FilmYar
‫" ترجمه از فرهـــاد "
‫- داره استراحت می‌کنه. ‫- میشه به ما کمک کنی؟
‫چند روزه تو یه حالت هشیاری تغییر‌یافته‌ست.
‫تکنیک‌های شنیداری، حرکتی و بویایی.
‫- روش‌های مختلفِ خلسه. ‫- می‌فهمم.
‫همش به واکنشِ خودِ آدم بستگی داره. مادرت خیلی مریضه.
‫- می‌خوام بفهمم، ولی... ‫- زیادی غیرمتعارفه، اینطور نیست؟
‫- لطفاً به من اعتماد کن. ‫- فکر کنم چاره‌ای ندارم.
‫- مشکل چیه؟ ‫- نمی‌دونم. تمام روز حسش می‌کردم.
‫- پس چی؟ ‫- ربطی به مادرت نداره.
‫چیزِ دیگه‌ایه.
‫- چی؟ ‫- یه روحِ پلید.
‫خطر رو حس می‌کنم.
‫آفرین، هری.
‫خدانگهدارت، هری.
‫لعنتی!
‫کسی بهت نگفته که کنجکاوی ممکنه آدم رو می‌کشه؟
‫تو کدوم خری هستی؟
‫نروژی.
‫دماغِ فضولت رو بکش کنار، وگرنه قیچیش می‌کنم.
‫اگه فهمیدی دو بار سر تکون بده.
‫- کجاست؟
‫- می‌خوای همینجوری وايسي؟ ‫- میرم کمک بیارم
‫نه. هیچکس نباید اینو ببینه.
‫- مردن. ‫- آره.
‫- به کمک نیاز داری. ‫- زیر ظرفشویی وسایل هست.
‫- می‌تونی بخیه بزنی؟ ‫- یه کم.
‫پس بزن. عجله کن!
‫بذار ببینم.
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم. واقعاً به یه دکتر نیاز داری.
‫نه. دردِ زیادی رو می‌تونم تحمل کنم.
‫اون زبون نروژی‌ت چی شد؟
‫زبون نروژی من رو از شرِ دماغِ شکسته نجات داد.
‫غریبه‌ها رو دور نگه می‌داره.
‫اینجا زیاد از اینا داری؟
‫- پس تو کی هستی؟ ‫- هر چی کمتر بدونی، به نفعته.
‫- بیش از این به من بدهکاری. ‫- هیچی به تو بدهکار نیستم.
‫من کس دیگه‌ای اینجا نمی‌بینم که تو رو زنده نگه داره.
‫- و دو تا جسد هم تو آشپزخونه هست. ‫- دخالت نکن.
‫- ترجیح می‌دی با پلیس حرف بزنی؟ ‫- با من شوخی نکن.
‫برا اینکه زنده بمونم، هر کاری می‌کنم.
‫پس این قضیه به هیچکس نمیگی؟ فهمیدی؟
‫هیچی نمی‌گم.
‫تازه نزدیک‌ترین کلانتری از اینجا 50 کیلومتر دورتره.
‫راستی اسم من کلوین است. کلوین تراسک.
‫لوکاس.
‫- فامیلت چیه ؟ ‫- لوکاس وید.
‫حالا اسم من رو می‌دونی. دیگه چه چیزِ دیگه‌ای می‌خوای بدونی؟
‫همه چیز.
‫من و شریکم، هری…
‫چند سالی برا یه سری آدمای خیلی بی‌اخلاق کار می‌کردیم.
‫یه کنسرسیومی از قاچاقچی، دزد و آدم‌کش،
‫به رهبری مردی به نام گابریل اورتگا.
‫کارایی کردیم... که بهش افتخار نمی‌کنم.
‫بعد روزی رسید که من و هری خواستیم بریم بیرون.
‫ما یه کم از سودِ...
‫...هر معاملهٔ کثیف رو برمی‌داشتیم،
‫سال‌ها... و پول رو قایم می‌کردیم.
‫هری یه کم اینور و اونور کار می‌کرد. براش راحت بود که اعداد و ارقام رو دستکاری کنه.
‫اما کجا می‌خواست قایمشون کنه؟ بعد این جا رو پیدا کرد.
‫کی دنبال چیزی تو یه منطقهٔ دوردست مثل اینجا می‌گرده؟
‫از هر صندوق اماناتی امن‌تره.
‫پس... می‌خواستیم همهٔ رابطه‌هامون رو با اورتگا قطع کنیم،
‫پول رو نصف کنیم و بریم به سمت اون غروبِ معروف،
‫طوری که دیگه هیچکس ما رو نبینه.
‫به نظر می‌رسه که نقشه جواب داده.
‫اورتگا دزدی رو فهمید و هری رو کشت.
‫ولی من نقشهٔ هری رو گرفتم که محل دفن پولها روش بود.
‫تنها کسی که می‌دونه پول کجاست منم.
‫تا وقتی نقشه پیش منه، براشون ارزش دارم، نه؟
‫اون نقشه به علاوه بیمهٔ اضافیِ خودم.
‫- و اون چیه؟ ‫- فایل‌ها، اسناد و ضبط‌ ها...
‫...از تک‌تک معاملات کثیفی که کارتل تا حالا کرده.
‫ارزشش احتمالاً از پولی که اون بیرون تو یخ دفن شده بیشتره.
‫از بین همهٔ جاهای لعنتی... اینجا هیچ وقت هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫- و تو چی؟ ‫- من چی؟
‫داستان تو چیه، کلوین؟
‫من که به پای تو نمی‌رسم. نمی‌دونم تو چی می‌خوای بشنوی.
‫من فقط یه بازنده‌ام که تو یه سوراخ، روی یه صخرهٔ یخبندان کنار قطب شمال گیر افتاده.
‫به اینجا یا آدماش هیچکس اهمیت نمی‌ده.
‫من دو میلیون دلیل دارم که اشتباه می‌کنی.
‫- به من بگو. ‫- پدرم آمریکایی‌ست، مادرم انگلیسی.
‫وقتی بچه بودم به اینجا نقل مکان کردیم.
‫از همون ثانیهٔ اولی که پام به برف خورد، ازش متنفر شدم.
‫الان فقط من و مامانم موندیم. و من ازش مراقبت می‌کنم.
‫به زودی فقط خودم می‌مونم. اینجا به هیچکس رحم نمی‌کنه.
‫جونت رو می‌مکه امشبم اثباتشه.
‫حالا دارم یه خلافکار رو وصله می‌زنم و دو تا مرده ام کنارمه.
‫توی این قضیه به کمک نیاز دارم. تنهایی نمی‌تونم.
‫- نه اینجوری اینجا. ‫- بابتش متاسفم.
‫تو تا خرخره توش فرو رفتی. کمکم کن، وگرنه هر دوتامون نابود می‌شیم.
‫یه جا لازم داریم که دفنشون کنیم.
‫مواظب باش!
‫برای احتیاط.
‫بشین.
‫تا حالا هیچکی رو نکشته بودم.
‫نترس. اون مادرمه.
‫- متوجه نمیشه اینجایی. ‫- فک نمیکنی دیگه کافیه؟
‫خیلی هم کمه.
‫هر روز پیش نمیاد که مسئول مرگ یه آدم باشی.
‫منظورت سوسک‌هاست. اونا بدون اینکه چشم بهم بزنن تو رو می‌کشتن.
‫اون باعث نمی‌شه که من قاتل نباشم. هر دوتامون هستیم.
‫حالا می‌تونی همهٔ شب خودتو باهاش عذاب بدی.
‫می‌رم یه کم بخوابم. ممنون که بخیم زدی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- کلوین اینجاست؟ ‫- امروز حالش خوب نیست.
‫- تو کی هستی؟ ‫- یه دوست.
‫- نمی‌دونستم دوستی داره. ‫- سال‌هاست همدیگه رو می‌شناسیم.
‫جالبه. تا حالا ندیدمت.
‫از آشناییت خوشبختم.
‫باید دید.
‫- یاد نگرفتی در بزنی؟ ‫- اون دختره کیه؟
‫ایو. بیرون شهر زندگی می‌کنه. به من برای مامانم کمک می‌کنه.
‫- پرستار؟ ‫- شامان.
‫با دنیای ارواح ارتباط برقرار می‌کنه تا شفا بده.
‫- تو به این چیزا اعتقاد داری؟ ‫- مهم نیست من به چی اعتقاد دارم.
‫حاضرم هر چیزی رو امتحان کنم. قهوه؟
‫- زخم چطوره؟ ‫- زنده می‌مونم.
‫- باید یه لطفی بهم بکنی. ‫- فکر کنم لط‌فهام تموم شده.
‫باید اینو قایم کنی.
‫این همون چیزیه که فکر می‌کنم؟ صد درصد نه.
‫- پیش تو امن‌تره. ‫- امنیت من چی می‌شه؟
‫- بعد از دیروز فکر کردم... ‫- که من یه هدف می‌شم؟
‫- فکر کردم می‌تونم رو تو حساب کنم. ‫- رو من حساب کنی؟
‫من حتی تو رو نمی‌شناسم و ازم می‌خوای دوباره جونم رو به خطر بندازم؟
‫گوش کن. من ازت نخواستم درگیر بشی.
‫خودت اومدی. واسه قهوه ممنون.
‫صبر کن. فایل‌ها رو با خودم می‌برم.
‫- من دیگه درگیر شدم، اینطور نیست؟ ‫- ممنونم ازت.
‫انگار که من انتخابی داشتم.
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- هیچ جا. دیگه اینجا چیز دیگه‌ای هست؟
‫- رقابت با این سخت نیست، هان؟ ‫- اگه یه کوه رو ببینی، همه رو دیدی.
‫به من کمک می‌کنه ذهنمو خالی کنم. می‌تونم اسم همهٔ هواپیماها رو اینجا بیارم.
‫اینجوری خوش می‌گذرونی؟
‫فک کنم بتونم زندگی کردن تو اینجا رو تحمل کنم.
‫اینجا فقط یه مکان نیست، یه جور زندگیه.
‫بهش غبطه می‌خورم. ‫هری جای درستی رو انتخاب کرد.
‫آدم‌های اینجا فکر می‌کنند ‫چیزهایی با ارزشن که نزدیک خانه پیدا می‌شن،
‫در زندگی ساده و ‫حداقلیِ روزمره.
‫- و تو اینجوری نیستی؟ ‫- این طرز فکرِ قدیمی‌ایه
‫آدم‌های اینجا تغییر رو دوست ندارند... ‫و به غریبه‌ها اعتماد نمی‌کنند.
‫اونا آنقدرها هم بد نیستند. ‫به بعضی ‌هاشون انگلیسی یاد دادم.
‫الان بیشتر از مادرم مراقبت می‌کنم ‫و به کار خودم می‌رسم.
‫- اون چه مریضی داره؟ ‫- سرطان.
‫- تو خانواده‌ای هم داری؟ ‫- یک دختر، جسیکا.
‫مدتهاست با هم حرف نزدیم.
‫- همسر؟ ‫- چند سالی ازدواج کرده بودم.
‫لورا... مرد.
‫بعد اون، همه چیز از هم پاشید.
‫یک چیزی ازت بپرسم؟
‫نمی‌فهمم چرا فقط ‫پولو برنمی‌داری و نمی‌ری.
‫با دو میلیون می‌تونی بری هر جایی که دلت بخواد ‫و هیچکس پیدات نمیکنه.
‫شاید پیدام نکنن.
‫نمی‌خوام تا آخر عمرم هر روز ‫مراقب پشت سرم باشم.
‫جلوشو می‌گیرم.
‫جهانو از شر اورتگا خلاص می‌کنم و ‫تک تک پنی اون پولو حلال میکنم.
‫اگه من بودم میرفتم تو جنگل ‫پولو از خاک درمی‌آوردم و ناپدید می‌شدم.
‫دنبالم میای؟
‫- نه، من... ‫- دنبالم اومدی!
‫آره.
‫باید یک چشمم به تو باشه.
‫- این آخرین باره، لوکاس. ‫- من که ازت کمک نخواستم.
‫- داره تبدیل به سرگرمی میشه.
‫- کجاش خنده داره. ‫- نه.
‫نه، واقعاً نداره.
‫باید به این جا بگیم ‫انبار لوکاس وید.
‫کس شر نگو.
‫کجاش کس شره اینکه من دارم به تو کمک می‌کنم ‫آدم‌هایی که میخوان بکشنت دفن کنی.
‫- باید اولش به این فکر می‌کردی. ‫- داری تهدیدم می‌کنی؟
‫تو باید از همون اول ‫از این قضیه دور می‌موندی.
‫- الان باید از اورتگا بترسی. ‫- اورتگا هیچوقت منو ندیده.
‫می‌تونم الان از اینجا برم ‫بدون اینکه اون بفهمه.
‫کلوین تراسک، ۲۶ ساله. ‫معلم موقت زبان.
‫پسر جیسون و مردیت تراسک.
‫قهوه بدون شکر، ‫و علاقه زیاد به ودکا.
‫دیگه فکر کن اورتگا با امکاناتی که داره ‫چیا میتونه بفهمه.
‫احتمالاً الان دیگر همه چیزو دربارت می‌دونه.
‫می‌تونی برگردی به خانه ‫و وانمود کنی که هیچوقت منو ندیدی.
‫اما وقتی اونا بیان... و حتما میان، ‫من نمی‌تونم از تو محافظت کنم.
‫دیگر نمی‌خوام خون بی‌گناهِ بیشتری ‫روی دستم باشه.
‫-مثل هری? ‫-هری بیگناه نبود.
‫ولی لایق مرگ هم نبود.
‫ببخشید، من فقط… ‫یه کمی ترسیدم.
‫می‌خوام کمک کنم.
‫هیچوقت کس دیگه‌ای رو ‫به این گند نمی‌کشونم.
‫تمام عمرم هیچ اتفاقی نیفتاده، ‫و تو ۲۴ ساعت همه چیز از هم می‌پاشه.
‫داره سرد می‌شه. ‫بزار تمومش کنیم.
‫- نوشیدنی داری؟ ‫- روی کابینت تو آشپزخونه است.
‫- چند ساله ایو می‌شناسی؟ ‫- فقط چند سالی.
‫- اون خیلی... خیلی خوبه. ‫- آره. هست. یه دوست خوبه.
‫- با کسیه؟ ‫- که من بدونم نه.
‫این نوشیدنی خیلی تنده.
‫حتماً مال هری بوده.
‫- این کابین هری بود؟ ‫- ام. آره.
‫گاهی اینجا زندگی می‌کرد. عجیبه ‫با عادت جاسوسی‌ات متوجه نشدی.
‫اما اون از من باهوش‌تر بود ‫که پنهون موند.
‫خوشبختانه اینو برامون گذاشت.
‫و اینو.
‫- پس قضیه اینه. انتقام. ‫- نه، بحث عدالته.
‫اورتگا ازدواج کرده. باید کشته بشه، ‫و من کسی هستم که این کار رو می‌کنم.
‫این جا عالیه برای ‫قتل و فرار.
‫- دخترته؟ ‫- آره.
‫- بهش زنگ زدی؟ ‫- جواب نمی‌ده.
‫شاید توجه نکرده باشی، ‫اما من دقیقاً پدر نمونه‌ای نیستم.
‫نمی‌خواد دوباره منو ببینه.
‫- خوبه که اونقدر زیاد پیشرفت کرده. ‫- حتماً یه کاری درست انجام دادی.
‫یه مدتی خوشحال بودیم. من و لورا ‫سال‌ها همدیگه رو می‌شناختیم.
‫هیچوقت شک نکردم در ازدواج باهاش.
‫من رو دوست داشت وقتی ‫وقتی یه پنی هم پول نداشتم
‫بعد شروع کردم به کار برای ‫فیلیپه اورتگا، پدر گابریل.
‫اون دوست نداشت، ‫ولی یه آب باریکه ای بود.
‫و برای اولین بار بعد از سال‌ها ‫پول داشتیم.
‫پولِ زیاد. ‫بعد جسیکا به دنیا اومد.
‫از چیزی که بتونی تصور کنی خوشحال‌تر بودیم. ‫سال‌های خوبی بودن.
‫بعد لورا مریض شد. ‫یه لحظه رفت.
‫خودمو انداختم تو کار ‫با کارتل‌ها.
‫پولشویی، مواد مخدر، خشونتِ جدی.
‫دیگه برام هیچی مهم نبود. ‫فیلیپه مرد، و گابریل اومد بالا.
‫اون سادیست بود، خیلی بدتر از پدرش، ‫اما برام مهم نبود.
‫جسیکای بیچاره بهاشو پرداخت کرد.
‫فرستادمش پیش خواهر لورا. ‫گفتم میام میبینمش.
‫هیچوقت نرفتم.
‫تا چند سال پیش نامه می‌فرستادند ‫درمورد زندگی جسیکا.
‫رهاش کردم. ‫بهترین کاری بود که می‌تونستم بکنم.
‫همه لیاقت بخشش دارند
‫و بعد تا آخر عمر خوشبخت زندگی کنیم؟
‫- بهش زنگ بزن، لوکاس. ‫- بیخیال شو.
‫فکر کنم هر دومون یه شات دیگه نیاز داریم.
‫گارسون بیچاره ‫بیشتر از ۱۹ سال سن نداشت بدبخت.
‫بعد گفت: «نمی‌تونی بیای تو. ‫«میز خالی نداریم.»
‫اما اون نمی‌فهمید ‫با اورتگا طرف است.
‫جوونک بیچاره ترسیده بود.
‫واقعاً فکر می‌کرد تو ‫کیسه جسد برمی‌گرده خونه.
‫اون شاهدخت اروپای شرقی رو ‫از میزش جا به جا کرد
تا مجبور نباشیم توی جریان باد بشینیم
‫حالم برای اون بیچاره خیلی می‌سوخت.
‫اواخر شب مطمئن شدم ‫انعام خوبی گرفته، و...
‫- کیه؟ ‫- باید با کلوین حرف بزنم!
‫اورژانسیه!
‫اوه، کلوین، خداروشکر. مادرته. ‫باید بیای.
‫به محض اینکه فهمیدم ‫یه چیزی اشتباهه اومدم.
‫نه. نمی‌تونه حقیقت داشته باشه.
‫جسیکا؟ جسیکا؟
‫آره... ببخشید.
‫ببخشید دیروقت زنگ میزنم.
‫منم. پدرت.
‫می‌دونم خیلی وقته.
‫آه، اما...
‫من... فقط نیاز داشتم ‫صداتو بشنوم
‫جسی؟
‫جسیکا؟
‫مادرت... .بهش رسیدگی شده
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- هیچ جا.
‫کار دیگه‌ای هست؟
‫باور نکردنیه؟ تقریباً جادوئیه.
‫- آره. ‫- هیچوقت از دیدنش خسته نمی‌شم.
‫ایو گفت اینجا پیدات می‌کنم.
‫- مرد. ‫- می‌دونم.
‫من رو با خودت ببر. ‫وقتی از اینجا می‌ری.
‫- نمی‌تونم، تنها کار می‌کنم. ‫- پس الان چی؟
‫الان فرق کرده.
‫به هر حال... ‫از جایی که می‌رم خوشت نمیاد.
‫همه دارن اینجا رو ترک می‌کنند. ‫همه به جز من.
‫- بیا برگردیم داخل. ‫- بهت دروغ گفتم.
‫اون موقع که گفتم هیچوقت ‫تا حالا کسی رو نکشتم.
‫پدرم ما رو ترک نکرده بود.
‫وقتی ما رو اینجا آورد، مامان گفت که ‫می‌تونه یه شروع جدید برامون باشه.
‫من خیلی باورش نکردم. ‫اوضاع فقط بدتر شد.
‫یه روز صبح پدرم من رو مجبور کرد ‫برم یه سفر ماهیگیری.
‫از قبل مست بود.
‫گفت خیلی بی مسئولیت هستم، ‫و چقدر از من ناامیده.
‫ازش متنفر بودم. ‫می‌خواستم بمیره.
‫رفتیم روی دریا، و... ‫ناگهان تعادلش رو از دست داد.
‫از لبه پرت شد پایین. ‫حدود ۱۵ متر ارتفاع داشت.
‫فکر کردم مرده.
‫بعد فریادش رو شنیدم. ‫پایین رو نگاه کردم و…
‫مثل یه حیوون زخمی شده بود. ‫هیچکس اطراف نبود.
‫می‌دونستم باید کمک می‌گرفتم. ‫ترسیده بودم.
‫یه بخشی ازم فکر می‌کرد خیلی راحت می‌شه ‫که فقط ولش کنم اونجا.
‫بزارم بمیره. ‫اما اونقدرها هم ساده نبود.
‫به من نگاه کرد. ‫من اونجا وایسادم و هیچ کاری نکردم.
‫فریادها تبدیل به ناله شد. ‫از اونجا رفتم.
‫رفتم بدون اینکه به عقب نگاه کنم.
‫اون یخ زد و مرد. اما من می‌دونستم ‫که این من بودم که کشتمش.
‫من جلادش بودم.
‫وقتی مادرم فهمید، له شد. ‫همون چیزی بود که مریضش کرد.
‫همه این سالارو با حس گناه زندگی کردم. ‫و حالا فقط خودم موندم.
‫تنها، لب پرتگاه.
‫اون یه تصادف بود. نمی‌تونی ‫تا آخر عمر خودتو عذاب بدی.
‫ارزش نداره، باور کن.
‫همه فکر می‌کردن فقط ناپدید شده. ‫اما اون هنوز اینجاست.
‫می‌تونم نشونت بدم.
‫تمام این مدت اینجا نگهش داشتی؟
‫فکر کردم بهتره صبر کنم ‫تا یه نفر دیگه پیداش کنه.
‫اما هیچوقت این اتفاق نیفتاد.
‫هر از گاهی میام اینجا. ‫بهش میگم متاسفم.
‫باید دفن بشه. نمی‌تونیم ‫ریسک کنیم که بقیه اجساد پیدا بشن.
‫- چیزی نمی‌خوای بگی؟ ‫- همه چی سال‌ها پیش گفته شد.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫- به نقشه پایبند می‌مونیم. ‫- منتظر اورتگا.
‫یه قدم از اون جلوتریم.
‫حالا داریم میریم از اینجا.
‫بیدار شو!
‫- دیشب به اندازه کافی خوردی؟ ‫- چی میحوای؟
‫- تو اینجا به درد نمی‌خوری. ‫- بعد از دیروز، هیچکس نمی‌تونه منو سرزنش کنه، نه؟
‫حالا برو پی کارت!
‫بشین.
‫لوکاس، چه کار داری می‌کنی؟
‫منم می‌تونم همین سوال رو ازت بپرسم. ‫هرچند به سختی می‌تونم باورت کنم.
‫اصلاً نمی‌دونم راجع به چی حرف می‌زنی.
‫دیوونه شدی، ها؟
‫- می‌تونی بگی داستان چیه؟ ‫- ساعت چنده؟
‫- چرا؟ ‫- ساعت چنده؟
‫- نمی‌دونم. حدود هشت؟ ‫- چیزی رو گم نکردی؟
‫- این کارا برا یه ساعته؟ ‫- فقط یه ساعت نیست.
‫ساعت هری. اسمش روش ‫حک شده، محض رضای خدا!
‫- چطور به دستت رسید؟ ‫- می‌تونم توضیح بدم.
‫به نفع توئه.
‫- تو کابین تو پیدا کردمش. ‫- من کابین رو کامل گشتم.
‫- داری بهم دروغ می‌گی؟ ‫- هری به من دادش.
‫- چی؟ ‫- ساعت رو.
‫خراب بود، داد به من. ‫درستش کردم.
‫- تو هری رو می‌شناختی و هیچی نگفتی؟ ‫- به سختی می‌شناختمش.
‫اما دیدمش، آره.
‫حق با تو بود. من متوجهش شدم ‫وقتی به شهر اومد.
‫درست مثل کاری که با تو کردم.
‫چند بار باهاش حرف زدم. ‫کنجکاو بودم.
‫ما اینجا بازدیدکننده زیادی نداریم. ‫اما اون هیچوقت چیزی درباره پول نگفت.
‫فقط گفت برای کاری اومده اینجا.
‫فقط با هم حرفای عاشقانه زدین یا چی؟
‫چیز زیادی یادم نیست از ‫چی حرف زدیم.
‫چند تا نوشیدنی خوردیم.
‫فکر کنم فقط خوشحال بود ‫با یه نفر که انگلیسی بلده حرف بزنه.
‫- توقع داری باور کنم؟ ‫- حقیقت داره.
‫می‌خوای چی بگم؟
‫چند تا نوشیدنی خوردیم، گپ زدیم، ‫ساعت رو به من داد، و من رفتم خونه.
‫دیگه هیچوقت ندیدمش.
‫- چرا به من نگفتی؟ ‫- فکر نمیکردم باور کنی.
‫گفتی که کشته شده. ‫نمی‌دونستم تو کی هستی.
‫می‌تونستم قربانی بعدی باشم. ‫فکر کردم بهتره سکوت کنم.
‫- قصد نداشتم بهت دروغ بگم. ‫- باید بهم میگفتی!
‫الان می‌دونم.
‫- اگه بفهمم داری دروغ می‌گی... ‫- دروغ نمی‌گم.
‫چیز دیگه‌ای هست که فکر می‌کنی ‫باید به من بگی؟
‫هیچی.
‫بعداً بیا خونه‌م. ‫نقشه رو مرور می‌کنیم.
‫میام.
‫نگران بودم. ‫فقط خواستم ببینم چطور پیش رفت.
‫ایو، به هوای تازه نیاز دارم. ‫وقتی برگشتم اینجایی؟
‫حتماً.
‫ببخشید. دنبال یکی می‌گردم، ‫یه انگلیسی پنجاه ساله.
‫شاید دیده باشی؟
‫این مرد. ‫دیدیش؟
‫- نه. ‫- نه؟ حیف.
‫ببخشید، آقای تراسک.
‫از کجا اسم منو می‌دونی؟
‫نروژی‌ات بدتر شده.
‫گابریل اورتگا.
‫- خونه‌اش رو بگردید. ‫- چشم.
‫اما اول کمکم کنید ‫این کثافت رو بیاریم توی ماشین.
‫کلوین، خیلی طول کشید... ‫تو کی هستی؟
‫- من دوست آقای تراسک هستم. ‫- نه، نیستی!
‫بسه، بس کن.
‫زنایی که مقاومت می‌کنن رو دوست دارم.
‫- خواهش می‌کنم، برو! ‫- ولی تازه رسیدم.
‫یه دختر نازی مثل تو ‫یه سورپرایز خوشاینده.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- سوال بود دیگه.
‫از تیغ کثیف بدم میاد.
‫آهان. اینجوری برشش ‫خیلی تمیزتره، نه؟
‫چطور یه جوون خوب مثل تو ‫درگیر همچین چیزی میشه...
‫- گند؟ ‫- گند... خوشم اومد.
‫تو و همدستت فکر میکردین همینجوری تموم میشه؟
‫دست کم نمی‌بینم که ‫اون لوکاس پیر اومده باشه کمکت.
‫می‌فهمم اون چی می‌خواست به دست بیاره، ‫اما تو؟
‫بهت قول داد چی؟ ‫نصف پول رو؟
‫نصف پول من.
‫واقعاً فکر کردی ‫که فرار می‌کنی؟
‫شما دو تا حرومزاده... ‫سه تا از آدمام رو کشتین.
‫فکر کردی می‌ذارم ‫پولمو بدزدی بدون عواقب؟
‫- از تو نمی‌ترسم. ‫- باید بترسی.
‫- چیز بیشتری برا از دست دادن ندارم. ‫- باید دید.
‫شاید بیشتر فکر کنی ‫یادت بیاد من کی هستم.
‫اما حتی نمی‌تونی ‫تصور کنی که من چه کاری می‌تونم بکنم.
‫همه چیزو ازت می‌دونم، آقای تراسک. ‫هیچکس الان نمی‌تونه کمکت کنه.
‫وقتی کارم تموم شد، ‫حتی لوکاس هم نمی‌شناسدت.
‫اون هیچی نیست ‫در مقابل چیزی که براش در نظر گرفتم.
‫هیچ ایده‌ای نداری ‫که چه مدت منتظر این لحظه بودم.
‫کلوین؟
‫- چیزی پیدا کردی؟ ‫- آره، در واقع.
‫فکر می‌کردم لوکاس از این باهوش‌تره.
‫- مشکلی بود؟ ‫- یه جندهٔ لعنتی.
‫دیگه مشکلی ایجاد نمی‌کنه.
‫- دوست کوچولومون چطوره؟ ‫- تازه اول کاره.
‫لعنت! ‫بزنش! بزنش!
‫لوکاس وید. چه خوب ‫که بالاخره توجهتو جلب کردیم.
‫- هری؟ ‫- سلام شریک. رو در رو.
‫منتظر این ‫دیدار احساسی بودم.
‫- تو مردی. ‫- اون ضرب المثل چی می‌گه؟
‫شایعات مرگ من ‫بیش از حد بزرگنمایی شده.
‫- اون هنوز زنده است؟ ‫- فعلاً.
‫چرا نمیای داخل و نمیشینی؟ ‫احتمالاً حرفای زیادی برای زدن داریم.
‫شما دو تا قراره ‫خیلی خسته بشید.
‫فکر کردم می‌تونیم ‫یه گفتگوی متمدنانه داشته باشیم.
‫- خفه شو. ‫- راه زیادی اومدیم تا ببینیمت، لوکاس.
‫دفعه بعد باید منتظر دعوتنامه بمونی.
‫- پیام منو نگرفتی؟ ‫- چرا، گرفتم.
‫اون بیرون تو برف دفن شده.
‫باید می‌ذاشتم هری به خاطر ‫اون حرف بهت شلیک کنه.
‫ببینیم کی اول پلک میزنه. ‫این می‌تونه خیلی زشت بشه.
‫- چرا، هری؟ ‫- شنیدی؟
‫میخواد بدونه چرا، هری.
‫شخصی نیست. ‫اورتگا از معاملات ما خبردار شد.
‫قبل از اینکه من بهش شلیک کنم توی کله
‫به یارو گفت، ‫نقشه و پول رو ظرف چند ثانیه.
‫جالبه چه سریع ‫موش از کشتی در حال غرق شدن فرار می‌کنه.
‫بعد اون وقت اطلاعات اشتباه می‌رسیدی ‫که من مرده‌ام،
‫و تنها شانس تو این بود که نقشه رو برداری ‫و با دو میلیون دلار فرار کنی.
‫بعد از همه اون چیزی که باهم گذروندیم، هری. ‫چطور تونستی؟
‫خیلی سادست. ‫یا زندگی من، یا زندگی تو.
‫این همه چی رو میگه، نه؟
‫کاری که کردی شجاعت می‌خواست. ‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫همیشه فکر می‌کردم تو فقط ‫یکی از نوکرای حقیر بابام هستی.
‫- جانم رو به تو سپرده بودم! ‫- و دقیقاً به همین دلیله که الان اینجام.
‫اگه اتفاقی برام بیفته، ‫فایل‌ها و ضبط‌هایی هست که...
‫که تو رو می‌فرسته زندان ‫و کلیدش رو هم می‌ندازن دور!
‫این ضبط‌ها؟
‫دفعه بعد که خواستی کاری رو انجام بدی، لوکاس، ‫به دست یه پسر بچه نندازش
‫یا یه زن جوانِ ‫بیچاره و بی‌دفاع.
‫واقعاً حیف شد. ‫اون زیاد هم بد نبود.
‫- شما حرومزاده‌های وحشی! ‫- خفه شو!
‫پس چی؟ ‫حالا می‌خوای من رو بکشی؟
‫فکر می‌کنی حالا که هری رو داری ، ‫دیگه به من احتیاج نداری؟
‫از کجا می‌دونی که من ‫جای دیگه‌ای دفنشون نکرده‌ام؟
‫نمی‌دونیم. به همین خاطره که ‫همه با هم می‌ریم توی برف.
‫و اگه اونجا نباشن، ‫یه راه دارم که وادارت کنم حرف بزنی.
‫شاید توجه نکرده باشی، ‫اما این منم که به سمت تو نشانه رفتم.
‫نمی‌خوام هنوز اتفاق بدی ‫برات بیفته.
‫اما اگه همون کاری رو که می‌گم نکنی، ‫این دوستت اینجا یه حس خیلی تیز رو توی چشمش
‫.تجربه می‌کنه
‫- و من دلم می‌خواد شلیک کنم. ‫- این ما رو به کجا می‌رسونه، هری؟
‫وقتی پول رو به دست بیاره، ‫تو خودتو مرده بدون، هری
‫فکر می‌کنی بذاره زنده بمونی ‫بعد از اینکه بهش خیانت کردی؟
‫حتی تو هم اونقدرا احمق نیستی.
‫این اون قسمته که تو سعی می‌کنی ‫دست راست من رو علیه خودم بچرخونی.
‫خیلی قابل پیش‌بینی.
‫- تو براش هیچ معنی نداری، هری. ‫- متاسفم رفیق اون به من پیشنهاد بهتری داده.
‫- فکر می‌کنی پول رو باهات شریک بشه؟ ‫- پول و یه چیز بهتر.
‫- قدرت. ‫- تو دیوانه‌ای.
‫- تو به اندازه اون مریضی. ‫- من اون رو به عنوان تعریف قبول می‌کنم.
‫تو خواهی مرد، هری.
‫هر چیزی اون مریضِ روانی بهت ‫قول داده، فقط یه دروغه.
‫چه بد که به اندازه کافی ‫زنده نمی‌مونی تا بفهمی.
‫اگه تسلی بخشه باید بگم، ‫واقعاً از این مدلش ناراحتم.
‫حالا بس دیگه! می‌ریم، ‫قبل از اینکه کله‌اش رو قیچی کنم!
‫بندازش زمین! برو اونطرف!
‫آه، حتی بهش فکر هم نکن.
‫اسلحه رو بنداز زمین، هری.
‫آهان.
‫- چاقو! ‫- اما تو چی؟
‫بده به من، الان.
‫اه. ‫بعدا باید دوباره تمیزش کنم.
‫همونجا وایسا.
‫گامهاتو بلندتر بردار. ‫می‌ریم بیرون قدم بزنیم.
‫- داری منو الکی میچرخونی ‫- داریم راه درست می‌ریم.
‫به نفع خودته ‫که به من دروغ نگی!
‫اگه الان به من شلیک کنی ‫باید تا آخر عمرت دنبال پول بگردی.
‫راست می‌گی. ولی اگه به من ‫چیزی رو که می‌خوام ندی، باید بکشمت.
‫بعدش دخترتو پیدا می‌کنم.
‫می‌خوام با اون کارهایی بکنم ‫که دیگه نتونن هویتش رو تشخیص بدن.
‫- خودت می‌دونی. اون می‌میره... ‫- بسه دیگه!
‫- من می‌کشمت. ‫- دفعه بعد شانس بیار.
‫از دید من، ‫دیگه هیچ ورقی نداری.
‫اینقدر هم مطمئن نباش.
‫حالا تفنگ رو بذار زمین، ‫وگرنه میکشمت.
‫توقع داری باور کنم ‫که می‌تونی ازش استفاده کنی؟
‫- من رو امتحان کن. ‫- حالا گوش کن...
‫- احتمالاً می‌تونیم به توافق برسیم. ‫- من با یه روانی به توافق نمی‌رسم.
‫- طنابش رو باز کن الان. ‫- خوب فکر کن.
‫نه!
‫حرومزادهٔ احمق!
‫نه، نه، نه... ‫حرکت ناگهانی نکن.
‫برو اونطرف!
‫دیگه حقه بازی درنیار، ‫وگرنه کل خشاب رو خالی می‌کنم تو مغزت
‫عجله کن!
‫- داشتی چه غلطی میکردی؟ ‫- سعی کردم جونت رو نجات بدم.
‫- حالا هر دومون به گا رفتیم؟ ‫- تو به من اسلحه‌ای دادی که گلوله نداشت.
‫اوه، ببخشید که سعی کردم ‫بدون تلفات بیشتر خودمون رو نجات بدم.
‫- مثل شریکت که ظاهراً مرده بود ‫- الان دیگه مرده
‫چرا اینقدر صبر کردی؟ ‫پنج دقیقه دیگه مرده بودم.
‫چیزیت نمیشد. ‫اون تا من نمیومدم تو رو نمی‌کشت.
‫چی؟ ‫فکر می‌کنی من طعمه بودم؟
‫فوق‌العاده باورنکردنی. برو جهنم!
‫و تبریک می‌گم بابت نقشهٔ عالیت.
‫خفه شو!
‫- اینجاست. ‫- بهتره که باشه.
‫شروع کن.
‫- کمکش کن. ‫- با چی؟
‫برام مهم نیست. ‫برو توی برف و با دستهات کار کن.
‫نمی‌خوام این قضیه ‫تمام شب طول بکشه.
‫لوکاس، هیچوقت نتونستم تحملت کنم.
‫به خاطر وفاداری به پدرم ‫ولت کردم بری.
‫- تو از وفاداری چه می‌دونی؟ اوه، این یکی رو درست گفتی -
‫تو و هری نقشه خوبی داشتید،
‫اما واقعاً باور داشتید ‫می‌تونید دو میلیون از من بدزدید؟
‫- آره، تقریباً رسیده بودیم. ‫- تقریباً. چه بد که شریک اشتباهی رو انتخاب کردی.
‫هری خیلی حریص و احمق بود.
‫تو از اون احمق سوءاستفاده کردی به این امید که ‫با پول بری به سمت غروب آفتاب.
‫آره، یه همچین چیزی.
‫تو می‌دونستی که من دیر یا زود ‫دوباره دستگیرت می‌کنم.
‫- همینطور بود. ‫- امیدوار بودی همین اتفاق بیفته؟
‫پیداش کردی؟
‫درش بیار. عجله کن! ‫بیا، بیا!
‫بازش کن!
‫این چه کوفتیه؟ مسخرم کردی؟
‫- نمی‌تونم توضیح بدم همینجا بود... ‫- یکی از شما توضیح بده، سریع.
‫پول لعنتی من کجاست!
‫نمی‌دونم. اونا اینجا بودن...
‫- فکر می‌کنی این یه بازیه؟ ‫- من برداشتمشون! من بودم.
‫- چی؟ ‫- اون شب جابه جاشون کردم.
‫- فکر کردم امن‌تره. ‫- می‌دونستم نمی‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫- سعی کردم کمکت کنم. ‫- پس می‌دونی کجان؟
‫- آره. ‫- همین برای من کافیه.
‫نه!
‫- داره می‌میره. ‫- امیدوارم.
‫حرومزاده.
‫لوکاس. ‫لوکاس، خیلی متاسفم.
‫- پاشو! ‫- نمی‌تونم همینجوری ولش کنم.
‫فقط یه چیز براش مونده: ‫مثل همون موش کثیفی که هست بمیره.
‫گفتم پاشو!
‫حالا باید به من بگی ‫پولمو کجا قایم کردی.
‫برو جهنم!
‫بیا، نشونم بده. بیا!
‫حرکت کن، لعنتی!
‫بهتره دروغ نگی، ‫وگرنه مثل رفیقت میکشمت.
‫افتادی توی یه دنیای کثیف.
‫اگه جور دیگه‌ای بود، ‫می‌تونستی برام کار کنی
‫- تو دیوانه‌ای. ‫- به یه مرد مسلح توهین نکن.
‫- اینجا. ‫- اینجا؟
‫- این جاییه که دفنشون کردم. ‫- پس می‌تونی شروع کنی به کندن.
‫- چطور درگیر این قضیه شدی؟ ‫- کار بهتری نداشتم.
‫کنجکاوی همیشه کار دست آدم میده.
‫اگه حالت بهتر میشه باید بگم، ‫به زودی شما دو تا دوباره به هم می‌رسید.
‫نمی‌دونم لوکاس راجع به من چی گفته، ‫اما من یه مرد عادل بودم.
‫پدرم من رو ساخت. ‫همیشه در سایه‌اش زندگی کردم.
‫اما دیگه نه. ‫از من می‌ترسن. من کنترل دارم.
‫- احترام. ‫- احترام؟
‫من اهمیتی به تو و اون پدر کوفتیت نمیدم
‫داستان‌هات برام جالب نیست. ‫برام هیچ معنی‌ای ندارن.
‫- فقط می‌خوام این تموم بشه. ‫- برای کمتر از اینم آدم کشتم.
‫منو کسخل فرض نکن ‫ولی مگه نقشه ات از قبل همین نیست؟
‫- پیداشون کردم. ‫- برو کنار!
‫حرکت کن!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫حرومزاده...
‫پول لعنتی من رو برداشتی!
‫پول من کجاست؟
‫- کجان؟ ‫- تو هیچوقت حتی یه پنی‌اش رو نمی‌بینی.
‫الان میکشمت مادر قحبه!
‫به همون شکل.
‫لوکاس؟
‫خدای من، لوکاس.
‫خدای من.
‫- اورتگا کجاست؟ ‫- مرده.
‫- عالی. ‫- حرف نزن.
‫- می‌رم کمک میارم ‫- اینجا هیچ کمکی نیست.
‫دارم می‌میرم.
‫لوکاس، خیلی متاسفم. ‫همش تقصیر منه.
‫یه خواهش ازت دارم. ‫آخریشه، قول می‌دم.
‫هر چی.
‫یه کم از پول رو خرج کن ‫تا خودتو از اینجا بیرون بکشی.
‫- حتماً. ‫- باقیش رو بده به دخترم، جسیکا.
‫این کمترین چیزیه که بهش بدهکارم.
‫بهش بگو دوستش دارم... ‫و اینکه متاسفم.
‫- یادت نره. ‫- نمی‌ره.
FilmYar