودی برمی‌گردم.
لطف کنید و اتاق رو ترک کنید.
من دخترشم.
بیشتر از هر چیزی به من نیاز داره.
مادر...
من اینجام.
ازت مراقبت می‌کنم.
بیا دیگه، دزیره.
مادام!
عزیزم، بیا دیگه، آروم باش.
ببین.
این جواهرات رو ببر پیش گروگذار.
صبر کن، صبر کن.
این یکی رو نگه می‌دارم. برو.
‏-بیا! -همه دارن میان.
یه لحظه دیگه، همه‌تون رو هم در آغوش می‌گیرم.
ولی فعلاً بذارید با مردی باشم که جونمو نجات داد.
الئونورا...
حق با تو بود.
درباره‌ی چی؟
اینکه اراده همه‌چیزه.
و اگه اراده‌ی من و اراده‌ی تو رو با هم یکی کنیم،
کی می‌تونه جلومونو بگیره؟
می‌خوای جلومونو بگیری، جاکومینو؟
‏-نه. -نه!
و تو، دوست من؟
الئونورا...
نمی‌فهمم.
من و ارمته،
دوباره با هم کار می‌کنیم.
چرا می‌خندی؟
چون شاید دوازده سال زیادی طولانیه؟ شاید...
شاید فکر می‌کنی که... که دیگه توانایی‌شو ندارم؟
نه! زیادی طولانی نیست.
آقای زاکونی، بهش بگید، زیادی طولانی نیست.
یعنی می‌خواید بگید که،
الئونورا دوزه مثل ققنوسی از خاکستر برخاسته، به صحنه برمی‌گرده؟
خودت این‌طوری گفتی.
چند ساعت پیش، بیشتر مرده بودی تا زنده.
اون مال چند ساعت پیش بود.
اون یه زمان دیگه بود.
حس کردم مرگ از کنارم گذشت.
بعد حس کردم... حس کردم آروم‌آروم دور شد،
به لطف تو.
و حالا حس می‌کنم...
انقدر حس می‌کنم...
انقدر آزاد
و انقدر زنده!
حس می‌کنم...
حس می‌کنم زنده‌ام! زنده!
می‌خوام از همون‌جا که رها کردم، از نو شروع کنم.
ببین، وانگل،
بانوی دریا برگشته.
ایبسن.
مادر؟
انریکتا!
عزیز دلم.
بذار نگاهت کنم.
انریکتا، خیلی وقت گذشته، سال‌های زیادی...
عزیزم، خیلی وقت گذشته...
بذار نگاهت کنم.
سلامتیت خیلی شکننده‌ست،
و همه‌ی پولت از بین رفته.
ولی این مشکلی نیست.
لازم نیست به اون دنیای گناهکارها برگردی.
همه‌شون ریاکارن.
‏-این‌طور فکر می‌کنی؟ -آره.
می‌خوان ازت سوءاستفاده کنن.
ولی من اینجام. بیا با ما زندگی کن.
با بچه‌ها.
بچه‌ها چطورن؟
‏-خوبن. -خوبن؟
‏-آره. -و ادوارد، اون چطوره؟
خوبه.
‏«تو می‌توانی،
می‌خواهی مرا اینجا نگه داری،
ولی...
روحم،
افکارم،
خواسته‌هایم،
این‌ها را هرگز نمی‌توانی به بند بکشی.»
‏«آزاد،
آزاد،
مسئول.»
‏«این همه‌چیز را تغییر می‌دهد!»
‏«درباره‌ی دریا صحبت کردیم،
درباره‌ی توفان‌ها و آرامش،
و اینکه شب در دریا چه دراز بود،
در تاریکی مطلق و...
و از رنگ‌های درخشان امواج و روزهای زیبا.»
‏«ولی بیشتر درباره‌ی نهنگ‌ها و دلفین‌ها و فُک‌ها صحبت کردیم،
که زیر آفتاب روی صخره‌ها دراز می‌کشند.»
دیشب چند صفحه نوشتم.
فقط شروعِ یه نمایشنامه‌ست. ناتمومه.
بیشتر یه ایده‌ست.
لحظه‌ی مناسبی پیدا نکردم که بهش بدمش.
می‌تونی این کارو برام بکنی؟
فکر کنم تقریباً رسیدیم، باید پیاده شیم.
فکر می‌کنی اگه یواشکی برگردم عصبانی می‌شه؟
اگه می‌خوای پوستت سالم بمونه، بهتره جلوی کنجکاویتو بگیری.
روز اول.
روز دوم.
زیباست؟
فراتر از زیبا.
داری اوضاعو بدتر می‌کنی.
چند قدم بردار، لطفاً، الئونورا.
دست‌هاتو بالا و پایین ببر.
‏-بالا و پایین. -احساس آزادی می‌کنی؟
کاملاً آزادم.
من... نمی‌دونم چطور بابت این اثر هنری ازت تشکر کنم.
شاید لازم باشه اینجا یه کم بالاترش بیاری.
چون...
تئاترها همیشه کوران دارن.
‏-جاکومینو... -برگرد.
دوست داری اولین تماشاگرِ الیدای جدیدم باشی؟
انگار اولین تماشاگرمون مسحور شده.
همیشه سرش تو آسمونه.
می‌تونی هر چی تو فکرته بهم بگی.
خیره‌کننده.
مادام دوزه؟
می‌تونم ازتون خواهش کنم چیزی رو که نوشتم بخونید؟
بناسی...
بناسی!
برام مهم نیست، به درک
بس کن!
کمک!
مادام، نه!
نگهبان‌ها! نگهبان‌ها!
استاد.
منو بابت اون صحنه‌ی زشت ببخشید، ولی قسم می‌خورم شروع‌کننده‌ش من نبودم.
آفرین. اینجا جای همجنس‌بازها نیست!
حرفتو باور می‌کنم.
همیشه درست نیست که آدم طرف دیگه‌ی صورتشو جلو بیاره.
کار درستی کردی، بناسی.
منو ببخشید.
بارونسِ بیچاره و عزیزم.
خواستی بهم کمک کنی و اونا بهت آسیب زدن.
‏-حالا ازت مراقبت می‌کنم. -نه، چیزی نیست.
اوه، بیخیال!
خودت می‌تونی انجامش بدی؟
یالا، داری خون‌ریزی می‌کنی!
تو اینجایی که بازی کنی!
که تو نمایشی از ایبسن بازی کنی!
‏-روشنه؟ -اگه داد بزنی، من نمی‌تونم...
هر چقدر بخوام داد می‌زنم!
سال‌ها طول کشید تا یاد بگیرم بدون از دست دادن صدام داد بزنم!
مانریکو، نشونش بده!
مادرش هم دیوونه مُرد!
عالی بود، افتضاح بود!
مادرش هم دیوونه بود.
یا فقط بگو، «دیوونه مُرد» هر جور که دلت می‌خواد.
‏«اینو می‌دونم،» و انگشتشو نشونه می‌ره.
دیالوگ‌ها.
اینو می‌دونم.
اینو می‌دونم!
حتی نمی‌دونم دارم درباره‌ی کی حرف می‌زنم!
چی؟ داری درباره‌ی الیدا، شخصیت اصلی، حرف می‌زنی.
الیدا؟
منظورت اون مبل راحتیه.
این چند هفته الیدا برای ما همون بوده.
کسی از شما مادام دوزه رو دیده؟
تا حالا دیدیدش؟
تا حالا سر تمرین‌ها اومده؟
من نامادریتم.
اسمت چیه؟
چچیلیا رینالدی.
نه.
اینجا.
تو این خونه.
با این آدم‌ها، تو این لباس.
تو کی هستی؟
هیلده.
مادرت مرده؟
مرده؟
مادرت
مرده؟
جوابمو بده.
بله.
چند سالت بود؟
دوازده.
کی بهت گفت؟
‏-پدرم. -کجا بودی؟
بهت چی گفت؟
‏«از این به بعد،
مادر دیگه نیست.»
مادرت ازت محافظت می‌کرد.
اون ازت محافظت می‌کرد.
و حالا، کی ازت محافظت می‌کنه؟
کی؟
هیچ‌کس.
پدرت ازت محافظت نمی‌کنه.
چون با من ازدواج کرد.
من زن عجیبی‌ام.
سرد.
ناخشنود.
و پدرت منو بیشتر از تو دوست داره.
این تو درونت چه حسی بهت می‌ده؟
این باهات چیکار می‌کنه؟ چه حسی داری؟
چه حسی داری؟ بگو.
‏-خشم. -خشم. به اون خشم صدا بده.
بذار بیرون بریزه. بذار بیرون بریزه!
به من نگاه کن.
از این تئاتر برو بیرون.
برو بیرون.
به اون خشم صدا بده یا برو بیرون.
بهش صدا بده یا برو بیرون. همین حالا.
مادرش هم دیوونه بود. یا دست‌کم دیوونه مُرد.
نه!
‏-یا دست‌کم دیوونه مُرد. اینو می‌دونم. -نه!
‏-اینو می‌دونم. -نه، از اول شروع کن.
نمی‌دونم چرا پدر اونو به این خونه آورد.
دیر یا زود احتمالاً دیوونه می‌شه.
مادرش هم دیوونه بود.
‏-یا دست‌کم دیوونه مُرد. -خواهش می‌کنم!
جسور باش!
نمی‌دونم چرا پدر اونو به این خونه آورد.
‏-یه روزی احتمالاً دیوونه می‌شه. -آره!
‏-مادرش هم دیوونه بود. -آره!
‏-یا دست‌کم دیوونه مُرد! -آره!
‏-اینو می‌دونم. -می‌دونیش!
اینو می‌دونم!
— ماي موويیز —
‏-مادام... -بشونیمش.
برام یه کم آب بیارید.
از دهنت یه نفس عمیق بکش.
نفس بکش.
خوبه، خوبه.
آخریش.
‏-مادر چطوره؟ -غده‌های سلی بیشتر شدن.
‏-بیماری داره سیر خودشو طی می‌کنه. -عجیبه، چون من حالم بهتره.
فکر کردم ببرمش شاتزآلپ تو داووس.
چی؟
شاتزآلپ تو داووس.
هوای کوهستان قطعاً آرام‌بخشه.
دو روز دیگه منتظرمونن. هر چقدر لازم باشه می‌مونیم.
من یه نمایش دارم که به‌زودی روی صحنه می‌ره، انریکتا.
‏-سلامتیت مهم‌تر نیست؟ -چرا.
بعداً، بعد از اینکه تور تموم شد،
می‌ریم اون آسایشگاه مسخره‌ی کوچیکت تو داووس.
بس کن، مادر!
مادام، طبیعیه که نگران باشید،
ولی لطفاً اینو در نظر بگیرید.
تو یه آسایشگاه، بدون کارش،
حال مادرتون ممکنه یهو بدتر بشه.
به حرف دکتر گوش کن، انریکتا.
اونجا می‌تونه درمان بشه.
بهت گفتم به حرف دکتر گوش کن.
‏-بیا دیگه. -مثل همیشه در خدمتتونم.
ممنون، دکتر.
‏-تو تئاتر منتظرتم. -میام.
دیگه هیچ‌وقت به‌جای من تصمیم نگیر.
این‌کارو از تو یاد گرفتم.
برو، باید استراحت کنم. کافیه.
‏-خب، این بهتره. -آره.
مردم همینو می‌گن.
می‌دونی، یه چیزی به اسم رازداری پزشکی وجود داره.
از این طرف.
اون موسولینیه!
موسولینی!
ادای احترام، قربان.
ناجیِ من!
موسولینی، حالت چطوره؟
جونمو نجات دادی، دکتر نیکاسترلی.
فقط یه زخم معده بود، همین.
‏-فروتنی می‌کنی. -نه.
پزشک فوق‌العاده‌ایه!
‏-موسولینی. -از دیدارتون خوشوقتم، قربان.
موسولینی، لطفاً، باتوم‌ها رو تو رخت‌کن بذاریم.
‏«آزاد...
مسئول...»
‏«این همه‌چیز را تغییر می‌دهد!»
‏«...مثل شادیِ ما در بعضی روزهای تابستان،
وقتی فقط نشانی از پیش‌آگاهیِ شبِ تاریکِ در راه هست.»
این دانونتزیوئه.
حالا دانونتزیو چه اهمیتی برام داره؟
سرسرا همین الانم پره.
همه‌ی دوستات اینجان. بالکن‌ها هم دارن پر می‌شن.
انریکتا با بچه‌ها اینجاست. تمام دنیا اینجاست.
چرا اینو بهم گفتی؟
نباید بهم می‌گفتی.
من...
نمی‌تونم جلوی دخترم الیدا باشم.
نمی‌فهمم.
بفرستش بره.
نمی‌تونم. این...
همین الانم دارن مردمو می‌شونن. مردم دارن میان تو.
‏-دیگه دیر شده. -اوه، دیر شده؟
واقعاً دیر شده. حق با توئه.
دیر شده.
ولی راستش، متأسفانه، دیر نشده.
انریکتا، خواهش می‌کنم.
عصر بخیر، دزیره. ما رو به صندلی‌هامون می‌بری؟
نمی‌تونید بیاید تو.
چی داری می‌گی؟
ما سه تا صندلی تو ردیف D داریم.
مادرت نمی‌خواد تو داخل باشی.
متأسفم.
واقعاً.
ولی چرا؟ نمی‌خواد دخترش داخل باشه؟
بقیه آره، ولی من نه؟
‏-انریکتا... -همه رو راه می‌ده جز من؟
‏-مادرت به حمایتت نیاز داره. -من ازش حمایت می‌کنم.
به یه شکل دیگه.
‏-تنش خیلی بالاست. باید بمونه... -خفه شو.
خفه شو!
ببین...
ببین حاضری چیکار کنی
فقط برای اینکه جای منو تو قلب مادرم بگیری.
به خودت نگاه کن!
اون زنو ببرید بیرون، بچه‌ها رو هم. همین حالا.
خانم، ازتون می‌خوام دنبالم بیاید.
این سارا برناره.
‏-کی؟ -هنرپیشه‌ی بزرگ فرانسوی.
یه پای چوبی داره.
همسرت خونه نیست؟
به‌زودی میاد.
رفته دریا.
زیاد می‌ره، حتی تو هوای نامساعد.
شاید مریضه.
مریض نیست.
مسئله اعصابشه،
ولی دقیقاً نمی‌دونیم دردش چیه.
شنا بهش شادی می‌ده.
اینجا هیچ‌کس درکش نمی‌کنه.
ولی همه بهش می‌گن «بانوی دریا».
می‌دونی، بشین اینجا.
بیا با هم یه بازی کنیم، باشه؟
اسمش اینه: منتظر مادربزرگ.
ببین، وانگل.
بانوی دریا برگشته.
آزاد...
مسئول...
این همه‌چیز را تغییر می‌دهد!
دیگر از تو نمی‌ترسم،
و دیگر تو را نمی‌خواهم.
بناسی، نوبت دیالوگ توئه.
پس، تمومه.
‏-پس، تمومه؟ -بله.
برای همیشه.
خداحافظ، خانم وانگل.
تو برایم چیزی جز یک خاطره نخواهی بود.
خاطره‌ی یک کشتی‌شکستگی.
وانگل!
می‌خواهی مرا اینجا نگه داری، و می‌توانی.
ولی روحم،
رؤیاهایم،
خواسته‌هایم،
این‌ها را هرگز نمی‌توانی به بند بکشی.
هیلده‌ی عزیزم،
بازگشت به راه‌های دریا دشوار است.
بله، ولی پری‌های دریایی که راه‌های دریا را ترک می‌کنند، خطر مرگ
یا جنون را به جان می‌خرند.
این درسته.
ولی می‌تونن هم
بهش عادت کنن.
می‌تونن خودشونو وفق بدن،
ولی فقط
اگه بفهمن که آزادن
و مسئول.
براوو!
زنده باد دوزه‌ی الهه!
براوو!
‏«و آن گروهِ بااستعدادی که دوزه‌ی الهه را همراهی کرد چه؟»
‏«پرده‌ی پنجم، الیدا خود را از عذاب رها می‌کند،
عذابی که برای او همان غریبه بود.»
با بازیِ...
ممو بناسی، بازیگری به‌یادماندنی.
هورا!
زنده باد الئونورا!
هورا!
دیروز تاریخ تئاترو ساختی.
ققنوس در لا فِنیچه برمی‌خیزه!
سارا!
خیلی وقت گذشته!
دیشب بعد از نمایش ندیدمت.
در رفتی.
از شلوغی، روزنامه‌نگارها خوشم نمیاد...
نه، بشین، بشین.
‏-بازیگرام می‌خوان بهت تبریک بگن. -باشکوه بود.
‏-درخشان. -بی‌رقیب.
‏-ممنون. -فوق‌العاده بودی.
بشین.
و تو؟
نظرت درباره‌ی نمایش چی بود؟
با تماشاگرا موافقم. الهی بودی.
اگه از نمایش خوشت اومد،
به این خاطره که همه‌ی بازیگرای روی صحنه زنده بودن.
تماشای بازیِ تو مثل
قدم گذاشتن به دنیای گذشته بود،
مثل قدم گذاشتن به موزه‌ای که زمان توش متوقف شده.
نمی‌خوام بدجنس باشم، ولی تو فقط اونجا وایساده بودی،
دست‌هات تو جیبت
به مدت دو ساعت.
‏-«پوش» به انگلیسی چی می‌شه؟ -جیب‌ها.
جیب‌ها. اون...
ازش خوشم میاد. اون.
اون می‌تونه از دنیایی که وجود داره برامون بگه،
ولی تو نه.
سنت ما در خاطره ادامه پیدا می‌کنه.
اوه.
پس حتی یه جنگ جهانی هم
نتونست تئاتر قدیمیِ ایتالیا رو عوض کنه؟
‏-نه. -نه؟
نه، کاملاً برعکس. ما به صحنه برگشتیم
به‌خاطر جنگ، بعد از جنگ،
برای واکنش به جنگ،
برای کهنه‌سربازها، برای بیوه‌ها، برای یتیم‌ها،
که بعد از این جنگ چیزی بهشون بدیم.
رویکردت اینه؟
که درباره‌ی همون چیزهای قبل از جنگ حرف بزنی؟
‏-عشق، شهوت، -اوه، عشق!
‏-رؤیاها. -اوه، شهوت!
یه فاجعه بود، اینو درک می‌کنی؟
یه فاجعه‌ی جهانی!
و آیا عشق و رؤیاها همونن؟
نه.
مثل قرون وسطی؟
فکر نمی‌کنم.
فکر می‌کنم عشق عوض شد. فکر می‌کنم رؤیاها عوض شدن.
فکر می‌کنم همه‌چی عوض شد
بعد از این جنگ.
سارا.
حق با توئه.
می‌شه یه گیلاس شامپاین به سارا برنار بدیم، لطفاً؟
حق با توئه.
فورتونی،
این رؤیای منه.
برای یتیم‌های ایتالیا،
برای جوانانمون.
تئاتر تنها راه من برای پاسخ به جنگه.
یه معبد برای تئاتر.
دلم می‌خواد با هم بسازیمش.
مادام دوزه، می‌تونم گل‌ها رو روی محراب بذارم؟
اونجا هم همین‌طور.
‏«پسرم،
سالم و قوی،
به جنگی رفت که خودش انتخابش نکرده بود،
و کلمه‌ای را آموخت
که هرگز درکش نکرد،
آن کلمه «دشمن» است.»
تو خوندیشون.
حق با من بود.
همه‌چیزی که برای نویسنده شدن لازمه رو داری.
راستش، هیچ‌کدوم از چیزهای لازمو نداشتم
قبل از اینکه شما رو ببینم.
به شما نگاه می‌کنم
و همه‌ی زن‌های دنیا رو می‌بینم.
شما مثل معمایی هستید که عذابم می‌ده، معمایی که نمی‌تونم حلش کنم.
صفحه‌هایی که نوشتم...
تنها راهی بودن که خودمو گول بزنم و باور کنم بهتون نزدیکم.
اگه یه خراش هم پیدا کنم،
از دستمزدت کم می‌شه!
الئونورای عزیز، حالت چطوره؟
صحنه‌ی فورتونی زیباست، نه؟
فکر می‌کنم دقیقاً همون چیزیه که می‌خواستیم،
که تماشاگرو غرق درامِ ایبسن کنیم.
این یه فیورده.
خب، می‌دونی چقدر ایبسن رو دوست دارم، ولی من...
دیگه برام کهنه شده.
دیگه منو به وجد نمیاره.
الئونورا، منم خسته‌ام.
خسته از تئاتر و اهالیش،
که بعد از موفقیتی مثل مالِ ما، میان و بهمون می‌گن سگیم.
دیالوگ‌هامونو می‌خونیم، دست تو جیب.
این موفقیت به‌خاطر توئه.
نه، من فقط می‌خوام نمایشو عوض کنم، می‌خوام...
چه نمایشی؟
یه نمایش ایتالیایی.
چرا دائم داریم می‌گردیم، می‌گردیم...
یه نویسنده‌ی زنده و منتشرنشده...
یکیش درست جلوی روته، بیخیال.
جاکومو روستی-دوبوا.
من؟
نه، من.
می‌شه بدونم دقیقاً درباره‌ی چی حرف می‌زنیم؟
درباره‌ی این.
نویسنده، بیا جلو. گفتم بیا جلو!
حق با اونه، بیا جلو، جاکومینو.
چند بار کارت روی صحنه رفته؟
به‌جز اون آشغالِ اخته‌ای که تو تئاترِ سربازان دیدم.
تا حالا، هیچ‌وقت.
‏-هیچ‌وقت! -تئاتر...
باید با امروز حرف بزنه.
مردم باید خودشونو توش ببینن.
تئاتر موزه نیست.
به آتش نیاز دارم!
حرف‌هایی که اون زن فرانسویِ معلول زد.
شاید حق با اون زن فرانسویِ معلول بود.
الئونورا، باهات موافقت می‌کردم
اگه ازم می‌خواستی نمایشی از پیراندلو، حتی دانونتزیو، اجرا کنم.
جرئت نکن اسم «دانونتزیو» رو بیاری!
دیگه هیچ‌وقت دانونتزیو اجرا نمی‌کنم!
‏-دیگه هیچ‌وقت! -عزیزم...
آروم باشید.
منو ببخش،
ولی این مزخرفه، و خودتم می‌دونی.
من به استعدادش ایمان دارم.
من ندارم.
باید منو درک کنی.
وگرنه، باید راه خودمو برم.
می‌دونی چی می‌گم؟
‏«داشتن نیروی یک غول عالیه،
ولی استفاده از آن مثل یک غول، ستمگرانه است!»
آقای! ویلیام! شکسپیر!
از سر راهم برو کنار، تو!
پیشرفتش چطوره؟
حداقل یه چیزی درباره‌ی شخصیتم بهم بگو.
‏-می‌شه وقتی تموم شد درباره‌ش حرف بزنیم؟ -حداقل داستانشو.
تمرین‌ها به‌زودی شروع می‌شن، و ما کاملاً بی‌خبریم.
خدای من، راحتش بذارید!
دست از سر نمایشنامه‌نویسمون بردارید.
ما این‌جوری‌ایم. کنجکاویم.
داشتی خروپف می‌کردی.
‏-جذاب نیست. -انگار تو خیلی جذابی.
سفر، کلاه‌گیس، لباس‌های بانوی دریا
و با اجاره‌ی تئاتر، به ۱۰۰۰۰۰ لیر رسیدیم.
‏۱۰۰۰۰۰ لیرِ چی؟
بدهی.
— ماي موويیز —
یه چیزی هست که هنوز نمی‌فهمم.
ببخشید.
نمی‌تونی جلوی خانم سیگار بکشی.
بذار بکشه. راستش، من... منم یکی می‌کشم.
مادام، نه!
خب، داشتیم می‌گفتیم...
من...
این‌همه آدم دورمن که بهم دستور می‌دن.
به هر حال، همون‌طور که می‌گفتیم...
یه چیز هست که نمی‌فهمم.
چرا واسه تولید یه چیزی برای تئاتر اومدی سراغ من؟
تنها کسی هستی که جرئت ریسک کردن داره، آقای چارچلوتی.
فیلم‌هات گواهن. «خاکستر» گواهه.
سینما، البته.
حالا که حرفش شد، یه مدته یه فیلمنامه دارم که...
‏-نه. -برای تو عالی می‌شه.
بس کن، می‌دونی چقدر سینما رو دوست دارم،
ولی فهمیدم سینما جای من نیست.
تنها دریایی که می‌خوام توش شنا کنم، تئاتره.
ولی آینده سینماست.
تئاتر مرده.
ولی من زنده‌ام!
مرد و مردونه حرف بزنیم.
ساتورنینو، من تمام عمرم بازیگر نقش اول بودم،
و بهت قول می‌دم که به ازای هر ۱۱۰ لیری که سرمایه‌گذاری کنی،
دست‌کم ۱۲۰ تا پس می‌گیری.
شاید، ولی یه گروه با دوازده بازیگر
از نظر مالی واقعاً برای من زیادیه.
می‌تونه یازده تا باشه.
بازم زیادن.
‏-به هر حال، این... این چیه... -...این نمایش.
‏-درسته. درباره‌ی چیه؟ -بگو.
خب، عنوانش «هکوبای سنگرها»ست.
فقط یه عنوان موقته.
هکوبا دیگه کدوم خریه؟
‏-مادر هکتوره. زنِ پریام. -دقیقاً.
هکتور؟ یه بازیگر دیگه؟
نه، اسطوره‌شناسی یونانه، ساتورنینو.
خب، درباره‌ی چیه؟
از اسطوره‌ی یونان به‌عنوان الهام استفاده کردم
تا درباره‌ی کفاره، سوگواری جمعی حرف بزنم.
‏-با رفتن... -این همه‌ش نیست.
‏-درسته، فقط درباره‌ی اون نیست. -«سوگواری جمعی»؟
‏-خودمونی حرف بزنیم. -«خودمونی»؟
روح رو بالا می‌بره.
‏-ولی مادام دوزه... -الئونورا.
خب، نمی‌تونم بیشتر از... سرمایه‌گذاری کنم
‏۵۰۰۰۰ لیر.
دزیره.
من می‌تونم اینو بذارم وسط.
کاساندرا، پیشگو و خواهر هکتور.
خواهر کوچیکم...
‏-بناسی، آکیله. -آکیله، کی می‌تونه جز اون باشه؟
این برای استاده. اینجاست؟
اوناهاش میاد، بارونسِ آهوچشمم.
استاد!
بیا و ببین!
با این وسایل صحنه یه کمکم کن. بریم!
استاد، برای شما.
‏-این یکی؟ -همینه، اولی.
بکشش پایین.
‏-کی نقش آکیله رو بازی می‌کنه؟ -من!
بفرما!
اینا لباس‌هان؟
‏-معلومه که هستن. -زشتن.
چی می‌گی؟ زیبان.
مسخره‌ان.
‏-این نمایش دقیق و سنتیه. -تو چی می‌دونی؟
نمایش رو خوندی؟
‏-این یه نمایش تجربیه. -تجربی.
کلمه‌ی درست همینه.
که بهش «ضرورت» رو هم اضافه می‌کنم، جاکومینو،
و «ابداع»
و همچنین «فوریت».
به مرده‌های دیگه هم رحم کن، آکیله.
پسشون بده.
خدایان به من چنگال دادند
و توپخانه تا نابودشان کنم.
ولی به من منقار یک کرکس ندادند...
‏-ببخشید... -چی انقدر خنده‌داره؟
‏-چرا می‌خندی؟ -ببخشید، ولی کاملاً گیج شدم.
‏«چنگال»، «توپخانه»، بارها و بارها، «منقار کرکس».
دوباره بخونش و کلمه‌به‌کلمه اجراش کن.
بارونس عزیزم، خودتو گول نزن. این من نیستم که نمی‌تونم دیالوگ‌هامو اجرا کنم.
این نمایش کاملاً غیرقابل‌اجراست.
همه می‌دونستیم احمقی، ولی انتظار نداشتم بازیگر بدی هم باشی.
‏-می‌زنمش زمین! -بسه!
هیچی نمی‌بینم! و این کلاه‌خود، این لباس چه وضعشه؟
‏-آروم باش! -لازم نیست ببینی!
عذر می‌خوام.
‏-از اول شروع کنیم. -می‌تونیم ادامه بدیم؟
هفدهم فوریه‌ی ۱۶۷۳.
آخرین پرده‌ی
‏«بیمار خیالی».
صحنه‌ی مجلس رقص.
مولیر
سرفه می‌کنه...
و رگی در مغزش می‌ترکه.
ولی بازیگرها...
به رقصیدن ادامه می‌دن.
از صحنه بیرونش می‌برن
و بازیگرها ادامه می‌دن،
به رقصیدن ادامه می‌دن
و نمایشو تموم می‌کنن.
چند ساعت بعد،
مولیر می‌میره.
این تئاتره، بناسی.
نمایشو قطع نمی‌کنی،
و صحنه رو قطع نمی‌کنی.
هر اتفاقی هم بیفته.
و تو،
جاکومینو،
باید بدونی که اغلب
مشکل
دیالوگه، نه بازیگر.
بناسی،
یه دیالوگ دیگه پیدا کن
و از اول شروع می‌کنیم.
از اول شروع می‌کنیم.
الئونورا دوزه و گروهش تقدیم می‌کنند: هکوبای سنگرها
موفق باشی.
‏-موفق باشی. -تو هم همین‌طور.
بناسی.
حداقل سعی کن روی صحنه ادای همجنس‌بازها رو در نیاری.
بارونس عزیزم.
همجنس‌بازی لازمه.
پیشرفت اقتضاش می‌کنه.
نگاه کن، پسرم،
به مادران تروآیی
که می‌خندند
همان‌طور که می‌گریند،
در حالی که به خانه می‌آورند
جنازه‌های پسرانشان را.
‏-بذارید ما هم بریم خونه! -کلاسیک‌ها رو می‌خوایم!
پولمونو پس می‌خوایم!
‏-هیس! ساکت! -خجالت بکشید!
پسرم،
در آغوشم بیاسا.
‏-بسه دیگه! -برید خونه!
رحم من
گهواره‌ی تو بود،
آغوش من
گور تو خواهد بود.
بذارید بیاساییم.
دارید خوابمون می‌کنید!
روستی-دوبوا، برو به جهنم!
ولی می‌دانم
که رنج ما را باز خواهند گفت
و نسل‌های آینده ما را به یاد خواهند آورد.
زنده باد دوزه‌ی الهه!
زنده باد دوزه!
شاعر، به این زودی داری می‌ری؟
‏-تعهدات، تعهدات... -البته.
بهتره برگردی سینما.
تئاتر به درد تو نمی‌خوره.
دست از باستان‌شناسی بردار.
تو یه پیشگامی.
من در میلانم
می‌دانی کجا پیدایم کنی
گابریله
گابریله...
‏-مادام دوزه‌ی الهه. -جوردانو.
خیلی وقت گذشته.
فرمانده مشغوله.
همین الان بهش می‌گم که اینجایید.
لطفاً، می‌تونید اونجا بشینید و منتظر بمونید.
‏-چیزی براتون بیارم؟ -نه، ممنون.
خواهش می‌کنم.
آماده‌ایم، فرمانده.
وقتِ انقلابه.
دولت و سوسیالیست‌ها در آستانه‌ی تسلیم‌ان.
فقط یه کلمه و همه‌ی دسته‌ها در ایتالیا از شاعر پیروی می‌کنن.
مهلت اولتیماتوم سرِ نیمه‌شب تموم می‌شه.
می‌تونم بعد از دیدار با ناشرم، از همین‌جا خطاب بهشون صحبت کنم.
نه. از کاخ مارینو.
همین الانم یکی از پرچم‌های سه‌رنگمون روی بالکنه.
الئونورا...
آقایان، الئونورا دوزه، بهترینِ نشانه‌ها.
موجود الهی‌ای که سرنوشت برگزیده
برای رستگاریِ ایتالیا.
تنها چیزی که ازش مطمئنم، این زنه.
اجازه می‌دید؟
فاشیسم می‌تونه کسانی رو که موهبت فرماندهی دارن، تشخیص بده.
اِم... این رازهاتونو به موسولینی فاش نمی‌کنم.
من اصلاً اسمی ازش نبردم.
خودتون راه خروجو بلدید.
این مردا از تو چی می‌خواستن؟
روحمو در ازای قدرت.
یه کلمه‌ی پرشور از من.
شنیدیشون؟
هیچ‌کس نمی‌تونه جلوی موج سیاه رو بگیره
به رهبریِ شاعر!
فکرِ یه جنگ داخلی باید بترسوندت.
می‌تونستی بگی، «نه، با سگ‌های سیاهت حرف نمی‌زنم».
می‌رم روی اون بالکن،
ولی برعکسِ چیزی که می‌خوان رو می‌گم.
از زندگی حرف می‌زنم، نه مرگ.
شورشِ مسخره‌شون به یه انقلابِ واقعیِ شعر، زیبایی تبدیل می‌شه!
حتی گابریله دانونتزیو هم
نمی‌تونه مسیر سرنوشتو عوض کنه،
هر چه که باشه.
وقتی پیروز بشم،
درست برعکسشو بهم می‌گی.
گابریله...
زنده بمون،
دست‌کم تو.
باورت می‌کردم...
باورت می‌کردم اگه...
اگه با یه ذره شادی جواب می‌دادی، یکی دو قطره اشک
وقتی از آسمان‌ها فقط برای تو هدیه بارانی کردم.
بس کن!
امروز، تو...
نباید نقشِ زنی رو بازی کنی که هنوز عاشق شاعره.
سال‌هایی رو که از دیدنم سر باز زدی، یکی‌یکی شمردم!
می‌بینی چقدر پیر شدم؟
خوابتو دیدم.
واسه همینه که تصمیم گرفتم ببینمت.
فقط شکست
می‌تونست وادارت کنه پیشم برگردی.
تنها اشتباهت
این بود که به یه زن‌بازِ دو-فامیلیِ بی‌استعداد ایمان آوردی.
‏-هوکردن‌ها برای تو نبود. -تو اونجا بودی؟
این دور و بر می‌پلکیدم.
‏«شهر مرده» رو بهم بده.
بدون هیچ قید و شرطی.
تاریخ تصمیم گرفته جایی برای ما روی کوه المپ کنار بذاره.
چون حتی تا صد سال دیگه هم اسمت از اسم من جدا نمی‌شه.
مادام دوزه...
خب، من... تمام شب پرسه زدم و فکر کردم
و ما فقط دو تا گزینه داریم.
‏-نمی‌دونم درباره‌ی چی حرف می‌زنی. -خب، ا... این گزینه‌ی اوله.
که نمایشو کاملاً از نو بنویسیم.
‏-بعد تمرین‌ها. فقط ده روز بهم وقت بده. -بس کن.
نمایش معلق شده.
چی؟ «معلق»؟
تا کِی؟
دیگه هیچ اجرایی از هکوبا نخواهد بود.
نه تو میلان، نه تو رم، نه هیچ‌جا.
تمومه.
‏-نمی‌تونی این‌کارو با من بکنی، می‌دونی؟ -نمی‌تونم؟
نه. الئونورا دوزه اینه؟
ایبسن رو با یه نویسنده‌ی جوونِ تازه‌کار عوض می‌کنه،
بعد بدون اینکه فرصتی برای... برای نوشتن بده، جلوی تماشاگرا پرتش می‌کنه
‏-یا وقتی برای... بازنویسی! -نه.
تو وقت داشتی، جاکومینو!
به من نگاه کن!
ولی استعدادشو نداشتی!
و هیچ دوزه‌ای نیست که بتونه بهت بدتش!
حتی اگه ده سال هم منتظرت بمونه!
تو چشمام نگاه کن!
روی هزاران هزار چهره‌ی شما،
می‌بینم که ساطع می‌کنید
یه شادیِ مردانه،
یه شادیِ نرینه.
بازیگر بزرگیه.
آره، عاشق درامه.
فردا تمرین‌های «شهر مرده» رو شروع می‌کنیم.
خوبه.
تو جوونیم نقش آنا رو بازی کردم.
آنا باشکوهه.
حالا یه آنای دیگه رو بازی می‌کنم.
یه آنای پیر.
شخصیت فوق‌العاده‌ایه چون کوره.
‏-کور؟ -کوره.
حس می‌کنم کورم.
هیچ‌وقت پیش از این
یه کلمه‌ی خوب چنین قدرتی نداشته.
همه‌ی کارگرها باید بفهمن.
همه‌شون، فارغ از طبقه یا نوعشون.
همه‌شون.
هیچ‌چیز، هیچ‌چیز نمی‌تونه دوام بیاره
بدون ملت،
علیه ملت!
‏-گیزولا... -گابریله.
اومدم.
تشویقت می‌کنن، ولی به حرفت گوش نمی‌دن، می‌دونی؟
تموم نشده. من...
با نیتی و موسولینی حرف می‌زنم
‏-و جلوی این خشونتو می‌گیرم. -تو، تو، تو...
من، من، من...
و ایتالیا رو تبدیل می‌کنیم به...
آتنِ نو. می‌بینمش. می‌بینمش!
‏-«شهر مرده». -بله.
‏-آره؟ -در واقع.
‏-برو رم. -می‌رم.
موفقش کن. جدی می‌گم، موفقش کن.
صخره‌ای می‌شه که کشور جدیدمونو روش بنا می‌کنیم، قول می‌دم.
راستش، می‌خواستم یه چیزی ازت بپرسم درباره‌ی...
ببخشید، این کاملاً بی‌ربطه.
تو پرده‌ی پنجم «شهر مرده»،
می‌خواستم ازت بپرسم،
وقتی لئوناردو درباره‌ی اینکه چطور خواهرشو کشت حرف می‌زنه،
من...
دلم می‌خواد ببینم که می‌کشتش.
مثل اتللو و دزدمونا.
درسته، مثل اتللو و دزدمونا، چون...
چون زننده‌ست.
چون زننده‌ست، گیزولا.
‏-نه. -هست.
تو این تراژدی،
همه‌چیز آشکاره چون همه‌چیز پنهانه.
باید برم.
برو رم.
قبل از اینکه دیر بشه.
گیزولا.
اعتصاب عمومی
برای دفاع از آزادی‌های سیاسی و صنفی.
همه‌ی قطارها متوقف می‌شن
تا وقتی نظم برقرار بشه.
اعتصاب تموم شد!
همین الان با این قطار برو رم.
ایتالیا باید بدوه.
همه به سکوی هفت! سریع!
این صندلی‌ها خالیه؟
صبر کن.
استاد؟
همه‌چی خوبه؟
به‌موقع نمی‌رسیم.
نه، استاد.
می‌رسیم.
اشتباه کردیم!
همه‌چی درست می‌شه، مثل همیشه.
رزمندگانِ زمین، دریا و هوا!
پیراهن‌سیاه‌هایِ انقلاب و لژیون‌ها!
فقط یه کلمه هست
که باید به یاد بسپارید:
پیروزی!
و ما پیروز می‌شیم!
تمومه.
می‌تونی لباستو بپوشی.
فکر کردم نتایج فوری آماده می‌شه.
نه، چند روز طول می‌کشه.
ولی نه به اندازه‌ی مدتی که تو طول دادی تا واسه معاینه بیای.
دکتر داره سرزنشم می‌کنه.
سرزنشت نمی‌کنم،
ولی بهت می‌گم، باید مرخصی بگیری و استراحت کنی.
‏-نه. -نه؟
اگه قراره بمیرم، می‌میرم،
ولی نه خفه‌شده زیر بار بدهی.
‏-باید کار کنم. -الان داری تور می‌ری؟
نه، سر تمرینم.
فرقی نداره.
می‌دونی...
کار تنها چیزیه که برام مونده.
این...
این زهرِ منه،
ولی اکسیژنمم هست.
درمانِ منه، دکتر.
مادر عزیزم.
ماه‌ها پیش شمردنِ نامه‌های هفتگیتو کنار گذاشتم،
ولی همیشه همه‌شونو می‌خونم،
از اول تا آخر.
با خوندنشون، انگار هیچ اتفاقی بین ما نیفتاده.
البته، همه می‌دونن که تو استادِ تظاهری.
ولی من تصمیم گرفتم دیگه تظاهر نکنم، مادر.
تصمیم گرفتم که آسایش تو از آسایش من مهم‌تره.
پس، لبخند بزن.
دیگه با حضورم ناراحتت نمی‌کنم.
می‌دونم که دشمنم نیستی.
فقط هیچ‌وقت منو نخواستی.
چهل سال، ترسم همین بود.
و حالا که برگشتی به همون تنها چیزی که بلدی باشی،
یه هنرپیشه،
می‌فهمم.
دزیره کجاست؟
و دیگه نمی‌ترسم.
دزیره‌ی من کجاست؟
پس التماست می‌کنم، مادر.
دیگه برام نامه ننویس.
چون چشمای تو تنها چیزیه که بهم امید می‌ده.
ولی بعد از اون امید، ترس برمی‌گرده.
و من نمی‌خوام بترسم.
راحتم بذار،
در آرامشِ دانستن.
و دیگه از دست دادنت نمی‌ترسم
چون می‌دونم هیچ‌وقت مالِ من نبودی.
وقتی می‌خونیم، زمانِ مقدسیه.
ادامه بدیم.
‏«نمی‌توانم ببینمت.»
‏-«به‌زحمت می‌بینمت.» -«به‌زحمت می‌بینمت.»
‏«داری قلبم را می‌فشاری. حرف بزن!»
‏«به خواهرت نگاه می‌کنی و لبخند می‌زنی،
ولی فکری ناپاک
‏-از روحت می‌گذرد.» -نه، نه، نه...
تو اعتراف به زنای با محارم، حقیقت بیشتری بذار.
به خواهرت نگاه می‌کنی و لبخند می‌زنی،
و فکری از روحت می‌گذرد و بعد ترس.
یه فکر ناپاک.
خواهرتو می‌خوای.
باید مثل بالا آوردنِ یه مشت میخ باشه.
مادام دوزه الان مشغوله.
فقط یه لحظه وقت می‌خوایم. لطفاً، برید صداش کنید.
نه، نمی‌رم، داره با بازیگراش تمرین می‌کنه.
‏-روز بخیر. -روز بخیر.
نخست‌وزیر می‌خواد با شما صحبت کنه.
این یه تله‌ست، قربان؟
یه دعوت شخصیه.
به کاخ کیجی.
الئونورا، ردش کن.
خواهش می‌کنم.
‏-قبول می‌کنم. -قبول نکن.
قبولش نکن.
ازت سوءاستفاده می‌کنن.
اصلاً نمی‌دونم چرا نمی‌خوای کار بزرگی برای کشورمون بکنم.
ایتالیا برات مهم نیست؟
می‌رم آماده شم.
رفیق، یه پیام برای اداره.
جاکومینو...
تو هم اینجایی؟
حالت چطوره؟
ما قبلاً خداحافظی کردیم.
— ماي موويیز —
دزیره!
مادام دوزه، می‌دونید که نمی‌تونم هدیه قبول کنم.
بله، ولی این...
این هدیه‌ایه که به شما می‌دم تا شما به ایتالیا بدیدش.
و چیه، یه کلیسا؟
بله.
دقیقاً.
یه معبد.
یه معبد برای تئاتر.
تئاتری که منتظره شما بسازیدش، قربان.
برای یتیم‌های سربازان جان‌باخته‌مون
و برای همه‌ی مردان ایتالیایی...
و زنان.
منم یه سورپرایز برای شما دارم.
دولت قصد داره یه سری تدابیر درباره‌ی شما اتخاذ کنه، مادام دوزه.
‏«تدابیر»؟
من همیشه از «تدابیر» می‌ترسم.
ترتیبی می‌دیم که بدهی‌هاتون پرداخت بشه.
خب، ممنون.
و این همه‌ش نیست.
همچنین یه مستمری براتون کنار می‌ذاریم،
یه مبلغ ماهانه، به نام شما.
دیگه لازم نیست نگران هیچی باشید.
ما ترتیب همه‌چیزو می‌دیم.
و حالا، با اجازه‌تون،
سفیر فرانسه منتظرمه.
ادای احترام.
‏-ممنون. -من...
شما رو به دست‌های امن می‌سپارم.
همکارام همه‌چیزو بهم گزارش می‌دن.
شجاع باشید، مادام دوزه. با هم ایتالیا رو از نو می‌سازیم.
زنده باد ایتالیا!
الهه‌های الهام...
این... این فرم‌ها رو به من منتقل کردن
تو یه خوابِ مرگ‌مانند.
رؤیام خیلی مشخص بود. من...
تنها کاری که کردم دنبال کردنش بود،
چون فکر می‌کنم آدم‌ها باید دنبال رؤیاهاشون برن.
فکر می‌کنم همه‌مون یه چیزی تو درونمون داریم،
نمی‌دونم اسمش چیه، قوی‌تر از خودمون...
بله...
یه چیز معنوی.
خداحافظ.
بابت مستمری ممنون.
الئونورا.
دیدی؟
منو جلوی شیرها نندختن.
‏-خوبه. -چقدر ساده‌ای!
نه، مادام، اونو روی سرم نذارید.
حالا بشینید.
روی مبل بشینید. ببینید، دکتر اینجاست، اومده شما رو ببینه.
‏-چه سورپرایز خوبی. -ممو، ممو...
‏-بیا، دزیره. -ممنون. دزیره...
‏-با من بیا. -حالا اینجاییم.
آروم و خونسرد باشید، و به دکتری که باید باهاتون حرف بزنه گوش بدید.
نه، اول، باید یه چیزی بهت بگم. دیگه هیچ بدهی‌ای ندارم!
‏-خوبه. -دولت پرداختشون می‌کنه.
خوشحالم که اینو می‌شنوم.
فکر کنم گابریله برام پارتی‌بازی کرد.
معلومه که کرد.
چون گابریله... وقتی بهش نیاز داری، هست.
و همچنین بهم یه مستمری بابت شایستگی هنری می‌دن.
یه جور مستمری پیری.
خوشحال نیستی؟
همیشه اون نگاهو داری.
لیاقت همه‌شو داری، الئونورا.
ولی حالا باید حرف بزنیم.
به دکتر گوش بده، که یه چیزای مهمی داره بهت بگه.
جوری با من حرف نزن انگار یه پیرزنم.
یه پیرزن، یه دختربچه.
جدیه، خیلی جدی، الئونورا.
‏-مادام دوزه... -خواهش می‌کنم.
قول دادم با عکس‌های رادیولوژی بیام، یادته؟
نه! وادارم نکن نگاه کنم.
از این لحظه به بعد، باید دست از جنگیدن با بدنت برداری
‏-و شروع کنی به جنگیدن برای اون! -درسته.
مراقب خودت باش، استراحت و هیچ‌چیز دیگه.
آره، می‌کنم، بعد از تور، می‌کنم.
مادام، این باید تنها فرمانِ شما بشه،
حالا که دیگه بدهی‌ای برای نگرانی ندارید.
دارم می‌گم که به حرفت گوش می‌دم،
ولی...
می‌تونم به شیوه‌ی خودم با صحنه خداحافظی کنم، نه؟
از چهارسالگی روی صحنه بودم!
‏-الئونورا! بسه دیگه! -از بچگی!
گروهت منحل شده، توری در کار نیست. بیا.
‏-اینا چی‌ان؟ -نامه‌های استعفایی که بازیگرات امضا کردن.
به‌جز ممو. اون قبول نکرد.
بیماری لاعلاج؟
و منتظر بمونم مرگ بیاد؟
زندگیمو فدا کردم فقط برای اینکه یه بار دیگه درخشیدنشو ببینم.
فقط یه بار.
‏-چه جرئتی! -لعنت بهت!
‏-می‌خواید دفنم کنید ولی من هنوز زنده‌ام! -باشه، ازم متنفر باش!
‏-من از تو زنده‌ترم! -داری گورِ خودتو می‌کَنی!
تو اصلاً نمی‌فهمی!
‏-عصر بخیر. -عصر بخیر.
‏-دو تا بلیت برای ونیز. -حتماً.
بفرمایید.
ایستگاه بعدی کجاست؟
کاستل دل‌اورسو، خانم.
‏-ممنون. -خواهش می‌کنم، خانم.
جوردانو!
چی شده؟
نه، هیچی. یه چیز... یه چیز غیرمنتظره.
‏-یعنی چی؟ نمی‌فهمم. -این...
حالا تموم شده.
جدی بود؟
نه، راستش، نبود. هیچ‌وقت هیچی جدی نیست.
‏-«هیچی جدی نیست»؟ -با اون نه.
لوئیزا!
الئونورا...
به‌خاطر اون اینجایی؟
‏-به‌خاطر اون اینجایی؟ -بله.
منم به‌خاطر اون اینجام، شب و روز، شب و روز.
به هوش اومده.
درباره‌ی چی حرف می‌زنی؟
درست همین‌جا بود. اینجا بود و...
و پرواز کرد رفت.
‏-«مثل فرشته‌ی مقرب»، اینو گفت. -نه...
این... این غیرممکنه. نوشته بود که حالش خوبه.
برخاسته!
ستاره‌ی صبح، همیشه سر و کله‌ت پیدا می‌شه...
غیرمنتظره.
بشین، بشین.
اینجا.
چرا تو نامه‌هات بهم دروغ گفتی؟
این ممکنه پیش بیاد
در طول سال‌های زیاد.
‏-بستگی داره منظورت کدوم نامه‌هاست. -چرا درباره‌ی کُما بهم نگفتی؟
به هر حال که نگرانم نمی‌شدی.
این‌بار اومدی چی ازم بخوای؟
نیومدم چیزی ازت بخوام.
فقط اومدم...
فقط تا ازت تشکر کنم.
بابت چی؟
یعنی چی «بابت چی»؟ بابت وساطتت.
ها؟
وساطت کاریه که قدیس‌ها می‌کنن.
موسولینی.
شما دوتا همدیگه رو دیدید؟
البته.
پس تو هم
تو تورِ پروانه‌گیری‌ای.
کدوم پروانه‌ها؟
‏-حتی یه مستمری بهم پیشنهاد داد. -«یه مستمری».
تشکر؟ بابت چی؟
چرا؟ چرا مدام بهم دروغ می‌گی؟
حتی وقتی... می‌دونم تو بودی که بهش زنگ زدی،
که کاری کردی باهام دیدار کنه.
چرا یه بارم که لیاقتشو داری، یه تشکر رو قبول نمی‌کنی؟
من همیشه همه‌چیزو از تو قبول کردم.
سیلی‌هات... آب دهنت، تشکرهات، اشک‌هات.
ولی این‌بار لیاقت هیچ‌کدومشونو ندارم.
اگه اون سزارِ قلابی تو رو زیرِ یه مستمری ناچیز دفن کرد،
این من نیستم که باید ازش تشکر کنی.
بهم قول داد تئاترو می‌سازه، با اون دیوارهای سفید.
دقیقاً همون‌طور که تو رؤیام بود.
الئونورا دوزه...
نمی‌تونه یه بازیگرو بشناسه
اگه روی صحنه نباشه.
من و تو...
دوباره با هم می‌شیم،
و تو نمایش‌های جدید می‌نویسی
و من دوباره توشون بازی می‌کنم.
و بعد جوون‌ها میان و می‌بیننشون.
و ایتالیا رو آتنِ نو می‌کنیم. اینا... اینا حرف‌های تو بود.
حرف‌های من...
و اون بهت چی گفت؟
دقیقاً؟
خب، اون... به حرفم گوش داد،
ب... به مدت طولانی و خیلی با دقت.
و بعدش چی؟
بعد بهم گفت که دوباره همدیگه رو می‌بینیم تا درباره‌ی تئاتر حرف بزنیم.
کِی همدیگه رو می‌بینید؟
‏-نمی‌دونم. به‌زودی. -چقدر زود؟
‏-بستگی داره. -به چی بستگی داره؟ به تو؟
‏-به تو؟ -آره، البته.
هیچی به تو یا به من بستگی نداره، گیزولا.
ما غباریم، غباری برای ریختن به باد، برای فراموش کردن!
‏-چی؟ -تو رو دست انداختن!
تو رو دست انداختن!
تو رو خریدن
به چندرغاز.
پیشم بمون!
بگیریدش!
‏-این ایتالیای احمقو به سرنوشتش واگذار کن! -برو کنار!
‏-تئاترو همین‌جا می‌سازیم! -بکشیدش کنار!
‏-همین‌جا می‌سازیمش! نه! -بیاید ببریدش!
گیزولا! همین‌جا انجامش می‌دیم.
‏-برو کنار! -همین‌جا می‌مونم و برات می‌نویسم!
گیزولا!
‏«همین حالا زندگی کن، باورم کن،
منتظر فردا نمان:
همین امروز گل‌های سرخِ زندگیت را بچین.»
عاشق گل‌های سرخم.
انریکتا...
به مادربزرگ سلام کن.
انریکتا!
عزیز دلم.
بچه‌ها...
نورا!
چند بار بهت گفتم موقع غذا خوردن به موهات دست نزن، لطفاً.
تو هم بچه که بودی همیشه همین کارو می‌کردی.
واقعاً؟ یادم نمیاد.
همه‌ی غذا تو موها!
خوب نیست، مادرت.
مادربزرگ می‌خندونتت، نه؟
خوب می‌شد اگه مادربزرگ همیشه پیشمون بود، نه؟
این‌طور فکر نمی‌کنید؟
آره، خوب می‌شد.
می‌خوام اعلام کنم که مادربزرگ به لندن میاد.
همه‌مون با هم زندگی می‌کنیم. همه‌مون.
‏-خوشحالی؟ -من... دارم می‌رم لندن.
به لندن!
مامان، چرا مادربزرگ همیشه سرفه می‌کنه؟
چرا، مامان؟
چون مادربزرگ خسته‌ست و باید استراحت کنه.
و به مراقبت ما نیاز داره.
دزیره!
دزیره، لباس‌هاشونو کجا پیدا کنم؟
برمی‌گردم. مراقب خواهرت باش.
دزیره؟
نورا و هالی باید...
این همه‌ش سرِ چیه؟
هوای پاکِ کوهستان.
می‌خوای یه کم امتحانش کنی؟
پدر و مادرها می‌میرن، انریکتا.
می‌تونست خیلی زودتر اتفاق بیفته.
یا خیلی دیرتر.
تمام عمرم بارِ نبودتو به دوش کشیدم.
از نه‌هات خسته‌ام، از اینکه چیزها رو بهم نمی‌گی.
خسته‌ام از اینکه برات یه غریبه‌ام.
خیلی عصبانی‌ای.
می‌خوام جوری بهم نگاه کنی که به دزیره نگاه می‌کنی.
تو
عشقِ
زندگیمی.
نه، نه.
تو
عشقِ
عشقِ زندگیمی!
کمکم کن.
اگه می‌خوای کمکم کنی، کمکم کن.
‏«وقتی پینوکیو وارد تئاتر عروسکی شد،
هارلکین دیدش و دست از بازی کشید.»
‏«آیا خواب می‌بینم یا بیدارم؟»
‏«پولچینلا فریاد زد: پینوکیوئه، پینوکیوئه!»
‏«جاندویا فریاد زد: پینوکیوئه، پینوکیوئه!»
‏«و همه‌ی عروسک‌های پشت صحنه
روی صحنه اومدن.»
‏«و پینوکیو پرید
جلو، بعد روی سرِ رهبر ارکستر پرید،
و بعد روی صحنه جهید.»
‏«ولی تماشاگرا
جلوی صحنه بی‌تاب شدن و شروع کردن به داد زدن،
کمدیمونو می‌خوایم! کمدیمونو می‌خوایم!»
‏«و بعد عروسک‌گردان اومد بیرون.»
‏«یه مرد گنده که انقدر زشت بود که فقط نگاه کردن بهش ترسناک بود.»
‏«یه ریش بلندِ سیاه داشت
مثل یه خط‌خطیِ جوهر که انقدر بلند بود که وقتی راه می‌رفت،
روش پا می‌ذاشت
همون‌طور که می‌لنگید.»
‏«یه دهنِ عظیم داشت
که انگار می‌خواست همه‌ی بچه‌ها رو بخوره.»
‏«تو...
چطور جرئت می‌کنی نمایشمو قطع کنی!»
‏«و به جاندویا: چی انقدر خنده‌داره؟»
‏«جاندویا گفت: خب، من... من...»
‏«من با دوستم پینوکیو اینجام.»
‏«برو، از اینجا برو بیرون، جاندویا.»
تو، پینوکیو...
خیلی خوشحالم،
چون امروز تو آشپزخونه یه گوسفندِ خوب کباب می‌کنم،
ولی هیزمم تموم شده بود،
و تو این چوبِ کاجِ خوب و تازه رو داری.
‏-می‌ندازمت درست وسط شعله‌ها! -دیوونه‌ای!
بس کن! بسه دیگه!
دیوونه‌ای!
این... چیزی نیست.
حالا وقتِ خوابیدنه.
واقعی نیست، فقط یه داستانه.
چیزی نیست، چیزی نیست.
فقط... یه بازیه.
هیچی واقعی نیست.
من... من مانجافوکوام!
نمایشمو قطع کردید و همه‌تون تو بخاریِ من می‌سوزید!
بسه!
بسه.
مادر...
مادر؟
مادر!
انریکتا، دخترکوچولوی من.
سه چیز هست که با شور و اشتیاق می‌خوامشون.
کار کردن،
زندگی کردن، مردن.
سه چیز.
با شور و اشتیاق.
و همین الان،
ترسِ کار کردن داره دیوونه‌م می‌کنه.
و بدون کار،
دلیلی برای زندگی نیست.
و مردن...
آدم همیشه نمی‌تونه هر وقت بخواد بمیره.
ولی روزهایی هست
که راهمو گم می‌کنم.
نمی‌دونم چطور از نو شروع کنم.
ولی می‌دونم خونه‌م راهِ عبوره.
پس، پیش به جلو.
با تمام وجود در آغوشت می‌گیرم.
می‌دونم منو درک نمی‌کنی،
و بابتش پیشاپیش بخشیدمت.
مادر.
هیچ‌وقت انقدر احساس سرما نکرده بودم.
FilmYar
در سال ۱۹۲۳، الئونورا دوزه مستمری مادام‌العمرِ پیشنهادیِ موسولینی را رد کرد
و راهیِ ایالات متحده شد، و بار دیگر هنرش را برگزید.
او در ۲۱ آوریل ۱۹۲۴، در پیتسبورگ، در جریان آخرین تورِ پیروزمندانه‌اش درگذشت.
برای گوفردو
FilmYar